tag:blogger.com,1999:blog-30251852298780632422012-02-17T10:14:15.819+05:30အလုပ္သမား၊ လယ္သမား၊ စာေပ ညီညြတ္မႈအင္အားေနမင္းနီhttp://www.blogger.com/profile/15375920897554313983noreply@blogger.comBlogger751100tag:blogger.com,1999:blog-3025185229878063242.post-48700654543509235682010-03-26T16:58:00.003+05:302010-03-26T17:10:21.789+05:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_ktmrWVFxHWU/S6ydFgT228I/AAAAAAAAAK8/egGAsShfvCE/s1600/POETRY.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 192px; height: 200px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_ktmrWVFxHWU/S6ydFgT228I/AAAAAAAAAK8/egGAsShfvCE/s200/POETRY.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5452905966736956354" /></a><br /><span style="font-weight:bold;">စကားနဲ႔ေမွာ္အတတ္ (စာ ၂၄ မွ ၃၁)</span><br /><br />ေအာက္ပါကေတာ့ နယူးဟီပ႐ိုက္ဒိစ္က ေတးတပုဒ္ျဖစ္ၿပီး ေက်ာက္ေဆာင္ထဲမွာ ေနတယ္ဆိုတဲ့ မိန္းမႏွစ္ဦးဆီ ရည္ညႊန္းသီဆိုဟန္ ေရးဖြဲ႔ထားတယ္။<br /><span id="fullpost"><br /><br />"ေတးသီဆိုေနတယ္။ ေတးသံ ေအာ္ျမည္ေနတယ္။<br />သင္း ငါ့ဇနီးျဖစ္ေစလို႔ ေတးသံက ေအာ္ေနတယ္။<br />ဟိုမွာရွိတဲ့မိန္းမ၊ ျမင့္ျမတ္တဲ့ေက်ာက္ေဆာင္ထဲမွာ ရွိေနတဲ့<br />အထဲမွာ ထိုင္ေနတဲ့၊ ေက်ာက္တံုးထဲမွာေနတဲ့ မိန္းမႏွစ္ေယာက္တို႔<br />ေတးသံက ႏွစ္ေယာက္လံုးကို ထြက္ခဲ့ၾကလို႔ ေအာ္္ေနတယ္…။"<br />(ကိုးကားခ်က္အညႊန္း ၉။ ။ေဂ် ေလးယဒ္ "မာေလကူလာက ေက်ာက္ေခတ္လူသားမ်ား" ၁၉၄၂၊ စာ ၁၄၂)<br /><br />ဒီကဗ်ာမွာ တကယ့္ျဖစ္ရပ္နဲ႔ စိတ္ကူးယဥ္မႈ ေရာေထြးေနတာမ်ိဳး မဟုတ္ေတာ့ဘဲ အမိန္႔ေပးေနတာကို ေတြ႔ရမယ္။ ဒါေပမယ့္ အမိန္႔ေပးပံုက တိုက္ဆိုင္သူမ်ားကို တိုက္႐ိုက္ေပးေနတဲ့သေဘာမ်ိဳးမဟုတ္ဘူး။ ေတးသံရဲ႕ခိုင္းေစတတ္တဲ့ ေမွာ္အစြမ္းနဲ႔ ေပးေနျခင္းျဖစ္တယ္။ ေတးသံကို သဘာဝထက္လြန္တဲ့ တန္ခိုးေတာ္တခုအျဖစ္ သ႑ာန္ျပဳထားေလရဲ႕။<br /><br />ေနာက္ဥပမာတခုက ဂ်ာမန္ သစ္ခုတ္သမား ေတးသံတပုဒ္ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />Klinge du, klinge du, Waldung,<br />Schalle du, schalle du, Halde,<br />Halle wider, halle wider, Hainlein,<br />Tone wider, grosser Laubwald,<br />Wider meine gute Stimme,<br />Wider meine golden kehle,<br />Wider meine Leid, des lieblichstel!<br /><br />Wo die Stimme zu verstehen ist,<br />Werden bald die Busche brechen,<br />Schichten sich von selbst die Stamme,<br />Stapeln sich von selbst die Klafter,<br />Haufen sich zum Hof die Schober,<br />Ohne junger Manner Zutun,<br />Ohne die gescharften Aexte.