11 June 2009

၁၉၇၄ ဇြန္ ၆ အလုပ္သမားသပိတ္ႀကီး (ဝင္းတင့္ထြန္း)


ဇြန္လ ၆ ရက္၊ မနက္မိုးလင္းတာနဲ႔၊ စက္႐ံုအလုပ္႐ံုေတြ စတင္လည္ပတ္တာနဲ႔တၿပိဳင္နက္ “သပိတ္ သပိတ္ … ေမွာက္ ေမွာက္”ဆိုတဲ့အသံေတြ တေနရာၿပီးတေနရာ ရန္ကုန္တၿမိဳ႕လံုးအႏွံ႔ ေပၚထြန္းလာပါတယ္။ အင္းစိန္ မီးရထား စက္ေခါင္း႐ံု၊ သမိုင္း ခ်ည္မွ်င္ႏွင့္အထည္စက္႐ံု၊ အုတ္က်င္း ဂုန္နီစက္႐ံု၊ ဆင္မလိုက္ သေဘၤာက်င္းတို႔ကေန ရန္ကုန္ ၿမိဳ႕ရဲ့ စက္႐ံုအလုပ္႐ံုေတြ ထူထပ္ရာ အင္းစိန္လမ္းမႀကီးတေလွ်ာက္ အင္းစိန္၊ မရမ္းကုန္း၊ လိႈင္၊ ကမာရြတ္ၿမိဳ႕နယ္ ေတြတေလွ်ာက္၊ စက္႐ံုအလုပ္႐ံုေတြရဲ့ သပိတ္ႀကီးေတြ တလံုးၿပီးတလံုး ေပၚေပါက္လာပါတယ္။

‘ဆန္ လံုေလာက္စြာရရွိေရး … ဒို႔အေရး’
‘အလုပ္သမားေကာင္စီ … ဖ်က္သိမ္းေပး’ ဆိုတဲ့ ေၾကြးေၾကာ္သံေတြ ပဲ့တင္ထပ္ခဲ့ပါတယ္။ ဆန္မရွိလို႔ ဆန္ လံုေလာက္စြာေပးဖို႔ ေတာင္းဆိုၾကသလို အလုပ္သမားေတြအက်ိဳးအတြက္ ဘာတခုမွ ေဆာင္ရြက္ေပးတာမဟုတ္ဘဲ အလုပ္သမားမင္းသားေတြက ဦးစီးၿပီး အလုပ္သမားေတြအေပၚ မေတာ္မတရားျပဳေနတဲ့ အလုပ္သမားေကာင္စီေတြကို ဖ်က္သိမ္းေပးဖို႔ ေတာင္းဆိုၾက၊ ဆႏၵျပၾကပါတယ္။

မဆလ အစိုးရက အလုပ္သမားသပိတ္ႀကီးကို ၿဖိဳခြဲဖို႔ ပုဒ္မ ၁၄၄ ကို ထုတ္ျပန္ပါတယ္။ ရန္ကုန္တိုင္း ေကာင္စီဥကၠ႒ သိန္းေအာင္ လက္မွတ္နဲ႔ေရာ၊ ရန္ကုန္တိုင္း စစ္ဌာနခ်ဳပ္တုိင္းမွဴး ဗိုလ္မွဴးႀကီးခင္အုန္း လက္မွတ္နဲ႔ပါ ပုဒ္မ ၁၄၄ ကို ထုတ္ျပန္ၿပီး ၿငိမ္ဝပ္ပိျပားေရး အေရးယူေဆာင္ရြက္ခ်က္ေတြကို ဆက္တိုက္ လုပ္ကိုင္ပါတယ္။

ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ ဦးစိန္ဝင္းက ဆန္ေတြ အလံုအေလာက္ရွိပါတယ္လို႔ ေရဒီယိုကေန မိန္႔ခြန္းေျခြပါတယ္။ အေရးႀကီး စက္႐ံုေတြေရွ႕မွာ ရန္ကုန္တိုင္း စစ္ဌာနခ်ဳပ္တိုင္းမွဴး ခင္အုန္းအမိန္႔နဲ႔ စစ္တပ္က ေနရာယူပါတယ္။ အင္းစိန္လမ္းမႀကီး ေပၚမွာရွိတဲ့ စက္မႈတကၠသိုလ္၊ တိေမြးကု တကၠသိုလ္နဲ႔ သမိုင္းေကာလိပ္ ေက်ာင္းေဆာင္ေတြၾကားမွာ တည္ရွိေနတဲ့ သမိုင္း ခ်ည္မွ်င္ႏွင့္အထည္စက္႐ံုမ်ားေရွ႕မွာ စစ္ကာေးတြ၊ စစ္သားေတြ တန္းစီေနရာယူထားၿပီး သပိတ္ႀကီးကို ၿဖိဳခြဲဖို႔ျပင္ပါတယ္။ သမိုင္း ခ်ည္မွ်င္ႏွင့္အထည္စက္႐ံုက သပိတ္ေမွာက္ အလုပ္သမားေခါင္းေဆာင္မ်ားရဲ့ ဘာ့ေၾကာင့္ သပိတ္ေမွာက္ရတယ္ဆိုတာကို ရွင္းလင္းေဟာေျပာေနသံကို နားဆင္ရင္း သပိတ္ႀကီးကို ေထာက္ခံအားေပး ဝန္းရံေန ၾကတဲ့ လူထုႀကီးနဲ႔ သပိတ္ကို ၿဖိဳခြဲဖို႔ ခ်ထားတဲ့ စစ္တပ္အၾကား ထိပ္တိုက္ႀကီးလိုျဖစ္ေနခ်ိန္မွာ အနီးရွိ လိႈင္ရဲစခန္း ထဲကေန အဓိက႐ုဏ္းႏွိမ္နင္းေရး လံုထိန္းေတြ ထြက္လာၿပီး လူအုပ္ႀကီးကို နံပါတ္တုတ္ေတြနဲ႔႐ိုက္ႏွက္ၿပီး လူစုခြဲပါ တယ္။ ႐ုန္းရင္းဆန္ခတ္ ျဖစ္သြားရခ်ိန္မွာ စစ္တပ္က ပထမ မ်က္ရည္ယိုဗံုးေတြ အသံုးျပဳၿပီး ဆက္တိုက္မွာပဲ ေသနတ္နဲ႔ စတင္ပစ္ခတ္ပါတယ္။ ပထမ လမ္းမတေလွ်ာက္ ပစ္ခတ္ေနရာကေန လမ္းေဘးဝဲယာေတြကိုပါ အႏွံ႔ပစ္တဲ့ အတြက္ ဇြန္လ ၆ ရက္ ေန႔လည္မွာပဲ သမိုင္း ခ်ည္မွ်င္ႏွင့္အထည္စက္႐ံုေရွ႕ ေသြးေျမက်ရမႈႀကီး ျဖစ္ေပၚခဲ့ပါတယ္။ စစ္တပ္က သပိတ္ေမွာက္ေနၾကတဲ့ စက္႐ံုေတြကို အၾကမ္းဖက္ ၿဖိဳခြင္းမႈေတြ ဆက္တိုက္လုပ္ကိုင္ခဲ့ပါတယ္။

အလုပ္သမားေတြ ေသြးေျမက်ရမႈႀကီး ဇြန္လ ၆ ရက္ေန႔မွာ ျဖစ္ေပၚခဲ့ရၿပီး ၆ ရက္၊ ၇ ရက္ေတြမွာပဲ ဆင္မလိုက္ သေဘၤာက်င္း၊ အုတ္က်င္း ဂုန္နီစက္႐ံု၊ အင္းစိန္ မီးရထားစက္ေခါင္း႐ံုတို႔ကိုလည္း စစ္တပ္က ဝင္ေရာက္စီးနင္း ၿဖိဳခြဲခဲ့တဲ့အတြက္ ေသြးေျမက်ရမႈေတြ ေပၚေပါက္ခဲ့ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ဆင္မလိုက္ သေဘၤာက်င္းမွာ အေသ အေပ်ာက္ မ်ားခဲ့တယ္လို႔သိရပါတယ္။

ဇြန္ ၆ အလုပ္သမားသပိတ္ႀကီးဟာ မဆလ စစ္အစိုးရရဲ့ တပါတီအာဏာရွင္စနစ္ကို အလုပ္သမားထုက ဆန္႔က်င္ အန္တုလိုက္တဲ့ ပထမဆံုး ဆႏၵျပပြဲျဖစ္သလို၊ ဆန္ေတာင္းတဲ့ အလုပ္သမားေတြကို က်ည္ဆံပဲ ေပးလိုက္တဲ့ စစ္ အာဏာရွင္ဇာတိ႐ုပ္ကို အစြယ္ထုတ္ၿပီး ျပသလိုက္တဲ့ ႏွိပ္ကြပ္သတ္ျဖတ္ပြဲႀကီးလည္း ျဖစ္ပါတယ္။

ဖမ္းဆီးျခင္းခံထားရတဲ့ အလုပ္သမားသပိတ္မွာ ပါဝင္ေခါင္းေဆာင္ခဲ့သူေတြကို စစ္အစိုးရက ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ႏွိပ္ကြပ္ၿပီး ႏွစ္ရွည္ေထာင္ဒဏ္ေတြ အသီးသီးခ်မွတ္ခဲ့ပါတယ္။

စစ္အစိုးရဟာ စစ္တပ္အားကိုး၊ စစ္မာန္တက္ေနသူပီပီ ေသာင္းက်န္းသူႏွိပ္နင္းေရးနဲ႔ ဗကပ ႐ိုးမဗဟို ၿပိဳပ်က္ေရး၊ ႐ိုးမတေက်ာ မဒညတ လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးအင္အားစုေတြ ခ်ဳပ္ၿငိမ္းေရးအတြက္ တဆင့္တိုး ေဆာင္ရြက္ ပါတယ္။ လက္နက္ကိုင္တိုက္ပြဲေတြနဲ႔ ၿမိဳ႕ေပၚ လူထုတိုက္ပြဲေတြ ေပါင္းစပ္မသြားမိေစေရးအတြက္ စစ္အင္အားကို တိုးၿပီးအသံုးျပဳပါတယ္။

၁၉၇၄ ခုႏွစ္၊ ဇြန္လ ၁၈ ရက္ေန႔မွာ ျဖတ္ေလးျဖတ္ ဆိုတာကို တရားဝင္ေၾကြးေၾကာ္ၿပီး ခ်မွတ္အေကာင္အထည္ေဖာ္ ပါတယ္။ အရင္ကလည္း ျဖတ္ေလးျဖတ္ဗ်ဴဟာကို ခ်မွတ္က်င့္သံုးခဲ့ေပမယ့္ ဇြန္လ ၁၈ ရက္ကစၿပီး တိတိလင္းလင္း ေၾကြးေၾကာ္ကာ အက်ယ္ျပန္႔ဆံုး စတင္အေကာင္အထည္ေဖာ္တဲ့သေဘာ ျဖစ္ပါတယ္။ ျဖတ္ေလးျဖတ္ ဆိုတာကေတာ့ (က) ေသာင္းက်န္းသူကို ရိကၡာျဖတ္၊ (ခ) ေသာင္းက်န္းသူကို ဆက္ေၾကးျဖတ္၊ (ဂ) ျပည္သူလူထုတရပ္လံုးက ေသာင္း က်န္းသူကို အဆက္ျဖတ္၊ (ဃ) ျပည္သူလူထုကိုယ္တိုင္က ေသာင္းက်န္းသေူတြကို ခုခံေခ်မႈန္းသတ္ျဖတ္ဆိုတဲ့စနစ္ ျဖစ္ပါတယ္။

ေတာင္ေပၚရြာေတြကို ေနရာေရႊ႕ေျပာင္းခ်ထားတာ၊ တခ်ိဳ႕ရြာေတြကို ဗီယက္နမ္စစ္ပြဲမွာ အေမရိကန္စစ္တပ္ လုပ္သလို စုစည္းရြာေတြအျဖစ္ အတင္းအၾကပ္ဖန္တီးတာ၊ ဆန္ေတာင္ အိမ္မွာ အပိုအလွ်ံမထားရေအာင္ အတင္းအၾကပ္ အပ္ႏွံ ခိုင္းတာ၊ ေတာထဲသြားရင္ ထမင္းထုပ္ေတာင္ ယူေဆာင္သြားလာခြင့္မျပဳတာ၊ တိုက္ပြဲေတြအတြင္း လူထုပါ မပါပါေအာင္ ထည့္သြင္းစီမံၿပီး အသံုးခ် ေစခိုင္းတာေတြ ရက္ရက္စက္စက္လုပ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါကို ျပည္သူ႔စစ္ နည္းဗ်ဴဟာလို႔ ကင္ပြန္းတပ္မဂၤလာယူပါတယ္။

ပဲခူး႐ိုးမအတြင္း အဲဒီလို ျပင္းျပင္းထန္ထန္ စစ္ေရးအရ ႏွိပ္ကြပ္မႈေတြ လုပ္ေနတုန္းမွာ ၿမိဳ႕ေပၚေတြမွာလည္း အစိုးရ ဆန္႔က်င္ေရးလႈပ္ရွားမႈေတြ ထပ္ၿပီးေပၚမလာရေအာင္ ေထာက္လွမ္းေရးေတြကို တိုးၿပီး စီမံေနရာခ်ထား လႈပ္ရွားေစ ခဲ့ပါတယ္။ ဦးေနဝင္းဟာ ေထာက္လွမ္းေရးအဖြဲ႔ကို အားထားသူပီပီ ေထာက္လွမ္းေရးအဖြဲ႔ကို စိတ္ႀကိဳက္ကိုင္တြယ္ ဖြဲ႔စည္းထားပါတယ္။ ဦးေနဝင္းဟာ သူ႔ရဲ့ အာဏာတည္ျမဲေရးအတြက္ သူ႔ရဲ့ ႏိုင္ငံေရးၿပိဳင္ဘက္ေတြ၊ လူထုလႈပ္ရွားမႈ ေတြကို ၿဖိဳခြင္းႏိုင္ဖို႔အတြက္ပါ ေထာက္လွမ္းေရးကို အထူးဦးစားေပး ေမြးျမဴကိုင္တြယ္ထားပါတယ္။ ေထာက္လွမ္းေရး အဖြဲ႔ႀကီးကလည္း ဦးေနဝင္းစိတ္ႀကိဳက္ ဦးေနဝင္းရဲ့ အတြင္းအျပင္ ႏိုင္ငံေရး၇န္သူမွန္သမွ်ကို ရက္ရက္စက္စက္ ႏွိပ္ကြပ္ ျပခဲ့ပါတယ္။ ေထာက္လွမ္းေရးအဖြဲ႔ဟာ တေန႔တျခား တန္ခိုးထြားလာပါတယ္။ ေထာက္လွမ္းေရးအဖြဲ႔ရဲ့ အႀကီးအကဲ ျဖစ္လာသူကေတာ့ ဗိုလ္မွဴးခ်ဳပ္တင္ဦး ျဖစ္ပါတယ္။ စစ္တပ္အတြင္းမွာ တျခားတင္ဦးေတြလည္း ရွိတဲ့အတြက္ ေထာက္လွမ္းေရးတင္ဦးကို လန္ဘားတင္ဦး၊ မ်က္မွန္တင္ဦးလို႔လည္း ေခၚၾကပါတယ္။ ၆၂ ခုႏွစ္၊ စစ္တပ္အာဏာ သိမ္းစက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေနဝင္းရဲ့ ညာလက္႐ံုး ေထာက္လွမ္းေရးအႀကီးအကဲ ဗိုလ္မွဴးႀကီးေမာင္လြင္ (ေခၚ) ႏႈတ္ခမ္းေမႊေမာင္လြင္ နာမည္ႀကီးခဲ့သလို ဗိုလ္မွဴးခ်ဳပ္တင္ဦး (ေခၚ) မ်က္မွန္တင္ဦးဟာလည္း နာမည္ေက်ာ္ခဲ့ပါတယ္။ (ႏႈတ္ခမ္းေမႊးေမာင္လြင္ေရာ၊ မ်က္မွန္တင္ဦးပါ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေနဝင္းရဲ့ အထူးေရြးခ်ယ္မႈနဲ႔ ပစိဖိတ္သမုဒၵရာထဲက ဆိုက္ပန္ကၽြန္းမွာ အေမရိကန္ စီအိုင္ေအ(CIA)က ေပးခဲ့တဲ့ ေထာက္လွမ္းေရးသင္တန္းကို တက္ေရာက္ခဲ့ၾကဖူးသူ ေတြျဖစ္ပါတယ္။) ဗိုလ္မွဴးခ်ဳပ္တင္ဦး (ေခၚ) မ်က္မွန္တင္ဦးဟာ ႏိုင္ငံေရးလႈပ္ရွားမႈေတြကို မေပၚေပါက္ရေအာင္ ေထာက္လွမ္းေရးနည္းနာမ်ိဳးစံုကို အသံုးျပဳတတ္သူျဖစ္ပါတယ္။

ဒီၾကားထဲကပဲ မဆလ စစ္အစိုးရ ဆန္႔က်င္ေရးလႈပ္ရွားမႈအျဖစ္ ထပ္မံေပၚထြက္လာတာကေတာ့ ဦးသန္႔စ်ာပန အေရးအခင္း ေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈႀကီး ျဖစ္ပါတယ္။ ၁၉၇၄ ခုႏွစ္၊ ဒီဇဘၤာလမွ ေပၚထြက္လာခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။ ဇြန္ ၆ အလုပ္သမားသပိတ္ႀကီး ေပၚထြက္အၿပီး ၆ လအတြင္းမွာ ဆက္တိုက္ ေပၚထြက္လာခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။

၊ဝင္းတင့္ထြန္း၊
‘အေမွာင္ၾကားက ဗမာျပည္’
(အနီးေခတ္ ဗမာျပည္ႏုိင္ငံေရးလႈပ္ရွားမႈသမုိင္းအက်ဥ္း-၁၉၄၈-၂၀၀၀)စာအုပ္မွ ေကာက္ႏုတ္ေဖာ္ျပပါသည္။

Read More...

မေက်နပ္ေသာ ကဗ်ာဆရာ (သိန္းသန္းထြန္း)


ေရးခ်င္တိုင္းသာ
ေရးရပါမူ
မင္ျပာထည့္ထား
ကေလာင္ဖ်ားတြင္
မီးမ်ားဟုန္းဟုန္း ေတာက္လိမ့္မည္…။ ။

သိန္းသန္းထြန္း
(‘မုန္တိုင္းနီ’ကဗ်ာစာအုပ္ ၁၉၆၃ မွ)

Read More...

09 June 2009

နအဖ စစ္အစိုးရရဲ႕ငပြႀကီးႏိုင္ငံျခားေရးဝါဒ (ရဲေဘာ္ဖိုးသံေခ်ာင္း)

ဒီတေလာ နအဖ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြ ျပည္ပကို ထြက္တယ္ဆိုတိုင္း… ေခြး႐ူး လမ္းထြက္တဲ့အခါ ေတြ႔တဲ့လူတိုင္းက ခဲနဲ႔ပစ္၊ တုတ္နဲ႔႐ုိက္တာ ခံရသလို ဝိုင္းဝန္းျပစ္တင္၊ ဆံုးမ၊ ေတာင္းဆိုတာ ေတြနဲ႔ခ်ည္း ၾကံဳေတြ႔ေနရပါတယ္။ ဒါေတြနဲ႔အတူ သူတို႔ရဲ့ တာဝန္ရွိသူေတြက ရွက္ရမ္းရမ္းတာ၊ မ်က္စိစံုမွိတ္ျငင္းတာ၊ သူခိုးက ‘လူ လူ’ဟစ္တာ၊ အျပန္အလွန္ လက္ညႇိဳးထိုးတာ စတာေတြ ကိုလည္း မၾကာခဏ ေတြ႔ေနရပါတယ္။ ဒီအထဲမွာ ႐ုပ္အပ်က္ဆံုးတခုလို႔ ဆိုရမွာကေတာ့ ၿပီးခဲ့တဲ့ အာစမ္ (ASEM)ေခၚ အာရွ ဥေရာပ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးပြဲမွာ ျဖစ္ပ်က္ခဲ့တာပါပဲ။ အဲဒီမွာ သူတို႔ကို ေခ်ာင္ပိတ္ေဝဖန္တာ ခံေနရသလိုျဖစ္ေတာ့ နအဖစစ္ဗိုလ္ ဒုႏိုင္ငံျခားေရးဝန္ႀကီး ေမာင္ျမင့္က ‘ကုလားမႏုိင္ ရခိုင္မဲ’ ဆိုသလို တျခားႏိုင္ငံႀကီးေတြကို ျပန္မေျပာရဲတာနဲ႔ ထိုင္းကို ကတ္ကတ္လန္ ရန္ေတြ႔ခဲ့တာ မွတ္မိၾကပါလိမ့္မယ္။

ၿပီးခဲ့တဲ့ လကုန္ပိုင္းက ကေမၺာဒီးယားႏိုင္ငံ၊ ဖႏြမ္းပင္မွာ က်င္းပခဲ့တဲ့ အစည္းအေဝးမွာ ႏွာေခါင္း က်ည္ေပြ႔ေတြ႔ခဲ့တဲ့ ဒီ နအဖ ဒုႏုိင္ငံျခားေရးဝန္ႀကီးဟာ ထိုင္းႏုိင္ငံအတြင္း တေလာက ျဖစ္ေပၚခဲ့တဲ့ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ေဟာင္း တာ့ခ္ဆင္ ေထာက္ခံသူေတြနဲ႔ ဆန္႔က်င္သူေတြအၾကားက ပဋိပကၡကို ေထာက္ျပၿပီး သူ႔ရဲ့ ရွက္ေဒါသေတြ ေပါက္ကြဲျပခဲ့ပါတယ္။ ဒုဝန္ႀကီးရဲ့ စကားက… ထိုင္းႏိုင္ငံသာပဲ သူတို႔ႏိုင္ငံအတြင္းမွာ ျဖစ္ေပၚေနတာေတြအတြက္ ရင္ၾကားေစ့ေရးေတြ လုပ္သင့္တယ္ဆိုတာပါပဲ။ ဦးေမာင္ျမင့္ဟာ သံတမန္ဂုဏ္သိကၡာေတြ ေရွ႕တန္းထားေနရတဲ့ အစည္းအေဝးမွာ စကားႏိုင္ လုသလို ေျပာႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီလိုေဆြးေႏြးပြဲေတြမွာ ဒါမ်ိဳးကိစၥေတြကို အေျခအတင္ေျပာေနၾကတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဗမာျပည္ ျပည္သူလူထုကေတာ့ သူ႔စကားရဲ့ အမွားမ်ားနဲ႔ ေစာဒကတက္စရာေတြကို မေျပာဘဲေနလို႔မျဖစ္ပါဘူး။

နအဖ ဒုဝန္ႀကီးက ထိုင္းကို ျပန္အျပစ္တင္ရာမွာ… ဗမာျပည္တြင္းက အေျခအေနဟာ ထိုင္းက ‘အကႌ်နီ’ – ‘အကႌ်ဝါ’ ပဋိပကၡလို မဆိုးဘူး၊ ေသြးထြက္သံယိုမႈ မရွိဘူးလို႔ မာမာတင္းတင္း ေျပာခဲ့ပါတယ္။ သူေျပာတဲ့အဓိပၸါယ္က… သူတို႔ေၾကာင့္မို႔ ဗမာျပည္အတြင္းမွာ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ‘ၿငိမ္-ဝပ္-ပိ-ျပား’ေနတယ္လို႔ ဆိုခ်င္တာပဲျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီစကား ဘယ္ေလာက္မွန္တယ္ ဆိုတာကို ဒီပဲယင္းအေရးအခင္း၊ စက္တဘၤာ သံဃာ့အေရးအခင္း စတာေတြကို ေတြ႔ၾကံဳဖူးေနတဲ့ ဗမာျပည္သားေတြက ေကာင္းေကာင္းသိၾကပါတယ္။

တကယ္က်ေတာ့ အခုတေလာ ၾကားေနရတဲ့ ဗမာျပည္နဲ႔ပတ္သက္တဲ့သတင္းေတြမွာ မၿငိမ္သက္မႈ ေတြဟာ ထိပ္ဆံုးက ေရာက္ေနတာပါ။ နအဖရဲ့ စစ္ဖက္ေရးရာ လံုျခံဳေရးတာဝန္ခံ ဗိုလ္ရဲျမင့္ တေယာက္ ရဟတ္ယာဥ္ကို အိမ္လုပ္ၿပီး ျပည္နယ္တကာမွာ လနဲ႔ခ်ီၿပီး သြားလာေနရတာဟာ ‘ၿငိမ္-ဝပ္-ပိ-ျပား’ေနလို႔လား။ ‘ၿငိမ္း’ေတြ မၿငိမ္ေတာ့လို႔ပဲ မဟုတ္ပါလား။ ရန္ကုန္မွာ ၾက့ံဖြတ္ေတြ ဒါးေသြး၊ ေလာက္ေလးခြ ျပင္ေနၾကတာကေရာ ‘ၿငိမ္-ဝပ္-ပိ-ျပား’ေနလို႔ပါလား။ အင္းစိန္ေထာင္ဗူးဝေတြမွာ လူေတြစု၊ စာရြက္ေတြ ေနရာတကာမွာ ၾကဲခ်ေနလို႔ပဲျဖစ္ပါတယ္။ ဗမာျပည္ရဲ့ အေျခအေနဟာ ‘ငါ့စေကာ - ငါ့စေကာ’လို႔ ဟစ္ရာကေန စစ္ျဖစ္သြားတယ္ဆိုတဲ့အေနအထားမ်ိဳး အခ်ိန္မေရြး ေရာက္သြားႏုိင္ပါတယ္။

တဖက္မွာလည္း အခုလို ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို အမႈဆင္ဖမ္း၊ ေထာင္ခ်ဖို႔လုပ္လာေတာ့ ျပည္သူေတြအဖို႔ မိမိတို႔ရဲ႕ ကံၾကမၼာ ဘယ္လိုျဖစ္ေတာ့မယ္ဆိုတာ ပိုသတိျပဳမိလာပါတယ္။ နအဖရဲ့ လမ္းျပေျမပံုႀကီးကို တိုးလုပ္ေလ၊ ဖမ္းဆီးေထာင္ခ်မႈေတြနဲ႔ ေသြးထြက္သံယိုမႈေတြ ပိုမ်ားေလ ျဖစ္ေတာ့မယ္ဆိုတာကို ထင္ထင္ရွားရွားေတြ႔လာေနရပါတယ္။ ေမတၱာပို႔ေနတဲ့ သံဃာေတာ္ေတြကို သတ္ျဖတ္တဲ့၊ ဒီပဲယင္းလမ္းမမွာ လူအုပ္နဲ႔ အႏိုင္က်င့္သတ္ျဖတ္တဲ့ ‘စည္းကမ္းရွိတဲ့ဒီမိုကေရစီ’ ႀကီး ေရာက္လာေတာ့မယ္ဆိုေတာ့ လူတိုင္း ဘာလုပ္ၾကမလဲလို႔ စဥ္းစားၾကေတာ့တာပါပဲ။

ျပည္သူေတြအေနနဲ႔ အၾကမ္းမဖက္ေရးလမ္းက ပိတ္ေနရင္ ေဖာက္ထြက္ၾကေတာ့မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ လမ္းေပါင္းစံု ရွာၾကေတာ့မွာပါ။ ဒါကလည္း ေနရာမွာတင္ တန္႔ေနလို႔ကေတာ့ ၾကံ့ဖြတ္ေတြ ႐ိုက္တာနဲ႔ပဲ ေသကုန္ၾကရမယ္ဆိုတာ ရွင္းေနလို႔ျဖစ္ပါတယ္။

ဒီလိုျပည္တြင္းအေျခအေနေတြဟာ နအဖရဲ့ ႏိုင္ငံျခားေရးဝါဒအေပၚ တိုက္႐ိုက္သက္ေရာက္မႈ ရွိေနပါတယ္။ တဖက္က ျပန္ေျပာရရင္ ႏိုင္ငံတကာအသိုင္းအဝိုင္းက အခုလို နအဖ အစိုးရကို သြားေလရာ ၿငိေနတဲ့ ဆူးလွည္းႀကီးအျဖစ္ ၾကည့္ျမင္ေနၾကတာဟာလည္း ဒီ ျပည္တြင္းအေျခ အေနေတြေၾကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘယ္တိုင္းျပည္မဆို ကိုယ့္ႏိုင္ငံရဲ့ ဓနအင္အား၊ ႏိုင္ငံေရးအင္အား၊ စစ္ေရးအင္အား စတာေတြအေပၚ အေျခခံၿပီး ႏိုင္ငံျခားေရးဝါဒကို ခ်မွတ္ၾကတာခ်ည္းပါပဲ။ ႏိုင္ငံေရး အင္အားဆိုတာမွာ ျပည္တြင္းေသြးစည္းညီညြတ္မႈ၊ ကိုယ့္ျပည္သူလူထုရဲ့ ေထာက္ခံမႈ၊ ႏိုင္ငံ တည္ၿငိမ္မႈ စတာေတြ ပါဝင္ပါတယ္။ နအဖ စစ္အစိုးရလည္း ဒီတရားေတြကို မလြန္ဆန္ႏိုင္ပါဘူး။ သူတို႔ရဲ့ ႏိုင္ငံျခားေရးမူဝါဒဟာ သူတို႔ရဲ့ လက္ရွိႏုိင္ငံေရး၊ စီးပြားေရး၊ စစ္ေရးအင္အားတို႔အေပၚမွာ အဓိကမူတည္ၿပီး ခ်မွတ္လုပ္ေဆာင္ေနတာျဖစ္ပါတယ္။ နအဖအဖို႔ တျခားအခ်က္ေတြထက္ ျပည္တြင္းမတည္ၿငိမ္မႈ၊ အမ်ိဳးသားေသြးစည္းညီညြတ္ေရး ပ်က္ျပားမႈ၊ လူထုႀကီးရဲ့ ဆန္႔က်င္မႈကို တေလွ်ာက္လံုး ရင္ဆိုင္ေနရမႈဆိုတာကိုပဲ ထိပ္တိုက္ရင္ဆိုင္ေနရေတာ့ သူတို႔ရဲ့ ႏိုင္ငံျခားေရး ဝါဒဟာ အခုလို ‘ငပြႀကီး’ ႏိုင္ငံျခားေရးဝါဒ ျဖစ္လာေတာ့တာပါပဲ။

ဒါနဲ႔တဆက္ထဲမွာ သူတို႔တေတြ အၾကပ္အတည္းေတြ႔ရေလ၊ တျခားႏိုင္ငံေတြကို ေကာ္ဆဲေလ ျဖစ္လာေနတာကိုလည္း ေတြ႔ေနၾကရပါတယ္။ ၾကာေလ အထီးက်န္ျဖစ္လိုက္လာေနတဲ့ နအဖ စစ္ဗိုလ္ေတြ ေနာင္ဆိုရင္ ျပည္ပကိုေတာင္ ထြက္ရဲပါဦးမလား စဥ္းစားစရာ ျဖစ္ေနပါတယ္။ အခုကိုပဲ ဗိုလ္သန္းေရႊတေယာက္ ဘယ္ကိုမွ သိပ္မထြက္ဝံ့တဲ့အေျခအေန ေရာက္ေနပါၿပီ။

လက္ေတြ႔က်က် ေျပာရရင္ ဒီေန႔ နအဖစစ္အစိုးရရဲ့ ႏိုင္ငံျခားေရးဝါဒအၾကပ္အတည္းဟာ ရွစ္ေလးလံုးကာလေနာက္ပိုင္းမွာ အဆိုးရြားဆံုးအၾကပ္အတည္းျဖစ္တယ္လို႔ ဆုိႏုိင္ပါတယ္။ ဒီ အၾကပ္အတည္းမ်ိဳးကို ဗိုလ္ေနဝင္းလည္း မၾကံဖဲ့ဖူးပါဘူး။ စစ္ေအးကာလတုန္းက အေရွ႕နဲ႔ အေနာက္အၾကားပဋိပကၡကို အသံုးခ်ၿပီး ဗိုလ္ေနဝင္း အေနေခ်ာင္ခဲ့သလို နအဖစစ္အုပ္စုကလည္း တ႐ုတ္နဲ႔အေမရိကန္အၾကား ခေလာက္ဆန္ကစားၿပီး ျပည္တြင္းမွာ သူတို႔လုပ္ခ်င္ရာ လုပ္မယ္လို႔ စဥ္းစားခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေခတ္က မတူေတာ့ပါဘူး။ တ႐ုတ္နဲ႔အေမရိကန္ဟာ ႐ုရွားနဲ႔ အေမရိကန္တုန္းကလို သူျဖဴရင္ ငါမဲမွလို႔ လုပ္ေနၾကတာမဟုတ္ပါဘူး။ ကမ႓ာ့အခင္းအက်င္း အေျပာင္းအလဲကို သူတို႔က ေကာင္းေကာင္းသတိထားမိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔ တခ်ိဳ႕ကိစၥေတြမွာ သူတို႔ခ်င္း အျပန္အလွန္ေျပာဆိုတိုက္ခိုက္တာေတြရွိသလို၊ တခ်ိဳ႕ကိစၥေတြမွာ က်ေတာ့လည္း သူတို႔ခ်င္း အျမင္တူ၊ တသံထဲလို ထြက္တတ္ၾကပါတယ္။ အခု ဗမာျပည္ကိစၥမွာ သူတို႔ ႏွစ္ႏိုင္ငံအၾကား တူညီတဲ့ေလသံေတြ ေတြ႔လာေနရၿပီမဟုတ္ပါလား။

အခုအခါမွာ စီးပြားေရးအၾကပ္အတည္းႀကီးကို ရင္ဆိုင္ေနရတဲ့အတြက္ ႏိုင္ငံတိုင္းဟာ ဗမာျပည္ ျပႆနာကို ႏုိင္ငံတကာ စားပြဲဝိုင္းေတြေပၚကေန ဖယ္ရွားပစ္ခ်င္ေနၾကတယ္ဆုိတာ နအဖ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြ သတိထားမိရဲ့လားမသိဘူး။ ဗမာျပည္ျပႆနာ တက္လာတိုင္း သခြတ္ပင္က မီးတက်ည္က်ည္လို႔ပဲ ယူဆၾကေတာ့မွာပါ။ ဒါေပမယ့္ တာဝန္သိတဲ့ ႏိုင္ငံ့ေခါင္းေဆာင္တိုတာ မီးတက်ည္က်ည္မို႔ ေပယ်ာလကံျပဳထားလိုက္ေတာ့မယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္မွာမဟုတ္ပါဘူး။ ျမန္ျမန္ ဆန္ဆန္ ၿပီးျပတ္သြားေအာင္ တခုခုဆံုးျဖတ္ရမွာျဖစ္ပါတယ္။

ဒီလို ေဘးၾကပ္နံၾကပ္ ၾကံဳေတြ႔ေနရတဲ့အခါမွာ နအဖ ဒုႏိုင္ငံျခားေရးဝန္ႀကီးက အခုလို ဝါးလံုးရွည္နဲ႔ သိမ္းရမ္းလို႔ေကာ သူတို႔အဖို႔ အႏၲရာယ္ေတြက လြတ္ကေရာတဲ့လား။ ေနာင္မွာလည္း ႏိုင္ငံတကာ အစည္းအေဝးေတြ ေပၚလာတိုင္း နအဖ ေခါင္းေဆာင္ေတြအဖို႔ ဒီလိုေခ်ာင္ပိတ္ခံရတဲ့အျဖစ္မ်ိဳးေတြ ၾကံဳေနရဦးမွာပဲျဖစ္ပါတယ္။ သူတို႔အဖို႔ေတာ့ ေစာေစာတုန္းက သူမ်ားေတြက ‘ေမာင္ေမာင္’လို႔ ေခၚေနတုန္း ‘ဗ်ာ’မထူးခဲ့တာ အမွားႀကီး မွားသြားတာပါပဲ။ ။

-ရဲေဘာ္ဖိုးသံေခ်ာင္း-

Read More...

08 June 2009

သစၥာမုေယာ (ေမာင္လွဝင္း-ျမင္းျခံ)

အခြန္မဆက္၊ စြပ္စြဲခ်က္နဲ႔
ေက်းလက္ဇနပုဒ္မွ
လယ္သူမအား
နန္းရင္ျပင္ထက္ ဆြဲေခၚလာ…။

ရွင္ဘုရင္။ ။ အခြန္မဆက္၊ ‘သစၥာပ်က္’
ျပည့္ဝန္မရြက္၊ အာဏာဖ်က္
ဘယ္တြက္ဖီဆန္
ေတာ္လွန္အစိုးရ လယ္သူမ…။

လယ္သူမ။ ။ တို႔ျပည္တခြင္၊ လယ္ေတာခြင္မွာ
ေမတၱာေဖာက္ဖ်က္၊ သစၥာပ်က္
ေျမယာကြဲအက္၊ မုေယာမထြက္
‘သစၥာ’တည္ရာ၊ ‘မုေယာ’ပါပဲ
တရားစြဲခ်င္စြဲ
ဓါးဝဲခ်င္ဝဲ
မုေယာဆင္းရဲ၊ ငါဆင္းရဲ
မိုးကားမသဲ၊ အာဏာသဲ
ေခတ္ႀကီးေမွာင္ေနဆဲ…။ ။

-ေမာင္လွဝင္း(ျမင္းျခံ)-
၁၉၉၉

Read More...

01 June 2009

ဗိုလ္ခ်ဳပ္တစုနဲ႔ ဒီအမႈ (ဗၾသ)

နအဖဟာ လြန္ခဲ့တဲ့ ၆ ႏွစ္တုန္းက ဒီပဲယင္း လူသတ္ပြဲႀကီးကို လုပ္ၾကံခဲ့ရာမွာ ဘာမွ အမႈမဖြင့္၊ ဘယ္သူ႔ကိုမွ
မစစ္ေဆး အေရးမယူတဲ့အျပင္ မေသေကာင္း မေပ်ာက္ေကာင္း ရွင္က်န္ခဲ့တဲ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔
ဦးတင္ဦးတို႔ကို ခ်ဳပ္ ေႏွာင္ခဲ့ပါတယ္။
တရားလိုကို တရားခံလုပ္ပစ္တဲ့ ျဖစ္ရပ္ပါ။ အခုလည္းပဲ အိမ္ ေဖာက္ထြင္းတဲ့ကိစၥမွာ လံုျခံဳေရးတာဝန္ရွိသူေတြကိုေတာ့ ဘာမွအေရးမယူဘဲ ေဖာက္ထြင္းခံရတဲ့အိမ္ရွင္ကို အေရးယူအျပစ္ေပးဖို႔ စီစဥ္ေနတာဟာ ဒီေန႔ေခတ္ ဗမာျပည္ႏိုင္င့ေရးရဲ့ အင္မတန္ အ႐ုပ္ဆိုး အက်ည္းတန္တဲ့ ျဖစ္ရပ္တခုလို႔ဆိုရင္ မမွားပါဘူး။


ဒီအမႈအေပၚ လူအားလံုးက သံသယျဖစ္ရတဲ့ အေၾကာင္းရင္းေပါင္းမ်ားစြာထဲမွာ အခ်က္တခ်က္ကေတာ့ အမႈကို ထူးထူးျခားျခား တက္သုတ္႐ိုက္ စစ္ေဆးေနတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အမႈကို ဒီလိုစိတ္ဝင္တစား ေစာင့္ၾကည့္ေနတုန္းမွာပဲ အားလံုးကို အံ့ၾသသြားေစတဲ့ကိစၥရပ္တရပ္ ေပၚလာခဲ့ပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ႏွစ္ဖက္သက္ေသေတြကို စစ္ၿပီးတယ္ဆိုတာနဲ႔ နအဖရဲ့ အစီအစဥ္တခုလံုး တန္႔သြားတာပါပဲ။ စီရင္ခ်က္ခ်မယ့္ရက္ကို ေနာက္ေရႊ႕လိုက္တာဟာ သာမန္ကိစၥ မဟုတ္မွန္း လူတိုင္း သတိထားမိပါတယ္။ နအဖရဲ႕တရား႐ံုးဟာ အေၾကာင္းျပခ်က္ မခိုင္လံုဘဲနဲ႔ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ဘက္က တင္ျပတဲ့ သက္ေသေတြထဲက တေယာက္ထဲကိုသာ အစစ္ခံခြင့္ေပးတယ္ဆိုတာလည္း အားလံုးအသိပါ။ ဒါေတာင္ မွပဲ နအဖရဲ႕တရား႐ံုးဟာ အေမရိကန္ႏိုင္ငံသား ဂၽြန္ယက္ေတာအပါ ႏွစ္ဖက္ သက္ေသမ်ားရဲ့ ထြက္ခ်က္ဟာ သူတို႔ကို ႀကိဳတင္ခ်မွတ္ခိုင္းထားတဲ့ အျပစ္ဒဏ္နဲ႔ ပဋိပကၡျဖစ္ေနလို႔ ေနာက္တလွမ္းဆုတ္သြားခဲ့ပါတယ္။ သူတို႔ခ်င္း ျပန္ၿပီး လက္ဝါး ႐ိုက္ၾကဦးမယ့္သေဘာပါပဲ။ ေနာက္တနည္း ျပန္စဥ္းစားၾကည့္လိုက္ေတာ့ လက္ရွိ ထြက္ခ်က္ေတြနဲ႔ဆိုရင္ သူ႔တပ္ထဲကလူေတြ၊ သူတို႔ထိပ္ပိုင္းက လူေတြေတာင္ လက္ခံမွာမဟုတ္ဘူးလို႔ သေဘာေပါက္လာၾကလို႔လား၊ ဒါမွမဟုတ္ လက္ေတြ႔ကိုပဲ တပ္ထဲနဲ႔ေခါင္းေဆာင္အပိုင္းထဲမွာ ဆန္႔က်င္ေျပာဆိုမႈေတြ ရွိေနလို႔လားဆိုတာ စဥ္းစားစရာ ျဖစ္လာပါတယ္။

အခုေတာ့ ဒီအမႈတခုလံုးကိုက ျပန္စဥ္းစားစရာ ျဖစ္ေနပါတယ္။ တိုက္ဆိုင္တာပဲ ဆိုဆို၊ ႏိႈင္းယွဥ္တာပဲေျပာေျပာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အေပၚ ဒီတခါ အမႈဆင္ပံု ဟာ သူ႔ဖခင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကို လုပ္ၾကံတုန္းက အဂၤလိပ္အစိုးရက လုပ္ပံု ေတြနဲ႔ တူေနတဲ့အခ်က္ေတြဟာ စဥ္းစားစရာေတြရွိေနပါတယ္။

ေဒါက္တာတင္မ်ိဳးဝင္းကို တရား႐ံုးအရိပ္နားေတာင္ မသီႏိုင္ေအာင္ နအဖ က ဘယ္လိုပဲ ဖိႏွိပ္ထား၊ ၿခိမ္းေျခာက္ထားေပမယ့္ ဂၽြန္ယက္ေတာကို နအဖ က တမင္ သြင္းလႊတ္လိုက္တယ္ဆိုတဲ့အခ်က္ဟာ ထင္ရွားသထက္ ထင္ရွားလာပါတယ္။ ဒီအေမရိကန္လူမ်ိဳး ဂၽြန္ယက္ေတာကို ဒုတိယအႀကိမ္ ဝင္ခြင့္ျပဳလိုက္တာဟာ ၁၉၄၇ ခုႏွစ္တုန္းက ၿဗိတိသွ် ကိုလိုနီအစိုးရက ဂဠဳန္ဦးေစာကို ဘရင္းဂန္း အလက္ ၂၀၀ နဲ႔ တျခားလက္နက္က်ည္ဆံေတြ ထုတ္ေပးလိုက္တာကို သတိရေစပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက ဦးေစာလိုလူရဲ႕လက္ထဲကို ဒီလို လက္နက္ေတြ အေျမာက္အမ်ား ေရာက္သြားရင္ ဘာျဖစ္မယ္ဆိုတာ ႏိုင္ငံေရးပါး နည္းနည္းေလး ဝသူေတာင္ သိပါတယ္။ အဲဒီေခတ္ အဲဒီအခါက အေနအထားနဲ႔ဆိုရင္ ျပည္တြင္းစစ္ေတာင္ ထျဖစ္ႏိုင္တဲ့ လက္နက္အမ်ိဳးအစားနဲ႔ အေရအတြက္ပါ။ ဒါကို ကိုလိုနီပါး အင္မတန္ ဝတဲ့ အဂၤလိပ္အစိုးရက အသိဆံုးျဖစ္ပါတယ္။ (ဆရာစံတို႔ဟာ ဓါး၊ လွံ၊ အလြန္ဆံုး တူမီးေလာက္နဲ႔ ပုန္ကန္ျခားနားခဲ့ၾကတာပါ။) အခုလည္းပဲ အဂၤလိပ္ေတြလုပ္ခဲ့သလို ဂၽြန္ယက္ေတာနဲ႔ ဘိန္းပစ္ဖမ္းတယ္ဆိုတာ ပိုပိုထင္ရွားလာေနပါတယ္။ နအဖ က ဒီအမႈကို စေဖာ္တုန္းကေတာ့ ဂၽြန္ယက္ေတာဟာ ေရကူးလာတယ္ဆိုၿပီး ေရသန္႔ဗူး ခြံေတြ၊ ဘဲေျခေထာက္ေတြကို ဓါတ္ပံု႐ိုက္ျပၿပီး ကမ႓ာကို ဝါဒျဖန္႔ခဲ့ပါတယ္။ အခု ေတာ့ ဂၽြန္ယက္ေတာဟာ နအဖရဲ့ အေစာင့္ေတြနဲ႔ေတာင္ စကားစျမည္ေျပာၿပီး သဲျဖဴခင္း ရာဇမတ္ကာလို႔ မေျပာ႐ံုတမယ္ လမ္းေပၚက မားမားေလွ်ာက္လာတာ ျဖစ္ေနပါတယ္။

အဂၤလိပ္ေတြဟာ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ႏိုင္ငံေရးပါးဝလိုက္သလဲဆိုေတာ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္းကို လုပ္ၾကံၿပီးတဲ့ေနာက္ ဗမာျပည္တြင္းမွာ သူတို႔ဆက္လုပ္ပံုကို ၾကည့္ရင္ ထင္ရွားပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက ကြန္ျမဴနစ္ပါတီက အာဇာနည္ေတြကို သတ္တာဟာ ၿဗိတိသွ်အစိုးရျဖစ္တယ္လို႔ ေၾကညာထားပါတယ္။ ျပည္သူလူထု ထဲမွာလည္း တအံုေႏြးေႏြးနဲ႔ ေပါက္ကြဲလုလု ျဖစ္ေနပါတယ္။ ဝမ္းနည္းမႈကေန ေဒါသေပါက္ကြဲေတာ့မယ့္အေျခအေနျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေတာ့ ဘုရင္ခံဟာ သခင္ႏုကို ေခၚၿပီး ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ ခန္႔အပ္လိုက္ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ သူဟာ အဲဒီအၾကပ္အတည္း ႀကီးကို ေက်ာ္လႊားသြားႏိုင္ပါတယ္။ အခု ဒီ နအဖ အစိုးရဟာ ၿဗိတိသွ်ေတြလို ပါးနပ္လိမၼာမလားဆိုတာ စဥ္းစားစရာျဖစ္လာပါတယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို မတရားျပစ္ဒဏ္ ခ်မွတ္တာရဲ့ အက်ိဳးဆက္ေတြကို သူတို႔ မစဥ္းစား မျပင္ဆင္လို႔ မျဖစ္ပါဘူး။

ဒီအေျခအေနေတြကေန ဆက္ၿပီးျဖစ္လာတာကေတာ့ ဗမာ့ႏိုင္ငံေရးမွာ ေတြ႔ဆံု ေဆြးေႏြးေရးတံခါးကို နအဖ က အၿပီးအပိုင္ ပိတ္ပစ္လိုက္ၿပီဆိုတဲ့ကိစၥပါပဲ။

အာဏာႏိုင္ငံေရးသာသိတဲ့ နအဖ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြဟာ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးပြဲ တံခါးကို တင္းတင္းပိတ္ထားရင္ သူတို႔အတြက္ လံုျခံဳမယ္လို႔ ယူဆေနၾကပါတယ္။ တနည္း - အာဏာျမဲမယ္လို႔ ယူဆေနၾကတယ္။ နားပိတ္ထား၊ မ်က္စိပိတ္ထားလို႔ မၾကားရ၊ မျမင္ရရင္ ဘာမွမျဖစ္ဘူးလို႔ စဥ္းစားတာမ်ိဳး စဥ္းစားေနၾကပါတယ္။ တကယ္က ဗမာျပည္ရဲ့ ျပႆနာေတြကို ေျဖရွင္းဖို႔အတြက္ ႏွစ္ဖက္ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးပါလို႔ ေျပာ ေနတာဟာ ျပည္တြင္းေရးကို စြက္ဖက္ခ်င္တဲ့ တျခားႏိုင္ငံေတြက ေျပာေနတာ မဟုတ္ပါဘူး။ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ရဲ့ ေခါင္းထဲက အလိုလိုထြက္လာတာ လည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါဟာ ဗမာျပည္ ျပည္သူေတြရဲ့ လိုလားခ်က္ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီလိုလားခ်က္ကို သူတို႔က ထင္ဟပ္ၾကတာပါ။

ဗိုလ္သန္းေရႊလိုပဲ အာဏာဂုဏ္နဲ႔ ေမာက္မာလွတဲ့ ဗိုလ္ေနဝင္းဟာ ၁၉၆၃ ခုႏွစ္မွာ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးေရး မ်က္လွည့္ျပၿပီးတဲ့ေနာက္ ဘယ္သူနဲ႔မွ စကားမေျပာေတာ့ဘူး။ အျပတ္ပဲ ခ်ေတာ့မယ္ဆိုၿပီး လုပ္ခဲ့တာပါ။ ဒါေပမယ့္ ၁၉၆၀-၇၀ ကေန ၁၉၇၆ ခုႏွစ္အထိ လူထုဆႏၵျပပြဲေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳးဆက္ျဖစ္လာေတာ့ ဗိုလ္ေနဝင္း ပိုင္လွပါ တယ္ဆိုတဲ့ တပ္ထဲမွာ သူ႔ကိုမေက်နပ္တာေတြ ေပၚလာတယ္။ ဗိုလ္ႀကီး အုန္း ေက်ာ္ျမင့္တို႔ကိစၥလို သူ႔ကိုသတ္မယ့္ကိစၥေတာင္ ေပၚလာတာပဲမဟုတ္လား။ ေနာက္ေတာ့ ၁၉၈၀ ခုႏွစ္မွာ ဗကပ၊ ေကအိုင္ေအတို႔နဲ႔ ေဆြးေႏြးတာေတြ လုပ္ခဲ့ ရပါတယ္။ အဲဒီကေန ဆက္ၿပီး ရွစ္ေလးလံုးလႈပ္ရွားမႈႀကီး ေပါက္ကြဲထြက္လာတာ၊ ဗိုလ္ေနဝင္း မ်က္ရည္က်ရတာ၊ နန္းေပၚက ဆင္းေပးရတာ၊ မဆလ ပါတီကို ဖ်က္သိမ္းေပးရတာ၊ ၁၉၉၀ ခုႏွစ္ ေရြးေကာက္ပြဲကို လုပ္ေပးရတာ စတာေတြဟာ တံခါးဖြင့္ေပးရ႐ံု ကလို႔လား။

အခုလည္း ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးပြဲကို တံခါး ဘယ္ႏွစ္ထပ္ပဲ ပိတ္ထား ပိတ္ထား၊ လူထုက ဖြင့္ရင္ မုခ် ပြင့္လာမွာပါ။ တြန္းဖြင့္လို႔မရရင္ ေဆာင့္ဖြင့္တန္ ဖြင့္ရပါမယ္။ ေဆာင့္ဖြင့္လို႔မရရင္ ေဖာက္ခြဲဖြင့္ရပါမယ္။ လူထုဟာ အေျခအေနေတြကို အကဲခတ္ ေစာင့္ၾကည့္ေနတာျဖစ္ပါတယ္။

တေန႔ကပဲ လူတေယာက္က ဦးဝင္းတင္ကို… နအဖ က အေလွ်ာ့ေပးမွာ မဟုတ္ ေတာ့ဘူး၊ အံတုမေနနဲ႔ေတာ့၊ ရင္မဆိုင္နဲ႔ေတာ့၊ ေရြးေကာက္ပြဲသာ ဝင္ေပေတာ့ ဆိုတဲ့အဓိပၸါယ္မ်ိဳးေျပာတာ ၾကားလိုက္ရပါတယ္။ ဒါဟာ နအဖ က တံခါးႀကီးကို ဖြင့္မေပးဘဲ တင္းခံထားတဲ့အတြက္ သူဖြင့္ေပးထားတဲ့ ေခြးတိုးေပါက္က ဝင္ရမယ္ လို႔ ေျပာေနတာျဖစ္ပါတယ္။ ျခေသၤ့ဟာ ျမက္မစားဘူးဆိုတာ အဲဒီလူ မသိလို႔ပါ။

တခ်ိဳ႕လူေတြဟာ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္က ေခါင္းေဆာင္ေတြရဲ့ ေခါင္းထဲမွာ ဘာရွိသလဲ၊ ဘာေတြျပင္ဆင္ထားသလဲဆိုတာ သိရေအာင္ တမင္ပဲ ဆြေနသလား ဆိုတာ စဥ္းစားစရာျဖစ္ပါတယ္။ ဒါမ်ိဳးေတြကို “စကားဝိုင္း”ေတြမွာ မၾကာခဏ ျမင္ေတြ႔ရပါတယ္။ တကယ္က်ေတာ့ အဲဒီလို ဆြတဲ့လူေတြဟာ နအဖ အလိုက် လုပ္တာ မဟုတ္ဘူးဆိုရင္ ႏိုင္ငံေရးအပါးမဝေသးတာကို ေဖာ္ျပေနတာပဲ ျဖစ္ပါ တယ္။ ဒါဟာ စစ္အုပ္စုရဲ့ ဖက္ဆစ္လုပ္ဟန္ေၾကာင့္ ဗမာျပည္ႏိုင္ငံေရး၊ ေနာက္ၿပီး စာေပအႏုပညာေလာကမွာ ေခတ္စားလာေနတဲ့ လုပ္ဟန္တခု ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒါ က သခင္အားကိုးနဲ႔ သေဘာထားမတူသူေတြကို ဆြတာ၊ ရန္တိုက္တာေတြ လုပ္ တာပဲျဖစ္တယ္။ သတၱိေကာင္းလွသူေတြလို႔ ဆိုႏိုင္သေပါ့။

ဒါေပမယ့္ ျပန္စဥ္းစားသင့္တာကေတာ့ ရွစ္ေလးလံုးအေရးေတာ္ပံုႀကီး ေပၚေပါက္ လာတဲ့အခါက်ေတာ့ သန္းဂဏန္း စာရင္းျပထားတဲ့ မဆလ ပါတီဝင္ေတြ ဘာျဖစ္ သြားတယ္ဆိုတာပါပဲ။ ။
၊ဗၾသ၊

Read More...

28 May 2009

သံတိုင္ၾကားက လေရာင္ဆီ (ဝင္းတင့္ထြန္း)

ေထာင္နန္းစံရေအာင္
ေထာင္ဖမ္းကာ အမႈအလီလီဆင္လို႔
အာဏာရွင္ ထင္ရာစုိင္းပံုက
ရာဇဝင္ စာတင္ေအာင္ ႐ိုင္းၿပီမို႔
အတိုင္းတိုင္း အနယ္နယ္မွာ
ကိုင္း… ၾကားလို႔မွ မဖြယ္မရာ…။


‘ေအာင္ဆန္းစုၾကည္’ဆိုတာ
ေအာင္လမ္း႐ႈခ်ီရာ လတစင္းေပမို႔
လမင္းကို တိမ္အိုဖံုးေသာ္လည္း
တိမ္ဖံုးေပမယ့္ လသာျမဲ…။

‘နအဖ’ဆိုတာ ကလိမ္ယုတ္ေတြမို႔
တိမ္ပုပ္ကေန ေမွာင္မဲရင္းသာေပါ့
အိမ္ခ်ဳပ္ကေန ေထာင္ထဲသြင္းပါလို႔
လမင္းကို ေထာင္ဒဏ္ခ်ေပမယ့္
သံတိုင္ၾကားက လေရာင္ဟာ
အုတ္႐ိုးၾကားက လေရာင္ဟာ
တျဖာျဖာနဲ႔ ဝင္းပရင္း
ကမ႓ာကပါ ျမင္ရရင္း…။

ၾကယ္နီတို႔…
ၾကယ္ဝါတို႔
ၾကယ္ျဖဴတို႔
ၾကယ္စင္တို႔ေရ…
အေမွာင္ေတြကို တကယ္မုန္းရင္ျဖင့္
စု႐ံုးကာ ပိုင္ရာအလင္းေတြနဲ႔
လမင္းအနား အတူယွဥ္လို႔
ဒီေကာင္းကင္ ၾကည္စင္သစ္ရေအာင္
တိမ္ညစ္ တိမ္ေမွာင္ တိမ္လႊာပုပ္တို႔ကို
ေတာထုတ္ၿဖိဳခြင္း
(ကိုင္း…) ျပၾကအလင္း…။ ။

-ဝင္းတင့္ထြန္း-
၂၇၊ ၅၊ ၂၀၀၉
(မတရားသျဖင့္ အမႈဆင္ ႐ံုးတင္ တရားစြဲဆိုျခင္းခံေနရတဲ့ လူထုေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္သို႔)

Read More...

25 May 2009

မုန္တိုင္းနီ

ကဗ်ာသမိုင္း
ေခတ္အ႐ိုင္းတြင္
မုန္တိုင္းဘာ့ေၾကာင့္ တိုက္သနည္း…။


အတုအေယာင္
အေမွာင္ကြက္ၾကား
ေခတ္ေလွကားတြင္
တရားသစၥာ
ပ်က္ယြင္းလာေၾကာင့္
မဟာေတာ္လွန္
ဘဝမွန္တြက္
ျပင္းထန္မုန္တိုင္း တိုက္ရတကား….။ ။

ျမန္မာႏိုင္ငံ ျပည္သူ႔ကဗ်ာဆရာအသင္းခ်ဳပ္
မတ္လ၊ ၁၉၆၃
(‘မုန္တိုင္းနီ’ကဗ်ာစာအုပ္မွ)

Read More...

19 May 2009

အနီပြင့္ (ေမာင္လွဝင္း - ျမင္းျခံ)

ငါ့ကဗ်ာ
ဘယ္ကလာ
ဘယ္မွာပြင့္မွာလဲ…။

ေသနတ္စြဲဆုပ္
တုတ္ခိုင္ေစးထန္း
ၾကမ္းတမ္းတဲ့လက္
အဲဒီလက္ဟာ
ႏုညက္ၾကြရြ
ဖူးျမသေႏၶတည္
မူယာျခယ္ေရာင္ေသြး
ေဆးေရာင္ၾကြယ္ဝ
အလွခံစား
ပန္းမ်ားပြင့္ေစႏိုင္ပါ့မလား…။



ကိစၥမရွိ
ထိေတြ႔ဘဝ
မခံစားရတာ
ေတာင္ေပၚမွာ ျပည္သူမ်ား
ဝန္းက်င္မွာ ရဲေဘာ္မ်ား
ေရွ႕ကိုသြားေတာ့ ေသနတ္သံ
ရန္သူနဲ႔စစ္ခင္း
အရင္းအႏွီးမ်ားစြာ
ငါ့မွာရွိတယ္…။

ဧရာကိုလြမ္း
ေဗဒါလမ္းျဖာ၊ တမာပိေတာက္
မေရာက္တာၾကာ၊ ျပည္ရြာကို လြမ္းဆဲ
ငါတမ္းတဆဲ ျပည္သူ
လူမႈဘဝနိမ့္က် အဖိႏွိပ္ခံ
ေဝးလံေသာအရပ္မွ
ေမွ်ာ္ေန ေခၚေနတဲ့အသံမ်ား
သမိုင္းရွည္လ်ားျဖစ္စဥ္မွ
အာဇာနည္ဝိဉာဥ္မ်ားနဲ႔
ေတာ္လွန္သူတို႔ရဲ႕
ေနာက္ဆံုးဆႏၵ
ေနာက္ဆံုးေတးသံစဥ္မ်ား
နီလြင္တဲ့ ေၾကြးေၾကာ္သံမ်ား
နားထဲ ၾကားဆဲ
ရင္ထဲစြဲျမဲလ်က္ပါ
အရင္းအႏွီးမ်ားစြာ ငါ့မွာရွိတယ္...။

ညတညမွာ
ငါေမြးလာေတာ့
ရွည္ၾကာလြန္းလွ၊ အဲဒီညမွာ
ဆံုးစမျမင္ က်င္လည္ခဲ့ရ…။

အဲဒီေလာက္ဟာ
မဲေမွာင္လွ၊ ခါးသီးလွတယ္
ဆူးရွၾကမ္းတမ္း၊ ဆင္းရဲလမ္းမွာ
ဝမ္းနည္းျခင္း၊ ေၾကကြဲျခင္း
ရြံရွာျခင္း
စက္ဆုတ္ျခင္း
နာက်ည္းျခင္းေတြ
စီးဆင္းပြတ္တိုက္ ဒီေခတ္က်ပ္ထဲ
အေနလည္းၾကာ
ဘဝလည္း နာခဲ့
ငါ့ရဲ႕ပင္ကိုယ္အရင္းအႏွီး
ေသြးခ်င္းခ်င္းနီခဲ့တာ
ဒဏ္ရာမက်က္ေသးပါဘူး…။

ဒီအရင္းအႏွီး၊ ေသြးစည္းေၾကာင္းထဲမွာ
ကဗ်ာမ်ားစြာ၊ ဖူးပြင့္လာမယ္
ယံုၾကည္တယ္…။

ဆင္းရဲသားရဲ႕
မာေက်ာေနတဲ့ မ်က္ႏွာျပင္
ဒဏ္ရာထင္ အမာရြတ္ေတြနဲ႔
ျပည့္ႏွက္ေနတဲ့ ႏွလံုးသား
အဲဒီႏွလံုးသားထဲမွ
အားယူကြဲထြက္၊ ပက္ၾကားအက္လို႔
အက္ေၾကာင္းထဲမွ၊ တစစနဲ႔
႐ုန္းၾကြတိုက္ခိုက္၊ မိုးတၿပိဳက္မွာ
ပန္းပြင့္လာမည္
အပြင့္နီမ်ား…။ ။

-ေမာင္လွဝင္း(ျမင္းျခံ)-
၃၀၊ ၁၀၊ ၁၉၇၉
‘ေအာက္တိုဘာႏွင္းပြင့္’ကဗ်ာစာအုပ္
ဗဟိုေဆးေက်ာင္း

Read More...