<br />(ကိုးကားခ်က္အညႊန္း ၁၀။ ။ ျဗဴခါ၊ စာ ၄၇၃)<br /><br />သစ္ခုတ္သမားေတြက သစ္ပင္ေတြကို သူတို႔ရဲ႕ေတးသံကို နာခံတဲ့အေနနဲ႔ ေျမၾကီးေပၚလဲၾက၊ သစ္တံုးမ်ားအျဖစ္ ျပတ္ၾက၊ ေတာထဲက လိမ့္ထြက္သြားၾက၊ ၿပီး သစ္ဝိုင္းထဲမွာ ဖာသာစုပံုေနၾကဖို႔ ေစခိုင္းၾကျခင္းပဲျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေတြအားလံုး ျဖစ္ပ်က္ၾကလိမ့္မယ္မဟုတ္ဘူးဆိုတာကို သူတို႔သိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ျဖစ္ေတာ့မွာလို စိတ္ကူးယဥ္ၾကည့္ခ်င္ၾကတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ သူတို႔ရဲ႕လုပ္ငန္းမွာ အေထာက္အကူလည္း ရတယ္။ ကဗ်ာဟာ ေမွာ္အတတ္က ေပါက္ဖြားလာခဲ့ရတာပါပဲ။<br /><br />ေနာက္ ဥပမာတခုကေတာ့ ေရွးေဟာင္း အိုင္းရစ္ နိမိတ္ေဟာ ကဗ်ာတပုဒ္ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />"သတင္းေကာင္းပါးပိမ့္၊ ပင္လယ္ျပင္အက်ိဳးမ်ားစိမ့္၊<br />ကမ္းေျခလိႈင္းေတြခကာ၊ ေတာေတြျပံဳးၾကကာ၊<br />စုန္းတေစၧလြင့္ရွားကာ၊ ဥယ်ာဥ္ပန္းမန္ ေဝဆာစြ၊<br />စပါးပင္ေတြ ရႊမ္းမွည့္စြ၊ ပ်ားပိတုန္းတို႔ ပ်ံဝဲကာ၊<br />ကမ႓ာၾကီး ရႊင္လန္းစြ၊ ၿငိမ္းခ်မ္းစြ၊ ဝေျပာစြ၊ တေပါင္းေႏြသာစြ။"<br />(ကိုးကားခ်က္အညႊန္း ၁၁။ ။ Revue celtique တြဲ ၂၆၊ စာ ၃၂)<br /><br />ဒီကဗ်ာကို သာယာတဲ့ ရတုရာသီ လာပါေစေၾကာင္း သိုက္တေပါင္တရပ္အေနနဲ႔ ပေရာဟိတ္ဆရာတဦးက ရြတ္ဆိုရတယ္။ အလိုရွိတဲ့ျဖစ္ရပ္ကို တကယ္ျဖစ္ေနေတာ့သလို သ႐ုပ္ေဖာ္ထားတာပါပဲ။<br /><br />ဒီလိုနဲ႔ မသိမသာလို႔ဆိုရမေလာက္ အဆင့္အေလးေတြနဲ႔ က်ေနာ္တိုပအားလံုး သိကၽြမ္းေနၾကတဲ့ ကဗ်ာအမ်ိဳးအစားဆီကိုတိုင္ ေရာက္လာခဲ့တယ္။<br /><br />"ေႏြေရာက္လို႔လာေပါ့ေလ<br />ဥၾသတြန္ေၾကာ္ေစ၊<br />သစ္ေစ့ေတြေပါက္ပြား၊ အသီးအႏွံဖြံ႔ထြား။<br />ေတာသစ္ရြက္ ေပၚထြန္းကာ၊ ဥၾသတြန္ေၾကာ္ျငာ။"<br /><br />ဒီကဗ်ာမွာ တင္ျပထားတာေတြကေတာ့ ျဖစ္ရပ္အမွန္ကို တင္ျပထားတာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ဒီမွာကိုပဲ အိန္႔ေပးသံေလး ပါေနေသးတယ္။ ဥေရာပ ေတာသူေတာင္သားေတြရဲ႕ဘဝမွာ အျမစ္တြယ္ၿပီး ေပၚေပါက္ခဲ့ရတဲ့ ဒီရာသီဖြဲ႔ေတးသံေလးေတြဟာ ေတာသူေတာင္သားေတြရဲ႕ဆႏတဒေတြ အေကာင္အထည္ေပၚလာေစေရး ရည္စူးၿပီး စပ္ဆိုခဲ့ၾကျခင္းျဖစ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီဖြဲ႔ႏြဲ႔မႈကေလးေတြမွာကိုပဲ မႏၲရားသံကေလးေတြ ပဲ့တင္ထပ္ၿပီးေနတယ္။ ကဗ်ာဟာ ေမွာ္အတတ္က ေပါက္ဖြားလာခဲ့ရတာပါပဲ။<br /><br />"ေတာက္ပတဲ့ ၾကယ္ကေလး၊ ငါ မင္းလို တည္တံ့ခိုင္ျမဲလိုလွတယ္"<br /><br />ကဗ်ာဆရာေတြဟာ ဘာေၾကာင့္ မျဖစ္ႏိုင္တာေတြကို ေတာင့္တၾကရတာလဲ။ အေျဖကေတာ့ ဒါဟာ ေမွာ္အတတ္က ဆင္းသက္လာခဲ့ရတဲ့ ကဗ်ာရဲ႕အဓိကအဂၤါရပ္ျဖစ္ေနလို႔ပါပဲ။ သ႑ာန္တုအကရဲ႕အ႐ူးအမူး တက္ၾကြမႈအရွိန္အတြင္းမွာ ငတ္မြတ္ေၾကာက္လန္႔ေနတဲ့ အ႐ိုင္းအစိုင္းေတြဟာ သဘာဝနဲ႔ရင္ဆိုင္ၾကရာမွာ မိမိတို႔ရဲ႕အားႏြဲ႔မႈကို စိတ္အားျပင္းျပင္းျပျပ အ႐ူးအမူးလႈပ္ရွားျခင္းျဖင့္ ေဖာ္ျပၾကတယ္။ တကယ္ရွိေနတဲ့ကမ႓ာ၊ ဗဟိဒၶကမ႓ာၾကီးကို ေမ့ေပ်ာက္ၿပီး မသိတဲ့ကမ႓ာ၊ စိတ္ကူးယဥ္မႈဆိုတဲ့ အဇၥ်တၱကမ႓ာ၊ ကိုယ္ျဖစ္ေစလိုတဲ့ကမ႓ာထဲကို နစ္ျမဳပ္ပစ္လိုက္ၾကတယ္။ ျပင္းျပတဲ့စိတ္ဆႏၵအားထုတ္မႈနဲ႔ တကယ့္ျဖစ္ရပ္ေပၚမွာ ဟန္ေဆာင္သ႐ုပ္ကို ေဖာ္ထုတ္ဖို႔ၾကိဳးစားၾကည့္ၾကတယ္။ အဲဒီလို ရည္စူးရာမွာ မေအာင္ျမင္ၾကဘူး။ ဒါေပမယ့္ ၾကိဳးစားမႈကေတာ့ အခ်ည္းအႏွံမဟုတ္ဘူး။ အဲဒီလိုၾကိဳးစားမႈေၾကာင့္ သူတို႔နဲ႔သူတို႔ဝန္းက်င္အၾကား စိတ္ပိုင္းပဋိပကၡဟာ ေျပေပ်ာက္သြားတယ္။ ပိုေနျမဲ က်ားေနျမဲ ျပန္လွည္ရရွိသြားတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ တကယ့္ဘဝဆီ ျပန္လွည့္ခဲ့ရတဲ့အခါ ဒီဘဝနဲပဖက္ၿပိဳင္႐ုန္းကန္ဖို႔ အရင္ကထက္ တကယ္ပဲ ပိုမိုအစြမ္းရွိလာၾကေတာ့တယ္။<br /><br />"ေတာက္ပတဲ့ ၾကယ္ကေလး၊ ငါ မင္းလို တည္တံ့ခိုင္ျမဲလိုလွတယ္"<br /><br />အဲဒီတုန္းက ဝန္းက်င္အေျခအေနကို ဆင္ျခင္ၾကည့္ပါ။ ကိတ္စ္ဟာ အသက္ ၂၄ ႏွစ္အရြယ္မွာျဖစ္ၿပီး က်န္းမာေရးျပန္လည္ေကာင္းလာဖို႔ ေနာက္ဆံုးၾကိဳးပမ္းတဲ့အေနနဲ႔ အီတလီကို အသြားမွာေပါ့။ သူဟာ ဖင္နီဘေရာင္းကို ေနာက္ဆံုးအၾကိမ္ ေတြ႔ခဲ့ရတယ္။ အဂၤလိပ္ ေရလက္ၾကားထဲမွာ သူစီးလာတဲ့သေဘၤာဟာ မိုးေလေၾကာင့္ လားလ္ဝါသ္ကိုဗ္ဆီ လြင့္ပါသြားၿပီး သူ ကမ္းေပၚတက္ခဲ့ရတယ္။ အဂၤလန္ေျမေပၚကို သူ ေနာက္ဆံုးေျခခ်သြားျခင္းပါပဲ။ ညေနမွာ သေဘၤာဆီကို ျပန္ခဲ့ရင္း ဒီကဗ်ာတိုေလးကို စပ္လိုက္ၿပီး ရွိတ္စပီးယား ကဗ်ာေပါင္းခ်ဳပ္စာအုပ္ထဲမွာ ေရးသြားရွာျခင္းျဖစ္တယ္။ ေလးလၾကာေတာ့ သူ႔ခမ်ာ အီတလီမွာ အားအင္ကုန္ခန္း ႏြမ္းလ်တဲ့ေရာဂါနဲ႔ ေသဆံုးခဲ့ရတယ္။<br /><br />"ေတာက္ပတဲ့ ၾကယ္ကေလး၊ ငါ မင္းလို<br />တည္တံ့ခိုင္ျမဲလိုလွတယ္။"<br /><br />ဒါဟာျဖင့္ အသိနဲ႔ယွဥ္တဲ့ ဆႏၵျပဳမႈကေလး၊ ေသေတာ့မယ့္ဆဲဆဲ လူသားတေယာက္ရဲ႕ ေတာင့္တသံေလးပဲျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီမွာ သတိရမိတဲ့ကဗ်ာေလးေတြ ေရာယွက္ေနပါတယ္။<br /><br />"သို႔ေသာ္လည္း ငါသည္ တည္တံ့ခိုင္ျမဲမႈအရာတြင္<br />ေကာင္းကင္တခြင္လံုး၌ ၿပိဳင္ဖက္ကင္းေသာ ဓူဝံၾကယ္ပမာ<br />ျမဲျမံသည္သာတည္း။"<br /><br />ဒီမွာ သူ႔ကိုယ္ပိုင္စိတ္ကူးယဥ္မႈဟာ ေတာင္က်စမ္းတခုကို လႊတ္ေပးလိုက္သလို လႈပ္ရွားၿပီးလာတယ္။ သူ႔စိတ္ကူးယဥ္မႈဟာ တဟုန္ထိုးျမင့္တက္လာတယ္။ သူ႔ကိုယ္သူ ၾကယ္ရယ္လို႔၊ အဲဒီေနာက္ ဖိုးလမင္းရယ္လို႔ ျမင္လာတယ္။ လူသားရာဇဝင္ အစဦးကစၿပီး လမင္းဟာ အျမဲထာဝရတည္တံ့မႈရဲ႕သေကၤတအျဖစ္ ႐ိုက်ိဳးကိုးကြယ္ရာျဖစ္ခဲ့တယ္။ လမင္းကေနတခါ ကိုဗ့္ဖက္ဆီ ေျပးလႊားစီးဆင္းေနတဲ့ ဒီေရထဲမွာ ညင္သာသာ လူးလြန္႔ေနတဲ့ သေဘၤာရဲ႕အျဖစ္ကို စိတ္အာ႐ံုမွာ ဝိုးတဝါးထင္ျမင္ရင္း သူဟာ ဒီကမ႓ာေျမ အနိမ့္အျမင့္ေတြၾကား ဟိုကဒီ စီးဝင္ေနတဲ့ ဒီေရေတြရဲ႕လႈပ္ရွားမႈကို ငံု႔ၾကည့္လိုက္မိတယ္။<br /><br />"ညဥ့္အေမွာင္ထုထက္ဝယ္ တကိုယ္ေတာ္အဆင္းအဝါျဖင့္ ေနရသည္မ်ိဳးကား မလိုခ်င္။<br />ထာဝရမ်က္ခြံတို႔ကို လွစ္ကာ၊<br />သဘာဝတရား၏ ဇြဲေကာင္းေသာ၊ အအိပ္မဲ့ေသာ<br />ေတာေပ်ာ္ရွင္ရေသ့အလား၊ လူသားတို႔၏ကမ္းပါးတို႔ကို<br />သန္႔စင္ေအာင္ ေဆးေၾကာသုတ္သင္ရျခင္းတည္းဟူေသာ<br />ရေသ့ရဟန္းအလုပ္လုပ္ရင္း<br />လႈပ္ရြေနေသာ ေရတို႔ကိုၾကည့္ကာ၊<br />ေတာင္တန္းၾကီးမ်ား လြင္ျပင္ၾကီးမ်ားေပၚမွ<br />တကယ္ႏူးညံ့ေသာ အသစ္က်လေသာ ဆီးႏွင္း<br />မ်က္ႏွာဖံုးကို ေငးေမာကာသာ ၾကည့္ေနရသည္မ်ိဳးကား မလိုခ်င္။"<br /><br />အဲဒီေနာက္ အနႏၲကမ႓ာထဲကို ေျပးေရာက္သြားရာက သေဘၤာရဲ႕အိပ္ေမြ႔ခ်သလို