12 May 2009

ဆရာဒဂုန္တာရာ (သို႔မဟုတ္) ေရႊအိုေရာင္ ေကာင္းကင္သစ္ေပၚက ေတာက္ပတဲ့ ပန္းႏုၾကယ္ (ဝင္းတင့္ထြန္း)

(၁)
တမ်ိဳးသားလံုးရဲ႕ အမ်ိဳးသားယဥ္ေက်းမႈလမ္းေၾကာင္းေပၚမွာ စာေပအႏုပညာဟာ အင္မတန္အေရးပါလွတဲ့ အခန္းတေနရာက ရွိပါတယ္။ ႏိုင္ငံတႏိုင္ငံ၊ လူမ်ိဳးတမ်ိဳးရဲ႕ ယဥ္ေက်းမႈအဆင့္အတန္းကို အဲဒီႏိုင္ငံ၊ အဲဒီလူမ်ိဳးရဲ႕ စာေပအႏုပညာအဆင့္အတန္းကေန ေလ့လာအကဲခတ္ၾကည့္႐ႈႏိုင္ပါတယ္။ အဲဒီလို အေရးပါလွတဲ့ စာေပအႏုပညာေတြကို ဖန္တီးၾကသူေတြဟာ စာေပအႏုပညာရွင္ႀကီးေတြပါ။ ေခတ္တိုင္းေခတ္တိုင္းမွာ စာေပအႏု ပညာရွင္ႀကီးေတြ ေပၚေပါက္ခဲ့ၾကေပမယ့္ အင္မတန္မွ ထူးခၽြန္ေျပာင္ေျမာက္တဲ့ စာေပအႏု ပညာရွင္ႀကီးေတြကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ကို ရွားပါးလွတယ္။ အထူးသျဖင့္ စာေပအႏုပညာ လမ္းမႀကီးေပၚမွာ ကိုယ္ပိုင္ဟန္၊ ကိုယ္ပိုင္မူနဲ႔ ကိုယ္ပိုင္လမ္းေၾကာင္းသစ္ ေဖာက္လုပ္ ခင္းက်င္းၿပီး ဂုဏ္ေျပာင္ေျပာင္ ျဖတ္ေက်ာ္ခ်ီတက္ ေလွ်ာက္လွမ္းႏိုင္ခဲ့ၾကတဲ့ စာေပအႏုပညာ ရွင္ႀကီးေတြမ်ိဳးကေတာ့ ပိုလို႔ေတာင္ ရွားပါးလွပါတယ္။ အဲဒီလို ရွားရွားပါးပါး ေတြ႔ရျမင္ရ ႏိုင္တဲ့ ၾကံဳေတာင့္ၾကံဳခဲ စာေပအႏုပညာရွင္ႀကီးမ်ိဳးေတြမွာ …
သူ႔လိုင္းနဲ႔သူ တေခတ္မွာတေယာက္လို႔ ေျပာရေလာက္ေအာင္ ကိုယ္ပိုင္လမ္း ေၾကာင္းသစ္ထြင္ၿပီး ကိုယ့္မူကိုယ့္ဟန္ ကိုယ့္သ႑ာန္နဲ႔ ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္စိုက္ထူခင္း က်င္းသြားႏိုင္႐ံုမက အမ်ားထုကပါ အေလးထားျခင္းခံရတဲ့ စာေပအႏုပညာရွင္ႀကီးမ်ိဳးေတြ ထဲမွာ …
‘ဆရာဒဂုန္တာရာ’ပါပါတယ္။ ဒဂုန္တာရာလို႔ေခၚတဲ့၊ က်ေနာ္တို႔တေတြ အေလးထား ေလးစားၾကတဲ့၊ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ဆရာ ‘ဆရာတာ’ပါပါတယ္။



(၂)
က်ေနာ့္ကို ဆရာတာဆီ ပထမဦးဆံုး စတင္ေခၚေဆာင္သြားခဲ့သူကေတာ့ ‘ဆရာစြမ္း’ ပါ။
အဲဒီတုန္းက ဆရာဒဂုန္တာရာဟာ မင္းသားႀကီး ေကာလိပ္ဂ်င္ေနဝင္းနဲ႔ မခင္မာလာ တို႔အိမ္မွာ ေနထိုင္ေနတဲ့အခ်ိန္ပါ။ ၁၉၈၀ ခုႏွစ္ဝန္းက်င္ ကာလေလာက္ကပါ။ ေႏြရာသီရဲ႕ တညေနခင္းဆိုတာေတာ့ အခုခ်ိန္ထိ ေကာင္းေကာင္းမွတ္မိေနပါတယ္။ မင္းသားႀကီး ေကာ လိပ္ဂ်င္ေနဝင္းဟာ စြပ္က်ယ္အက်ႌကို ပခံုးေပၚ လႊားထားရင္း အေပၚပိုင္း ကိုယ္တံုးလံုးခၽြတ္နဲ႔ အိမ္ေရွ႕တည့္တည့္မွာ ကုလားထိုင္တလံုးနဲ႔ ထြက္ထိုင္ေနရာက က်ေနာ္တို႔ဝင္လာတာကို လွမ္းၾကည့္ၿပီး ဆရာစြမ္းကို ျပံဳးျပပါတယ္။ “ခင္ဗ်ားတို႔ဆရာႀကီး အထဲထဲမွာ၊ အထဲထဲ မွာ…”လို႔လည္း ေျပာလိုက္ရင္း ဆရာတာ ေနတဲ့အခန္းဆီ ျပံဳးျပံဳးႀကီး လက္ေဝွ႔ယမ္းျပ လိုက္ပါတယ္။ ညေနခင္းေပမယ့္ ေႏြရာသီကာလႀကီးဆိုေတာ့ အပူရွိန္အေငြ႔ေတြက တလွပ္လွပ္ေဝ့ေနဆဲပါ။
ဆရာတာ့အခန္းထဲ ဝင္လိုက္ၾကတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ အျပင္ကေလာက္ မပူေတာ့ဘဲ အပူသက္သာသြားသေယာင္ ခံစားလိုက္ရပါတယ္။ စာအုပ္ပံု၊ စာအုပ္ထပ္၊ စာနယ္ဇင္း အမ်ိဳးမ်ိဳး ပတ္ခ်ာလည္ၾကားထဲကေန ဆရာတာက သူ႔ရဲ႕ကိုယ္ပိုင္အျပံဳးျမျမနဲ႔ က်ေနာ္တို႔ကို ဖြဖြေလး ႀကိဳဆိုေနပါတယ္။ သိသိသာသာရွည္လ်ားလြန္းလွတဲ့ ေဘာ္ေငြေရာင္ လိႈင္းတြန္႔ပံု ဆံပင္ရွည္ရွည္ႀကီးတလူလူရဲ႕ေအာက္မွာ ကၽြဲေကာ္ကိုင္းအနက္ မ်က္မွန္ထူထူႀကီး တပ္ထား တဲ့ ဆရာဒဂုန္တာရာရဲ႕မ်က္ႏွာဟာ ျမင္ရ႐ံုနဲ႔ အႏုပညာသမားစစ္စစ္တေယာက္မွန္း ေဖာ္ျပ ေနပါတယ္။ ေဘာ္ေငြေရာင္ေျပးစ ဆံႏြယ္ဆံခက္တခ်ိဳ႕ဟာ ပခံုးေပၚဆီအထိ ေခြဝိုက္ျဖာဆင္း ေနပါတယ္။ ဗမာျပည္လို လူ႔အဖြဲ႔အစည္းမ်ိဳးမွာေတာ့ အသက္ ၆၀ ဝန္းက်င္အရြယ္ သာမန္ လူႀကီးတေယာက္ ထားေလ့ထားထမရွိတဲ့ ဆံပင္ပံုစံ။ ဒါကိုက တျခားသူ တပါးသူနဲ႔ မတူတဲ့ ဒဂုန္တာရာပံုစံ၊ ဒဂုန္တာရာဟန္လို႔ပဲ ေျပာရမလားပါပဲ။ အဲဒီတုန္းက အသက္ ၆၀ ေလာက္ ဝန္းက်င္ ရွိေနၿပီျဖစ္ေပမယ့္ မ်က္ေစ့မႈန္တာေလာက္ကလြဲလို႔ ဆရာတာရာဟာ ေတာ္ေတာ္ ကို ႏုပ်ိဳေနပါေသးတယ္။ စကားဝါေသြး မ်က္ႏွာျပင္ေပၚမွာ ပီရိေသသပ္လွတဲ့ ႏႈတ္ခမ္း ႏွစ္လႊာဟာ ပန္းႏုေသြးေရာင္ ေျပးေနဆဲျဖစ္ပါတယ္။ စကားေျပာသံကလည္း တိုးတိုးညင္ ညင္။ ေျပာဟန္ဆိုဟန္ ေလယူေလသိမ္း ႏုညက္သိမ္ေမြ႔တယ္လို႔ အမွတ္အသားျပဳထားရတဲ့ ဆရာဗန္းေမာ္တင္ေအာင္ရဲ႕ေလသံက တမ်ိဳး။ ဆရာတာရဲ႕ေလသံ ေပ်ာ့ေပ်ာက္းညင္သာမႈက တဘာသာလို႔ပဲ ဖ်တ္ကနဲ ခံစားလိုက္ရပါတယ္။
အဲဒီေန႔က ဆရာတာက စာအေၾကာင္း ေပအေၾကာင္းေတြကို ေတာ္ေတာ္ကေလး ေျပာျပပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက ဆရာတာရာက ‘မိုးေဝ’စာေပမဂၢဇင္းမွာ ‘ဗညားသီဟ’နဲ႔ စာေပစစ္တမ္းေတြကို ေရးေနခ်ိန္။ ဗညားသီဟရဲ႕ စာေပေဝဖန္ေရးဟန္ဟာ သမ႐ိုးက် စာေပေဝဖန္ေရးေတြနဲ႔ မတူပါ။ ဟိုဟိုဒီဒီ ေျပာခ်င္ရာေတြကို ေဝ့ကာဝိုက္ကာ ခင္းကာ က်င္းကာ ပါးပါးနပ္နပ္ေျပာဆိုၿပီးမွ အဓိက ဦးတည္ေဖာ္ျပထားတဲ့ စာအုပ္အတြက္ စာအုပ္ ေဝဖန္ခ်က္ကို ဖ်တ္ကနဲ ဖ်တ္ကနဲေလာက္သာ တို႔ထိေဖာ္ျပသြားတဲ့ ေဝဖန္ေရးမ်ိဳး ျဖစ္ပါတယ္။ ‘ေဝဖန္စရာ’အေပၚ တခ်ိန္လံုးလံုး မီးေမာင္းထိုးၿပီးမထားဘဲ ဆလိုက္ထိုး ျပလိုက္တဲ့ ေဝဖန္ေဖာ္ျပဟန္မ်ိဳးျဖစ္ပါတယ္။ ျမင္လိုက္ရတာ တမ်ိဳးသစ္ၿပီး ပညာသားပါပါ လွပလြန္းလွပါတယ္။ ဆရာျမသန္းတင့္ရဲ႕ ‘က်ေနာ္ ဆက္၍ေရးခ်င္ေသာ ဝတၳဳမ်ား’ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္နဲ႔ ေရးသားသြားတဲ့ ေဝဖန္ဟန္က တမ်ိဳးျဖစ္သလို၊ ဆရာတာရဲ႕ ‘ဗညားသီဟ’ ေဝဖန္ဟန္က တဘာသာလို႔ေျပာရမွာပါ။ ဆရာျမသန္းတင့္က သူစိတ္ဝင္စားခဲ့တဲ့ နာမည္ေက်ာ္ဝတၳဳႀကီးေတြအေပၚ အသစ္ျမင္ ေဝဖန္ေရးပံုစံတခု ထူေထာင္ၿပီး ဝတၳဳတို တပုဒ္သဖြယ္ ေရးသားေဖာ္ျပ ေဝဖန္ပါတယ္။ ဆရာတာကေတာ့ သူေဝဖန္တို႔ထိျပခ်င္တဲ့ စာအုပ္စာေစာင္ေတြအေပၚ သူက်င္လည္ျဖတ္သန္းလာခဲ့ရာ အေတြ႔အၾကံဳ အေတြးအျမင္ ေနာက္ခံကားခ်ပ္ေတြနဲ႔ ယွဥ္ဟပ္ၿပီး လိုအပ္သေလာက္ေလးေလာက္ပဲ ဖ်တ္ကနဲ ဆလိုက္ ထိုးျပ ေဝဖန္ေလ့ရွိပါတယ္။ သမိုင္းမွန္ကူကြက္ေတြၾကားက ပန္းစၾကာမွန္ေျပာင္း လွည့္ျပဟန္လို႔ပဲ ကင္ပြန္းတပ္ရမလား မသိပါ။ ပညာသားပါပါနဲ႔ လွပေနတာကေတာ့ ေသခ်ာခဲ့ပါတယ္။
အဲဒီတုန္းက မဂၢဇင္းစာမ်က္ႏွာေတြေပၚက ေပၚပင္ကေလာင္ရွင္တခ်ိဳ႕ရဲ႕ စာေတြ အေၾကာင္းလည္း ေရာက္သြားခဲ့ၾကသလို ဆရာျမသန္းတင့္ရဲ႕အဆက္မျပတ္ေရးေနတဲ့ ပင္တိုင္ အခန္းဆက္ေဆာင္းပါးေတြ အေၾကာင္းဆီလည္း ဖ်တ္ကနဲ ေရာက္သြားခဲ့ပါတယ္။ ‘႐ႈမဝ’မွာလား အခန္းဆက္ေရးေနတဲ့ ‘လိႈင္းျပာက ေျပာေသာ ဇာတ္လမ္းမ်ား’ဆီ ဖ်တ္ကနဲ ေရာက္သြားေတာ့ ဆရာတာက… “အဲဒါေတြကေတာ့ ကိုျမသန္း သမဝါယမဂ်ာနယ္မွာ ေရးဖို႔ေကာင္းတာ…”လို႔ေျပာရင္း တခ်က္ျပံဳးလိုက္တာလည္းမွတ္မွတ္ထင္ထင္ ေတြ႔လိုက္ရပါ တယ္။ ေရးဟန္သားဟန္ အႏုပညာဆန္လြန္း၊ ႏုရြလြန္းသေလာက္ ေလသံကအစ လူပံုပန္းဟန္က ႏုညံ့လြန္းလွ ေပ်ာ့ေပ်ာင္းလွသေလာက္ ႏွလံုးသားထဲက ရပ္တည္ခ်က္အရ မူအရကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ကို ခိုင္က်ည္သန္စြမ္းလွတာ ဖ်တ္ကနဲ ျမင္လိုက္ရပါတယ္။ ဆရာတာကိုယ္တိုင္ရဲ႕ သခင္ဗဟိန္းကို ေရးဖြဲ႔ခဲ့ဖူးတဲ့ စကားလံုးေတြနဲ႔ပဲ ခဏငွါးသံုးရ မယ္ဆိုရင္… ဆရာတာကိုယ္တိုင္ကလည္း သံမဏိႀကိဳးမွ်င္တမွ်င္ပဲမဟုတ္လား။ ‘ေပ်ာ့လွ်င္ ဖေယာင္း၊ မာလွ်င္ သံေခ်ာင္း အမ်ိဳးအစား။ ဒဂုန္တာရာဟာ အႏုသမား သို႔ေသာ္ သံမဏိ။ သံမဏိႀကိဳးမွ်င္တမွ်င္…’လို႔ပဲ ခံစားလိုက္ရပါတယ္။

(၃)
ဆရာတာ ကိုယ္တိုင္ကေတာ့ သူ႔ကိုယ္သူ ႏိုင္ငံေရးသမားရယ္လို႔ မသတ္မွတ္ပါ။ ဒါေပမယ့္ ဆရာတာဟာ ဗမာျပည္ရဲ႕ႏုိင္ငံေရးလႈပ္ရွားမႈသမိုင္းမွာ အထင္ကရ ဇာတ္ ေကာင္ႀကီးေတြနဲ႔အတူ ထဲထဲဝင္ဝင္ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ယွက္ႏြယ္ပတ္သက္ရင္း သမိုင္းေပးတာဝန္ တခ်ိဳ႕ကို သူတတ္ႏိုင္တဲ့ေနရာကေန ပါဝင္အားျဖည့္ထမ္းေဆာင္ခဲ့သူ ျဖစ္ပါတယ္။ တခါတရံ မ်ား ကိုယ့္ကိုယ္ကို ႏိုင္ငံေရးသမားလို႔ ျမိန္ေရယွက္ေရေျပာဆိုေနသူ၊ တံဆိပ္ႀကီးႀကီး တပ္ထားသူေတြထက္ေတာင္ ႏိုင္ငံေရးအျမင္၊ ႏိုင္ငံေရးရပ္တည္ခ်က္က ပိုမိုေတာင့္တင္း ခိုင္မာေနတာ၊ ရွင္းရွင္းသန္႔သန္႔နဲ႔ ျပတ္ျပတ္သားသား ၾကည္ၾကည္လင္လင္ျဖစ္ေနတာ ေတြ႔ရတဲ့အျပင္ သမိုင္းေခတ္ ကာလတေလွ်ာက္ အေရးပါလွတဲ့ ေကာင္းက်ိဳးျပဳမႈ၊ စြမ္း ေဆာင္မႈေတြ လုပ္ေဆာင္ခဲ့သူျဖစ္ပါတယ္။ အထက္တန္းေက်ာင္းသားဘဝ (၁၉၃၆ ခုႏွစ္) ကတည္းက ဂ်ဴဗလီေဟာမွာ က်င္းပခဲ့တဲ့ ပထမဦးဆံုး ႏိုင္ငံလံုးဆိုင္ရာ ေက်ာင္းသား ညီလာခံကို ေက်ာင္းသားကိုယ္စားလွယ္တေယာက္အျဖစ္ တက္ေရာက္ခဲ့ဖူးသူျဖစ္ၿပီး တကၠသိုလ္ေရာက္ေတာ့ (၁၉၃၉)မွာ တကသ အမႈေဆာင္တေယာက္ ျဖစ္ခဲ့တဲ့အျပင္ ၁၉၄၀ ျပည့္မွာ သမိုင္းဝင္ နာမည္ေက်ာ္ ‘အိုးေဝ’မဂၢဇင္းရဲ႕ တာဝန္ခံအယ္ဒီတာ လုပ္ခဲ့သူဟာ ‘ကိုေဌးျမိဳင္’ဆိုတဲ့ ဒဂုန္တာရာ (ဆရာတာ)ပါပဲ။ ဗမာျပည္ႏိုင္ငံေရးလႈပ္ရွားမႈသမိုင္းမွာ တကသ၊ ဗကသရဲ႕အခန္းဟာ အင္မတန္အစဥ္အလာႀကီးလွသလို တကသ၊ ဗကသရဲ႕ သမိုင္းမွာ အိုးေဝမဂၢဇင္းရဲ႕အခန္းဟာလည္း အစဥ္အလာႀကီးလွၿပီး နာမည္ေက်ာ္ အိုးေဝ မဂၢဇင္းႀကီးကို တာဝန္ယူ ကိုင္တြယ္ခဲ့ၾကသူ၊ အိုးေဝမဂၢဇင္း တာဝန္ခံဆိုသူေတြဟာလည္း သမိုင္းတင္ထားရတဲ့ သမိုင္းဝင္ အစဥ္အလာႀကီးသူေတြခ်ည္းမဟုတ္လား။ ဆရာတာရဲ႕ အရင္ အိုးေဝကို ကိုင္ခဲ့ၾကသူေတြဟာ သခင္ေအာင္ဆန္း၊ သခင္ဗဟိန္း၊ ဦးၫိုျမတို႔လို အထင္ကရပုဂၢိဳလ္ႀကီးေတြမဟုတ္လား။
ဗမာျပည္ လြတ္လပ္ေရး ၾကိဳးပမ္းလႈပ္ရွားမႈသမိုင္းမွာ တ႐ုတ္ျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီနဲ႔ အဆက္အသြယ္ရဖို႔ ႀကိဳးပမ္းရာမွာ… သခင္ေအာင္ဆန္း၊ သခင္လွၿမိဳင္ (ဗိုလ္ရန္ေအာင္)တို႔ ႏွစ္ေယာက္ ႐ုပ္ဖ်က္ၿပီး ခရီးထြက္ခြါျခင္းမလုပ္ခင္ ေတာ္ေတာ္ေစာေစာကတည္းက ပထမဆံုး ႀကိဳးပမ္းခဲ့ၾကသူ ႏွစ္ေယာက္ရွိခဲ့ပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ သခင္ဗဟိန္းနဲ႔ ဒဂုန္တာရာပါပဲ။ သခင္ဗဟိန္းကေန အေဖာ္ေခၚသြားလို႔ ဆရာတာ လိုက္သြားရၿပီး ရွမ္းျပည္ေျမာက္ပိုင္း သိႏၷီ-သီေပါအထိ ေရာက္ၿပီးမွ ရွမ္းပုလိပ္ေတြက တားလို႔ လွည့္ျပန္ရတဲ့ခရီးစဥ္၊ မေအာင္ျမင္တဲ့ ခရီးစဥ္ ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၊ ဗိုလ္ရန္ေအာင္တို႔ခရီးစဥ္က ၁၉၄၀ ျပည့္ထဲ ျဖစ္ခဲ့ၿပီး သခင္ဗဟိန္းနဲ႔ဆရာတာတို႔ခရီးစဥ္က ၁၉၃၉ ခုႏွစ္ကတည္းက ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ တႏွစ္တိတိ ေစာခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီခရီးစဥ္သာ ေအာင္ျမင္ခဲ့မယ္ဆိုရင္လည္း ဆရာတာ တေယာက္အေနနဲ႔ စာေပနဲ႔ႏိုင္ငံေရးၾကား မ်ဥ္းေၾကာင္းေပၚမွာပဲ ရပ္ေနခဲ့ရာက ႏိုင္ငံေရးဖက္ အေလးကဲခဲ့ေလမလား ေတြးဆဖြယ္ရာျဖစ္ပါတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အဲဒီလို တိုင္းျပည္ရဲ႕ အေရးႀကီး ႏိုင္ငံ့ေရးရာေတြနဲ႔ပတ္သက္ေနတဲ့ ႏိုင္ငံေရးလႈပ္ရွားမႈႀကီးေတြထဲမွာ ဆရာတာ တေယာက္ တတ္ႏိုင္ရာရာကေန ပါဝင္ပတ္သက္ခဲ့တာေတြကေတာ့ မွတ္မွတ္သားသား ျဖစ္စရာေတြခ်ည္း ျဖစ္ပါတယ္။
အဂၤလိပ္ နယ္ခ်ဲ႕သမားရဲ႕လက္ေအာက္၊ ကၽြန္ျပဳဖိႏွိပ္ထားရမႈအလီလီေအာက္ကေန အလုပ္သမားလူတန္းစားရဲ႕ တပ္ဦးပါတီႀကီးအျဖစ္ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီလို လ်ိဳ႕ဝွက္ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီႀကီးတရပ္ ေပၚေပါက္ဖြဲ႔စည္းႏိုင္ဖို႔ တကယ္ကို တိုးတိုးတိတ္တိတ္ ႀကိတ္ဝိုင္း ေလးေတြအျဖစ္ လ်ိဳ႕ဝွက္ေဆြးေႏြးညႇိႏိႈင္းခဲ့ၾကတဲ့ စကားဝိုင္းတခ်ိဳ႕မွာလည္း ဒဂုန္တာရာ ပါခဲ့ ဖူးသလို အဂၤလိပ္နယ္ခ်ဲ႕သမားကို ေထာင္ထားဆန္႔က်င္ဖို႔ သမိုင္းဝင္တပ္ေပါင္းစုႀကီးအျဖစ္ ‘ဗမာ့ထြက္ရပ္ဂိုဏ္း’လို အဖြဲ႔ႀကီး ဖြဲ႔စည္းႏိုင္ဖို႔ စိုင္းျပင္းၾကတဲ့ ပဏာမ အေရးႀကီးအစည္း အေဝးပြဲေတြမ်ိဳးမွာလည္း ပါဝင္တက္ေရာက္ခဲ့ဖူးသူ ျဖစ္ပါတယ္။ သခင္ေအာင္ဆန္း၊ သခင္ဗဟိန္း၊ သခင္သန္းထြန္းတို႔လို ပုဂၢိဳလ္ေတြကအျပင္ ဗိုလ္လက္်ာ၊ ဗိုလ္ေဇယ်တို႔လို ပုဂၢိဳလ္ေတြကပါ ယံုယံုၾကည္ၾကည္ ထဲထဲဝင္ဝင္ သံေယာဇဥ္ထား ခ်စ္ခင္ၾကတာလည္း ခံခဲ့ရသူမ်ိဳးျဖစ္ပါတယ္။ ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရး ကာလႀကီးအတြင္းက ဗမာ့တပ္မေတာ္က မသိမ္းပိုက္ရေသးတဲ့ နယ္ေျမေတြအေပၚ ေလယာဥ္ေပၚကေန ၾကဲခ်တဲ့၊ ဗမာ့တပ္မေတာ္ ခ်ီတက္လာလွ်င္ ပူးေပါင္းပါဝင္ဖို႔ လံႈ႔ေဆာ္ထားတဲ့ ‘တို႔ဗမာအေပါင္းတို႔…’လို႔ ေခါင္းတပ္ထား တဲ့ စာရြက္ပါ စာသားေတြဟာ ဆရာတာရဲ႕လက္ရာေတြပါ။ တိုင္းျပည္ လြတ္လပ္ေရး မေၾက ညာႏိုင္ေသးခင္ ဖဆပလေခတ္က ဖဆပလအဖြဲ႔ႀကီးရဲ႕ဖဆပလ စာေစာင္ေပၚမွာ ကေလာင္ နာမည္တခုနဲ႔ ေဆာင္းပါးေတြ ေရးေပးဖဲ့ရဖူးသလို ဗမာ့လြတ္လပ္ေရးတပ္မေတာ္ စစ္႐ံုးမွာ ဗိုလ္လက္်ာ၊ ဗိုလ္စၾကာတို႔ရဲ႕ အကူအညီေတာင္းခ်က္ေၾကာင့္ ဗိုလ္ေလာင္းသင္တန္း ေလွ်ာက္လႊာေတြကို စီစစ္ေပးရတဲ့ လုပ္မ်ိဳးေတြေတာင္ ကူညီလုပ္ကိုင္ေပးခဲ့ရတာမ်ိဳးေတြ လည္း ရွိခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဗမာ့တပ္မေတာ္အတြက္ ျပည္သူ႔ဆက္ဆံေရးဌာန စီမံကိန္းမူၾကမ္း ဆိုတာမ်ိဳးကိုေတာင္ ၁၉၄၅ ခုႏွစ္ေလာက္က ဗိုလ္ေဇယ်ကတဆင့္ ဆရာတာ ေရးဆြဲေပးခဲ့ရ တာမ်ိဳးလည္း ရွိေပမယ့္ ကိုယ္တိုင္ ရာထူးရာခံတခုခုယူၿပီး လုပ္ရမွာမ်ိဳးကိုေတာ့ ဆရာတာရာ ဝါသနာမပါပါလို႔ပဲ ေျပာရပါလိမ့္မယ္။ ဗမာ့တပ္မေတာ္ ျပည္သူ႔ဆက္ဆံေရးဌာန ၫႊန္ၾကား ေရးမွဴးအျဖစ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းရဲ႕ စစ္ဝန္ႀကီးလက္မွတ္နဲ႔ စာထုတ္ခန္႔အပ္တာကို လက္ခံရမွာစိုးတဲ့အတြက္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းနဲ႔ မေတြ႔ရေအာင္ ေရွာင္တိမ္းရင္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္နဲ႔ ပက္ပင္းတိုးရေတာ့မလို ၾကံၾကံဖန္ဖန္သြားအၾကံဳမွာ စားပြဲေအာက္အထိ ဝင္ပုန္းခဲ့ရဖူးသလို ၁၉၄၅-၄၆ က ဖဆပလေခတ္ ဖဆပလျပန္ၾကားေရးဌာနမွာ အလုပ္ဝင္လုပ္ဖို႔ကိုလည္း ေခါင္းခါခဲ့ၿပီး သူကိုယ္တိုင္ အခ်စ္ဆံုး၊ အထင္ႀကီးဆံုးျဖစ္တဲ့ သခင္ဗဟိန္းကိုယ္တိုင္ ဥကၠ႒ အျဖစ္ တာဝန္ယူေဆာင္ရြက္ေနတဲ့ ဗမာႏိုင္ငံလံုးဆိုင္ရာ အလုပ္သမားသမဂၢမွာ ဒုတိယ ဥကၠ႒အျဖစ္လုပ္ဖို႔ တိုက္တြန္းခဲ့တာမ်ိဳးကိုေတာင္ ျငင္းဆန္ခဲ့သူမ်ိဳးလည္း ျဖစ္ျပန္တယ္။ ဆရာတာဟာ ေရွ႕ကထြက္ၿပီး လုပ္ေဆာင္ရတာမ်ိဳးထက္ ေနာက္ကြယ္ကေန လုပ္ေဆာင္ ေပးရတာမ်ိဳးကို ႏွစ္သက္သူ။
ဆရာတာက သူ႔ကိုယ္သူ ႏိုင္ငံေရးသမားမဟုတ္၊ အႏုပညာသမားပါလို႔ ဘယ္ ေလာက္ပဲေျပာေျပာ သူျဖတ္သန္းလာခဲ့တဲ့ သမိုင္းကာလတေလွ်ာက္ အေရးပါတဲ့ ႏိုင္ငံေရး လႈပ္ရွားမႈေတြအတြင္းမွာ ႏိုင္ငံအတြက္ မနည္းလွတဲ့ေကာင္းမႈမ်ိဳးစံု ျပဳခဲ့ဖူးသူျဖစ္ပါတယ္။ တခ်ိဳ႕တခ်ိဳ႕ေသာ ႏိုင္ငံေရးသမားဆိုသူေတြထက္ေတာင္ ႏိုင္ငံ့အတြက္ ႏိုင္ငံေရးအလုပ္ေတြ လုပ္ေဆာင္ေပးခဲ့ဖူးသူမ်ိဳးျဖစ္တယ္ဆိုတာ ဆရာတာအေၾကာင္း ထဲထဲဝင္ဝင္သိသူေတြက ေတာ့ သိၾကပါတယ္။
အမွန္တရားဘက္က ရပ္တည္တဲ့အခါမွာလည္း ျပတ္သားရမယ့္ေနရာမွာ စံထားစရာ ေတြ ရွိခဲ့ဖူးသူျဖစ္ပါတယ္။ ပမာအားျဖင့္… ၁၉၅၆ ခုႏွစ္က ျဖစ္ပြားခဲ့တဲ့ ‘ဟန္ေဂရီ အေရးအခင္း’ကို ျပန္ၾကည့္ႏိုင္ပါတယ္။ တိုးတက္တဲ့အျမင္အယူအဆရွိသူေတြလို႔ ေၾကြးေၾကာ္ ေနၾကတဲ့ လက္ဝဲသမားဆိုသူေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ဆိုဗီယက္က ဟန္ေဂရီကို က်ဴးေက်ာ္ဝင္ေရာက္ခဲ့တာကို မွန္ကန္သလိုလိုလုပ္ေနၾကတဲ့အခ်ိန္ ဒါမွမဟုတ္ ေရငံုႏႈတ္ပိတ္ လုပ္သူက လုပ္ေနၾကတဲ့အခ်ိန္မွာ ဆရာတာကေတာ့ ကန္႔ကြက္ခဲ့ပါတယ္။ ဆိုဗီယက္ရဲ႕ ဟန္ေဂရီအေပၚ ဝင္ေရာက္က်ဴးေက်ာ္မႈကို လက္မခံႏိုင္ေၾကာင္း၊ ကန္႔ကြက္ေၾကာင္း ေဖာ္ျပခဲ့ ပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက ဆိုဗီယက္ႏိုင္ငံႀကီးဟာ ကြန္ျမဴနစ္ႏိုင္ငံ၊ လက္ဝဲႏိုင္ငံႀကီးတခုအျဖစ္ ပံုေပၚေနခ်ိန္ျဖစ္တဲ့အတြက္ ဆိုဗီယက္ရဲ႕ လုပ္ေဆာင္မႈေတြကို ‘လက္ဝဲအခ်င္းခ်င္း ႐ိုင္းပင္းရ မယ္၊ နားလည္မႈရွိရမယ္’ဆိုတဲ့ဂိုက္မ်ိဳးနဲ႔ ဝိုင္းဝန္းၿပီး နားလည္မႈေပးေနၾကခ်ိန္ အင္မတန္ မ်ားျပားေနခ်ိန္မွာ ဆရာတာက လက္မခံႏိုင္ေၾကာင္း တရားဝင္ ကန္႔ကြက္ေဖာ္ျပခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ အစည္းအေဝးတခုမွာ တေယာက္ထဲ ထၿပီး ကန္႔ကြက္ေနတာကို ဆရာတာနဲ႔ အင္မတန္ရင္းႏွီးလွတဲ့ ဆရာတာရဲ႕လူရင္းရဲေဘာ္တေယာက္က လက္ကိုဆြဲၿပီး ထိုင္ေတာ့ဖို႔ ေတာင္းပန္တာေတာင္ မရခဲ့ဘူးလို႔ ၾကားနာမွတ္သားရဖူးပါတယ္။ အမွန္တရားနဲ႔ မကိုက္ ညီဘူး၊ မမွန္ဘူးလို႔ယူဆရင္ တေယာက္တည္းမကလို႔ တျခမ္းတည္းျဖစ္ျဖစ္ ရပ္ရဲတယ္ဆိုတဲ့ သတၱိ ဆရာတာမွာ ရွိပါတယ္။ ရပ္လည္း ရပ္ခဲ့ဖူးတာေတြ ရွိပါတယ္။ အခုအခါမွာေတာ့ ဟန္ေဂရီကိစၥ ဆိုဗီယက္ႀကီး မွန္သလား၊ မွားသလားဆိုတာ လူတိုင္းလိုလို သိရွိ နားလည္ေနၾကၿပီျဖစ္ပါတယ္။ ႏွစ္ေပါင္း ေလးငါးဆယ္ ေက်ာ္လြန္ၿပီးတဲ့အခါမွာေတာ့ သမိုင္း အေျဖ ေပၚလြင္ခဲ့ၿပီးၿပီျဖစ္ပါတယ္။ ဒီကိစၥနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ရပ္တည္ခ်က္အရ ဘယ္သူေတြက မွန္လို႔ ဘယ္သူေတြက မွားခဲ့ၾကပါသလဲ။ ဆရာတာ မွန္ကန္ခဲ့ပါတယ္။ လူပံု ႏြဲ႔ေပမယ့္ ရပ္တည္ခ်က္က မႏြဲ႔ခဲ့တာ သာဓကအျဖစ္ ႐ႈျမင္ႏုိင္ပါတယ္။
ဆရာတာရဲ႕စိတ္ဓါတ္ကို ဖ်တ္ကနဲ ျမင္ရႏိုင္တဲ့ ေနာက္ထပ္သာဓကတခုကေတာ့ ‘ႏိုင္ငံ့ဂုဏ္ရည္’ကိစၥ ျဖစ္ပါတယ္။
၁၉၈၀ ျပည့္ႏွစ္ထဲမွာ မဆလ စစ္အစိုးရ၊ ဗိုလ္ေနဝင္းက ႏိုင္ငံ့ဂုဏ္ရည္ဘြဲ႔ေတြ ဖန္တီးၿပီး ႏိုင္ငံေရးသမားေဟာင္းႀကီးေတြကို ပ်ားရည္နဲ႔ ဝမ္းခ်ေပးဖို႔ လုပ္ပါတယ္။ ဆရာ ရာဂ်န္တို႔လို၊ သခင္ဗေမာင္တို႔လို ျခြင္းခ်က္အနည္းစုေလာက္ကလြဲလို႔ သမိုင္းဝင္ ႏိုင္ငံေရး သမားေဟာင္းႀကီးေတြ အားလံုးနီးပါး ႏိုင္ငံ့ဂုဏ္ရည္ဘြဲ႔ ရၾကပါတယ္။ သမိုင္းဝင္ပုဂၢိဳလ္ တေယာက္ျဖစ္တဲ့ ဆရာဒဂုန္တာရာကိုလည္း ႏိုင္ငံ့ဂုဏ္ရည္ ဒုတိယအဆင့္ ေပးပါတယ္။ ပထမဆံုးအသုတ္ ႏိုင္ငံ့ဂုဏ္ရည္ ဘြဲ႔ရသူေတြစာရင္း ေၾကညာကတည္းက ဆရာဒဂုန္တာရာ့ နာမည္ ပါပါတယ္။ ႏိုင္ငံ့ဂုဏ္ရည္ဘြဲ႔ရၾကသူ ႏိုင္ငံေရးသမားတခ်ိဳ႕ ဝမ္းသာသူေတြ ဝမ္းသာ ၾကေပမယ့္ ဆရာတာ ဝမ္းမသာခဲ့ပါဘူး။ တခ်ိဳ႕မ်ား စာရင္းေၾကညာၿပီးလို႔ သတင္းစာေပၚ နာမည္ပါလာတာ ေသခ်ာၿပီးကတည္းက အဲဒီအတြက္ ဆုေၾကးေငြကို ဘယ္လိုထုတ္ရမလဲ လို႔ ဘဏ္ေတြ ႐ံုးေတြ သြားေမးၾကသူေတြေတာင္ ရွိေနၾကခ်ိန္မွာ ဆရာတာကေတာ့ စိတ္ဆင္းရဲ ကိုယ္ဆင္းရဲ ျဖစ္ေနခဲ့ပါတယ္။ မဆလ စစ္အစိုးရ ဗိုလ္ေနဝင္းက ေပးအပ္ ခ်ီးျမႇင့္လိုက္တဲ့ အဲဒီ ႏိုင္ငံ့ဂုဏ္ရည္ဘြဲ႔ ဆိုတာႀကီးကို မစင္ပုပ္လို သေဘာထားၿပီး နည္းနည္းေလးမွ မလိုခ်င္ ျငင္းဆန္ဖယ္ရွားပစ္လိုက္သူတခ်ိဳ႕ ရွားရွားပါးပါး ေပၚခဲ့ ရွိခဲ့တဲ့ အထဲမွာ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ဆရာ ဒဂုန္တာရာ ပါခဲ့ပါတယ္။
ဆရာက သြားမယူတဲ့အတြက္ တာဝန္ရွိသူေတြက ဆရာတာဆီ လာေပးသြားၾကရ တယ္ ဆိုပါတယ္။ ဒါေတာင္ ဆရာတာက “မလိုခ်င္ဘူး။ ျပန္ယူသြားပါ”လို႔ ေျပာခဲ့ရာမွာ “က်ေနာ္တို႔မွာ ေပးဖို႔တာဝန္ပဲ ပါပါတယ္။ ျပန္ယူသြားဖို႔ တာဝန္ မပါပါဘူး”ဆိုၿပီး တာဝန္ရွိသူ လာေပးသူေတြက ဒီအတိုင္းထားၿပီး ျပန္သြားခဲ့ၾကရတယ္ဆိုပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက အဲဒီလို ပူပူေႏြးေႏြးကာလႀကီးမွာ အဲဒီသတင္းကို တဟဲဟဲရယ္ေမာရင္း ေျပာျပသူကေတာ့ ဆရာၾကဴး (ဆရာ မင္းလွၫြန္႔ၾကဴး)ပါ။ ဆရာၾကဴးက က်ေနာ္တို႔နဲ႔ထိုင္ေနက် လၻက္ရည္ဆိုင္ေလးမွာ ထိုင္ရင္း… “ကိုေဌးၿမိဳင္က မလိုပါဘူး ျပန္ယူသြားၾကပါလို႔ ျငင္းေပမယ့္ ဟိုေကာင္ေတြက လာေပးဖို႔ပဲပါတယ္၊ ျပန္ယူသြားဖို႔မပါဘူးလို႔ေျပာၿပီး ေငြထုပ္ႀကီး ဒီအတိုင္းခ်ၿပီး ျပန္လစ္ သြားၾကသတဲ့ဗ်။ အဲဒါ သူ႔ကို က်ေနာ္ သြားၿပီးေနာက္ရရင္ ေကာင္းမလားေတာင္ ေတြးမိ ေသးတယ္။ ဘယ္လိုလဲဆိုေတာ့… ခင္ဗ်ား အဲဒါႀကီး၊ အဲဒီအထုပ္ႀကီး မလိုခ်င္ဘူးဆိုရင္လည္း လႊင့္ေတာ့မပစ္လိုက္ပါနဲ႔၊ အလကားျဖစ္မယ့္အစား ဆရာႀကီးသခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္းဂူေဘးက ျမက္ေတြဘာေတြရွင္းၿပီး ေဆးေလးဘာေလး သုတ္ပစ္လိုက္ သံုးပစ္လိုက္ရင္ မေကာင္းဘူး လားလို႔… ေနာက္မလားလို႔ဗ်။ ဒါေပမယ့္ ေသခ်ာစဥ္းစားၾကည့္လိုက္ေတာ့ အဲဒါမွ ပိုၿပီး ေဒါသထြက္ကုန္ႏိုင္တယ္။ ဆရာႀကီးဂူမွာ ဒီလိုေငြမ်ိဳးနဲ႔ ရာရာစစ ခင္ဗ်ားမို႔ေျပာတယ္ဆိုၿပီး စိတ္ဆိုးသြားႏိုင္တယ္...”လို႔ စီကာပတ္ကံုးေျပာၿပီး တဟဲဟဲနဲ႔ ရယ္ပါတယ္။ အဲဒီကာလေတြ အတြင္းမွာ ‘ဆရာတာနဲ႔ ႏိုင္ငံ့ဂုဏ္ရည္ဘြဲ႔’အေၾကာင္း ဇာတ္လမ္းစံုကို ဟိုကဒီက ေနရာ တခ်ိဳ႕ကေနလည္း က်ေနာ္တို႔တေတြ ၾကားနာေနခဲ့ရတာေတြ ရွိပါတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဆရာတာရဲ႕စိတ္ဓါတ္နဲ႔ ႏိုင္ငံ့ဂုဏ္ရည္ဘြဲ႔အေပၚသေဘာထားကို က်ေနာ္တို႔တေတြ ေကာင္း ေကာင္းၾကားသိေနခဲ့ရပါတယ္။ ဘာပဲေျပာေျပာ ဆရာတာ့အသဲႏွလံုးကို က်ေနာ္တို႔တေတြ နားလည္အသိအမွတ္ျပဳခဲ့ရပါတယ္။