ယိမ္းခါမႈမ်ားကို ထင္ဟပ္ရင္း ထာဝရတည္ျမဲတဲ့ဘဝနဲ႔ သူဟာ ေျမၾကီးဆီကို ျပန္လာခဲ့တယ္။<br /><br />"တည္တံ့ကား တည္တံ့လ်က္ပင္၊ မေျပာင္းမလဲလ်က္ပင္၊<br />ငါ၏ လွပေသာခ်စ္သူ၏ မွည့္ရႊမ္းေသာ ရင္အံုဝယ္ အံုးမွီလ်က္၊<br />ႏူးညံ့ညင္သာ ၾကြခ်ည္က်ခ်ည္ ျဖစ္ေနသည္ကို ထာဝရေတြ႔သိခံစားရင္း၊<br />ခ်ိဳျမေသာ ဂဏွာမၿငိမ္မႈျဖင့္ ထာဝရႏိုးၾကားလ်က္၊<br />သူမ၏ ညင္သာေသာ အသက္႐ွဴသံကို နားေထာင္လ်က္လွ်င္<br />သို႔ျဖင့္သာ ထာဝရတည္ျမဲလိုဘိ။"<br /><br />ဒါေပမယ့္ ဒါဟာ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။ ေသျခင္းကင္းၿပီး အခ်စ္မရွိႏိုင္ဘူး။<br /><br />"သို႔ျဖင့္သာ ထာဝရ တည္ျမဲလိုဘိ။ သို႔မဟုတ္လွ်င္<br />ေသျခင္းျဖင့္ မူးေမ့ပါရေစေတာ့။"<br /><br />သူ ႏိုးလာတယ္။ အိပ္မက္မက္ေနတာကို သေဘၤာရဲ႕လႈပ္ရွားမႈက လႈပ္ခါပစ္လိုက္တာနဲ႔ တူလွတယ္။ ဒါေပမယ့္ အိပ္မက္ေၾကာင့္ သူဟာ သူ႔စိတ္ကို ႏွိပ္စက္ေနတာေတြကို လႈပ္ခါပစ္ခဲ့ႏိုင္တယ္။ စိတ္ရဲ႕ၿငိမ္းခ်မ္းမႈကို ျပန္လည္ရရွိခဲ့တယ္။ ကမ႓ာၾကီးဟာ ႐ုပ္ပိုင္းအားျဖင့္ေတာ့ သည္တိုင္းသည္တိုင္းပါပဲ။<br /><br />"ငယ္ရြယ္မႈသည္ ေဖ်ာ့ေတာ့လာေသာ၊<br />တေစၧႏွယ္ ပိန္ပါးလာေသာ ထို႔ေနာက္<br />ေသလြန္သြားေသာ…။"<br /><br />ကမ႓ာၾကီးပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ကမ႓ာၾကီးအေပၚ သူ႔ရဲ႕စိတ္ပိုင္းသေဘာထားကေတာ့ ေျပာင္းလဲလာခဲ့တယ္။ ဒီလိုနဲ႔ သူ႔အဖို႔ ေစာေစာက ကမ႓ာမ်ိဳး မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ဒါဟာ ကဗ်ာရဲ႕ အႏုပဋိေလာမတရားပါပဲ။ ေမွာ္အတတ္ရဲ႕ အႏုပဋိေလာမတရားအတိုင္းပါပဲ။<br /><br />(ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမယ္)<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3025185229878063242-4870065454350923568?l=nayminni-pauk.blogspot.com' alt='' /></div>ေနမင္းနီhttp://www.blogger.com/profile/15375920897554313983noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3025185229878063242.post-61259651864163432692010-03-24T12:10:00.002+05:302010-03-26T17:11:51.501+05:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_ktmrWVFxHWU/S6m2KdmKdUI/AAAAAAAAAK0/ehxPpekF8_M/s1600/poemfeb23.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 165px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_ktmrWVFxHWU/S6m2KdmKdUI/AAAAAAAAAK0/ehxPpekF8_M/s200/poemfeb23.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5452089114768340290" /></a><br />ရဲေဘာ္သိန္းတန္ဟာ<br />လက္ပံတပြင့္လို ေၾကြက်<br />ရဲရဲျမျမ<br />မတ္လရဲ႕ဗမာျပည္ဟာ<br />အနီေရာင္ျဖစ္ခဲ့တယ္…<br /><br /><span id="fullpost"><br />ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရး<br />ဗ်ဴ႐ိုကရက္ အရင္းရွင္ ေတာ္လွန္ေရး<br />စစ္အာဏာရွင္ဆန္႔က်င္ေရး<br />အေရးေတာ္ပံု အဖံုဖံုဟာ<br />မတ္လမွာ အေတာင္အလက္ စံုခဲ့တယ္…<br />၂၇ - ၂၈ လက္နက္ကိုင္ ေတာ္လွန္စစ္ေတြနဲ႔<br />ဘုန္းေမာ္တို႔ရဲ႕ အာဏာရွင္ အာခံေရး<br />အာရ္အိုင္တီ အေရးဟာလည္း<br />ျပည္ေရးျပည္ရာနဲ႔<br />တခါတည္း ဆက္သြားတယ္…။<br /><strong>ေနမင္းနီ (၂၃.၃.၂၀၁၀)</strong><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3025185229878063242-6125965186416343269?l=nayminni-pauk.blogspot.com' alt='' /></div>ေနမင္းနီhttp://www.blogger.com/profile/15375920897554313983noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3025185229878063242.post-86283672437663110632010-03-24T11:58:00.003+05:302010-03-24T12:07:15.404+05:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_ktmrWVFxHWU/S6mxc61F4XI/AAAAAAAAAKs/le6hCYML39s/s1600/dsc02480.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 188px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_ktmrWVFxHWU/S6mxc61F4XI/AAAAAAAAAKs/le6hCYML39s/s200/dsc02480.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5452083934295089522" /></a><br /><strong>စကားနဲ႔ေမွာ္အတတ္ (စာ ၁၈ မွ ၂၃)</strong><br /><br />ဒီအခ်က္သာ မွန္ခဲ့ရင္ ကဗ်ာစကားဟာ အေျခခံအားျဖင့္ သာမန္စကားထက္ ပိုမိုေရွးက်တယ္လို႔ ဆိုလိုရာေရာက္တယ္။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ အဲဒီလို စကားမ်ိဳးမွာ ေတြ႔ရျမဲျဖစ္တဲ့ နိမ့္ျမင့္သံစဥ္ ညီညာမႈ၊ ဂီတသံပါမႈ၊ စိတ္ကူးယဥ္ဆန္မႈတို႔ကို ပိုမိုအဆင့္ျမင္ျမင့္ ထိန္းထားလို႔ပါပဲ။ ဒီတင္ျပခ်က္ဟာ ၾကံဆခ်က္တခုသာျဖစ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကမ႓ာဦး ဘာသာစကားေတြကို ေလ့လာသိရွိရတာေတြက ေထာက္ခံၿပီးေနၾကပါတယ္။ ဒီဘာသာစကားေတြမွာ ကဗ်ာနဲ႔သာမန္စကား ကြဲျပားျခားနားခ်က္ဟာ အႏိႈင္းအဆအားျဖင့္ မျပည့္စံုဘဲရွိေနေသးတယ္။<br /><br /><span id="fullpost"><br />အ႐ိုင္းအစိုင္းေတြ စကားေျပာၾကတဲ့အခါ သိသိသာသာကို နိမ့္ျမင့္သံစဥ္ညီညာမႈနဲ႔ လက္ဟန္ေျခဟန္ေတြ ဂီတႏႊယ္တဲ့ေလေတြ ပါေနတယ္။ အခ်ိဳ႕ဘာသာစကားေတြမွာ အသံအနိမ့္အျမင့္ဟာ အင္မတန္မွ ဂီတသေဘာ ပါလြန္း၊ အဓိပၸါယ္အတြက္ အေရးၾကီးလြန္းတဲ့အတြက္ သီခ်င္းတပုဒ္ ေရးစပ္သီဆိုရင္ ေတးသြားကို ေျပာေနက် စကားလံုးေတြရဲ႕ပင္ကိုယ္ဂီတသံက အဓိကအားျဖင့္ ျပ႒ာန္းထားတယ္။ စကားေျပာေနသူဟာလည္း ဟို အိုင္းရစ္ေတာသူမၾကီးလို ကဗ်ာဆန္ဆန္ စိတ္ကူးယဥ္သြားတတ္မႈမ်ိဳးဆီ မၾကာမၾကာ ေရာက္သြားတတ္တယ္။ ဒီသေဘာလကၡဏာေတြအနက္ ပထမႏွစ္ခုကို ဒီေနရာမွာ ဥပမာ ထုတ္ျပလို႔မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။ ေနာက္ဆံုးတခုကိုေတာ့ ျပႏိုင္တယ္။<br /><br />တခါေတာ့ ဆြစ္သာသနာျပဳ ဘုန္းၾကီးတပါးဟာ အမ္ဘိုဆီ မီးရထားလမ္းနဲ႔ကပ္ၿပီး ဇူလူးလဲင္းမွာ စခန္းခ်ေနတယ္။ တိုင္းရင္းသားေတြအဖို႔ေတာ့ အမ္ဘိုဆီ မီးရထားလမ္းဆိုတာ ဒါဘင္၊ ေလဒီစမစ္၊ ဂၽြန္ဟန္နက္စဘတ္တို႔ဆီကို သြားတဲ့ခရီးလမ္း၊ ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္း ေဒသႏၲရအခြန္ေတာ္ စည္းၾကပ္မႈေၾကာင့္ လူငယ္ကေလးေတြ ကိုယ့္အိုး ကိုယ့္အိမ္ကို စြန္႔ပစ္ၿပီး ေက်ာက္မီးေသြးတြင္းေတြမွာ မိမိတို႔ရဲ႕ငယ္ရြယ္တဲ့ဘဝကို ဆံုးပါးေစရတဲ့ ခရီးလမ္း၊ မိန္းကေလးေတြအဖို႔မွာလည္း ေနာက္ေဖးလမ္းၾကား ျပည့္တန္ဆာအိမ္ေတြမွာ ပိုလို႔ပဲ ဆိုးေသးတဲ့ကံၾကမၼာကို ၾကံဳဆံုေစရတဲ့ ခရီးလမ္းရယ္လို႔ အဓိပၸါယ္ေဆာင္ေနတယ္။ အေစခံတေယာက္ဟာ စခန္းမွာ အိုးေတြ ေဆးေၾကာရင္းက ေအာက္ပါစကားလံုးေတြကို ေရရြတ္ေနတာကို ၾကားရသတဲ့။<br /><br />ခပ္ေဝးေဝးက ဟိန္းေဟာက္ေနတဲ့ ဟိုလူ<br />လူငယ္ေလးေတြကို ဖ်က္ဆီးေခ်မႈန္းေနတဲ့ ဟိုလူ<br />ငါတို႔ဇနီးသည္ေတြကို အက်င့္ပ်က္ေစတဲ့ ဟိုလူ…။<br />သူတို႔ ငါတို႔ကို စြန္႔ပစ္ေျပးၾက<br />ၿမိဳ႕ကိုသြားၿပီး ဘဝဆိုးေတြ ခံယူၾကတယ္…<br />ဟယ္ အဖ်က္သမား၊ <br />ငါတို႔ေတာ့ ကိုယ္ခ်ည့္ က်န္ေလေပါ့…။<br />(ကိုးကားခ်က္အညႊန္း ၄။ ။ အိပ္ခ်္ ေအ ဂ်ဴးေနာ့ "ေတာင္အာဖရိက လူမ်ိဳးစုတခုရဲ႕ဘဝ" ဒုအၾကိမ္၊ ၁၉၂၇၊ တြဲ ၂၊ စာ ၁၉၆-၉၇)<br /><br />ဒါဟာျဖင့္ အႏုပညာမပါတဲ့ တကိုယ္ေတာ္ ညည္းခ်င္းကေလးတပုဒ္ပါပဲ။ အေစခံအိုၾကီးတေယာက္ သူ႔ဖာသူ ညည္းေနျခင္းမွ်ျဖစ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကဗ်ာပါပဲ။ မီးရထားက သူ႔အာ႐ံုကို ဆြဲယူလိုက္တယ္။ အိုးေတြကို သူေမ့သြားတယ္။ မီးရထားမဟုတ္ေတာ့ဘဲ သူခ်စ္ခင္ျမတ္ႏိုးတဲ့ဟာေတြကို ဖ်က္ဆီးပစ္ေနတဲ့ အင္အားအတြက္ သေကၤတတခုျဖစ္သြားတယ္။ သူ႔ရဲ႕မသိစိတ္ထဲမွာ အသံျမံဳၿပီးေနခဲ့တဲ့ ေဒါမနႆဟာ အသံျမည္လာတယ္။ အဲဒီေနာက္ မီးရထားရဲ႕ တဂ်ံဳးဂ်ံဳးအသံ ေပ်ာက္ကြယ္သြားၿပီး သူလည္း သူ႔အိုးေတြဆီကို ျပန္လည္ေရာက္ရွိသြားျပန္ပါေရာ။<br /><br />ဒီလိုနဲ႔ ဒီအ႐ိုင္းအစိုင္းေတြရဲ႕သာမန္စကားဟာ က်ေနာ္တို႔က ကဗ်ာနဲ႔သာ ဆက္စပ္ၿပီး နားလည္ထားတဲ့အဆင့္တဆင့္အထိ နိမ့္ျမင့္သံ ညီညာေနတယ္။ ဂီတသံ ႏႊယ္ေနတယ္။ စိတ္ကူးယဥ္ဆန္ေနတယ္။ သူတို႔ရဲ႕သာမန္စကားဟာ ကဗ်ာဆန္တယ္ဆိုရင္ သူတို႔ရဲ႕ကဗ်ာဟာ ေမွာ္ဆန္လို႔ေနတယ္။ သူတို႔သိတဲ့ တခုတည္းေသာ ကဗ်ာဟာ ေတးသီခ်င္းျဖစ္တယ္။ သူတို႔ေတးဆိုရင္လည္း အျမဲတမ္းလိုလို ကိုယ္လက္လႈပ္ရွားမႈတမ်ိဳး အတူပါျမဲျဖစ္တယ္။ ဒါရဲ႕လုပ္ငန္းပိုင္းဟာ ေမွာ္သေဘာျဖစ္တယ္။ အတုယူျပဳလုပ္ျခင္းျဖင့္ ျပင္ပကမ႓ာမွာ ေျပာင္းလဲမႈတခုျဖစ္ေစဖို႔ တကယ့္ဘဝေပၚမွာ လွည့္စားမႈျပဳလုပ္ဖို႔ ရည္ရြယ္ရင္းပါပဲ။<br /><br />ေမာင္ရီလူမ်ိဳးေတြမွာ အာလူသီးအကရယ္လို႔ ရွိတယ္။ အာလူးသီးႏုႏုဟာ အေရွ႕ေလေတြရဲ႕တိုက္ဖ်က္ျခင္းခံရေလ့ရွိေတာ့ မိန္းကေလးေတြဟာ လယ္ကြင္းထဲဆင္းၾကၿပီး မိမိတို႔ခႏၶာကိုယ္ေတြနဲ႔ ေလေတြမိုးေတြ ခ်ဥ္းနင္းလာဟန္၊ အာလူးသီး ၾကီးထြားေဝဆာလာဟန္ ကၾကတယ္။ ကရင္း အာလူးသီးကို သူတို႔ရဲ႕နမူနာအတိုင္း လိုက္ဖို႔ တိုက္တြန္းၿပီး ေတးဆိုၾကတယ္။ (ကိုးကားခ်က္အညႊန္း ၅။ ။ ျဗဴခါ Bucher စာ ၄၀၉-၁၀) သူတို႔ဟာ အလိုရွိတဲ့ျဖစ္ရပ္ အေကာက္အထည္ေပၚလာမႈကို စိတ္ကူးယဥ္နဲ႔ ဇာတ္ခင္းက်င္းၾကျခင္းပဲျဖစ္ပါတယ္။ ဒါဟာ ေမွာ္ပါပဲ။ တကယ့္နည္းလမ္းအစား က်င့္သံုးတဲ့ လွည့္စားမႈနည္းလမ္းပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ လွည့္စားမႈမွ်သာျဖစ္ေပမယ့္ အခ်ည္းအႏွီးေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ကလိုက္တဲ့အတြက္ အာလူးသီးေတြအေပၚမွာ တစံုတရာ တိုက္႐ိုက္အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈေတာ့ မရွိႏိုင္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ မိန္းကေလးေတြအေပၚမွာေတာ့ သေဘာက်ေလာက္စရာ အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈ ရွိႏိုင္တယ္။ ရွိလည္းရွိတယ္။ အာလူးသီးကို ကယ္တင္ေပလိမ့္မယ္ဆိုတဲ့ ယံုၾကည္ခ်က္နဲ႔ အကမွာ စိတ္တက္ၾကြၿပီျဖစ္ေလေတာ့ ပိုမိုၾကီးမားတဲ့ယံုၾကည္ခ်က္၊ ဒါနဲ႔အညီ အရင္ကထက္ ပိုမိုၾကီးမားတဲ့ခြန္အားနဲ႔ အသီးငယ္ေလးေတြကို ထိန္းသိမ္းျပဳစုၾကေတာ့တာေပါ့။ ဒါနဲ႔ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ အာလူးသီးအေပၚမွာ အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈရွိေတာ့တာေပါ့။ သူတို႔ရဲ႕စိတ္ေစာမႈသေဘာထားကို တကယ္လက္ေတြ႔အျဖစ္ ေျပာင္းလဲလာေစတာနဲ႔အမွ် သြယ္ဝိုက္တဲ့နည္းအားျဖင့္ တကယ့္ျဖစ္ရပ္ကို ေျပာင္းလဲေစခဲ့ၾကပါတယ္။<br /><br />ေမာင္ရီလူမ်ိဳးေတြဟာ ပိုလီနီရွင္အႏြယ္ေတြျဖစ္တယ္။ နယူးဟိဗ႐ိုက္ဒိစ္ ကၽြန္းသားေတြမွာလည္း အဲဒီလိုပါပဲ။ ဒီကၽြန္းသားေတြမွာ နိမ့္ျမင့္သံ အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ တလွည့္စီဆိုရတဲ့ အပိုဒ္ႏွစ္ပိုဒ္ပါဝင္တဲ့ ေရွး႐ိုးစဥ္လာ ေတးခ်င္းပံုစံတခုရွိတယ္။ ပထမပိုဒ္ကို 'အရြက္'လို႔ေခၚၿပီး ဒုတိယအပိုဒ္ကို 'အသီး'လို႔ေခၚတယ္။ (ကိုးကားခ်က္အညႊန္း ၆။ ။ ေဂ် ေလးယဒ္ "မာေလကူလာက ေက်ာက္ေခတ္လူသားမ်ား" ၁၉၄၂၊ စာ ၃၁၅) အျခား ပိုလီနီရွင္ကၽြန္းတကၽြန္းျဖစ္တဲ့ တိကိုပိရမွာလည္း အပိုဒ္သံုးပိုဒ္ပါ ေတးခ်င္းပံုစံတခုရွိတယ္။ ပထမအပိုဒ္အတြက္ အမည္က 'ပင္စည္အရင္း'လို႔ အဓိပၸါယ္ရတယ္။ ဒုတိယအပိုဒ္က 'ၾကားစကား'၊ တတိယအပိုဒ္က 'သစ္သီးခိုင္'လို႔ ေခၚတယ္။ (ကိုးကားခ်က္အညႊန္း ၇။ ။အာရ္ ဖာ့သ္ "က်ဳပ္တို႔ တိကိုပိယလူမ်ိဳး" ၁၉၃၆၊ စာ ၂၈၅) ဒီအေခၚအေဝၚေတြကို ေထာက္ရင္ ဒီေတးခ်င္းပံုစံေတြဟာ ေမာင္ရီလံုမငယ္ေတြရဲ႕အကလိုပဲ သ႑ာန္အတုအကေတြက ေပၚေပါက္လာခဲ့ၾကတယ္လို႔ သိႏိုင္တယ္။ ကဗ်ာဟာ ေမွာ္အတတ္က ေပါက္ဖြားလာခဲ့ရတာပါပဲ။<br /><br />ဆက္လက္ၿပီး ေဆြးေႏြးၾကဦးစို႔။ ေအာက္ပါဟာ တေရာ္ဘရီယန္ ကၽြန္းမ်ားမွာ မာလီေနာ့စကီး စုေဆာင္းခဲ့တဲ့ မႏၲာန္ေတြထဲက တခုျဖစ္တယ္။<br /><br />ေပ်ာက္ၿပီ ေပ်ာက္ၿပီ<br />ေပါင္႐ိုးက က်ိဳးအက္တဲ့အနာ ေပ်ာက္ၿပီ<br />အေရျပားေပၚ ၿပီတည္ေနတဲ့အနာ ေပ်ာက္ၿပီ<br />ဗိုက္ထဲက မဲမဲအနာၾကီး ေပ်ာက္ၿပီ<br />ေပ်ာက္ၿပီ ေပ်ာက္ၿပီ…။ (ကိုးကားခ်က္အညႊန္း ၈။ ။မာလီေနာ့စကီး "သႏၲာဥယ်ာဥ္မ်ား" တြဲ ၂၊ စာ ၂၃၆-၃၇၊ ႐ႈ ၃၁၂)<br /><br />ဒီကဗ်ာရဲ႕အေၾကာင္းအရာကေတာ့ ကဗ်ာဆန္တယ္လို႔ေခၚရမယ့္ အေၾကာင္းအရာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ပံုသ႑ာန္က ဟုတ္ေနတယ္။ မာလီေနာ့စကီး မွတ္ခ်က္ခ်သလို ဒီမႏၲာန္ေတြဟာ "အသံထြက္ပိုင္း၊ စည္းဝါးပိုင္း၊ အလကၤာပိုင္း၊ ဂုဏ္ပိုင္းဆိုင္ရာမ်ား ၾကြယ္ဝမႈ၊ အဆန္းတက်ယ္ ကာရံနေဘမ်ားနဲ႔ ထပ္ဆိုမႈမ်ားျဖင့္" ထူးျခားေနတယ္။ မိမိတကယ္ျဖစ္ေစလိုတဲ့ တကယ့္ျဖစ္ရပ္ကို ႏႈတ္က