(၄)
၁၉၈၂ ခုႏွစ္၊ ေႏြဦးကာလႀကီးထဲမွာပဲ အုတ္႐ိုးနဲ႔သံတိုင္ေတြၾကား က်ေနာ္ ေရာက္ရွိသြားခဲ့ပါတယ္။
‘မူးယစ္ေဝေသာ ေႏြဦးညေတြ’မျဖစ္ခဲ့ရဘဲ ‘ရင္နာစရာ ေႏြဦးညေတြ’ျဖစ္ခဲ့ရရင္း ဆရာ ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္နဲ႔ ဆရာဒဂုန္တာရာတို႔တေတြကိုလည္း အမွတ္ရစရာ ျဖစ္လာခဲ့ရ ျပန္ပါတယ္။ ဆိတ္ဖူးပန္းရနံ႔ေတြ ရမိေလတိုင္း ဆံဆေတြ တလူလူနဲ႔ ဆရာတာရဲ႕ ထူးထူးျခားျခားမ်က္ႏွာကို ဖ်တ္ကနဲ သတိရမိတတ္သလို ဆရာတာရဲ႕ ‘ဆိတ္ဖလူးရနံ႔ သင္းေသာေနရာ’ဆိုတဲ့ အသံုးေလးကိုလည္း ေျပးေျပးျမင္မိတတ္ပါတယ္။
ဒီေနရာဟာ ဆရာဗန္းေမာ္တင္ေအာင္၊ ဆရာဒဂုန္တာရာ၊ ဆရာျမသန္းတင့္တို႔လို အႏုပညာရွင္ႀကီးေတြအျပင္ ဆရာႀကီးေရႊဥေဒါင္း၊ လူထုဦးလွ၊ လူထုဦးစိန္ဝင္းတို႔လို ကေလာင္ရွင္ႀကီးေတြလည္း ေရာက္ခဲ့ရဖူး ဝင္ခဲ့ရဖူးတဲ့ ေနရာတခုမဟုတ္လား။ ဒီေနရာကို ဆရာဗန္းေမာ္ႀကီးက ‘နရသိန္’လို႔ ေခၚေဝၚတတ္ၿပီး ဦးျမသန္းတင့္ကေတာ့ ‘ဘဝ တကၠသိုလ္’လို႔ ရည္ၫႊန္းတတ္ေလ့ရွိပါတယ္။ ဆရာတာကေတာ့ ‘ဆိတ္ဖူးရနံ႔ သင္းေသာ ေနရာ’တဲ့။ ဟုတ္ပါတယ္။ ဆိတ္ဖလူးရနံ႔ေတြ ရံဖန္ရံခါ ရတတ္ပါတယ္။ ဆိတ္ဖလူးရနံ႔ဟာ အတူတူပဲျဖစ္မွာ ျဖစ္ေပမယ့္ ဆရာတာ ႐ွဴ႐ိႈက္ခဲ့ရဖူးတဲ့ ဆိတ္ဖလူးရနံ႔နဲ႔ က်ေနာ္တို႔ ႐ွဴ႐ိႈက္ခဲ့ရတဲ့ ဆိတ္ဖလူးရနံ႔ဟာ တေနရာတည္း တပင္တည္းကလားဆိုတာကေတာ့ သိပ္မေသခ်ာပါ။ ေနရာအတူတူ အပင္အတူတူေတြကဆိုရင္ေတာင္ အႏွစ္ ၂၀ ေလာက္ အခ်ိန္ကာလေတြ ကြာျခားေနခဲ့ၾကၿပီးၿပီဆိုေတာ့ ဆိတ္ဖလူးပင္ရဲ႕အရြယ္အစားနဲ႔ သက္တမ္း အႏုအရင့္ကေတာ့ တူေတာ့မွမဟုတ္ပါ။ ရနံ႔အျပင္းအေပ်ာ့ အေပါ့အေလးေတြအထိ ကြာျခားမယ္ဆိုရင္လည္း ကြာျခားႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဆိတ္ဖလူးရနံ႔ကေတာ့ ဆိတ္ဖ လူးရနံ႔ပါပဲ။ ဆိတ္ဖလူးရနံ႔ေတြကို တေဝ့ေဝ့ ရမိေလတိုင္း ဖ်တ္ကနဲ သတိရမိေနတတ္ တာကေတာ့ ဆရာဒဂုန္တာရာကိုပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ‘တိုက္’ကေန ‘အေဆာင္’ေတြဆီ ေရာက္ရ ေတာ့လည္း ၾကမ္းပိုးကိုက္တာ ခံရတိုင္း ‘ေထာင္ထဲမွာ တျခားသူေတြက ၾကမ္းပိုးေတြကို ဖမ္းသတ္ေနခ်ိန္မွာ ၾကမ္းပိုးေတြကို တေကာင္ခ်င္း အသာအယာဖမ္းၿပီး လႊတ္ဖို႔ႀကိဳးစားေနတဲ့ ဆရာတာရဲ႕အေၾကာင္း’ကို ေျပးေျပးၿပီး သတိရေနခဲ့ဖူးပါတယ္။ ရပ္တည္ခ်က္အရ ျပတ္သား ခိုင္က်ည္သေလာက္ ႏွလံုးသားအရ ေပ်ာ့ေပ်ာင္းႏုညက္လြန္းလွသူတေယာက္ရဲ႕ တကယ့္ ဘဝ ျဖတ္သန္းခဲ့ရမႈေတြအေပၚ က်ေနာ္ကေတာ့ ေလးေလးစားစား တန္ဖိုးထား နားလည္ သတိရမိေနခဲ့ပါတယ္။ ဆရာတာဟာ ‘ဆိတ္ဖလူးရနံ႔သင္းေသာေနရာ’လို႔ဆိုတဲ့ ဒီအုတ္႐ိုးနဲ႔ သံတိုင္ေတြၾကားထဲမွာ ၁၉၆၃ ခုႏွစ္ကေန ၁၉၆၇ ခုႏွစ္ထိ ေရာက္ရွိခဲ့ရ ျဖတ္သန္းခဲ့ရဖူးတဲ့ တကယ့္အႏုပညာသမား ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားတဦးလည္း ျဖစ္ခဲ့ဖူးတယ္ မဟုတ္လား။ ဆရာႀကီးသခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္းနဲ႔တြဲၿပီး ကမ႓ာ့ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကြန္ဂရက္ လႈပ္ရွားမႈေတြအျပင္ ျပည္တြင္းစစ္ရပ္စဲေရး၊ ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရး လႈပ္ရွားမႈေတြအတြင္း ေရွ႕တန္းအခန္းက ပါဝင္လႈပ္ရွားခဲ့သူျဖစ္တဲ့အတြက္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို ခ်စ္လြန္းလွတဲ့ ဆရာတာ့ကို ဗိုလ္ေနဝင္းရဲ႕ ေတာ္လွန္ေရးေကာင္စီက ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေဆြးေႏြးပြဲေတြ အၿပီးတိုင္ ဖ်က္သိမ္းပစ္လိုက္ၿပီးတဲ့ ေနာက္ပိုင္း ေထာင္ထဲထည့္ထားလိုက္တာျဖစ္ပါတယ္။
က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္ ေထာင္ထဲ ေနေနခဲ့ရစဥ္တေလွ်ာက္ ဘဝတူ ရဲေဘာ္ေတြ၊ ႏိုင္ငံေရး သမားေတြနဲ႔ စာေပအေၾကာင္း၊ အႏုပညာအေၾကာင္း၊ သမိုင္းနဲ႔ ဒႆနေတြအေၾကာင္း အခါအားေလ်ာ္စြာ ေလးေလးနက္နက္ ေျပာမိဆိုမိတတ္ၾကပါတယ္။ အဲဒီလိုစကားဝိုင္းေတြ ထဲမွာလည္း ဆရာဗန္းေမာ္တင္ေအာင္နဲ႔ ဆရာဒဂုန္တာရာတို႔ရဲ႕နာမည္ေတြဟာ က်ေနာ္တို႔ တေတြ မွီျငမ္းကိုးကားခဲ့ရတဲ့ နာမည္ေတြ မၾကာခဏျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။ သတိရစရာေတြ ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။
က်ေနာ္ ေထာင္ကေန အျပင္ကို ေရာက္လာခဲ့ရတဲ့အခ်ိန္မွာ ဆရာတေယာက္ ၿမိဳ႕ေတာ္ရန္ကုန္မွာ မရွိေတာ့ပါ။ ဆရာတာကိုယ္တိုင္ ‘ကိုယ့္ကိုယ္ကို မဲဇာသို႔ ပို႔ျခင္း’လို႔ ေျပာေလ့ရွိၿပီး ‘မဲဇာ’လို႔ သတ္မွတ္ထားတဲ့ ‘ေမွာ္ဘီ’ၿမိဳ႕ကို ေျပာင္းေရႊ႕ေရာက္ရွိသြားၿပီ ျဖစ္ ပါတယ္။ ဆရာတာက ဆရာတာရဲ႕တူမေလး မျမင့္ျမင့္စိန္နဲ႔အတူ လိုက္ပါေနထိုင္တာျဖစ္တဲ့ အတြက္ မျမင့္ျမင့္စိန္ (သင္းျမစႏၵီ)တာဝန္က်ရာ ေမွာ္ဘီ ေဘာလံုးစက္႐ံုရွိရာအရပ္ (ဆရာ တာ့အေခၚ) ေက်းလက္မဲဇာမွာ ေျခခ်ေနထိုင္ေနၿပီျဖစ္ပါတယ္။
ဆရာတာ မဲဇာမွာေနေတာ့လည္း ဆရာတာကို ခ်စ္တဲ့ က်ေနာ္တို႔တေတြဟာ ဆရာတာေနရာ မဲဇာအထိ ေရာက္ၾကျပန္ပါတယ္။ က်ေနာ္ ေထာင္ကထြက္ၿပီး သိပ္မၾကာမီ ေရာက္ခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက မႏုႏုရည္ (ႏုႏုရည္-အင္းဝ)နဲ႔ ကိုေအာင္ေက်ာ္တိုးတို႔ ဇနီးေမာင္ႏွံက ကားကအစ စီစဥ္ေပးၿပီး တအုံတမႀကီး ေရာက္ေအာင္ သြားျဖစ္ခဲ့ၾကတာပါ။ ဆရာဂ်မ္းလား၊ ဆရာစြမ္းလား တေယာက္ေယာက္ ပါေသးတယ္လို႔လည္း ေရးေတးေတး မွတ္မိေနၿပီး ေသေသခ်ာခ်ာမွတ္မိေနတာကေတာ့ အင္းစိန္ေထာင္ထဲမွာပဲ က်ဆံုးသြားခဲ့ရရွာ ၿပီျဖစ္တဲ့ ကိုသိန္းတင္ ပါပါတယ္။ ရွစ္ေလးလံုး အေရးေတာ္ပံုႀကီးေတာင္ မေပၚေသးခင္ ကာလမို႔ သူလည္း အဲန္အယ္ဒီ ရန္ကုန္တိုင္း စည္းအဖြဲ႔ဝင္ မဟုတ္ေသး႐ံုမက ‘တင္ သိန္းေမာင္’ဆိုတဲ့ ကေလာင္နာမည္ေတာင္ မတပ္ရ မမွည့္ရေသးပါ။ သူ႔ရဲ႕ကေလာင္နာမည္ခြဲ ‘ပထဝီ ေမာင္တင္’ဆိုတာလည္း ဘယ္မွာမွ မေပၚေပါက္ရေသးပါ။ ေနာက္ထပ္အတူ ပါလာသူတေယာက္ကေတာ့ ကိုျမင့္လိႈင္(ယၡဳ အေမရိကန္ေရာက္ ေဒါက္တာျမင့္လိႈင္)ပါ။ ကိုျမင့္လိႈင္က အဲဒီတုန္းက ေျမာက္ဥကၠလာပဖက္မွာ အခ်ိန္ပိုင္း က်ဴရွင္ဆရာလုပ္ေနရင္းက ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ သတၱေဗဒဌာနမွာလည္း သ႐ုပ္ျပဆရာေလး လုပ္ေနတဲ့အခ်ိန္ပါ။ သူလည္း အင္းစိန္ နရသိန္ထြက္တေယာက္ပါ။ ကားတစီးတိုက္စာ အျပည့္ပါလာၾကတဲ့ က်န္လူေတြကလည္း ေထာင္ထြက္နဲ႔ ကိုကိုးကၽြန္းျပန္ ရဲေဘာ္ေတြခ်ည္း ျဖစ္ပါတယ္။ တကသေခါင္းေဆာင္ေဟာင္း အကိုႀကီး ကိုလွေရႊ (ဘိုကေလး ကိုလွေရႊ)ပါပါတယ္။ ကၽြန္းျပန္ေတြျဖစ္တဲ့ အကိုႀကီး ကိုလွတင္ေအာင္၊ ကိုေအာင္ဝင္းနဲ႔ ဗိုလ္ဓမၼႀကီးတို႔တေတြ လည္း ပါပါတယ္။ ဗိုလ္ဓမၼႀကီးဆိုတာကေတာ့ (အခု စာေရးဆရာမ ႏွင္းပန္းအိမ္ ျဖစ္ေနတဲ့)မသႏၲာရဲ႕အေဖပါ။ စာေပကို သိပ္ဝါသနာႀကီးလြန္းလွသူျဖစ္ပါတယ္။ အားလံုးဟာ ဆရာတာအေပၚ ေလးစားရင္းစြဲရွိၿပီးသားေတြခ်ည္း ျဖစ္ပါတယ္။
ဆရာတာက တအုံတမႀကီး ေရာက္လာတဲ့ က်ေနာ္တို႔တေတြကို ဝမ္းေျမာက္ဝမ္းသာ ႀကိဳပါတယ္။ တိုးတိုးညင္ညင္ပဲ ေျပာတတ္ဆိုတတ္ေလ့ရွိတဲ့ ဆရာတာရဲ႕ ပင္ရင္းေလသံ ဖြဖြေလးေပၚမွာေတာင္ ရႊင္လန္းတက္ၾကြရိပ္ေတြသန္းေနရင္း သိသိသာသာ ၾကည္စင္ေနပါ တယ္။ ဝတ္ထားတဲ့ အင္ဒိုးနီးရွားပါတိတ္ အကႌ်ေပၚက ကႏုတ္ပန္းႏြယ္ပန္းခက္တေဝေဝနဲ႔ အၿပိဳင္ ဆရာတာရဲ႕ ဒဂုန္တာရာမူပိုင္ ေဘာ္ေငြေရာင္ ဆံပင္ရွည္ရွည္လ်ားလ်ားလြင့္လြင့္ဟာ လည္း လိႈင္းလိပ္ႏွယ္ တလူလူလြင့္ေနရင္း ဆရာတာရဲ႕မ်က္ႏွာဟာ သက္ဝင္ပန္းခ်ီကား တခ်ပ္ႏွယ္ လန္းလန္းဆန္းဆန္း ရွင္သန္ေနတာေတြ႔ရပါတယ္။ ဆရာတာရဲ႕အရြယ္နဲ႔မမွ် ေအာင္ ရွင္သန္လန္းဆန္းႏုပ်ိဳေနေသးမႈအေပၚ က်ေနာ္တို႔တေတြလည္း ဝမ္းေျမာက္ဝမ္းသာ ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။
အဲဒီေန႔က ဆရာတာက ျပံဳးျပံဳးရႊင္ရႊင္ လန္းလန္းဆန္းဆန္းျဖစ္ေန႐ံုမက “အခု လာခဲ့ ၾကသူေတြအားလံုးရဲ႕ အမည္နဲ႔ အသက္အရြယ္ ေမြးသကၠရာဇ္ေတြပါ အျပည့္အစံု ေရးေပးခဲ့ ၾကပါဗ်ာ။ တတ္ႏိုင္ရင္ ေနရာလိပ္စာသေဘာေလးေတြပါ ေရးေပးခဲ့ၾကပါ။ က်ေနာ္ သိခ်င္ တယ္။ မွတ္ထားခ်င္တယ္ဗ်ာ”လို႔ ေျပာတဲ့အတြက္ မျမင့္ျမင့္စိန္က ဗလာစာအုပ္ အသစ္ တအုပ္သပ္သပ္ ယူလာေပးတဲ့အခါ (အရင္ကလည္း ခဏခဏေရာက္ေနတဲ့) မႏုႏုရည္တို႔ လင္မယားအပါအဝင္ က်ေနာ္တို႔တေတြအားလံုးက တဦးစီ တဦးစီ ေမြးေန႔သကၠရာဇ္ေတြပါ ပါဝင္တဲ့ ကိုယ္ေရးအခ်က္အလက္ေလးေတြကို မွတ္တမ္းသဖြယ္ ေရးေပးခဲ့ရပါတယ္။ မ်ိဳး ဆက္အဆင့္ဆင့္ ျဖတ္သန္းမႈေတြအေပၚ စိတ္ဝင္စားေလ့ရွိတဲ့ ဆရာတာဟာ က်ေနာ္တို႔ တေတြရဲ႕အသက္အရြယ္အလိုက္ ျဖတ္သန္းေက်ာ္လႊားခဲ့ရမႈေတြအေပၚလည္း ေလးေလး နက္နက္ ျပန္လည္စိတ္ဝင္စားေနခဲ့ပါတယ္။ သူ႔ရဲ႕စာေပလက္ရာေတြအေပၚ က်ေနာ္တို႔တ ေတြရဲ႕ တဦးခ်င္းစီ တဦးခ်င္းစီရဲ႕ အႀကိဳက္နဲ႔အျမင္ေတြကိုလည္း စိတ္ဝင္စားလွစြာ ျပန္လည္ သိရွိၾကားနာလိုေနရင္း ေလးေလးနက္နက္ နားေထာင္ေနခဲ့ပါတယ္။ သူ႔ရဲ႕စာေပအႏုပညာ လက္ရာအဖံုဖံုၾကားထဲမွာ ကဗ်ာ၊ ဝတၳဳတို၊ ဝတၳဳရွည္၊ ေဝဖန္ေရး၊ ႐ုပ္ပံုလႊာ အေရးအဖြဲ႔၊ စာေပသေဘာတရား၊ သမိုင္းျဖတ္သန္းမႈ၊ ေဆာင္းပါးအေထြေထြ၊ ဘာသာျပန္ … စတဲ့ စတဲ့ အင္မတန္မ်ားျပားလွတဲ့ လက္ရာအမယ္မယ္အဖံုဖံုေတြ ရွိတဲ့အထဲမွာ က်ေနာ္တို႔တေတြက ဘာကိုအႀကိဳက္ႏွစ္သက္ဆံုး၊ အားအရဆံုး၊ အသိအမွတ္အျပဳဆံုးလဲဆိုတာကိုလည္း စိတ္ ထားႏွိမ့္ခ်စြာနဲ႔ ႐ိုး႐ိုးသားသား သိခ်င္ နားလည္ခ်င္ေနခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက က်ေနာ္ ကေတာ့ ဆရာတာရဲ႕လက္ရာေတြထဲမွာ က်ေနာ့္အႀကိဳက္ဆံုးကေတာ့ `႐ုပ္ပံုလႊာ’လို႔ပဲ ေျပာခဲ့ဖူးပါတယ္။ (အခုခ်ိန္ထိလည္း အဲဒီတုန္းကနဲ႔ဆိုရင္ အႏွစ္ ၂၀ ေက်ာ္ေက်ာ္ ၾကာၿပီ ျဖစ္ေပမယ့္ ဆရာတာ့ လက္ရာေတြအေပၚမွာ က်ေနာ့္အႀကိဳက္ဆံုးဟာ မေျပာင္းမလဲ ‘႐ုပ္ပံုလႊာ’အေရးအဖြဲ႔ေတြပဲ ျဖစ္ေနပါေသးတယ္။) ဆရာတာရဲ႕ ‘ဒို႔ေခတ္ကိုေတာ့ ေရာက္ရ မည္မွာ မလြဲပါ’သမုိင္းေနာက္ခံ ဝတၳဳရွည္ႀကီးနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ကေတာ့ အခုမွ ဇာတ္လမ္းအစ ေလာက္ပဲ ရွိေသးေတာ့ ဘယ္သူကမွ ဘာမွထူးထူးျခားျခား မေျပာဆိုလိုၾကေသးပါ။ ဆက္ၿပီး ေတာ့သာ ေရးဖို႔ အားလံုးလိုလိုက တိုက္တြန္းခဲ့ၾကၿပီး ဆက္လက္ဖတ္႐ႈႏိုင္ဖို႔ ေစာင့္လင့္ေနခဲ့ ၾကပါတယ္။ (အခုခ်ိန္ထိပဲ ဆိုပါေတာ့။) က်ေနာ္တို႔တေတြက ဆရာတာကို သိလိုရာရာ မွန္သမွ်ကိုလည္း ေမးခဲ့ၾကပါတယ္။
“ျပည္ပ ႏိုင္ငံျခားအဆက္အသြယ္ရဖို႔ သြားၾကတဲ့အခါ၊ တ႐ုတ္ျပည္ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီနဲ႔ အဆက္အသြယ္ရဖို႔ တ႐ုတ္ျပည္ခရီးကို သြားၾကတဲ့အခါ သခင္ဗဟိန္းနဲ႔ ဆရာတာရာတို႔ရဲ႕ ၁၉၃၉ ခုႏွစ္၊ ခရီးဟာ ဘယ္ပါတီ၊ ဘယ္အဖြဲ႔အစည္း၊ ဘယ္ေကာ္မီတီက တာဝန္ေပးခ်က္အရ ဒါမွမဟုတ္ ဘယ္သူေတြရဲ႕mandate အရ သြားခဲ့ၾကပါသလဲ”ဆိုတဲ့ေမးခြန္းမ်ိဳးကအစ သမိုင္း ဆိုင္ရာ သိလိုရာရာေတြကိုလည္း ေမးခဲ့ၾကပါတယ္။ အႏုပညာဆုိင္ရာအရ ‘ေႏြေႏွာင္း ရြက္က်န္’လို ကိစၥေလးေတြမ်ိဳးကေန ‘မုဆိုး စိုင္သင္’ကိစၥ၊ ‘ကာရန္မဲ့မဲ့ မမဲ့မဲ့၊ အဘိဓမၼာ မမဲ့ဖို႔’ဆိုတာမ်ိဳးေတြအထိ စိတ္ဝင္စားစရာ ေမးခြန္းမ်ိဳးစံုကိုလည္း ေမးခဲ့ၾကပါတယ္။ ဆရာက တခုခ်င္း တခုခ်င္းကို ေအးေအးေဆးေဆး ေလးေလးနက္နက္ ေျဖပါတယ္။ သမိုင္း ဆိုင္ရာကိစၥမ်ိဳးေတြကို ေျပာတဲ့ေနရာမွာေတာ့ ဆရာရဲ႕႐ုပ္ပံုဟာ သိသိသာသာကို ေျဖးေလး သြားၿပီး မ်က္မွန္ႀကီးအစံုေအာက္က ရီမႈန္လြန္းေနရွာၿပီျဖစ္တဲ့ မ်က္လံုးအစံုဟာလည္း ခံစား ခ်က္ေတြနဲ႔အတူ ပိုမိုမႈန္ေဝရီဆိုင္းတြဲ႔ေနပါေတာ့တယ္။ အတိတ္ကို ျပန္ေခၚေနတဲ့ မ်က္ႏွာျပင္ဟာ သိသိသာသာကို ေငးေငးလ်လ်ျဖစ္သြားတာကိုလည္း မၾကာခဏေတြ႔လိုက္ ရပါတယ္။ ေတာ္ေတာ္ကို ခံစားတတ္မႈ၊ ရင္ခုန္တတ္မႈ ျပင္းရွလြန္းတတ္သူလို႔ အသိအ မွတ္ျပဳထားရတဲ့၊ အင္မတန္မွ အႏုပညာဆန္လြန္းလွတဲ့ အႏုပညာရွင္ႀကီးရဲ႕ အႏုပညာ ဆန္ဆန္ မ်က္ႏွာျပင္ဟာ ေငးေငးငူငူျဖစ္ျဖစ္သြားတဲ့အခါ အေတြးသမား၊ အေငးသမား တေယာက္ရဲ႕႐ုပ္ပံု ပိုမိုေပၚလြင္လာတတ္ၿပီး အဘိဓမၼာရွင္တေယာက္ရဲ႕မ်က္ႏွာအျဖစ္လည္း မၾကာခဏ ကူးေျပာင္းေနတာ ေတြ႔လိုက္ရပါတယ္။ ဆရာတာဆိုတာ တကယ့္ကဗ်ာဆရာ အစစ္တေယာက္လည္းပဲ မဟုတ္လား။ တကယ့္ကဗ်ာဆရာအစစ္ဆိုတာ အႏုပညာရွင္ လည္း ျဖစ္သလို အဘိဓမၼာရွင္လည္းပဲ ျဖစ္တယ္မဟုတ္လား။

(၅)
က်ေနာ္ ေထာင္ကထြက္လာၿပီးတဲ့ေနာက္ပိုင္း ဆရာတာဆီကို လူေတြအမ်ားႀကီး တအံုတမႀကီးနဲ႔ သြားၾကၿပီးတဲ့ေနာက္ပိုင္း က်ေနာ္တေယာက္တည္းလည္း ဆရာတာရဲ႕ မဲဇာေတာကို အေၾကာင္းေၾကာင္းနဲ႔ ေရာက္ျဖစ္ခဲ့ရတာေတြ ရွိပါတယ္။
ရွစ္ေလးလံုး အေရးေတာ္ပံုႀကီး ၿပီးကာစ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ႀကီး ေပၚ ထြန္းလာအၿပီး ႏိုင္ငံေရးပါတီေတြအသီးသီး ေပၚထြန္းလာစ ကာလမွာလည္း က်ေနာ္ ေရာက္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက ဆရာတာက သူ႔ရဲ႕မူပိုင္ အျပံဳးျမျမနဲ႔ပဲ “ဟိုတေလာကေတာ့ ကိုေအာင္ေဝးတို႔တေတြ လာသြားၾကတယ္ဗ်”တဲ့။ “အဲဒီတုန္းက အၾကီးအက်ယ္ကာလႀကီး မဟုတ္လား။ ကိုေအာင္ေဝးတို႔က ေခါင္းမွာ ပုဝါနီေတြဘာေတြ ပတ္လို႔”လို႔ မျမင့္ျမင့္စိန္က လည္း ျပံဳးျပံဳးႀကီး ေျပာလာျပန္ေတာ့ ဆရာတာက ထပ္ၿပီး လွလွပပျပံဳးေနျပန္တာ ေတြ႔ရ ျပန္ပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက ဆရာတာက… “မ်က္ေစ့က ေတာ္ေတာ္ကို မေကာင္းေတာ့ဘူး။ မ်က္ေစ့အစား နားကိုပဲ ပိုၿပီးအသံုးျပဳေနရတယ္။ အဲဒီေတာ့ သတင္းေတြကိုေတာ့ ေတာ္ ေတာ္ကို စံုေအာင္နားေထာင္ျဖစ္ေနတယ္။ ေရဒီယိုတလံုးနဲ႔ ဗမာလိုလႊင့္ေနတဲ့ဟာေတြ မွန္သမွ်အျပင္ အဂၤလိပ္လို လႊင့္ေနတာေတြေရာ ဘာေရာ၊ သတင္းေတြကေတာ့ စံုေန ေအာင္ကို နားေထာင္ျဖစ္ပါတယ္။ နားကိုပဲ နားေရာ မ်က္ေစ့ေရာ လုပ္ထားလိုက္ရသလို ျဖစ္ေနတယ္။ ခက္တာက စာဖတ္ခ်င္တဲ့ဒုကၡပဲ”လို႔ စိတ္မေကာင္းစရာ ေျပာရွာတယ္။ က်ေနာ္က ဆရာ့မ်က္ႏွာကို ေငးၾကည့္မိရင္း ပင့္သက္ကို ဖြဖြေလး ခိုးၿပီး ခ်မိတယ္။ “ကိုယ္တိုင္က စာဖတ္လို႔မရေတာ့ ျမင့္စိန္ကို ဖတ္ျပဖို႔ ခိုင္းရတယ္။ သူကလည္း ဖတ္ျပရွာ ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႔ကို ဖတ္ျပဖို႔ခိုင္းရတာဆိုေတာ့ ဆယ္ပုဒ္ေလာက္ ဖတ္ခ်င္ရင္ေတာင္ ႏွစ္ပုဒ္သံုးပုဒ္ေလာက္ပဲ စဥ္းစဥ္းစားစား ခိုင္းရတယ္။ သူ႔စိတ္အေျခအေနက ဘယ္လိုရွိေန သလဲ၊ ခ်က္ရ ျပဳတ္ရ အိမ္ကိစၥေတြအျပင္ သူ႔လုပ္ငန္းခြင္က အေျခအေနေတြကေကာ ေကာင္းရဲ႕လား၊ စိတ္အေျခအေန ဘယ္လိုမ်ားရွိေနလိမ့္မလဲဆိုတာ နည္းနည္းတြက္ဆၿပီးမွ ခိုင္းရေတာ့ ဆယ္ခါေလာက္ ခိုင္းခ်င္ရင္ေတာင္ ႏွစ္ခါသံုးခါေလာက္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္သြားရတာေပါ့”လို႔ တိုးတိုးညင္ညင္ေလးနဲ႔ ေျပာျပတယ္။
အဲဒီေန႔က ဆရာတာနဲ႔အတူ က်ေနာ္မွတ္မွတ္ရရ ႏွစ္ေယာက္သား ထမင္းစားျဖစ္ ခဲ့ပါတယ္။ မျမင့္ျမင့္စိန္က ဆရာတာနဲ႔က်ေနာ့္အတြက္ ထမင္းဝိုင္းကို ျပင္ေပးၿပီး သူကေတာ့ မစားေသးဘဲ ေနပါတယ္။ က်ေနာ္က ဆရာတာ ထမင္းစားတာကို ေသေသခ်ာခ်ာ ဂ႐ု စိုက္ၾကည့္ေနမိရင္း က်ေနာ့္အေမရဲ႕အေဖ က်ေနာ့္အဖိုးနဲ႔ က်ေနာ္ ကေလးဘဝက ထမင္း အတူစားခဲ့ရတာေတြကို မွတ္မွတ္ရရ ျပန္သတိရေနမိတယ္။ က်ေနာ့္အဖိုးက အသက္ ၇၀ ေလာက္မွာ မ်က္ေစ့ေကာင္းေကာင္းမျမင္ရွာေတာ့ပါ။ အေမက ထမင္းပြဲျပင္ေပးရင္ အဖိုးကို ကူရင္း က်ေနာ္လည္း ထမင္းအတူ လိုက္စားရပါတယ္။ အဖိုးက ေကာင္းေကာင္း မ်က္ေစ့ မျမင္ေတာ့ အဲဒါက ဘာဟင္းဆိုတာ ေျပာေျပာျပရင္း မၾကာမၾကာ ဟင္းခပ္ေပးရပါတယ္။ ဟင္းခ်ိဳ ဒါမွမဟုတ္ ခ်ဥ္ရည္ဟင္းလို ဟင္းရည္ေသာက္ပန္းကန္ကိုေတာ့ ပန္းကန္ႀကီးႀကီးနဲ႔ ထည့္ထားၿပီး အဖိုးအနီးမွာ ကပ္ခ်ထားေပးရပါတယ္။ ဟင္းရည္ေသာက္တာကိုေတာ့ အဖိုးက သူ႔ဟာသူ ခပ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မ်က္ေစ့က မေကာင္းေတာ့ ပန္းကန္ထဲကဇြန္းကို လူေကာင္းတေယာက္လို ဖ်တ္ကနဲ တန္းတန္းမတ္မတ္ ေကာက္ၿပီး အလြယ္တကူ ကိုင္ႏိုင္တာေတာ့မဟုတ္ပါ။ ပန္းကန္ႏႈတ္ခမ္းေဘးကို လက္ကေလးနဲ႔ထိၿပီး လက္ကေလးနဲ႔ မသိမသာ ခပ္ဆဆေလးပတ္ၿပီး စမ္းရင္း ဇြန္းကို စမ္းမိ ထိမိသြားေတာ့မွ ဇြန္းကို အိေျႏၵမပ်က္ ေကာက္ကိုင္လိုက္ႏိုင္တာမ်ိဳး ျဖစ္ပါတယ္။ ဆရာတာရဲ႕ ဇြန္းကို ကိုင္လိုက္ပံု ကိုင္လိုက္နည္းဟာကလည္း မ်က္ေစ့မေကာင္းရွာတဲ့ က်ေနာ့္အဖိုး ေကာက္ကိုင္လိုက္ပံုမ်ိဳးနဲ႔ ဆင္ဆင္တူေနပါတယ္။ ဆရာတာကို အနီးကပ္ ဂ႐ုတစိုက္ၾကည့္လိုက္မိရင္း က်ေနာ့္မွာ စိတ္မေကာင္းျခင္းႀကီးစြာ ျဖစ္လိုက္မိပါတယ္။ ဆရာတာကေတာ့ သိမယ္မဟုတ္ပါ။
အေၾကာင္းဆံုတိုင္းလိုလို ရင္ထဲမွာ အမွတ္တရျဖစ္ေနရတဲ့ ဆရာတာနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး က်ေနာ့္ရဲ႕အမွတ္အရဆံုး ခရီးတေခါက္လည္းပဲ ရွိပါေသးတယ္။
အဲဒါကေတာ့ ဆရာတာရဲ႕လက္ရာ စာမူကို ပင္တိုင္ေရးေပးဖို႔ စာမူသြားေတာင္းခဲ့ရတဲ့ ခရီးျဖစ္ပါတယ္။ က်ေနာ့္ရဲ႕မိတ္ေဆြတဦးက ဂ်ာနယ္တေစာင္ထုတ္ဖို႔ လုပ္ေဆာင္ေနရာမွာ ပါသင့္ပါထိုက္တဲ့ စာေရးဆရာႀကီးေတြရဲ႕ စာမူကို အပါတ္စဥ္ မွန္မွန္ရႏိုင္ေရးအတြက္ က်ေနာ္ကပဲ တာဝန္ယူၿပီး သူနဲ႔အတူ ပူးေပါင္းလုပ္ေဆာင္ဖို႔ ေမတၱာရပ္ခံရာကေန ဆရာ တာဆီက စာမူမွန္မွန္ရဖို႔ က်ေနာ္ သြားခဲ့ရတာျဖစ္ပါတယ္။ ဆရာတာနဲ႔ ေအးေအးေဆးေဆး ႏွစ္ေယာက္သား စကားေျပာခြင့္ ၾကာၾကာရခဲ့ပါတယ္။ က်ေနာ္ေျပာျပတဲ့ ထုတ္ေဝခ်င္တဲ့ ဂ်ာနယ္ရဲ႕အေနအထားနဲ႔ ဂ်ာနယ္ကို တာဝန္ယူထုတ္ေဝမယ့္သူရဲ႕အေျခအေနကို ဆရာက ေသေသခ်ာခ်ာနားေထာင္ၿပီး ေခါင္းညိတ္လိုက္ပါတယ္။
အဲဒီတုန္းက ႏိုင္ငံတကာ့အေျခအေနေတြက စစ္ေအးေခတ္ရဲ႕နိဂံုးဆီ ဦးတည္ေရြ႕ လ်ားေနစျပဳပါၿပီ။ ဆိုဗီယက္က ဂလပ္စေနာ့နဲ႔ ပယ္ရီစထြိဳက္ကာေတြအျပင္ ‘ဗဟုဝါဒ’ဆိုတဲ့ အသံေတြလည္း စီစီညံေအာင္ ၾကားေနရစျပဳပါၿပီ။ ေရဒီယိုတလံုးနဲ႔ သတင္းဌာနေပါင္းစံုက သတင္းမ်ိဳးစံုကို သူမ်ားေတြထက္ေတာင္ ပိုၿပီးနားေထာင္ေနျဖစ္ခဲ့တဲ့ ဆရာတာဟာ ျပည္တြင္းက ဒီမိုကေရစီလိႈင္းခတ္သံေတြသာမက ျပည္ပေနရာေပါင္းစံုက ႏိုင္ငံတကာ့ ဒီမိုကေရစီေရစီးေၾကာင္းႀကီးရဲ႕အသံေတြကိုပါ အဆက္မျပတ္လိုလို သိရွိၾကားနာေနခဲ့ရၿပီး ၿပီျဖစ္ပါတယ္။ ငယ္စဥ္ေက်ာင္းသားဘဝကတည္းက ေအာက္တိုဘာေတာ္လွန္ေရးရဲ႕ အေျမာက္သံေနာက္မွာ ဗမာျပည္ကို မာ့က္စ္-လီနင္ဝါဒ စတင္ေရာက္လာစ ေရွးဦးကာလ ေလာက္ကတည္းက သခင္ေအာင္ဆန္း၊ သခင္ဗဟိန္း၊ သခင္သန္းထြန္းတို႔နဲ႔အတူ (အထူး သျဖင့္ ခ်စ္ခင္နားလည္မႈအရွိဆံုးျဖစ္တဲ့ သခင္ဗဟိန္းနဲ႔အတူ)မာ့က္စ္ဝါဒကို စိတ္ပါဝင္စားစြာ ေလ့လာလိုက္စားခဲ့ဖူးတဲ့ ဆရာတာရာဟာ သေဘာတရားနဲ႔အဘိဓမၼာေတြကိုလည္း စိတ္ဝင္ စား႐ံုမက ကိုယ္တိုင္လည္း အဘိဓမၼာရွင္တပိုင္းမွ် ျဖစ္ေနတဲ့ ဆရာတာဟာ ႏိုင္ငံတကာ့ အေျခအေန၊ မာ့က္စ္ဝါဒအေျခအေနေတြအေပၚမွာလည္း ေလးေလးနက္နက္ ေတြးဆ႐ႈျမင္ ၾကည့္ေနတာေတြလည္း ေတာ္ေတာ္ကို ရွိေနလိမ့္မယ္ထင္ပါတယ္။ ဆရာတာက မ်က္ႏွာကို အျပင္ဘက္ဆီ ေငးေနသလိုလို၊ ဆံုးစမရွိ ေတြးေနသလိုလိုရွိရာက က်ေနာ့္မ်က္ႏွာဆီ တည့္တည့္မတ္မတ္ၾကည့္လိုက္ၿပီး… “က်ေနာ္ ပင္တိုင္ေရးေပးမယ္။ ‘မာ့က္စ္ဝါဒသစ္’ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္နဲ႔ကို ေရးေပးမယ္။ ကေလာင္နာမည္ကိုလည္း ဒဂုန္တာရာနဲ႔မေရးဘဲ ‘ေမာင္…………’ နဲ႔ပဲ ေရးမယ္။ အဲဒါကိုေတာ့ ဘယ္သူ႔မွ မေျပာနဲ႔ေနာ္”လို႔ ေျပာလာပါတယ္။ ေျဖးေျဖးခ်င္း တလံုးခ်င္း ေျပာလိုက္တဲ့အသံဟာ တိုးတိုးညင္းညင္းေပမယ့္ ပီပီသသ ၾကည္ၾကည္ျမျမနဲ႔ ေလးနက္ေနပါတယ္။
က်ေနာ္လည္း ေတာ္ေတာ္ကို ဝမ္းသာသြားမိပါတယ္။ အဲဒီေန႔က ဆရာတာရဲ႕ မဲဇာေက်းလက္ကေန ရန္ကုန္ကို ျပန္လာခဲ့ရတဲ့အခ်ိန္ထိ ၾကံဳရာစီးလာခဲ့ရတဲ့ ခရီးသည္ ဘတ္စ္ကားႀကီးေပၚမွာ ဆရာတာ ေရးေပးမယ့္ ‘မာ့က္စ္ဝါဒသစ္’… ‘မာ့က္စ္ဝါဒသစ္’ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ဟာ က်ေနာ့္ေသြးေၾကာအားလံုးကို လႈပ္ႏိႈးထုပုတ္ရင္း က်ေနာ္နဲ႔အတူ စီးေမ်ာလိုက္ ပါလာခဲ့ပါတယ္။ ဆရာတာ ဘာေတြေရးျပမလဲ၊ ဆရာတာရဲ႕ေတြးတတ္၊ ျမင္တတ္၊ ခံစား တတ္မႈေတြကိုလည္း ယံုၾကည္နားလည္ေနမိရင္း ႐ႈေဒါင့္အသစ္ကေန ေရးျပမယ့္ ဆရာတာ ရာရဲ႕အေတြးအေခၚအျမင္အယူအဆသစ္ေတြကိုလည္း ႀကိဳတင္စိတ္ဝင္စားေနမိခဲ့ပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္တို႔ေမွ်ာ္လင့္သလို မျဖစ္ခဲ့ရပါ။ ဂ်ာနယ္ထုတ္ဖို႔ တဖက္တလမ္းက ေန ျပင္ဆင္ႀကိဳးပမ္းေနဆဲ ကာလမွာပဲ ထုတ္ေဝမယ့္သူကိုယ္တိုင္ နရသိန္ထဲ ေစာေစာစီးစီး ေရာက္ရွိသြားခဲ့ရသလို က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္လည္း အဖမ္းမခံရေအာင္ တခ်ိဳးတည္းနဲ႔ ဝရမ္း ေျပးဘဝ ေရာက္ခဲ့ရတဲ့အျပင္ ျပည္တြင္းမွာေတာင္ ေနလို႔မရ၊ ျပည္ပအထိ လစ္ခဲ့ရပါေတာ့ တယ္။ အဲဒီကတည္းက ဆရာတာနဲ႔ ေတြ႔ခြင့္ၾကံဳခြင့္ စကားေျပာခြင့္မရေတာ့တာလည္း အႏွစ္ ၂၀ နီးပါးေလာက္ေတာင္ ရွိပါၿပီ။
ဆရာ့လက္ရာေတြမွန္သမွ် ရႏိုင္သေလာက္ အေဝးကပဲ ဖတ္႐ႈေနရပါတယ္။ ဆရာ့ အသံကို ရံဖန္ရံခါ ေလလိႈင္းေတြေပၚကပဲ နားဆင္ေနရပါတယ္။
ဆရာ့ရဲ႕ ပင္ရင္းႏွလံုးသားထဲက လာတဲ့ ‘ၿငိမ္းခ်မ္းေရး - ညီၫြတ္ေရး’ဆိုတဲ့အသံဟာ အရင္ကထက္ေတာင္ ပိုၿပီးက်ယ္ေလာင္လာသလိုလည္း ခံစားလိုက္ရပါတယ္။ ဆရာ့ရဲ႕ ဒႆနဆန္ဆန္စကား “ရန္သူမရွိ - မိတ္ေဆြသာရွိ၊ မုန္းသူမရွိ - ခ်စ္သူသာရွိ”ဆိုတာကို က်ေနာ္တို႔တေတြ တတ္ႏိုင္သေလာက္ နားလည္ႏိုင္ေအာင္ ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာ သံုးသပ္ၾကည့္ေန မိပါတယ္။

(၆)
က်ေနာ့္တဦးခ်င္း ခံစားနားလည္မႈအရ ေျပာရရင္ေတာ့ ဆရာတာဟာ တကယ့္ အႏုပညာရွင္ႀကီးတေယာက္ပါ။
တကယ့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးသမားႀကီးတေယာက္ျဖစ္သလို ျပည္သူ႔ဘက္က ျပည္သူ႔ေရွ႕ ေဆာင္ တေယာက္လည္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။
တၿပိဳင္နက္တည္းမွာ အေဟာင္းအေဆြးေတြကို ၿဖိဳပစ္၊ အသစ္အသစ္ေတြကို ဖန္တီး ခ်င္တဲ့ တကယ့္အသစ္ဖန္တီးရွင္တေယာက္လည္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဆရာဒဂုန္တာရာဟာ စာေပနယ္မွာ ‘တာရာ’ကို ထြန္းညႇိခဲ့သလို ‘စာေပသစ္’ကို ေရွ႕ေဆာင္ေၾကြးေၾကာ္ခဲ့သူလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ လက္ရာအသစ္ေတြကိုသာမက စကားလံုးအသစ္ေတြကိုပါ ထြင္ဖို႔ အားသန္ခဲ့သူ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ေဝဖန္႐ႈတ္ခ်သူေတြလည္း ရွိခဲ့သလို တြင္က်န္ရစ္ခဲ့တာေတြလည္း ရွိပါတယ္။
‘ေဝါ့ဒစၥေန အျပာ’နဲ႔ ‘ဝတ္လစ္စလစ္ လမ္းမ’တို႔ကို ႏွာေခါင္း႐ံႈ႕သူေတြ ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားရွိခဲ့ေပမယ့္ ‘ပင္မေရစီး’၊ ‘ေခတ္ၿပိဳင္ခံစားမႈ’နဲ႔ ‘အလွေဗဒ’ဆိုတဲ့ စကားလံုးသစ္ေတြက ေတာ့ စာေပနယ္မွာ တြင္တြင္က်ယ္က်ယ္ အသံုးျပဳေနၾကရၿပီျဖစ္တဲ့ ဆရာတာရာရဲ႕ ေကာင္းမႈျပဳခ်က္ေတြပဲမဟုတ္လား။ ပန္းခ်ီနဲ႔အေရာင္ေတြကိုလည္း အႏုစိတ္ ခ်စ္တတ္ ျမင္တတ္ ခံစားတတ္လြန္းတဲ့ဆရာဟာ အသစ္ျမင္႐ႈေဒါင့္ကေန တီထြင္မႈရွိရွိလည္း ေဖာ္ျပသံုးစြဲတတ္သူျဖစ္ခဲ့တယ္။ ‘ေရႊအိုေရာင္’၊ ‘ပန္းႏုေရာင္အို’ဆိုတာေတြအျပင္ လကို ေတာင္ ‘လစိမ္း’လို႔ ျမင္တတ္ ေဖာ္ျပတတ္ခဲ့တာ ဆရာတာပဲမဟုတ္လား။ ပန္းခ်ီကိုလည္း ဝါသနာထံုခဲ့ဖူးတဲ့ဆရာတာဟာ သူခံစားရတဲ့အတိုင္း အေရာင္အျမင္အယူအဆေတြနဲ႔ ပန္းခ်ီ ကားေတြ ဆြဲခဲ့ဖူးတာ ရွိပါတယ္။ ဆရာတာတို႔ရဲ႕မဲဇာေက်းလက္က ဧည့္ခန္းေဆာင္ေလးထဲ မွာ ဆရာတာရဲ႕လက္ရာ ‘မဲနယ္ေတာင္’ပန္းခ်ီကားကို က်ေနာ္ ေတြ႔ရဖူးပါတယ္။ ရွမ္း ျပည္ထဲက ေနရာတခုရဲ႕႐ႈခင္းကို ပကတိအျမင္ အေရာင္ေတြအတိုင္း ေရးဆြဲထားတာ မဟုတ္ဘဲ စိတ္အျမင္အေရာင္ေတြအတိုင္း ေရးဆြဲထားတယ္ဆိုတဲ့ အဲဒီပန္းခ်ီကားေလးဟာ တမူထူးျခားသစ္လြင္ေနပါတယ္။ ဂီတသမားလည္း အင္မတန္ျဖစ္ခ်င္ခဲ့ဖူးတဲ့ ဆရာတာဟာ စႏၵယားခလုတ္ေတြနဲ႔ ထိေတြ႔ညႇိငင္ တီးခတ္ရတဲ့အခါမွာေကာ…။ သာမန္အတိုင္း တီးခတ္ ရတာကို မႏွစ္သက္ ထြင္လံုး ကြန္႔လံုးေလးေတြနဲ႔ တီးရတာကိုမွ ေမြ႔ေလ်ာ္သူ။ အကြက္႐ိုး အတိုင္း တီးခတ္ရင္ေတာင္ အကြက္႐ိုးအေပၚ အကြက္စိပ္စိပ္ တြဲလံုးမ်ားမ်ားေလးနဲ႔ တီး ခတ္တတ္သူအျဖစ္၊ အသစ္အသစ္ေတြကို တီထြင္မႈရွိရွိ တီးခတ္ခ်င္သူအျဖစ္ ဂီတ ကၽြမ္းက်င္သူေတြကေတာင္ မွတ္ခ်က္ေပးျခင္းခံရသူမ်ိဳး ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ဆရာတာဟာ အေရာင္ေတြကို ခြဲခြဲျခားျခား နားလည္ျမတ္ႏိုးခဲ့သလို သံစဥ္ေတြနဲ႔လည္း ေႏြးေႏြးေထြးေထြး ရင္းႏွီးကၽြမ္းဝင္ခဲ့သူ ျဖစ္ပါတယ္။
စာေပ၊ ဂီတ၊ ပန္းခ်ီဆိုတဲ့ အႏုပညာရပ္ေတြအားလံုးနဲ႔ ရင္းႏွီးကၽြမ္းဝင္ ခ်စ္ခင္ ျမတ္ႏိုးခဲ့သူျဖစ္ေပမယ့္ ဆရာတာ ေပၚလြင္ထင္ရွားခဲ့တာကေတာ့ စာေပအႏုပညာနယ္မွာပါ။ အမ်ားက ေလးေလးစားစား အသိအမွတ္ျပဳ ေနရာေပးခဲ့ၾကတာကလည္း စာေပအႏုပညာ နယ္မွာပါ။ ဗမာျပည္ စာေပအႏုပညာေလာကမွာ ကဗ်ာဆရာ၊ စာေရးဆရာအခ်င္းခ်င္းက ေတာင္ အႏုပညာခြန္အား ႀကီးမားလွသူတေယာက္အျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳရၿပီး ဆရာႀကီး သခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္းၿပီးရင္ စာေပၾသဇာ အႀကီးမားဆံုးေသာ တကယ့္ေရွ႕ေဆာင္ ကေလာင္ ရွင္ႀကီးေတြစာရင္းမွာ ေရွ႕ဆံုးတန္းကေန စာရင္းသြင္းထားရမယ့္ အႏုပညာရွင္ႀကီး တေယာက္ကေတာ့ ‘ဒဂုန္တာရာ’ဆိုတာ အားလံုးက လက္ခံၾကလိမ့္မယ္ထင္ပါတယ္။ ဗမာ ျပည္ စာေပအႏုပညာဘ႑ာတိုက္အတြင္း ဆရာဒဂုန္တာရာရဲ႕ တီထြင္ဖန္တီးမႈရွိရွိ စာေပ အႏုပညာလက္ရာေတြဟာ သမိုင္းကာလတေလွ်ာက္ တရိပ္ရိပ္တိုးပြား ျဖည့္ဆည္းႏိုင္ခဲ့ၿပီးၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။
ကဗ်ာမွာ ‘အလကၤာ’ကေန ‘မာယာ’အလယ္ - ကေန႔အထိ၊ ဝတၳဳမွာ ‘ေမ’ကေန ‘ဒို႔ေခတ္ကို ေရာက္ရမည္မွာ မလြဲပါ’၊ ‘ၾကယ္ရိပ္ပန္းႏု’၊ ‘စိမ္းျမဧရာ’အလယ္ - ကေန႔အထိ၊ ႐ုပ္ပံုလႊာအဖြဲ႔အႏြဲ႔ စကားေျပမွာ ‘ေအာင္ဆန္း သို႔မဟုတ္ အ႐ိုင္း’နဲ႔ စလိုက္တဲ့ ‘႐ုပ္ပံုလႊာ’ကေန ‘ဖ်တ္ကနဲ ေတြ႔ရေသာ ႐ုပ္ပံုလႊာကားခ်ပ္မ်ား’အလယ္ - ကေန႔အထိ ေရးဖြဲ႔ခဲ့တဲ့ ႐ုပ္ပံုလႊာ ေပါင္းမ်ားစြာ၊ စာေပလက္ရာ ကဗ်ာေထြေထြအတြင္း ဆရာတာရာရဲ႕ မနည္းလွတဲ့ စာေပ အႏုပညာ စံထားစရာေတြကိုလည္း က်ေနာ္တို႔တေတြ ေတြ႔ျမင္ခံစား ရင္ခုန္ခဲ့ၾကရရင္း ဆရာတာအေပၚ က်ေနာ္တို႔တေတြ ေလးေလးနက္နက္ တန္ဖိုးထားခဲ့ရပါတယ္။
ဗမာျပည္ စာေပအႏုပညာ မိုးေကာင္းကင္ေပၚမွာ ဆရာတာဟာ ဧရာမ ၾကယ္စင္ တပြင့္ ျဖစ္ပါတယ္။ က်ေနာ္ကေတာ့ ဆရာတာကို ‘ေရႊအိုေရာင္ ေကာင္းကင္သစ္ေပၚက ေတာက္ပတဲ့ၾကယ္ပြင့္ႀကီး’အျဖစ္ ႐ႈျမင္ပါတယ္။
တကယ္က ဆရာဒဂုန္တာရာရဲ႕ကေလာင္အမည္ ‘တာရာ’ဆိုတာကိုက အမ်ား ျပည္သူလူထုေတြကေတာ့ ‘ၾကယ္’နဲ႔တြဲၿပီး ‘ၾကယ္တာရာ’လို႔ပဲ ေခၚေဝၚေလ့ရွိၾကပါတယ္။ တကယ္က ‘တာရာ’ဆိုတာ ၾကယ္တပြင့္တည္းေတာင္ မကပါ။ ေတာက္ပထြန္းလင္းေနတဲ့ ‘ၾကယ္စုႀကီး’ျဖစ္ပါတယ္။ ၾကယ္စင္တန္း၊ ၾကယ္စုႀကီးျဖစ္ပါတယ္။ အလင္းေရာင္ဟာ တခု တည္းေတာင္ မကပါ။ အဘိဓါန္ေတြမွာေတာ့ ‘တာရာ’ဆိုတာ ၾကယ္အစု (constellation)ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဆရာတာရဲ႕ ‘ဗဟိန္း သို႔မဟုတ္ ကဗ်ာ’႐ုပ္ပံုလႊာကို အဂၤလိပ္လို ဘာသာ ျပန္ဆိုေပးခဲ့ဖူးတဲ့ သူႀကီးေဂဇက္ ဦးခင္ေမာင္ကေတာ့ ဆရာတာရာကို “တာရာဆိုတာ လႈပ္ရွားေနတဲ့ ၿဂိဳလ္နကၡတ္တခုပဲ။ ရပ္ေနတာမဟုတ္ဘူး”လို႔ အနက္ဖြင့္လွစ္ေျပာဆိုခဲ့ဖူး တယ္ဆိုပါတယ္။
က်ေနာ္ကေတာ့ ဆရာဒဂုန္တာရာကို ‘ေရႊအိုေရာင္ ေကာင္းကင္သစ္ေပၚက ေတာက္ပတဲ့ ၾကယ္တပြင့္’အျဖစ္၊ ၾကယ္စင္အျဖစ္ ႐ႈျမင္ခံစားလိုက္ရၿပီးတဲ့ေနာက္ ၾကယ္ရဲ႕အေရာင္ကိုပါ ေဖာ္ျပခ်င္လာပါတယ္။ ဆရာတာကိုယ္တုိင္က ‘ပန္းႏုေရာင္အို’နဲ႔ ‘ပန္းႏုေရာင္ ႏွစ္ကာလမ်ား’ဆိုတာကို ဖြဲ႔ဆိုခဲ့ဖူးတဲ့အျပင္ ‘ပန္းႏုေရာင္ကို က်ေနာ္ခ်စ္သည္’လို႔ ေဖာ္ျပခဲ့ဖူးတာေတြကိုလည္း အမွတ္ရမိၿပီး ဆရာတာကို ဆရာတာခ်စ္တဲ့ အေရာင္ေတြနဲ႔ပဲ ဂုဏ္ျပဳခ်င္လာပါတယ္။ ဆရာတာဟာ ေတာက္ပတဲ့ ၾကယ္တပြင့္၊ ပန္းႏုေရာင္ ၾကယ္တပြင့္၊ ပန္းႏုၾကယ္။
ဆရာတာရဲ႕ စာေပအႏုပညာေတြမွာ က်ေနာ္ အႏွစ္သက္ဆံုးအဖြဲ႔အႏြဲ႔တခုျဖစ္တဲ့ ‘႐ုပ္ပံုလႊာ’ေရးဟန္ေတြမွာ ဆရာတာ ေခါင္းစည္းတပ္ေလ့ရွိတဲ့ ဆရာ့ဟန္အတိုင္း ဆရာ့ကို လည္း မွတ္မွတ္ရရ ျပန္လည္ေခါင္းစဥ္တပ္ၿပီး ဂုဏ္ျပဳလိုက္ပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့…
‘ဆရာဒဂုန္တာရာ (သို႔မဟုတ္) ေရႊအိုေရာင္ ေကာင္းကင္သစ္ေပၚက ေတာက္ပတဲ့ ပန္းႏုၾကယ္’
‘ဆရာဒဂုန္တာရာ (သို႔မဟုတ္) ေရႊအိုေရာင္ ေကာင္းကင္သစ္ေပၚက ေတာက္ပတဲ့ ပန္းႏုၾကယ္’။ ။

၊ဝင္းတင့္ထြန္း၊
၂၇၊ ၃၊ ၂၀၀၈

Read More...

07 May 2009

ႏိုင္ငံအတြက္ ရင္နာတယ္ (ဝင္းတင့္ထြန္း)

(၁)
‘နာဂစ္’တဲ့
ကမ႓ာစစ္ထက္ေတာင္ ျပင္းထန္
ဗံုးဒဏ္ကမွ ေရွာင္လို႔ရႏိုင္ေသး
ေျပးးလို႔လည္း မလြတ္
ပုန္းလို႔လည္း မလြတ္
ေဘးလြတ္ရာဆိုတာ နတၳိ
ကယ္သူဆိုတာလည္း မရွိခဲ့ရတဲ့ဘဝ
ရက္စက္လွတဲ့ ဒီမုန္တိုင္း
႐ိုင္းလြန္းလွတဲ့ ကံၾကမၼာ
ရင္က်ိဳးစရာေတြခ်ည္းပါလား…။



အိမ္ေခါင္မိုးေတြ အကုန္လန္
ထရံမွန္သမွ် ပ်က္ေၾကျပတ္
ဓါတ္တိုင္ေတြက ယိုင္လဲၿပိဳ
သစ္ပင္အိုႀကီးေတြက တံုးလံုးပက္လက္
ေရတစက္မွမလာတဲ့ ေရပိုက္ေခါင္း
ထီးေတာ္ေစာင္းသြားခဲ့ရတဲ့ ေစတီေတာ္
ကုန္းေပၚေရာက္သြားခဲ့ရတဲ့ ေလွသေဘၤာ
ရင္ေမာစရာ ျမင္ကြင္းစံု
ဒဏ္ရာေပါင္းစံု ျမင္ရတယ္…။

အေမမရွိေတာ့တဲ့ သား
သားမရွိေတာ့တဲ့ မိခင္
လင္မရွိေတာ့တဲ့ ဇနီး
ဇနီးမရွိေတာ့တဲ့ ေယာက္်ား
သားသမီးမရွိေတာ့တဲ့ အေဖ
မိဘေတြ အားလံုးမရွိေတာ့တဲ့ ကေလး
ငိုေၾကြးသံေတြက တညံညံ
႐ိႈက္သံေတြက အလီလီ
ဧရာဝတီတခုလံုး အေမွာင္ဖံုး
မဆံုးႏိုင္တဲ့ ေသာကေတြ
ဘယ္လိုေျဖလို႔ ေျပပါ့မယ္…။

ဗမာျပည္ရဲ႕စပါးက်ီ
ဧရာဝတီရဲ႕ငို႐ိႈက္သံ
တႏိုင္ငံလံုး ၾကားေနရ
ၾကားရသူတိုင္း ရင္ေတြနာ
ျမင္ရသူတိုင္း အသဲနာ
… နာ … နာ … နာ
နာဂစ္… တဲ့
အနာျဖစ္႐ံုမက
လည္မ်ိဳညႇစ္ခ်လိုက္သလို
ငိုသံေတြပါ ေရထဲနစ္
တဂစ္ဂစ္နဲ႔ ေမ်ာပါရင္း
႐ုန္းရင္းကန္ရင္း ေသခဲ့ရ
ဆံုးခဲ့ရတဲ့ အသက္ေတြ
ေရတြက္မရႏုိင္ေအာင္ဘဲ မ်ားခဲ့တယ္…။

ကၽြန္းၫိုေတာမွာ
ကြန္းခိုေျပာစရာ မက်န္ရစ္
ေရျပင္ျဖစ္ၿပီး ကြင္းလံုးျမဳပ္
ရြာလံုးျပဳတ္သြားခဲ့ရတဲ့ ေက်းရြာေတြ…
ေငြေသာင္ယံတဝိုက္လည္း
ေသေအာင္ ခံလိုက္ရၿပီး လိႈင္းေတြေအာက္
ရြာပါ ေပ်ာက္သြားခဲ့ရတဲ့ေဒသေတြ…
မိန္းမလွကၽြန္း
ဆတ္ကၽြန္း
ဟိုင္းႀကီးကၽြန္း
…ကၽြန္း …ကၽြန္း …ကၽြန္း
ျမစ္ဝကၽြန္းေပၚတခုလံုး
ဝ႐ုန္းသုန္းကား မုန္တိုင္းေအာက္
ကုန္းေကာက္စရာ မက်န္ေအာင္
နယ္လံုးေျပာင္ေအာင္ ခံလိုက္ရ
ပ်က္ခဲ့ရတဲ့ အိမ္ယာေတြ…။

တဝုန္းဝုန္းေပါ့
လိႈင္းလံုးေတြနဲ႔ ေလျပင္းၾကား
လြင့္မသြားရေအာင္ လူခ်င္းဖက္
လက္ခ်င္းဆက္ၿပီး ႀကိဳးနဲ႔ခ်ည္
မ်က္ရည္ေတြနဲ႔ ပင္လယ္ေရ
ဒုကၡပင္လယ္ေဝတယ္ဆိုတာ ဒါမ်ိဳးေပါ့
ႀကိဳးတစတည္း တြဲထားရင္း
ေသမင္းေခၚရာ လိုက္သြားရ
ဆံုးရရွာတဲ့ မိသားစု
႐ႈမိသူတိုင္း ရင္နင့္ဖြယ္…။

ကၽြဲေသ ႏြားေသ ေခြးလည္း ေသရ
ၾကက္ေသ ဝက္ေသ ေၾကာင္လည္း ေသရ
ဒီေရထဲမွာ…
ခ်ာခ်ာလည္ေအာင္ ေမ်ာပါရင္း
ဆယ္ယူျခင္းမဲ့ အေကာင္ေတြ
ေနရာေပါင္းစံု ျမင္ရတယ္…။

လူေတြလူေတြ လူသားေတြေလ
ေသရပံုေတြ ျမင္မေကာင္း
အေလာင္းေတြက ေပါေလာစုန္
ဒိုက္ပံုႀကီးလို ေမ်ာတာေမ်ာ
ကိုင္းေတာစပ္မွာ တင္တာတင္
လမုပင္မွာ ၿငိတာၿငိ
မၾကည့္ရက္စရာ ျမင္ကြင္း
က်င္းတူးျမႇဳပ္မယ့္သူ မလာ
အေလာင္းရွာမယ့္သူ မျမင္
သရဏဂံုတင္မယ့္သူ မရွိ
ပိုင္ရွင္မရွိတဲ့သူေတြလို
ညာတကာမရွိတဲ့သူေတြလို
အို… ႏိုင္ငံမရွိတဲ့သူေတြလိုပါပဲလား…။

(၂)
မုန္တိုင္းဒဏ္ေအာက္
မေသမေပ်ာက္ က်န္ေပမယ့္
ေသာက္စရာ ေရမရွိ
ေရအတိနဲ႔ လိႈင္းေတြၾကား
ေသာက္ေရရွားရ အျဖစ္ဆိုး
ေရတအိုးေတာင္ ေပးသူမေရာက္
ေရတေပါက္ေလာက္ တမ္းတရင္း
ေသမင္းေခၚသံ ၾကားလိုက္ရ
ေသရသူေတြ ရွိခဲ့တယ္…။

စားစရာမရွိ
ခ်ိခ်ိနဲ႔နဲ႔ အံကိုတင္း
ထမင္းေလးကို အိမ္မက္မက္
ဆန္ျပဳတ္တခြက္ ေမွ်ာ္လင့္ရင္း
ကယ္တင္ျခင္းေတြ ေစာင့္ေမွ်ာ္ကာ
ဗိုက္ဆာဆာနဲ႔ ဆံုးပါးရ
ေသရသူေတြ ရွိခဲ့တယ္…။

ကယ္သူမရွိ ေရေတြထဲ
အမိုးလည္း ဗလာ
အကာလည္း နတၳိ
ျခံဳစရာမရွိ ေနရရင္း
တမွ်ဥ္းမွ်ဥ္းနဲ႔ ႀကိတ္မွိတ္ခံ
မိုးဒဏ္ေလဒဏ္ အဖံုဖံုၾကား
ေရာဂါမ်ားစြာ ရခဲ့ရ
ေသရသူေတြ ရွိခဲ့တယ္…။

မေသသင့္ဘဲ ေသၾကရ
ဒီဒုကၡေပါင္းစံုေတြရဲ႕တရားခံ
လက္သည္အမွန္ဟာ ဘယ္သူလဲ…။

သဘာဝေဘး ကပ္ဆိုးဒဏ္အေပၚ
မင္းဆိုးဒဏ္က ထပ္ဆင့္ေလာင္းေတာ့
ျမင္မေကာင္းေအာင္ ေသခဲ့ရ
ေျမမခ်ရတဲ့ အေလာင္းေတြ
ဧရာေရျပင္ သိပါတယ္…။

ကယ္လိုသူေတြ ရွိပါလ်က္နဲ႔
ရက္စက္တဲ့ စစ္အုပ္စုေၾကာင့္
လူ႔က႐ုဏာတရားေတြနဲ႔ ေဝးခဲ့ရ
ေပးခဲ့ရတဲ့ အသက္ေတြ
ဝိဉာဥ္ေတြရဲ႕ငို႐ိႈက္သံ
တႏိုင္ငံလံုး ၾကားေနရ
ပင္လယ္ဝက ဒီတြန္ခ်ိန္
ဆည္းဆာခ်ိန္ေတြ ေမွာင္လြန္းတယ္…။

(၃)
ကယ္ဆယ္ေရးေတြ လုပ္ၿပီးၿပီ…တဲ့
ဒါ ရီစရာမဟုတ္
ျပက္လံုးထုတ္ၿပီး ေျပာေနတာမဟုတ္ပါ
ဒုကၡသည္ေတြအတြက္
ရက္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာတဲ့အထိ
ခ်က္စရာ ဝက္စာဆန္
ေရစိုဆန္က ႏို႔ဆီဗူးေလးလံုး
အာလူးက သံုးလံုး
စားအုန္းဆီက ငါးက်ပ္သား
ဆားက လက္တခုပ္
ေခါက္ဆြဲေျခာက္က ႏွစ္ထုပ္စီ
ကယ္ဆယ္ေရးေတြ လုပ္ၿပီးၿပီ…တဲ့…။

ႏိုင္င့တကာက ပို႔လိုက္တဲ့
ဒုကၡသည္ေတြအတြက္
ရြက္ဖ်ဥ္တဲေတြ အေျမာက္အမ်ား
ဘယ္ဆီေရာက္သြားကုန္ၿပီလဲ…။

ေသာက္စရာ ေရသန္႔ပုလင္း
အခ်ိဳရည္ပုလင္းနဲ႔ ေရသန္႔ေဆးျပား
အားျဖည့္အစားအစာနဲ႔ ထမင္းဗူး
ႏို႔မႈန္႔ဗူးနဲ႔ ေဆးျခင္ေထာင္
ႏိုင္ငံျခားေစာင္အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ အဝတ္အထည္ေတြ
ဒုကၡသည္ေတြထံ မေရာက္
ဘယ္ဆီေရာက္ကုန္ပါၿပီလဲ…။

ႏိုင္ငံမ်ိဳးစံုက
လာလိုက္ၾကတဲ့ ေခါက္ဆြဲထုပ္
ဆန္ျပဳတ္ထုပ္နဲ႔ ေဆးဝါးေတြ
သြပ္ျပားေတြနဲ႔ မိုးကာစ
သံေခ်ာင္းကေန မီးစက္အထိ
ေလယာဥ္အျပည့္နဲ႔ ပစၥည္းေတြ
ဒုကၡသည္ေတြ မျမင္ရ
ဘယ္ဆီေရာက္ကုန္ၾကၿပီလဲ…။

စစ္အစိုးရ ယုတ္မာပံု
တိုင္းလံုးတုန္ေအာင္ ျမင္ၾကရ
ကူညီၾကမယ့္ အကူအညီေတြ
သူတို႔ေတြကတဆင့္ ေပးရမတဲ့…။

ႏိုင္ငံသားအခ်င္းခ်င္း
ကိုယ့္ျပည္တြင္းက အလွဴရွင္
ေစတနာရွင္ေတြကိုေတာင္ ခြင့္မျပဳ
ဝင္ခြင့္မျပဳ၊ မသြားရ
သူတို႔ကပဲတဆင့္ လွဴဒါန္းရမတဲ့…။

ႏိုင္ငံတကာအကူအညီေတြအေပၚ
မေတာ္မေလ်ာ္ ကမၺည္းထိုး
အစိုးရရဲ႕ေစတနာ
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးမ်ားရဲ႕ေစတနာ…တဲ့
ယုတ္မာရာမွာ ကမ္းကုန္တယ္…။

(၄)
ႏိုင္ငံတကာက ကၽြမ္းက်င္သူ
ကယ္ဆယ္သူေတြ မဝင္ရ
စစ္အစိုးရ လက္မခံ
ျငင္းဆန္ခဲ့တာ ဘာ့ေၾကာင့္လဲ…။

သူတို႔ေတြရဲ႕ယုတ္မာမႈ
အတုအေယာင္ ဆႏၵခံယူပြဲ
မဲခိုးပြဲကို ျမင္သြားမွာ
စိုးရမ္တာလည္း ပါသလို…
နအဖရဲ႕ရက္စက္ပံု
ေျပာမယံုႏိုင္ ဇာတ္လမ္းေတြ
ေသေသခ်ာခ်ာ သိသြားၾက
ဆိုးရြားလွတဲ့ ဒုကၡေတြ
ေသေသခ်ာခ်ာ ျမင္သြားၾက
နအဖရဲ႕အုပ္စိုးမႈ
လူထုႀကီးက ရြံရွာတာ
ေပၚလာမွာေတြ စိုးရိမ္ၿပီး
အခ်ည္းႏွီးနဲ႔ လိမ့္ေနတာ
တကမ႓ာလံုး သိပါတယ္…။

လိမ္… လိမ္… လိမ္… ဆက္ၿပီးလိမ္
ဘယ္လိုလိမ္မလဲ - လိမ္ေနဆဲ
အလိမ္ေျပခ်ိန္ အရွိန္ရပ္ေတာ့
သတ္ျဖတ္ခဲ့တဲ့ အမႈေတြ
ငတ္ျပတ္ခဲ့ရ အမႈေတြ
ေသခဲ့ရတဲ့ အမႈေတြ
ပင္လယ္ေရနဲ႔ ေဆးမရ
မိုးေမွာင္ညႀကီး ရွည္ခဲ့တာ
စစ္အာဏာရွင္ေတြ တရားခံ
ႏိုင္ငံအတြက္ ရင္နာတယ္…
ႏိုင္ငံအတြက္ ရင္နာတယ္…။ ။

၊ဝင္းတင့္ထြန္း၊
၂၂၊ ၅၊ ၂၀၀၈
(မုန္တိုင္းဒဏ္သင့္ အမိႏိုင္ငံေတာ္သား ဗမာျပည္သားအားလံုးသို႔)

Read More...

သမိုင္းသက္ေသ တင္ခဲ့ၿပီ (ဝင္းတင့္ထြန္း)

(၁)
ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္ဆိုတာ
ကေလာင္သာ နီတာမဟုတ္
ပုဂၢိဳလ္အရလည္း ထက္ျမတ္
ျပည္သူ႔ဖက္က ေရွ႕ေဆာင္
ျပည္သူ႔အလင္းေရာင္…။



ဒီအလင္းေရာင္ကို
အေမွာင္ေတြက ရန္သူလုပ္
ခ်ဳပ္ၾက အုပ္ၾက ဖမ္းဆီးၾကလည္း
ဖံုးၾက ဖိၾက ဖ်က္ျဖိဳၾကလည္း
ညတကာကို ေက်ာ္ျဖတ္ရင္း
အလင္းဟာ အလင္း
ၾကာေလ လင္းေလ ဝင္းပေလေပါ့
ညတာနက္ေလ ထင္ရွားေလေပါ့
မေဖ်ာ့မမွိန္ တထိန္ထိန္နဲ႔
အရွိန္မပ်က္ ဂုဏ္သိန္လက္ခဲ့
သမိုင္းသက္ေသ တင္ခဲ့ၿပီ…။

(၂)
ဗမာစာေပသမိုင္းမွာ
ဆရာႀကီးမိႈင္းရဲ႕လမ္းေၾကာင္းေပၚ
ေခါင္းေမာ္ၿပီး ခ်ီတက္
ျပည္သူအတြက္ ဦးထိပ္ပန္
ႏိုင္ငံေရးစံသာမက
အႏုပညာစံအရပါ တံခြန္ထူ
စာေပၾသဇာႀကီးသူတဦးျဖစ္ခဲ့တာ
ဆရာဗန္းေမာ္တင္ေအာင္ပါပဲ…။

‘ေတာ့ကာသာ ဘဲရယ္နဲ႔’လို႔
ခနဲ႔ခ်င္ ခနဲ႔
ကဲ့ရဲ႕ခ်င္ ကဲ့ရဲ႕
ရင္ထဲကလာတဲ့ ပင္ကိုယ္အသံနဲ႔
ကိုယ္ပိုင္ဟန္ ထူေထာင္ၿပီး
ၾသဇာႀကီးခဲ့တဲ့ ကေလာင္ဟာ
ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္ပဲဆိုတာ
စာေပနယ္တခုလံုး သိပါတယ္…။

ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္ကို
ေထာင္ထဲသြင္း
အက်ဥ္းခ်
တကၽြန္းပို႔
ေခ်မႈန္းဖို႔ႀကိဳးစား
မတရားျပဳခဲ့ၾကသူေတြသာ
(ခုေတာ့…) ထာဝရေသဆံုး
ပ်က္သုဥ္းသြားရရင္း
သမိုင္းအမႈိက္ျခင္းထဲ ေရာက္သြားရ
ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္ကေတာ့ ခပ္ျပံဳးျပံဳး
အသက္ဆံုးသြားေပမယ့္ ဆက္ရွင္သန္
နာမည္တြင္ က်န္ခဲ့႐ံုမွ်သာမက
စံထားရမယ့္ သူ႔လက္ရာ
အႏုပညာေတြပါ ဆက္ၿပီးက်န္
အမွန္တရားဖက္က ရပ္တည္ရင္း
အခ်ိန္ကာလမ်ဥ္းေတြကို လြန္ေျမာက္
ရွင္သန္ထေျမာက္မႈေတြနဲ႔ ဆက္ၿပီးရွင္
ဂုဏ္ေရာင္တလြင္လြင္နဲ႔ ေတာက္ပဆဲ
ႏွလံုးသားထဲက ဒီၾကယ္နီ
ကမ႓ာနည္သေရြ႕ တည္ပါေစ…။ ။

၊ဝင္းတင့္ထြန္း၊
၁၈၊ ၁ဝ၊ ၂ဝဝ၇

Read More...

ေရဆန္တက္ႏွင့္ ေလဆန္ငွက္ (ဝင္းတင့္ထြန္း)

အို… ေလွငယ္ရွင္
ေရဆန္လမ္းလည္း ေလွာ္ရေသး
ေလွကြဲႀကီးလည္း ျဖစ္ေနေသး
ရြက္တိုင္ကလည္း က်ိဳးေနေသး
ဝဲကေတာ့ထိုး၊ ေရလိႈင္းဆိုးၾကား
တက္က်ိဳးနဲ႔သာ၊ ေလွာ္ရပါလည္း
ေလွာ္ခက္ရဲစြ
ဘယ္ကအားမာန္ ရသနည္း…
ဘယ္အတြက္ အသင္ေလွာ္သနည္း…။



ေလွငယ္ရွင္။ ။တဖက္ကမ္း၌
ေအာင္ပန္းရွိသည္၊ ငါယံုၾကည္၍
ယံုၾကည္မႈမွ၊ အားမာန္ရကာ
ေလွာ္ခဲ့ပါသည္
ေရွ႕မွာပန္းတိုင္ ငါျမင္ၿပီ…။

အို… ေလဆန္ငွက္
ေလဆန္လမ္းလည္း ပ်ံရေသး
ဒဏ္ရာကလည္း ရခဲ့ေသး
ေတာင္ပံကလည္း က်ိဳးေနေသး
ေသြးေတြစီးျဖာ၊ ရင္နာနာျဖင့္
ပ်ံကာေနရ၊ သြားေနရလည္း
ပ်ံသန္းရဲစြ
ဘယ္ကအားမာန္ ရသနည္း…
ဘယ္တြက္အသင္ ပ်ံသနည္း…။

ေလဆန္ငွက္။ ။ တဖက္ေၾကာ၌
ပန္းေတာရွိသည္၊ ငါယံုၾကည္၍
ယံုၾကည္မႈမွ၊ အားမာန္ရကာ
ပ်ံခဲ့ပါသည္
ေရွ႕မွာေတာရိပ္ ငါျမင္ၿပီ…။ ။


၊ဝင္းတင့္ထြန္း၊
၁၉၈၃၊ အင္းစိန္ေထာင္


Read More...

05 May 2009

က်ေနာ္ နယ္စပ္ကို ခရီးထြက္ေနရလို႔ ခုမွပဲ ျပန္ထိုင္ႏိုင္ပါေတာ့တယ္။ လာလည္ၾကသူေတြကို ခ်က္ခ်င္းစာမျပန္ႏိုင္ခဲ့တာ ခြင့္လႊတ္ပါ။ အသစ္ေတြ ထပ္တင္ဖို႔ စာစီရပါဦးမယ္။

Type rest of the post here

Read More...

09 April 2009

ေတာင္အာရွ စာေပပြဲေတာ္




၉ ႀကိမ္ေျမာက္ ေတာင္အာရွႏိုင္ငံမ်ား စာေပပြဲေတာ္ (SAARC Festival of Literature)ကို မတ္လ ၁၃ ရက္ကေန ၁၆ ရက္ေန႔ထိ အိႏၵိယႏိုင္ငံမွာ က်င္းပခဲ့ပါတယ္။ က်င္းပခဲ့တဲ့ေနရာကေတာ့ ကမ႓ာ့အံ့ဖြယ္မ်ားထဲက တခုအပါအဝင္ျဖစ္တဲ့ တာ့ခ်္မဟာ (Taj Mahal)အေဆာက္အဦႀကီး တည္ရွိရာ အိႏၵိယျပည္ ေျမာက္ပိုင္း အာဂရာ (Agra)ၿမိဳ႕မွာ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒီစာေပပြဲေတာ္ကို သကၠရာဇ္ ၂ဝဝဝ ျပည့္ႏွစ္ကတည္းက SAARC လို႔ေခၚတဲ့ ေတာင္အာရွေဒသတြင္းပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ေရးအဖြဲ႕ႀကီးရဲ႕အဓိက အစိတ္အပိုင္းျဖစ္တဲ့ Foundation of SAARC Writers and Literature (FOSWAL)ကေန ကမကထျပဳခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ အိႏၵိယ ႏိုင္ငံျခားေရးဝန္ႀကီးဌာနရဲ႕ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္မႈနဲ႔ အေကာင္အထည္ေဖာ္ခဲ့ၾကတာလည္းျဖစ္ပါတယ္။ အစပိုင္းမွာေတာ့ SAARC အဖြဲ႕ဝင္ႏိုင္ငံေတြျဖစ္ၾကတဲ့ အိႏၵိယ၊ ပါကစၥတန္၊ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္၊ နီေပါ၊ ဘူတန္၊ သီရိလကၤာနဲ႔ မားလ္ဒိုက္ဖ္ႏိုင္ငံေတြသာ ပါဝင္ႏိုင္ခဲ့ၿပီး အာဖဂန္နစၥတန္ႏိုင္ငံကိုေတာ့ ေနာက္ပိုင္းမွာ ဖိတ္ၾကားပါဝင္ေစခဲ့ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ႏွစ္စဥ္ စာေပပြဲေတာ္ကို ၈ ႏိုင္ငံလံုး ပါဝင္တက္ေရာက္ႏိုင္ခဲ့ရာမွာ ခုႏွစ္ ၂ဝဝ၉ ခုႏွစ္မွာေတာ့ ဗမာျပည္ကိုပါ ဖိတ္ၾကားတက္ေရာက္ေစခဲ့ပါတယ္။

ဗမာျပည္ဟာ SAARC အဖြဲ႕ဝင္ႏိုင္ငံမဟုတ္ေပမယ့္ ဖိတ္ၾကားရတဲ့အေၾကာင္းကေတာ့ ေတာင္အာရွရဲ႕ယဥ္ေက်းမႈေတြဟာ အာဖဂန္နစၥတန္ကေန ဗမာျပည္ထိ ဆက္ႏႊယ္ျပန္႔ႏွံ႔ေနတယ္ဆိုတဲ့ စဥ္းစားခ်က္ေၾကာင့္ ဒီလို စာေပယဥ္ေက်းမႈဖလွယ္ပြဲကို ဖိတ္ၾကားရတာျဖစ္တယ္လို႔ဆိုပါတယ္။ ဗမာျပည္က အထင္ကရ စာေရးဆရာေတြျဖစ္ၾကတဲ့ ေနဝင္းျမင့္နဲ႔ ဂ်ဴးကို ဖိတ္ၾကားခဲ့ေပမယ့္ ႏွစ္ဦးစလံုး မတက္ေရာက္ႏိုင္ခဲ့ၾကပါဘူး။ ဆရာေနဝင္းျမင့္ထံမွ အေၾကာင္းတစံုတရာ ျပန္ၾကားတာမရွိခဲ့ေပမယ့္ ဆရာမ ဂ်ဴးအေနနဲ႔ ဆရာမရဲ႕အသက္ ၉၈ ႏွစ္အရြယ္ ဖခင္ႀကီးကို အနီးကပ္ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ေနရလို႔ မလာႏိုင္ေတာ့တဲ့အေၾကာင္း ျပန္ၾကားလာပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ ဆရာမက “သက္ႀကီးရြယ္အို မိဘမ်ားကို ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ျခင္းဟာ (ေတာင္အာရွ)ေဒသႀကီးတခုလံုးက က်မတို႔အားလံုးအတြက္ အင္မတန္အေရးႀကီးတဲ့ တာဝန္တရပ္ျဖစ္ပါတယ္။”လို႔ အေၾကာင္းျပန္ၾကားစာထဲမွာ ထည့္သြင္းေရးသားေဖာ္ျပခဲ့ပါတယ္။

ဒီႏွစ္ပြဲေတာ္ကိုေတာ့ အဓိကအားျဖင့္ ‘အၾကမ္းဖက္မႈ’ (Terrorism)အႏၲရာယ္အေပၚ အဓိကထား ေဆြးေႏြးၾကပါတယ္။ ေတာင္အာရွေဒသတခုလံုးကို ၿခိမ္းေျခာက္ေနတဲ့ ဒီအႏၲရာယ္ကို စာေရးဆရာ၊ ကဗ်ာဆရာ၊ ပညာတတ္အတန္းအစားမ်ားအေနနဲ႔ ဘယ္လိုတုန္႔ျပန္ကာကြယ္ႏိုင္မလဲဆိုတဲ့အခ်က္ကို ေဆြးေႏြးၾကတာ ေတြ႕ရပါတယ္။ စာတမ္းဖတ္ခ်ိန္ေတြက ၾကာၿပီး ျပန္လည္ေဆြးေႏြးခ်ိန္ေတြက နည္းလြန္းေတာ့ ထမင္းစားခ်ိန္၊ လ႓က္ရည္ေသာက္ခ်ိန္၊ နားေနခ်ိန္ေတြမွာ နီးစပ္သလို ေဆြးေႏြးရတာမ်ားပါတယ္။

အာဂရာျမိဳ႕ရဲ႕ ဟိတ္ဟန္မႀကီးတဲ့ တထပ္တိုက္ Grand Hotel ခန္းမမွာ ေန႔စဥ္ ၄ ရက္ဆက္တိုက္ ကဗ်ာေတြရြတ္ၾက၊ စာတမ္းေတြဖတ္ၾကနဲ႔ မတူညီတဲ့အေတြ႕အၾကံဳေတြနဲ႔ ျပႆနာေတြကို ခံစားနားလည္လာရပါတယ္။ ‘အၾကမ္းဖက္မႈ’ဆိုတာကို အဓိပၸါယ္ဖြင့္ၾကပါတယ္။ အဘိဓါန္ထဲက၊ ဘဝလက္ေတြ႕ထဲက။ SAARC ရဲ႕ ညီလာခံေတြထဲမွာ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြ မပါဘူးဆိုတဲ့ စာေပပြဲေတာ္၊ ကဗ်ာပြဲေတာ္လို႔ဆိုေပမယ့္ သတင္းေတြထဲမွာ ေလာေလာလတ္လတ္ အၾကမ္းဖက္မႈကို ရင္ဆိုင္ေနရတဲ့ အိႏၵိယ၊ ပါကစၥတန္၊ သီရိလကၤာ၊ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္နဲ႔ အာဖဂန္နစၥတန္တို႔က ကဗ်ာဆရာေတြရဲ႕ ေျခာက္ျခားဖြယ္ကဗ်ာေတြ၊ ေအးခ်မ္းတဲ့ မဲလ္ဒိုက္ဖ္လို ႏိုင္ငံက ႐ိုမန္းတစ္ကဗ်ာေတြ၊ ဘူတန္ဒုကၡသည္ေတြဆီက အိမ္အလြမ္းေတြ၊ နီေပါက ေတာင္တန္းျပာနဲ႔ေအာင္လံနီ တလြင့္လြင့္ေဝ့သံေတြဟာ သက္ဆိုင္ရာတိုင္းျပည္တို႔ရဲ႕ ႏိုင္ငံေရး၊ လူမႈေရးအေျခအေနေတြကို ရင္ခုန္ေနမိၾကတာေတြ႕ရပါတယ္။

ဗမာျပည္ကိုယ္စား အဖိတ္ၾကားခံရတဲ့ ဆရာတို႔ႏွစ္ေယာက္အျပင္ ျပည္ပေရာက္ စာနယ္ဇင္းသမားေတြထဲကလည္း ၃ ဦး အဖိတ္ၾကားခံရလို႔ သြားတက္ခဲ့ၾကပါေသးတယ္။ ဒီဗီဘီသတင္းေထာက္ ကိုခင္ေမာင္စိုးမင္း၊ မဇၥ်ိမသတင္းေထာက္ ကိုမ်ိဳးျမင့္ေအာင္နဲ႔ က်ေနာ္(ေနမင္းနီ)တို႔ပါ။ ေဒသခံသတင္းေထာက္ေတြရဲ႕ေမးျမန္းခ်က္ကို ေျဖရေတာ့ က်ေနာ္တို႔ဗမာျပည္မွာ Terrorism လို႔ေခၚတဲ့ အၾကမ္းဖက္မႈမ်ိဳးေတာ့ မရွိေၾကာင္း၊ သို႔ေသာ္ ‘ႏိုင္ငံေတာ္အၾကမ္းဖက္မႈ’ (State Terrorism)သ႑ာန္နဲ႔ေတာ့ စစ္အစိုးရက က်င့္ၾကံေနေၾကာင္း ရွင္းျပျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

ဗမာျပည္ကိုယ္စား ကဗ်ာရြတ္ဆိုခြင့္ ၂ ႀကိမ္ရရွိခဲ့လို႔ ၂ ပုဒ္ရြတ္ဆိုျပခဲ့ပါတယ္။ ဘာသာစကားအရသာ ခံစားႏိုင္ဖို႔ မူရင္းဗမာလိုေရာ၊ အဂၤလိပ္ဘာသာျပန္ကိုပါ ရြတ္ဆိုခိုင္းတာပါ။ က်ေနာ့္အေနနဲ႔ ကိုယ္ေလးစားတဲ့ဆရာႀကီးေတြရဲ႕မာစတာပိစ္ ကဗ်ာေတြကို ရြတ္ဆိုျပလိုက္ခ်င္တာပါ။ (ဥပမာ… ဆရာစြမ္းရဲ႕ အနီနဲ႔အျပာထဲက တပုဒ္ပုဒ္ေပါ့) သို႔ေပတဲ့ သူတို႔စည္းကမ္းက ပင္ကိုယ္ေရး ကဗ်ာေတြကိုသာ ရြတ္ဆိုခြင့္ရွိတာမို႔ (ကိုယ့္ထက္ ဘာသာစကားကၽြမ္းက်င္သူေတြကို အဂၤလိပ္လို ဘာသာအျပန္ခိုင္းၿပီး) ကိုယ့္ကဗ်ာကို ကိုယ္တိုင္ရြတ္ဆိုျပခဲ့ပါတယ္။

သူငယ္ခ်င္းသို႔ အိတ္ဖြင့္ေပးစာ

သူငယ္ခ်င္းရာ
သစၥာပန္းပု၊ ေသြးနဲ႔ထုၿပီး
ငါ… အခု စာေရးလိုက္တယ္…။

မင္းရဲ႕ငယ္ေပါင္း၊ သံစဥ္ေျပာင္းၿပီး
ေက်ာင္းေတာ္ကိုခြါ၊ ကာရန္မဲညစ္
ေတာ္လွန္ပစ္ဖို ့ႀကိဳးစားေနတယ္…။

ဒီအခ်ိန္မယ္
လြယ္အိတ္ေလး၊ စၾကၤန္ေဘးမွာ
ေခ်းေညႇာ္ကပ္လ်က္၊ ထားရက္သူကို
ေစာင့္ႀကိဳေနတာ ျမင္မိမယ္…။

ထိုင္ခုန္အိုရြဲ ့၊ ပိုးမွ်င္ဖြဲ႕လို ့
တိုးသဲ့႐ိႈက္သံ
ရံဖန္ရံခါ ၾကားမိမယ္…။

ဒို႔ကိုခ်စ္လွ၊ ဆရာမလည္း
တမ္းတပူေဆြး
ဟိုအေဝးက ေက်ာင္းေျပးေလးကိုေလ…။

ေက်ာင္းေရွ႕ကလမ္း၊ တမာတန္းမွာ
ေျခရာတခု၊ သမိုင္းျပဳဖို ့
သြန္းထုပံုေဖာ္ေနေရာ့မယ္…။

ေက်ာင္းဝတ္ျဖဴစိမ္း၊ ဒီဇာတ္သိမ္းၿပီး
ဖယ္တိမ္းခြဲခြါ၊ ေနခဲ့ၾကာလည္း
ပညာမုန္း၍ မဟုတ္ပါ…။

ေခါင္းေလာင္းခ်ိဳျမ၊ အခ်က္ျပေသာ္
ခန္းဝမဝင္၊ ဟိုးအျပင္မွာ
ေရာက္ေနတာလည္း
ပညာမုန္း၍ မဟုတ္ပါ…။

ငါ့နာမည္အုပ္၊ မင္နီသုတ္ၿပီး
ေက်ာင္းထုတ္ခံရ၊ ဒီကိစၥလည္း
ငါ့စာညံ့၍ မဟုတ္ပါ…။

ပညာရွာရင္း၊ ျပည္သူတြင္းမွာ
သက္ဆင္းမိေတာ့
ငါသိဉာဏ္စဥ္၊ အသဲျပင္မွာ
စြဲထင္ႏွိပ္ကပ္
'ငါ့ရပ္တည္ခ်က္၊ ျပည္သူ႔တြက္'လို႔
တသက္ဘဝ၊ ပံုခဲ့ရၿပီ
ခဏလြမ္းစိတ္ ေက်ာင္းရိပ္ဆီ…။

စစ္အတြင္းမွာ
လူျဖစ္လာရ၊ တို႔ဘဝလည္း
ငယ္ကသင္ေတြး
ေက်းညီေနာင္လို၊ ဟိုဒီကြဲကြာ
ယံုၾကည္ရာလည္း
တြယ္ရာကိုင္းေပၚ တည္ၾကတယ္…။

ငယ္စဥ္အခါက
ငါတို႔အတြက္၊ ရည္မွန္းခ်က္ေလ
'ေဆးတကၠသိုလ္'တဲ့
ခုလိုခ်ိန္မွ၊ တက္ခဲ့ရၿပီ
'ဘဝတကၠသိုလ္'၊ ငါ့ကုသိုလ္ေပါ့
ဟို႔ဟိုအေဝးကို ေရာက္ခဲ့ၿပီ…။

ေဝးခဲ့ရၿပီ
ေက်ာင္းေတာ္ဆီကို
တခ်ီအိပ္မက္၊ တခ်က္ေတြးျပင္
လြမ္းမိရင္လည္း
ျမင္ဆဲဖန္႔ဖန္႔၊ ဆြတ္ပ်ံ႕ပ်ံ႕ေလ
မိုးနံ႔ႏွင္းနံ႔ ၾကဴေနဆဲ….။

ေနလိုထြန္းပၿပီး
လလိုရႊန္းျမခဲ့တဲ့ တကၠသိုလ္
ခုေတာ့
ေနလို လလို
ေဝးခဲ့ရၿပီေပါ့ တကၠသိုလ္…။

သူငယ္ခ်င္း
မင္းလက္သီးဆုပ္နဲ႔
မ်က္ရည္သုတ္လိုက္ပါကြာ…။ ။

၊ေနမင္းနီ၊

Read More...

07 April 2009

လြမ္းၾကပါေတာ့ ရဲေဘာ္တို႔ေရ (သခင္ဗသိန္းတင္ ၁၉၁၄-၉၇) ဝင္းတင့္ထြန္း


၁။
“ရဲေဘာ္တို႔
မိတ္ေဆြတို႔
ျပည္သူလူထု အေပါင္းတို႔…”
စိမ္းစိမ္းညိ့ဳညိဳ့ ေတာင္တန္းေတြကို ျဖတ္ေက်ာ္
သံလြင္ေပၚကေန ဧရာဝတီ
ဒု႒ဝတီ၊ ခ်င္းတြင္း၊ စစ္ေတာင္း
ျမစ္႐ုိး၊ ေခ်ာင္းဖ်ား
႐ွဳိၾကား၊ လယ္ကြင္း
အိမ္တြင္း၊ တဲတြင္း
ဆားက်င္း၊ သတၱဳတြင္း
မိုင္းတြင္းေတြထဲ
လူထုထဲအႏွ႔ံ
ျဖန္႔က်က္လိုက္တဲ့ အသံ
ထားဝယ္သံ ဩဩႀကီးနဲ႔
ဥကၠ႒ႀကီးရဲ့ အဖြင့္ႏႈတ္ခြန္း
ပထမဆံုးေသာ
ျပည္သူတရပ္လံုးသို႔မိန္႔ခြန္းဟာ


ျမယာေတာလယ္ ေႂကြခ
ၾကယ္စင္ျမမ်ားကို အေလးျပဳရင္း
အရွင္းလင္းဆံုး ေဖာ္ျပ
အလယ္႐ိုးမရဲ့ ဗဟိုခ်က္
ရွမ္းကုန္းျပင္ျမင့္ဘက္က ဆက္ခံ
ေတာ္လွန္တဲ့ သမိုင္းေၾကာင္း
ေသြးသစ္ေလာင္း ႏိႈးေဆာ္
“ရဲေဘာ္တို႔…
ႀကိဳးစင္ေပၚမွာ
ေထာင္ထဲမွာ
တရား႐ံုးမွာ၊ အခ်ဳပ္ဂါတ္ထဲမွာ
ဘယ္ေနရာမွာျဖစ္ျဖစ္
ဘယ္ေနရာေရာက္ေရာက္
ဘယ္ေတာ့မွ ဒူးမေထာက္ရဘူး
ဒူးမေထာက္ရဘူး
ဒူးမေထာက္ရဘူး…”တဲ့
ရင္ထဲကို စူးဝင္
နားဆင္လိုက္ရ
ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့စရာ
ဒါ
ဥကၠ႒ႀကီးရဲ့အသံ
ဒုတိယမၸိ ၾကားမိဖူးျခင္းပါ…။

ပထမဆံုးအႀကိမ္က
က်ေနာ့္အသက္က ဆယ့္သံုးေလးႏွစ္
၁၆၉၇ ခုႏွစ္
ဗမာျပည္မွာ ဆန္ျပႆနာ စေပၚတဲ့ႏွစ္
တ႐ုတ္-ဗမာ အေရးအခင္း ေဖာ္တဲ့ႏွစ္
ပီကင္းအသံ ေလလိႈင္းၾကားက
ဥကၠ႒ႀကီးရဲ့ စကားေျပာသံ
သာမန္ အလယ္တန္း ေက်ာင္းသားေလးအျဖစ္
လွစ္ကနဲ တဝက္တျပက္
လ်ပ္တျပက္ ၾကားဖူးတယ္…။

၁၉၈၁
‘မင္းရန္ေအာင္’ထိုးစစ္ ၿပီးတဲ့ေနာက္ပိုင္း
တတိုင္းျပည္လံုးသို႔ ရွင္းျပခ်က္
ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေဆြးေႏြးပြဲ ပ်က္ခဲ့ရတဲ့ဇာတ္ေၾကာင္း
ျပည္သူအေပါင္းသို႔ တင္ျပခ်က္
သမိုင္းစာမ်က္ႏွာထက္ တင္ထားရမယ့္
ဗမာျပည္မွာ
ပါတီစံု ဒီမိုကေရစီ က်င့္သံုးေရး
ျပည္တြင္းစစ္ ရပ္စဲေရး
အမ်ိဳးသားေသြးစည္းညီညြတ္ေရး ေတာင္းဆိုသံ
အမိႏိုင္ငံရဲ့ေရွ႔ေရး ေမွ်ာ္ေတြးေထာက္႐ႈ
လူထုအက်ိဳးစီးပြားဘက္က
ထာဝရရပ္တည္ရင္း ရွင္းလင္းႁမြက္ဟ
ဥကၠ႒ႀကီးရဲ့ စကားသံ
‘ျပည္သူ႔အသံ’ နားေထာင္ရင္း
အေမွာင္တြင္းကေန ၾကားရ
ဒါ… တတိယေျမာက္ အႀကိမ္ပါ…။

၁၉၈၉
မုတ္သုန္မိုးက သည္းထန္ဆဲ
စစ္ဘီလူးသရဲမ်ားရဲ့ ေကာင္းမႈနဲ႔
၈၈ ခုႏွစ္ အေရးေတာ္ပံုႀကီးအတြင္း
ကြန္ျမဴနစ္ပါတီတြင္း ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ားရဲ့
လူထုလႈပ္ရွားမႈ ဒီေရအေပၚ အကဲျဖတ္ခ်က္
ေလးေလးနက္နက္ ေဆြးေႏြးေနဟန္
အျပန္အလွန္ေျပာဆိုေနၾကပံုေတြ
ဗီဒီယိုအေခြကေနတဆင့္
ထုတ္လႊင့္ျပတာ ၾကည့္ရရင္း
ၾကယ္နီဦးထုပ္ တဝင္းဝင္းနဲ႔ဥကၠ႒
ခပ္ဖြဖြ ျပံဳးၿပီးေျပာ
ကိုယ့္ကိုမ်ား ေျပာလိုက္သလားထင္ရ…
“က်ေနာ္တို႔ရဲေဘာ္ေတြက
လက္ဝဲက်လိုက္တာ
မဆလထဲ ဝင္လုပ္ခိုင္း အလုပ္လုပ္ခိုင္းရင္
မလုပ္ခ်င္ၾကဘူး…”တဲ့
ေရရွည္အျမင္နဲ႔ေတာ္လွန္ေရး
အေလးေပးဖြင့္ဟ
ဥကၠ႒ႀကီးရဲ့ စကားသံ
စတုထၳမၸိ ၾကားဖူးတယ္…။

ဥကၠ႒ႀကီးကို က်ေနာ္ဟာ
တခါမွ မေတြ႔ဖူးပါ
ဒါေပမယ့္ သိေနတယ္…
ဥကၠ႒ႀကီးနဲ႔က်ေနာ္ဟာ
တခါမွ စကားမေျပာဖူးပါ
ဒါေပမယ့္ ၾကားေနတယ္…။

၂။
သခင္ဗသိန္းတင္ဆိုတာ
တို႔ဗမာအစည္းအ႐ံုးဝင္
သခင္တေယာက္အျဖစ္ကေန
ဥေရာပတေစၦႀကီးရဲ့ ဝိဉာဥ္ကို
သခင္ေအာင္ဆန္း၊ သခင္သန္းထြန္း
သခင္ဗဟိန္းတို႔နဲ႔အတူတူ
ဂုဏ္ယူစြာ ပူးကပ္
ႀကီးျမတ္တဲ့ပါတီ
စတင္တည္ခဲ့တဲ့သူေတြထဲ
မ်ိဳးေစ့ၾကဲသူတေယာက္အျဖစ္ စာရင္းထိုး
ေမာ္ကြန္းထိုးရမယ့္ ပုဂၢိဳလ္တဦးပါ…
ေျမေအာက္ပါတီအျဖစ္
အက်စ္လစ္ဆံုး တည္ေဆာက္
အေျပာင္ေျမာက္ဆံုး ဖြဲ႔စည္း
ဘံုခရီးကို ခ်ီတက္ရင္း
ဆင္းရဲခ်ိဳ႔ငဲ့
ပစၥည္းမဲ့တို႔ရဲ့အက်ိဳး
သယ္ပိုးေရွ႔ေဆာင္
အေမွာင္ထဲက ၾကယ္နီ
အမိျပည္ရဲ့ လြတ္လပ္ေရး
နယ္ခ်ဲ႔ဆန္႔က်င္ေရးတာဝန္
ေၾကေၾကႁပြန္ႁပြန္ထမ္းခဲ့တယ္…။

တကမၻာလံုး
အံုးအံုးႂကြက္ႂကြက္ျဖစ္ရ
ဖက္ဆစ္ဝါဒ ေခါင္းေထာင္
မာန္တေစာင္ေစာင္နဲ႔ ေပၚလာ
ခ်ိန္ဘာလိန္တို႔ ေလေျပထိုး
အ႐ိုးအရင္းေတြ ခ်ေကၽြးပစ္
ျမဴးနစ္စာခ်ဳပ္ေတြ ခ်ဳပ္ေနစဥ္
ဒီမီထေရာ့ အစီရင္ခံစာ
ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္မ်ား နားလည္
နယ္ခ်ဲ႔အဂၤလိပ္ကို ဆန္႔က်င္ရာက
ဝင္လာတဲ့ ဂ်ပန္ဖက္ဆစ္
ဘီလူးအသစ္ေတြကိုလည္း ေမာင္းထုတ္ေရး
ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရးႀကီး ဆင္ႏႊဲ
ရဲရဲရင့္ရင့္ သမိုင္းေၾကာင္း
ေသြးနဲ႔ေလာင္းၿပီး ကမၺည္းဆင္
ၾကယ္ျဖဴတပြင့္ အလံနီကို တင္တဲ့အခါ
သခင္ဗသိန္းတင္ဟာ
တိုင္း ၅ မွာ ႏိုင္ငံေရးမႉး
တပ္ဦးက ပါခဲ့တဲ့
တကယ့္ ေခါင္းေဆာင္တဦး ျဖစ္ခဲ့တယ္…။

ဂ်ပန္ကို ေမာင္းထုတ္ၿပီး
ဒုတိယကမၻာစစ္ႀကီးလည္း ၿပီးသြား
ဆင္းမလားေရာက္ မ်က္ႏွာျဖဴဟာ
စကၠဴျဖဴစီမံကိန္းကို တကိုင္ကိုင္နဲ႔
အမိႏိုင္ငံတြင္း ျပန္ေရာက္
ေနာက္တေခါက္ ကၽြန္ျပဳရန္
ကုလားဖန္ အလီလီထိုး
အမ်ိဳးမ်ိဳးညစ္ပတ္
ကိုလိုနီဇာတ္ကို ဆက္ၿပီးက
အေမွာင္ညႀကီး ရွည္ခ်ိန္မွာ
အမိဗမာျပည္ရဲ့ မိုးေသာက္ေရး
လြတ္လပ္ေရးအတြက္ တိုက္ပြဲဝင္
တူတံဇဥ္ကို လႊင့္ထူရင္း
အဝင္းပဆံုး ရႊန္းျပက္
လင္းလက္ခဲ့ၾကတဲ့ ၾကယ္နီေတြထဲ
သခင္ဗသိန္းတင္လည္း ပါခဲ့တယ္…။

၃။
လြတ္လပ္ေရးႀကီး
ေၾကညာအၿပီး
အမ်ိဳးသားေသြးစည္းညီညြတ္ေရး
ဟစ္ေႂကြးရမယ့္အခ်ိန္မွာ…
ေက်ာက္ႀကီးေပါက္ အေရာက္တက္
လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရး
ဟစ္ေႂကြးၿပီး ေဖာ္ခဲ့ရ
႐ိုးမကို သက္ေသတင္
အာဏာရွင္ေတြနဲ႔ ၿပိဳင္ဆိုင္ရင္း
‘ရန္ပံုခြင္း’နဲ႔ စခဲ့ရ
‘သမိုင္းဇ’နဲ႔ ၾကယ္နီ
အစခ်ီကတည္းက ပါ၀င္
သခင္ဗသိန္းတင္ဆိုတာ
ရာသက္ပန္ ေတာ္လွန္ေရးသမား
မားမားမတ္မတ္ ျပခဲ့တယ္…။

ေနာက္ပိုင္း
ဂႏၶာလရာဇ္တိုင္းဆီ ခရီးေဖါက္
အေဝးေရာက္တာဝန္
ေၾကႁပြန္ေအာင္ ထမ္းေဆာင္ရင္း
ျပတ္သားျခင္းနဲ႔ ေပ်ာ့ေပ်ာင္းမႈ
စံျပဳေလာက္ေအာင္ ေပါင္းစပ္
ျမင့္ျမတ္တဲ့ နာယကဂုဏ္
အျပည့္စံုဆံုး ေခါင္းေဆာင္ေကာင္း
ကြန္ျမဴနစ္ေကာင္းစစ္စစ္ ျဖစ္ခဲ့တယ္…။

ျပည္သူ႔ဒီမိုကေရစီေတာ္လွန္ေရး
အေရးေတာ္ပံုႀကီးတေလွ်ာက္
မွတ္ေက်ာက္တင္ အစမ္းသပ္ခံ
တူတံဇဥ္အလံကို ျမဲျမဲဆုပ္
အုပ္စိုးသူအဆက္ဆက္နဲ႔ ယွဥ္ၿပိဳင္
အမိႏိုင္ငံအေပၚ ခ်စ္ျမတ္ႏိုး
ေကြ႔ခ်ိဳးေပါင္းမ်ားကို ေက်ာ္ျဖတ္
ႀကီးျမတ္တဲ့ ေတာ္လွန္ေရးသမားပီသစြာ
ဂုဏ္ေျပာင္စြာ အားထုတ္ရင္း
အလင္းေတးေတြ သီခဲ့တယ္…။

သက္ရွိထင္ရွား
ရွိေနသား အခ်ိန္မွာပဲ
လက္ထဲက တူတံဇဥ္အလံ
ေခါင္းေဆာင္ကိုင္စြဲလာခဲ့တဲ့ ေတာ္လွန္ေရးအလံ
ပါတီရဲ့ ေအာင္အလံကို
မ်ိဳးဆက္သစ္မ်ားထံ လက္ဆင့္ကမ္း
နည္းလမ္းတက် အပ္ႏွံ
ဆက္ခံသူေတြကို အားေပးရင္း
ရင္တြင္းကလာတဲ့ စကားလံုးေတြနဲ႔
ႏွလံုးေသြးေတြပါ စီးေမ်ာ
ေဟာဒီလို ေျပာခဲ့ရွာတယ္…
“ရဲေဘာ္တို႔ … အခုအခ်ိန္ဟာ
ပါတီရဲ႔ ေတာ္လွန္ေရးအလံကို
မ်ိဳးဆက္သစ္မ်ားထံ
အပ္ႏွံရမယ့္အခ်ိန္ ေရာက္ပါၿပီ”…။

၄။
ႏွင္းေတြ…
ေႂကြေနဆဲ
မ်က္ရည္ဝဲေနတဲ့ ေကာင္းကင္
႐ိႈက္သံဝင္ေနတဲ့ ပန္းပြင့္
ရင္နင့္စဖြယ္ မိႈင္းလ်
ေအးလြန္းလွတဲ့ ေဆာင္းလယ္ရက္
ေရာ္ရြက္ေတြ ေခၽြေနတုန္း…
မဆံုးႏိုင္တဲ့ ျမဴလိႈင္းေတြ
တရိပ္ရိပ္ ေဝေနတုန္း…
ေနာက္ဆံုး ခြန္းဆက္တရား
ႁမြက္ဟထားၿပီးသားမို႔လား မေျပာတတ္
ေနာက္ထပ္
ႏႈတ္ဆက္စကားေလးေတာင္ ထပ္မဆို
ရဲေဘာ္ေတြအားလံုးကို ခြဲခြါ
ၿငိမ္သက္စြာ အနားယူသြား
ေသတမ္းစာေလးပဲ ထားခဲ့တယ္…။

တျပည္လံုးသိတဲ့ ၾကယ္နီ
ပါတီတခုလံုးရဲ့ ဥကၠ႒
ရတဲ့ ခြင့္ျပဳေငြေလးေတာင္ ကုန္ေအာင္မသံုး
အၿခိဳးျခံဆံုး ေနထိုင္
အခိုင္မာဆံုး ႐ိုးသားမႈနဲ႔
စံျပဳေလာက္ေအာင္ ျဖဴစင္
သူေတာ္စင္တေယာက္လို စားေသာက္ရင္း
ေခါင္းအံုးေအာက္မွာ ခ်န္ၿပီးသား
ေငြသား ယြမ္ေငြေလးက ႏွစ္ေထာင့္ငါးရာ
အသံုးအေဆာင္ ပစၥည္းပစၥယာေလးေတြက ခပ္နဲနဲ
အကႌ်ေဘာင္းဘီေလးေတြပဲ က်န္ခဲ့တယ္…။

ဥကၠ႒ႀကီးရဲ့ ႐ုပ္ကလာပ္ေပၚ
ႀကီးျမတ္တဲ့ တူတံဇဥ္အလံ
လႊမ္းရံၿပီး ဖံုးအုပ္
အ႐ိုးကုပ္ဆံုး စ်ာပန
ပကာသန တခုမွမပါ
ျပာခ်ၿပီး သၿဂႋဳလ္ရင္း
အံတင္းေျဖဆည္ခဲ့ရတယ္…။

အ႐ိုးစ ျပာအိုးကို
႐ိုက်ိဳးစြာ ေဆာင္သယ္
ျမစ္လယ္မွာ အသာေမွ်ာ
လိႈက္ေမာစြာ ႐ႈေငးရင္း
တင္းထားရတဲ့ ပင့္သက္ေတြ
ေျမာက္ျပန္ေလေပၚ သြန္ခ်
တစတစ…။

ေရလယ္ေၾကာမွာ
သေဘၤာနဲ႔ သုံးပါတ္ပါတ္
သုံးထပ္သံုးႀကိမ္ အေလးျပဳရင္း
ေျဖးေျဖးခ်င္း လွည့္ကာ
အ႐ုိးျပာအိုးငယ္ကို ဦးခုိက္
တိုက္ပြဲထဲက အာဇာနည္
ျပည္သူေတြရဲ့ သူရဲေကာင္း
ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းႀကီးရဲ့ အ႐ုိးျပာေတြဟာ
ေရစီးမွာ ေပ်ာ္ဝင္
ျမစ္ျပင္ကေန ပင္လယ္
ပင္လယ္ကေန သမုဒၵရာ
တေရြ႔ေရြ႔ ျဖာဆင္း
အမိဗမာျပည္ရဲ့ အတြင္းဆီ
တနသၤာရီ၊ ထားဝယ္၊ ၿမိတ္
ဇာတိရိပ္ ေမြးေျမအထိ
ေရာက္ရွိပ်ံ႔ႏွံံ႔ေနပါေစ…။

၅။
ေဝခ်င္ပါလ်က္
အေဝခက္ခဲ့ ဖိတ္စာ…
လာခ်င္ပါေစလ်က္
အလာခက္ခဲ့ ရဲေဘာ္…
ေခၚခ်င္ေပလ်က္
အေခၚခက္ခဲ့ မိတ္ေဆြ…
ေခၽြခ်င္ေပလ်က္
အေခၽြခက္ခဲ့ မိန္႔ခြန္း…
သြန္းထုခ်င္ေပလ်က္
အသြန္းခက္ခဲ့ ႐ုပ္ထု…
ျပဳခ်င္ေပလ်က္
အျပဳခက္ခဲ့ အေလးနီ…
စီခ်င္ပါေလလ်က္
စီခက္ခဲ့ စာတမ္း…
ကမ္းခ်င္ပါေလလ်က္
အကမ္းခက္ခဲ့ ယပ္ေတာင္…
ေဆာင္ခ်င္ပါေလလ်က္
အေဆာင္ခက္တဲ့ ႐ုပ္ကလာပ္…
စပ္ခ်င္ပါေလလ်က္
အစပ္ခက္ခဲ့ ကဗ်ာ…
ခ်ပါေလလ်က္
အခ်ခက္ခဲ့ လြမ္းပန္းေခြ…
မေဝႏုိင္ခဲ့တဲ့ စ်ာပန…
ေရွာင္ေသြခဲ့ရတဲ့ စ်ာပန…
ေျဖဆည္ခဲ့ရတဲ့ စ်ာပန…
ခုမွ… ခုမွ…
လြမ္းၾကပါေတာ့ ရဲေဘာ္တို႔ေရ
လြမ္းပါရေစေတာ့ ရဲေဘာ္တို႔ေရ
အမိေျမရဲ့ ေဝးရာမွာ
ေႂကြသြားရွာတဲ့ ၾကယ္နီ
‘သခင္ဗသိန္းတင္’ဆိုတဲ့ ၾကယ္နီကို
ကမၻာတည္သေရြ႔ ေမာ္ကြန္းတင္ၾကပါ…။ ။

၊ဝင္းတင့္ထြန္း၊
၇၊ ၃၊ ၁၉၉၉

Read More...

10 March 2009

ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရး အမွတ္တရ (ဝင္းတင့္ထြန္း)

၊ေတာ္လွန္ေရး မစမီ၊

‘ရဲေဘာ္သိန္းတန္’…တဲ့
ေတာ္လွန္တဲ့ သူရဲေကာင္းဟာ
ေခါင္းတျခား ကိုယ္တျခား
ဖက္ဆစ္မ်ားရဲ႕ဓါးခ်က္ေအာက္
မတြန္႔မေဖာက္ စေတးခံ
အမိႏိုင္ငံအေပၚ သစၥာရွိ
စစ္ကိုင္းတံတားႀကီး သိပါတယ္…
ဧရာဝတီ ငိုခဲ့ရတဲ့ အဲဒီေန႔
ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ၾကဖို႔ မွတ္တမ္းတင္ထားပါ…။


လက္ပံတန္း ဦးဘတင္ကေန
သခင္ သခင္မ
အာရွလူငယ္မ်ား အပါအဝင္
ရဟန္းရွင္လူ အေျမာက္အမ်ား
ကင္ေပတိုင္မ်ားရဲ႕လက္ခ်က္ေအာက္
အသက္ေပ်ာက္ခဲ့ရတာေတြလည္း မနည္းလွ
ရင္နာစရာ ေကာင္းလွတယ္…။

၊ေတာ္လွန္ေရးနိဒါန္း၊

ပဲခူး စံျပတပ္ရင္းက
တပ္ရင္းမႉး ဗိုလ္ေက်ာ္ေဇာရဲ႕ကုတင္ေပၚမွာ
သခင္စိုးနဲ႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း
ရည္မွန္းခ်က္ရွိရွိ ျပင္ဆင္ၾကရာက
‘ဖတပလ’ဆိုတဲ့ သေႏၶသား
ဖက္ဆစ္လွံစြပ္ၾကားမွာ အေျခတည္
ကလလေရၾကည္ စခဲ့တယ္…။

ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ
ဗမာ့တပ္မေတာ္
ျပည္သူ႔အေရးေတာ္ပံုပါတီ
ဟန္ခ်က္ညီညီ ေပါင္းစည္း
‘ဖဆပလ’ႀကီး ေပၚထြန္းလာခဲ့တယ္…။

၊ေတာ္လွန္ေရးႀကီးအတြင္း၊

‘လြတ္လပ္မွ အမွ်ေဝပါ…’တဲ့
ေၾကကြဲစြာ မွာၾကားရင္း
အံကိုတင္းၿပီး အသက္ေပး
ေမာ္ကြန္းေရးသြားၾကတဲ့ အာဇာနည္ေတြဟာ
ေဟာဒီ…ေတာ္လွန္ေရးႀကီးထဲမွာပါ…။

“ငါတို႔အ႐ိုးေတြေပၚမွာ
ေခါင္းေပါင္းစေတြ တေထာင္ေထာင္နဲ႔
ႏိုင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္ေတြ စည္းစိမ္ခံ
ေတာ္လွန္ေရးအေပၚ သစၥာေဖာက္
လြတ္လပ္ေရးလမ္းေၾကာင္း ေပ်ာက္ခဲ့ရရင္
ေရာက္ရာဘဝကေန ကမ႓ာမေၾက
လက္စားေခ်သြားမယ္ေဟ့…”လို႔ က်ိန္စာတိုက္
ေသနတ္ကို ပိုက္ၿပီး စစ္ေျမအတြင္း
ရင္ေျမကတုတ္ခင္းၿပီး ေရွ႕ကိုတက္
အသက္နဲ႔လဲၿပီး စြန္႔ခဲ့ၾက
က်ဆံုးသြားၾကတဲ့ သူရဲေကာင္းေတြဟာ
ေဟာဒီ…ေတာ္လွန္ေရးႀကီးထဲမွာပါ…။

ႏိုင္ငံေရးသမား
တပ္မေတာ္သား
အလုပ္သမား - လယ္သမား
ေက်ာင္းသားနဲ႔ ရဟန္း
ႏိုင္ငံတဝွန္းက မ်ိဳးခ်စ္ေတြ
က်ရာေနရာကေန ပါဝင္ၿပီး
ေဟာဒီေတာ္လွန္ေရးႀကီးအတြင္း စြန္႔ခဲ့တာ
အမိဗမာျပည္ရဲ႕လြတ္ေျမာက္ေရး
လြတ္လပ္ေရးႀကီးအတြက္သာမက
ေလာကပါလနဲ႔ ျဗဟၼစိုရ္တရား
တရားမွ်တမႈနဲ႔ႏိုင္ငံေတာ္
ေပါက္ဖြားေပၚထြန္းလာေရး ျဖစ္ပါတယ္…။

၊ေတာ္လွန္ေရးအၿပီး - လြတ္လပ္ေရးႀကီးေနာက္၊

ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရးႀကီးရဲ႕ဂုဏ္အရွိန္နဲ႔
အဟုန္တထိန္ထိန္ ဆက္ၿပီးေသြး
လံုးဝလြတ္လပ္ေရးဆီ ဆက္ၿပီး႐ႈ
မ်က္ေမွာက္ျပဳႏိုင္ၾကေတာ့တဲ့အခ်ိန္မွာ…..

ပထမဆံုးေသာ လြတ္လပ္ေရးေန႔အထိမ္းအမွတ္
အလံေတာ္တဖ်ပ္ဖ်ပ္ စင္ျမင့္ထက္
အက်အန တက္ၿပီးထိုင္ေနၾက
‘လြတ္လပ္ေသာ ျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္အစိုးရ’…တဲ့
ေခါင္းေပါင္းစ တေထာင္ေထာင္နဲ႔
အေဆာင္အေယာင္ေတြ အျပည့္ဆြဲ
အိေႁႏၵႀကီး တခြဲသားနဲ႔လူေတြထဲ
ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရးႀကီးထဲတုန္းက ပါဖူးသူ
လူဆယ္ဦး ျပည့္ေအာင္ေတာင္မရွိ ဆိုပါကလား…။

လြတ္လပ္ေရး ေၾကညာၿပီးစ
ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရးေန႔ ညစာစားပြဲႀကီး
စားၿပီးလို႔မွ လက္မေျခာက္ေသးခ်င္
ရင္နာစရာ မိုက္႐ိုင္း
သမိုင္းတေကြ႔အျဖစ္
ျပည္တြင္းစစ္
တရားခံအစစ္ေတြဟာ ဘယ္သူလဲ
တရားခံအစစ္ေတြဟာ ဘယ္သူလဲ…။

ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရး သူရဲေကာင္း
ႏိုင္ငံ့သားေကာင္းတခ်ိဳ႕
သူပုန္လို႔ အမည္တြင္
ေသာင္းက်န္းသူလို႔ စာရင္းတင္
ကမၺည္းဆင္သြားခဲ့ရ
႐ိုင္းလွတဲ့အျဖစ္
တရားခံအစစ္ေတြက ဘယ္သူလဲ…။

ခုခ်ိန္ထိလည္း
ေၾကကြဲစရာ အျဖစ္ဆိုးနဲ႔
ရင္က်ိဳးစရာေတြခ်ည္း ၾကံဳေနရ
ဖက္ဆစ္ေဟာင္းကေန ဖက္ဆစ္လက္သစ္
စစ္အာဏာရွင္စနစ္အလီလီရဲ႕လက္ေအာက္
မိုးမေသာက္ႏိုင္ေသးတဲ့ ႏိုင္ငံေတာ္
လင္းၾကက္ေဆာ္ဖို႔ ေဝးေနဆဲ
ေရာင္နီေပၚဖို႔ ေဝးေနဆဲ…။

ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရး သူရဲေကာင္းတို႔ရဲ႕က်ိန္စာ
မွာတမ္း
ရည္မွန္းခ်က္
ပ်က္ခဲ့ၿပီေလာ…ျပည့္ၿပီေလာ
အတိတ္ေတာအုပ္ထဲက ပဲ့တင္သံ
တညံညံ ၾကားေနရ
မတ္လ ေရာက္တိုင္း ပိုက်ယ္လာ…။

ဟိုတုန္းက
ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရးရဲ႕ေအာင္ပြဲကို
အရွက္နည္းသူေတြက အေခ်ာင္ပိုက္
ေၾကာင္ေတာင္ႏိႈက္တာ ခံခဲ့ရသလို
အခုက်ေတာ့
စစ္ဓါးျပေတြက ေမာင္ပိုင္စီး
ေတာ္လွန္ေရးေန႔ႀကီးရဲ႕ေနရာ
စစ္တပ္ေန႔ႀကီးပါလို႔ အတင္းထူ
သူခိုးေတြက လူလူဟစ္
ဖက္ဆစ္
လက္သစ္…။

မူလဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရးႀကီးရဲ႕ပဲ့တင္သံ
တေက်ာ့ျပန္ ၾကားေနရဆဲ…
ဒုတိယ ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရးႀကီးအတြက္
ရက္ခ်ိန္း ထပ္မံေရြးၾကရဦးမလား
သမိုင္းဒဏ္ရာမ်ားနဲ႔ အမိျပည္
မ်က္ရည္႐ိႈက္သံ မဆံုးႏိုင္ေသးပါတကား…။ ။

၊ဝင္းတင့္ထြန္း၊
၁၈၊ ၁၊ ၂ဝဝ၅
(မွတ္ခ်က္။ ။၂ဝဝ၅ ခုႏွစ္က ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရးေန႔ အႏွစ္ ၆ဝ ျပည့္အတြက္ အမွတ္တရ ေရးခဲ့ ေဖာ္ျပခဲ့တဲ့ကဗ်ာ)

Read More...

သိကၡာႏွစ္ထပ္နဲ႔လူ (ဝင္းတင့္ထြန္း)

(၁)
ငါဟာ
ေလးစားအပ္စရာ ဂုဏ္ျဒပ္နဲ႔
သမိုင္းဆိုတဲ့ ဇာတ္ခံုေပၚမွာ
သိပ္အေရးပါလွတဲ့ေကာင္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး…။

ဒါေပမယ့္
ႏိုင္ငံေရးအေပၚထားတဲ့ ငါ့သစၥာ
အႏုပညာအေပၚထားတဲ့ ငါ့သစၥာ
ရင္ထဲမွာ အစဥ္မျပတ္
“သိကၡာႏွစ္ထပ္နဲ႔လူ ေဟ့”
ဘယ္သူ အသိအမွတ္ျပဳျပဳ မျပဳျပဳ
အျမဲဂ႐ုျပဳၿပီး ခံယူထားခဲ့တယ္…။


(၂)
‘လူဟာ
ႏိုင္ငံေရးသတၱဝါ’…တဲ့
႐ိုးသားစြာ လက္ခံ
အဲဒီစံအတိုင္း
ႏိုင္ငံေရးသမားတပိုင္းျဖစ္တဲ့ငါ
ႏိုင္ငံေရးလႈပ္ရွားမႈမ်ားစြာမွာ ေပ်ာ္ဝင္
အမိႏိုင္ငံရဲ႕သမိုင္းစဥ္မွာ
(သမိုင္းဝင္ပုဂၢိဳလ္တေယာက္ မဟုတ္ေပမယ့္)
ေရာက္ရာအရပ္ကေန ထမ္းသယ္ပိုး
သမိုင္းေကြ႔ခ်ိဳးတိုင္းမွာ … ငါပါတယ္…။

ယံုၾကည္ခ်က္အတြက္
အသက္နဲ႔ ေလာင္းေၾကးထပ္
စိတ္ဓါတ္ကို တံခြန္ထူ
ျပည္သူအေပၚ သစၥာရွိ
အမိႏိုင္ငံကို ငါခ်စ္ရင္း
ေနဝင္းရဲ႕မဆလ
ရာဇာပလႅင္ေပၚကေန ျပဳတ္က်ေရး
ဘဝေတြ စေတးၿပီး တိုက္ခဲ့ၾက
ျပင္းထန္လွတဲ့ တိုက္ပြဲဒီေရစီးတေလွ်ာက္
ငါတေယာက္လည္းပဲ ပါပါတယ္…။

မဆလရဲ႕
မလွပတဲ့ ေခတ္တေလွ်ာက္
ဒူးမေထာက္တမ္း တိုက္ခဲ့ၾက
ဆန္႔က်င္ခဲ့ၾကတဲ့သူေတြထဲ
ငါတေယာက္လည္းပဲ ပါပါတယ္…။

မဆလရဲ႕
မလွပတဲ့ ေခတ္တေလွ်ာက္
ဒူးမေထာက္တမ္း တိုက္ခဲ့ၾက
ဆန္႔က်င္ခဲ့ၾကတဲ့သူေတြထဲ
ဘယ္သူေတြပဲ ပါသလဲ
ရဲရဲေျပာစမ္းပါ…။

အဲဒီထဲမွာ
ငါတို႔ပါတယ္
ငါပါတယ္…။

ငါဟာ
စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကို မုန္းခဲ့တယ္
အဲဒီအတြက္
ရက္စက္တဲ့ မဆလ က
အလွပဆံုး ဆီးလ္တံဆိပ္နဲ႔
ခပ္ႏွိပ္ၿပီး ဆုခ်
ငါ… ဆုတဆု ရခဲ့တယ္…
ရခဲ့တဲ့ ဆုလာဘ္
ႏွလံုးသားနဲ႔ မွတ္တမ္းတင္
ထာဝစဥ္ ဂုဏ္ယူစရာပ
ပုဒ္မ ‘၅/ည’… တဲ့
ငါးည မက
ငါးလ မက
လကေန ႏွစ္ေတြေဆာင္း
ရက္ေပါင္း ေထာင္ေက်ာ္စြာ
နရသိန္ထဲမွာလည္း စံခဲ့ဖူးပါတယ္…။

တရား႐ံုးမွာ
ေထာင္ထဲမွာ
စစ္ေၾကာေရးမွာ
ညႇဥ္းပန္းေရးစခန္းမွာ
ေရာက္ေလရာမွာ အ႐ံႈးမေပး
ႏွလံုးေသြးနဲ႔ သက္ေသတင္
(ေနဝင္း စစ္ေခြးမွန္သမွ်)
ဆန္႔က်င္ခဲ့ပါတယ္…။

၁၉၈၈
ျပည္သူခ်စ္တဲ့ ေက်ာင္းသားေတြက
အသက္ေသြး ေျမက်ခံ စတင္လိုက္တဲ့
တိုက္ရဲသူ ျပည္သူတရပ္လံုးရဲ႕
အႀကီးျမတ္ဆံုးေသာ မွတ္တိုင္သစ္
ရွစ္ေလးလံုး အေရးေတာ္ပံုႀကီး
ေျမတုန္ဟီးေအာင္ ေပၚထြန္းလာတဲ့အခါမွာလည္း
ငါ… ဂုဏ္ယူစြာနဲ႔ ပါခဲ့တယ္…။

ျပည္သူေတြရဲ႕စိတ္ဓါတ္ကို
ေသနတ္နဲ႔ၿဖိဳခြင္း
ေနဝင္းရဲ႕အိမ္ေတာ္ပါ
ေတာေၾကာင္တေကာင္ တက္လာၿပီး
ဗမာျပည္ကို အေမွာင္ခ်
‘နဝတ’တဲ့
မဆလရဲ႕မယားပါသား
မတရား မင္းမူ
ျပည္သူအေပၚ ဗိုလ္က်
တဖက္က ေသနတ္
တဖက္က ပါးစပ္နဲ႔
မအပ္မရာေတြ ေဟာလိုေဟာ
မတတ္တာေတြ ေျပာလိုေျပာ
တေသာေသာ တေညာင္ေညာင္နဲ႔
မာရွယ္ေလာကို အလံေထာင္ၿပီး
မ်က္ႏွာေျပာင္ေျပာင္နဲ႔ အုပ္စိုးေနခ်ိန္မွာလည္း
ငါဟာ
စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကို ဆန္႔က်င္
စစ္ဘုရင္မ်ားကို ၿဖိဳခ်ေရး
ဒီမိုကေရစီအေရးေတြအတြက္ ပါခဲ့တယ္…။

ျပည္သူေတြရဲ႕ဆႏၵပန္း
လွပစြာ ပြင့္လန္းေရး
ဘဝေပးၿပီး ငါေဆာင္ရြက္
ျပည္သူဘက္က ငါရပ္တည္
ငါ့တိုင္းျပည္ကို ငါခ်စ္တယ္…။

ငါ့တိုင္းျပည္ သာေစေၾကာင္းအတြက္
ျပည္သူ႔သံဃာအေပါင္းကို ငါဦးတင္
ခြပ္ေဒါင္းရွင္ေလးမ်ားကို ငါအားျဖည့္
ဇြဲသတၱိနဲ႔ ငါရြက္ေဆာင္
ေဒါင့္စံုေအာင္လည္း ထမ္းခဲ့ဖူးပါတယ္…။

အဲဒီေတြအတြက္
လက္နက္နဲ႔ နဝတ
မုန္းမာန္ရွ ရန္ၿငိဳးဆင္
သတင္းစာရွင္းလင္းပြဲတြင္ ထည့္ၿပီးေျပာ
ေတာေရာ ၿမိဳ့ပါအႏွံ႔ လိုက္ဖမ္းၿပီး
မဲမဲျမင္ရာ ထင္ရာရမ္းေတာ့
ငါ… ဝရမ္းေျပးဘဝလည္း ေရာက္ခဲ့ရဖူးပါတယ္…။

ဒါေပမယ့္
ဘာေတြနဲ႔ပဲ ျဖစ္ခဲ့ေစ
ဘယ္ဘဝအေျခေရာက္ေရာက္
ဘယ္ေဒသေတြေပါက္ေပါက္
မေပ်ာက္ႏိုင္တဲ့ ငါ့စိတ္ဓါတ္
အျပတ္သားဆံုး ဆက္ၿပီးထူ
ငါ့ျပည္သူကို ငါခ်စ္တယ္…။

ငါ့ျပည္သူအတြက္
ေပးဆပ္ႏိုင္သမွ် ေပးသြားမယ္…။

ငါ့တိုင္းျပည္အတြက္
ထမ္းရြက္ႏိုင္သမွ် ထမ္းသြားမယ္…။

ငါဟာ
ဘာေကာင္မွေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး
ဒါေပမယ့္
ဒီမိုကေရစီကို ငါလိုတယ္
ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို ငါႀကိဳမယ္
အမ်ိဳးသားေသြးစည္းညီၫြတ္ေရးကို ငါဆိုမယ္…။

(၃)
ဒီမိုကေရစီကို ငါလိုတယ္…
ဒီမိုကေရစီ
ဘာဒီမိုကရစီလဲ
ဘယ္လိုဒီမိုကေရစီလဲ
ခြဲၾကည့္ခ်င္ ခြဲၾကည့္
တြဲၾကည့္ခ်င္ တြဲၾကည့္
(ရိခ်င္ရိ…ကလိခ်င္ကလိ)
အဖိႏွိပ္ခံ ျပည္သူတရပ္လံုးရဲ႕
ဆံုး႐ံႈးေနတဲ့ လူ႔အခြင့္အေရး
ေမြးရာပါ ရပိုင္ခြင့္
ရွိသင့္ရွိထိုက္တဲ့ လိုအပ္ခ်က္
အမွန္တရားအတြက္ ရွင္သန္ရန္
အာမခံႏိုင္မယ့္ ဒီမိုကေရစီ
အဲဒီ ဒီမိုကေရစီမ်ိဳး … ငါလိုတယ္…။

ဒီမိုကေရစီဆိုတာ
အဂၤါႀကီးက ဘယ္ႏွစ္ရပ္
မွတ္ေက်ာက္ႀကီးက ဘယ္ႏွစ္ခု
စံျပဳရမွာက ဘယ္လိုဟာ
ဘာ ညာ
ဘာကမွ မေျပာခ်င္
စစ္အာဏာရွင္ ဖက္ဆစ္ေအာက္က
ဒို႔ျပည္သူေတြ လြတ္ေျမာက္ေရး
ဒီမိုကေရစီေရးကို ေတာင္းဆိုတယ္…။

ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို ႀကိဳဆိုမယ္…
ဘာၿငိမ္းခ်မ္းေရးလဲ
ဘယ္လိုၿငိမ္းခ်မ္းေရးလဲ
ျပည္တြင္းစစ္ ရပ္စဲေရး
ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရး
ကမ႓ာ့ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအထိ ဆိုလိုတယ္…။

ဒို႔ႏိုင္ငံမွာ
ျပည္တြင္းစစ္ႀကီးဟာ ၾကာပါၿပီ…။

တိုက္ပြဲနဲ႔ ယမ္းနံ႔
ေသြးနံ႔နဲ႔ ဗံုးမိုး
အဆိပ္ခိုးနဲ႔ စစ္တလင္းျပင္
အမိရင္ျပင္တေလွ်ာက္
ေသြးေပါက္ ေသြးစက္ေတြလည္း ထပ္ေနၿပီ…။

ယမ္းနံ႔နဲ႔ အဆိပ္ခိုး
ဗံုးမိုးနဲ႔ ေသြးစက္ေတြၾကား
ေျမဇာပင္ ျပည္သူမ်ားရဲ႕ဘဝ
ဒုကၡပင္လယ္အတိလႊမ္း
စိတ္ဝမ္းေၾကကြဲစရာ
ဒဏ္ရာဗလပြနဲ႔ အမိႏိုင္ငံ
က်ည္သင့္ခံခဲ့ရတဲ့ အေမ့ႏွလံုး
ဘယ္ေတာ့မွ ျပံဳးႏိုင္မွာလဲ
ရင္ထဲမွာ ေမွ်ာ္လင့္ရင္း
ျပည္တြင္းစစ္ျဖစ္ခဲ့ရတဲ့ အတိတ္ေၾကာင္း
ျပန္ေျပာင္းၾကည့္ၾကပါ…။

လြတ္လပ္ေရးေၾကညာစာတမ္း
ရွင္လူရဟန္းတို႔ ဖတ္ၾကည့္ဆဲ…
ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရးေန႔ ညစာစားပြဲႀကီး
စားၿပီးလို႔ လက္မသုတ္ရေသးခင္
ဘဝရွင္မင္းတရား
အာဏာရွင္႐ူးမ်ားရဲ႕ပေယာဂနဲ႔
ျပည္တြင္းစစ္ႀကီး စခဲ့ရပါတယ္…။

လြတ္လပ္ေရးႀကီးရဲ႕ရသကို
ေခါင္းေပါင္းစ တေထာင္ေထာင္နဲ႔
အေဆာင္အေယာင္ေတြ အျပည့္ဆြဲ
ဘယ္သူေတြပဲ ခံစားၾကပါသလဲ…။

လြတ္လပ္ေရး
နယ္ခ်ဲ႕ဆန္႔က်င္ေရး
ဖက္ဆစ္ဆန္႔က်င္ေရး
အမ်ိဳးသားလြတ္ေျမာက္ေရး
အမိႏိုင္ငံရဲ႕အေရးေတြအတြက္
အသက္ကိုစြန္႔လႉ
ျပည္သူအေပၚ သစၥာရွိ
ကိုယ္က်ိဳးမၾကည့္တမ္း စြမ္းေဆာင္ခဲ့
အေမခ်စ္တဲ့ အေမ့သားအခ်ိဳ႕
‘သူပုန္’လို႔ အေၾကညာခံရ
သူပုန္ဘဝကို ေရာက္ရတယ္
သူပုန္လမ္းကို ေရြးရတယ္…။

ဖိႏွိပ္မႈေတြ ရွိတဲ့အခါ
အံုႂကြမႈဟာ တရားပဲ…။

လြတ္လပ္ေရးေၾကညာစာတမ္းမွာ
တခမ္းတနားေဖာ္ျပ
‘ေလာကပါလ’
‘ခြင့္တူညီမွ်’ဆိုတဲ့စကားလံုး
ေသဆံုးေၾကမြ
လက္ေတြ႔ဘဝနဲ႔ မကိုက္ညီ
ယံုၾကည္မႈေတြ ကြဲျပား
ကြာဟမႈေတြ ႀကီးမားလာတဲ့အခါ
လက္နက္ကိုင္ထားတဲ့ အုပ္စိုးသူကို
မ်က္ႏွာမူ ရင္ဆိုင္ဖို႔
လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးမ်ိဳးစံု ေပါက္ဖြား
ေခ်ာက္ကမ္းပါးထဲထိ ေသနတ္သံ
ေတာလံုးညံေအာင္ အႏွံ႔ဆက္
ခ်ိဳးငွက္ကူသံ ေပ်ာက္ခဲ့ရ
ျပည္တြင္းစစ္မီး ေတာက္ခဲ့ရပါတယ္…။

အဲဒီေတာ့
ဒီျပည္တြင္းစစ္မီး
စၿပီး ဖန္တီးသူဟာ
ဘယ္သူေတြပါလဲ…။

ဒီျပည္တြင္းစစ္ႀကီးကို အရွိန္ျမႇင့္
ဒဏ္ရာဆင့္ေအာင္ လုပ္ၾကတာ
ဘယ္သူေတြပါလဲ…
ဒီျပည္တြင္းစစ္ႀကီးကို လက္ညႇိဳးထိုးၿပီး
စစ္တန္ခိုးေတြ ထပ္ၿပီးေထာင္
စစ္ေခါင္းေဆာင္ေတြ အာဏာထူ
ျပည္သူကေတာ့ မြဲျပာက်
ခ်မ္းသာသြားၾကသူေတြဟာ
ဘယ္သူေတြပါလဲ…ဘယ္သူလဲ…။

ျပည္တြင္းစစ္နဲ႔လုပ္စား
ျပည္တြင္းစစ္နဲ႔ တန္ခိုးထြား
ႀကီးပြားေနၾကသူေတြကေတာ့
ျပည္တြင္းစစ္အား ေမြးထားခ်င္
ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆိုရင္ “လက္နက္ခ်”တဲ့
တရားမွ်တႏိုင္မယ့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး
စစ္မာန္ေသြးနဲ႔ ၿဖိဳေနတယ္…။

ႏိုင္ငံေရးေၾကာင့္ ျဖစ္တဲ့ျပႆနာ
ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ အေျဖရွာလို႔ရပါတယ္…
ႏိုင္ငံေရးေၾကာင့္ျဖစ္တဲ့ ျပည္တြင္းစစ္
ႏိုင္ငံေရးအရင္းအျမစ္ကို အေျခခံ
မွန္မွန္ကန္ကန္ အေျဖရွာရင္း
ျပည္တြင္းစစ္ ရပ္စဲေရး
ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရးဟာ လိုပါတယ္…။

တရားမွ်တ
ျပည္သူ႔ဆႏၵလည္း ကိုက္ညီစြာ
အမိႏိုင္ငံ သာေစေၾကာင္း
သြန္းေလာင္းၿပီး ပံုေဖာ္ေသြး
စစ္မွန္တဲ့ၿငိမ္းခ်မ္းေရးမ်ိဳးကို ငါႀကိဳတယ္…။

အမ်ိဳးသားေသြးစည္းညီၫြတ္ေရးကို ငါဆိုမယ္
အမ်ိဳးသားေသြးစည္းညီၫြတ္ေရးဆိုတာ
ႏိုင္ငံတိုင္းမွာ အလိုအပ္ဆံုး
အခိုင္မာဆံုး တည္ေဆာက္
ထြန္းေတာက္ရွင္သန္ေနဖို႔ လိုပါတယ္…။

ေသြးစည္းမႈ ပ်က္ေလတိုင္း
ႏိုင္ငံ့သမိုင္းဟာ အက်ည္းတန္
ေဘးရန္ေပါင္းစံု သင့္ရတယ္…
ေသြးစည္းမႈ တက္ေလတိုင္း
ႏိုင္ငံ့သမိုင္းဟာ ျခိမ့္ျခိမ့္ညံ
ေအာင္ပြဲသံေတြ ေဝခဲ့တယ္…။

တန္းတူမႈ
ညီမွ်မႈ
တရားမွ်တမႈအေပၚ အေျခခံ
အမိႏိုင္ငံတခုလံုးေပၚ သစၥာထား
ျပည္သူတရပ္လံုးရဲ႕အက်ိဳးစီးပြားမ်ားအတြက္
အမ်ိဳးသားေသြးစည္းညီၫြတ္ေရးဟာ လိုအပ္တယ္…။

ျခစားတဲ့ ‘ျပည္ေတာ္သာ’
‘ေခတ္ေျပာင္းေတာ္လွန္ေရး’ဆိုတာနဲ႔
‘စပ္ကူးမတ္ကူးကာလ’ဆိုတာေတြၾကား
ျပည္သူမ်ားရဲ႕ဘဝ
နင္းျပားဘဝက ေရွ႕မတက္
တိုင္းျပည္ႀကီးလည္း ပ်က္လုခမန္း ျဖစ္ေနၿပီ…။

ႏိုင္ငံေတာ္သစ္ တည္ဖို႔ရာ
အမ်ိဳးသားေသြးစည္းညီၫြတ္ေရးဟာ
အုတ္ျမစ္ျဖစ္ပါတယ္…။

ႏိုင္ငံေတာ္ရဲ႕အနာဂတ္အတြက္
စစ္အာဏာရွင္စနစ္ဟာ အႏၲရာယ္…။

အမ်ိဳးသားေသြးစည္းညီၫြတ္ေရး တည္ဖို႔ရာ
ျပည္တြင္းစစ္ျပႆနာနဲ႔ ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရး
ႏိုင္ငံေရးနည္းနဲ႔ ေျဖရွင္းၾကရမယ္…။

ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရး ရဖို႔ရာ
ဒီမိုကေရစီဟာ
အေျခခံလိုအပ္ခ်က္ ျဖစ္ျပန္တယ္…။

ဒီမိုကေရစီသစ္ တည္ဖို႔ရာ
ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရးဟာ လိုျပန္တယ္…။

စစ္အာဏာရွင္စနစ္ ဆန္႔က်င္ေရး
ဒီမိုကေရစီအေရး
ၿငိမ္းခ်မ္းေရး
အမ်ိဳးသားေသြးစည္းညီၫြတ္ေရး
ဘံုအေရးေတာ္ပံုႀကီးဟာ ပူးႏႊယ္ဆက္
အမိႏိုင္ငံအတြက္ မနက္ဖန္
ရင္ခုန္သံနဲ႔ေမွ်ာ္ရည္ရင္း
ေျခလွမ္းျပင္းျပင္း ငါေလွ်ာက္ရဦးမယ္…။

(၄)
ငါဟာ
အႏုပညာသမားတေယာက္ ျဖစ္ပါတယ္…။

အႏုပညာကို ျမတ္ႏိုး
အႏုပညာမ်ိဳးေစ့ ႏွလံုးသားနဲ႔
ျပည္သူၾကားမွာ
ငါ ေမြးဖြားလာခဲ့တယ္…။

ငါ့အမိ ငါ့အဖ
ငါ့ဘဝ
ဆင္းရဲလွပါတယ္…။

ငါ့ရပ္…ငါ့မ်ိဳး
ေက်းေတာမ်ိဳးမို႔
ခ်ိဳ႕တဲ့လွစြာ
ျဖတ္သန္းလာရ
ငါ့ဘဝ
ႏြမ္းပါးလွပါတယ္…။

ဒါေပမယ့္
အႏုပညာေတာ့ မဆင္းရဲ
ဘဝမြဲေပမယ့္ ခ်မ္းသာပါတယ္…။

အႏုပညာကို တန္ဖိုးထား
အႏုပညာႏွလံုးသားနဲ႔ရွင္သန္
ဘဝပင္လယ္အတြင္း ငါကူးခတ္
လန္းဆတ္တဲ့ အႏုပညာပန္းပြင့္မ်ား
ငါ့ျပည္သူအား ႏွင္းအပ္ဆက္
အနာဂတ္အတြက္ ပန္းေတြပ်ိဳး
အႏုပညာမိုးႀကီး ရြာလိုက္ခ်င္
ပန္းေပါင္းတရာ အလွဆင္ေစေရး
ႏွလံုးေသြးနဲ႔ ေလာင္းပါ့မယ္…။

(၅)
ႏွလံုးေသြးနဲ႔ ျဖည့္ေလာင္းထားတဲ့
ကေလာင္တေခ်ာင္းရဲ႕ထိပ္ဖ်ားက
စီးက်လာတဲ့ အႏုပညာတရပ္ဟာ
ေဟာဒီကမ႓ာတခုလံုးကို ရနံ႔ခင္း
ျဖန္႔ခင္းပစ္လိုက္ႏိုင္တယ္လို႔ ငါယံုတယ္…။

အႏုပညာတရပ္ရဲ႕စြမ္းအားဟာ
ဒါးေျမႇာင္တလက္ရဲ႕အစြမ္းထက္လည္း ႀကီးပါတယ္…။

အႏုပညာတရပ္ရဲ႕စြမ္းအားဟာ
တီအန္တီယမ္းအား အသိန္းအေသာင္းနဲ႔
မီဂါတန္ဗံုး အလံုးေပါင္းမ်ားစြာထက္လည္း ျပင္းႏိုင္တယ္…။

အႏုပညာဆိုတာ ေနတစင္း
အႏုပညာဆိုတာ လတစင္း
အလင္းေပါင္းမ်ားစြာကိုလည္း ေစႏိုင္တယ္…။

ဒါေၾကာင့္…ငါဟာ
အႏုပညာကို တန္ဖိုးထား
အႏုပညာသမားတေယာက္ ျဖစ္ရတာ
ဝမ္းသာစြာနဲ႔ ဂုဏ္ယူတယ္…။

ႏိုင္ငံေရးသမားတေယာက္အေနနဲ႔
မ်က္ေမွာက္ေခတ္ရဲ႕ႏိုင္ငံ့သမိုင္းကို
က်ရာအပိုင္းကေန ကုန္း႐ုန္းထမ္း
ခရီးၾကမ္းႀကီး ေလွ်ာက္ခဲ့ဖူးသလို…
အႏုပညာသမားတေယာက္အေနနဲ႔လည္း
ေရာက္ရာအရပ္ကေန ကေလာင္ထမ္းၿပီး
အမိႏိုင္ငံအဝွန္းလံုးရဲ႕အနာဂတ္ေရး
ငါ့ကေလာင္ကို ေသြးနဲ႔ျဖည့္
အႏုပညာအသိနဲ႔ ငါေဖာ္က်ဴး
ဦးလည္မသုန္ ပါဖူးတယ္…။

၁၇၊ ၈၊ ၈၈
ဒီေရသစ္နဲ႕ရွစ္ေလးလံုးကို
အလွဆံုးေထာက္ခံ
ေတာ္လွန္တဲ့အႏုပညာသမားရဲ႕ေၾကညာခ်က္
သမိုင္းတကြက္ မွတ္တမ္းတင္
အႏုပညာရွင္ေပါင္းစံုရဲ႕လက္မွတ္ေတြၾကား
အႏုပညာသမားတေယာက္ျဖစ္တဲ့ ငါ
ဂုဏ္ေျပာင္စြာနဲ႔ လက္မွတ္ထိုး
ေဒါင္းအိုးတေဝေဝ တြန္ဖို႔ ပါခဲ့တယ္…။

အႏုပညာရွင္မ်ားရဲ႕ခ်ီတက္ပြဲ
ဝက္ဝက္ကြဲေအာင္ ဆင္တဲ့အခါ
အႏုပညာရွင္မ်ား ဆိုင္းဘုတ္ေအာက္က
အားမာန္ထုတ္ၿပီး ငါေႂကြးေၾကာ္
အေရးေတာ္ပံုႀကီးရဲ႕ဒီေရအတြင္း
အလင္းသစ္အတြက္ ငါ ပါခဲ့တယ္…။

ကဗ်ာဆရာမ်ားရဲ႕စိမ္ေခၚသံ
‘တိုက္ပြဲေခၚသံ ကဗ်ာမ်ား’
ျပည္သူၾကားသို႔ ဆက္တဲ့အခါ
ကဗ်ာနဲ႔လည္း ငါ ပါတယ္…။

နဝတဆိုတဲ့ ေနဝင္းတပ္
မတရားသတ္ျဖတ္ၿပီး အတင္းတက္လာ
ဗမာျပည္ႀကီး အေမွာင္က်
မိုးေမွာင္ညႀကီး အလြန္ရွည္
ၾကယ္ပြင့္ေလးေတြက တဖ်ပ္ဖ်ပ္
ေဝဒနာအထပ္ထပ္ ရင္မွာဆင့္
ရင္နင့္စရာ ျဖစ္ရခ်ိန္မွာလည္း…
ျပည္သူ႔သံဃာေတာ္ျမတ္မ်ားရဲ႕အာေဘာ္
အေရးေတာ္ပံုႀကီးကို ဆက္ၿပီးေဆာင္
‘အလင္းေရာင္’ နဲ႔ ‘ဥတၱမ’
သံဃာ့သမဂၢီအတြက္ ကဗ်ာမ်ား
အႏုပညာအားနဲ႔ ငါျဖည့္စြမ္း
က်ရာအခန္းက ပါခဲ့တယ္…။

‘႐ိုးမေရစီး’
‘ဒီေရစီး’ နဲ႔
‘ဗဟိန္း’ နဲ႔ ‘လယ္သမား’
ေတာ္လွန္ေရးစာေစာင္မ်ားရဲ႕စာမ်က္ႏွာ
စာကဗ်ာမ်ားစြာ ငါေရးဖြဲ႔
အႏုပညာနဲ႔လည္း တာဝန္ေက်ခဲ့တယ္…။

အေရးေတာ္ပံုႀကီးရဲ႕ဂုဏ္ေရာင္ကို
ငါ့ကေလာင္နဲ႔ ရင့္က်ဴးေဖာ္
‘၁၃၅ဝ ျပည့္ အေရးေတာ္ပံုႀကီး’ဆိုတဲ့ ကဗ်ာရွည္ႀကီးတအုပ္
အားမာန္ထုတ္ၿပီး သီကံုးရင္း
ျပည္သူအတြင္းသို႔ အပ္ႏိုင္ခဲ့
အႏုပညာသမားတေယာက္ရဲ႕ဘဝမွာ
အဲဒီကဗ်ာအတြက္ ငါ ဂုဏ္ယူတယ္…။

ႏိုင္ငံတခုလံုးသို႔ တိုင္တည္
‘မိခင္ဗမာျပည္’ဆိုတဲ့ ကဗ်ာတအုပ္
ခြပ္ေဒါင္းေလးမ်ားက ထုတ္ေဝခဲ့
အဲဒီကဗ်ာအတြက္လည္း ငါဂုဏ္ယူ
ငါ့ျပည္သူကို ေပးခဲ့တယ္…။

‘နဝတ စစ္အစိုးရ၏ လူ႔အခြင့္အေရးခ်ိဳးေဖာက္မႈ’
ကမ႓ာ့ကုလသမဂၢ ပဋိဉာဥ္စာတမ္းကို ငါကိုးကား
အခ်က္အလက္မ်ားစြာနဲ႔ ငါျပဳစု
လူထုဘက္က စာတမ္းတေစာင္
ညအေမွာင္ရဲ႕လွံစြပ္ေတြအၾကား
အမွန္တရားအတြက္ တင္ျပခဲ့ဖူးတယ္…။

ငါ့ျပည္သူအတြက္
ထက္ႏိုင္သမွ် ထက္ေနေအာင္
ငါ့ကေလာင္ကို ငါေသြးရင္း
ေသြးနဲ႔ခင္းတဲ့ လမ္းမေပၚ
ျဖတ္ေက်ာ္ကာ ငါခ်ီတက္
ငါ့လက္နက္ဟာ ငါ့ကေလာင္
သည္မိုးေမွာင္တုန္း မပုန္းလို…။

(၆)
ငါဟာ
ကေလာင္တလက္ကို
ေသနတ္တလက္ထက္ ခ်စ္ခဲ့တယ္…။

ကဗ်ာတပိုဒ္ကို
အသျပာတသိုက္ထက္ တန္ဖိုးထား
ႏွလံုးသားနဲ႔ ခ်စ္ခဲ့တယ္…။

အႏုပညာပစၥည္း တမႈန္တစကို
ရတနာအသီးသီး တပံုတမထက္ တန္ဖိုးထား
ႏွလံုးသားနဲ႔ ခ်စ္ခဲ့တယ္…။

အဲဒီလို ႏွလံုးသားနဲ႔
ေမြးဖြားၿပီး တည္ေဆာက္
လူလားေျမာက္လာခဲ့ရတဲ့ ငါ
အာဏာကို မမွန္းဆ
အသျပာကို မတမ္းတ
ဘာကမွ မျဖစ္ခ်င္
အႏုပညာရင္ခြင္ဦးမွာ ငါခိုနား
အႏုပညာပန္းခင္းၾကားမွာ ငါရွင္သန္
အမိႏိုင္ငံကိုပဲ ဂုဏ္တင့္ေစခ်င္တယ္…။

(၇)
‘ေဂၚကီ’ဟာ
မဟာေအာက္တိုဘာေတာ္လွန္ေရးကို
ႏွလံုးေသြးနဲ႔ သူျဖည့္ေလာင္း
ကေလာင္တေခ်ာင္းနဲ႔ တပ္မႉးလုပ္
ရန္သူယုတ္မ်ားအေပၚ စစ္ပြဲဆင္ခဲ့တယ္…။

‘ခ်က္ေကာ့’ဟာ
နားၾကပ္တစံုထက္
ကေလာင္တလက္ကို ကိုင္စြဲၿပီး
ျပည္သူမ်ားထဲက ရင္ခုန္သံ
နရီမွန္ေအာင္ တိုင္းခဲ့တယ္…။

‘လူရႊန္း’ဟာ
ေဆးထိုးအပ္ကို ေဘးဖယ္ရွား
တ႐ုတ္ျပည္သူမ်ားရဲ႕ေဝဒနာ
ေပ်ာက္ေစရာ ေပ်ာက္ေစေၾကာင္း
ကေလာင္တေခ်ာင္းနဲ႔ ေဆးကုသ
ေရာဂါအဝဝကို တိုက္ခဲ့တယ္…။

ဆရာႀကီး သခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္းဟာ
႐ိုင္းျပတဲ့ နယ္ခ်ဲ႕
ရက္စက္တဲ့ ဖက္ဆစ္
ညစ္ပတ္တဲ့ မ်ိဳးဖ်က္မ်ားအေပၚ
ေခါင္းမေဖာ္ႏိုင္ေအာင္ ဒရၾကမ္းႏွက္
ျပည္သူ႔အတြက္ေတာ့ ေမတၱာေလာင္း
ကေလာင္တေခ်ာင္းနဲ႔ အလံထူ
အၫြန္႔တလူလူနဲ႔ ဇာတိမာန္
ပဲ့တင္ညံေအာင္ ႏိႈးေဆာ္ေသြး
ကမ႓ာ့ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအထိ ေဆာင္ခဲ့တယ္…။

အဲဒီ…အဲဒီလို
လူ႔ေဘာင္ကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုး
ျပည္သူ႔အက်ိဳးကို ထမ္းသယ္ေဆာင္
ျပည္သူ႔ကေလာင္မ်ားရဲ႕အနႏၲအစြမ္း
ပီတိတလွ်မ္းလွ်မ္းနဲ႔ ငါအားက်
ေလးစားလွစြာ ၾကည္ၫိုတယ္…။

“မိခင္ ဂီတ ကဗ်ာ
အႏုပညာကိုမွ မခ်စ္ျမတ္ႏိုးတတ္တဲ့သူဟာ
တိုင္းျပည္နဲ႔လူမ်ိဳးအေပၚလည္း
ခ်စ္တတ္လိမ့္မယ္မဟုတ္
ကၽြႏ္ုပ္ မယံုပါ…”တဲ့
‘ဆူဘတ္ခ်ႁႏၵာဘို႔စ္’ ရဲ႕စကား
ႏွလံုးသားနဲ႔ပါ ငါလက္ခံ
ဧဝကန္အျဖစ္ ယံုၾကည္တယ္…။

(၈)
ငါဟာ
ေလးစားအပ္စရာ ဂုဏ္ျဒပ္နဲ႔
သမိုင္းဆိုတဲ့ ဇာတ္ခံုေပၚမွာ
သိပ္အေရးပါလွတဲ့ေကာင္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး…။

ဒါေပမယ့္
ႏိုင္ငံေရးအေပၚထားတဲ့ ငါ့သစၥာ
အႏုပညာအေပၚထားတဲ့ ငါ့သစၥာ
ရင္ထဲမွာ အစဥ္မျပတ္
“သိကၡာႏွစ္ထပ္နဲ႔လူ ေဟ့”
ဘယ္သူ အသိအမွတ္ျပဳျပဳ မျပဳျပဳ
အျမဲဂ႐ုျပဳၿပီး ခံယူထားပါတယ္…။ ။

-ဝင္းတင့္ထြန္း-
၁၂၊ ၅၊ ၁၉၉၁

Read More...