ရြတ္ဆိုျခင္းျဖင့္ တကယ္ျဖစ္လာေအာင္ ျပဳတယ္။ ရြတ္ဆိုရာမွာလည္း သ႑ာန္တုအကမွ တည္ၿငိမ္တဲ့ဂီတသံလာၿပီး ပဲ့တင္ထပ္တဲ့ဘာသာစကား အသံုးအႏႈန္းနဲ႔ ဖြဲ႔ဆိုထားတယ္။ သ႑ာန္တုအကဆိုတာ ျဖစ္လိုတဲ့ျဖစ္ရပ္ ျဖစ္ေျမာက္လာတာကို စိတ္ကူးမွာ ဇာတ္ခင္းၾကည့္ျခင္းပါပဲ။<br /><br />(ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမယ္)<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3025185229878063242-8628367243766311063?l=nayminni-pauk.blogspot.com' alt='' /></div>ေနမင္းနီhttp://www.blogger.com/profile/15375920897554313983noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3025185229878063242.post-13126993464211553102010-03-23T16:11:00.007+05:302010-03-26T17:23:56.817+05:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_ktmrWVFxHWU/S6imhbpD9bI/AAAAAAAAAKk/_3l8Wpy62DA/s1600-h/04_CartoonDarwinAsApe.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 158px; height: 200px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_ktmrWVFxHWU/S6imhbpD9bI/AAAAAAAAAKk/_3l8Wpy62DA/s200/04_CartoonDarwinAsApe.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5451790442217862578" /></a><br /><strong>စကားနဲ႔ေမွာ္အတတ္ (စာ ၁၂ မွ ၁၈)</strong><br /><br />ကမ႓ာဦးေခတ္ ကဗ်ာကို စာနဲ႔ေရးသားထားတဲ့ ေရွးေခတ္စာေပေတြထဲမွာ ေလ့လာလို႔ရမယ္မဟုတ္ဘူး။ သူ႔သဘာဝကိုယ္၌က စာနဲ႔ေရးထားတာမဟုတ္ဘူး။ စာေပမတိုင္မီေခတ္က ျဖစ္ေပတယ္။ ခၽြင္းခ်က္ထားရမယ့္ အခ်ိဳ႕ေနရာေတြမွာသာ စာနဲ႔ခ်ၿပီးေရးထားျခင္းျဖစ္တယ္။ ကေန႔ေခတ္ရွိ လူ႐ိုင္းေတြရဲ႕ႏႈတ္ဖ်ားေပၚမွာ ေတြ႔ရွိေနတဲ့အတိုင္းပဲ ေလ့လာရမွာျဖစ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ရဲ႕ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းအေၾကာင္း ဘာတခုမွမသိဘဲနဲ႔လည္း ဒီလူေတြရဲ႕ကဗ်ာကို နားလည္ႏိုင္မယ္မဟုတ္ဘူး။ ေနာက္ၿပီး ကဗ်ာဆိုတာ ထူးျခားတဲ့စကားတမ်ိဳးျဖစ္ေပတယ္။ ကဗ်ာရဲ႕ ရင္းျမစ္မူလကို ေလ့လာမယ္ဆိုရင္ စကားရဲ႕ရင္းျမစ္မူလကို ေလ့လာရလိမ့္မယ္၊ ဒါဟာလည္း လူသားကိုယ္တိုင္ရဲ႕ ရင္းျမစ္မူလကိုပဲ ေလ့လာရလိမ့္မယ္လို႔ ဆိုလိုတယ္။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ စကားဆိုတာ လူ႔ရဲ႕ထူးျခားတဲ့ဝိေသသ လကၡဏာေတြထဲက တခုျဖစ္ေနတာကိုး။ အစဆီကိုပဲ ျပန္ၿပီးေကာက္ၾကရေပလိမ့္မယ္။<br /><span id="fullpost"><br /><br />လူ ဘယ္လိုေပၚလာတယ္ဆိုတာကို ျပည့္ျပည့္ဝဝ နားလည္ဖို႔ က်ေနာ္တို႔ အလွမ္းေဝးလ်က္ပဲ ရွိၾကေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ သိပၸံပညာရွင္ေတြ သေဘာတူညီထားတဲ့ အေျခခံအခ်က္တခ်က္ျဖင့္ ရွိရဲ႕။ လူဟာ အဓိကသေဘာလကၡဏာၾကီး ႏွစ္ရပ္အားျဖင့္ တိရိစၧာန္ေတြနဲ႔ ကြဲျပားျခားနားေနတယ္။ လက္နက္ကိရိယာနဲ႔ ဘာသာစကားပါပဲ။ (ကိုးကားခ်က္အညႊန္း ၁။ ။ ဂ်ီ အဲလိေယာ့ စမစ္ "လူအဆင့္ဆင့္ ျဖစ္ေပၚလာပံု" ၁၉၂၄။ ဖရက္စရစ္ အိန္ဂဲလ္ "သဘာဝရဲ႕အႏုပဋိေလာမ" ၁၉၄၀။ ေက ျဗဴခါ "Arbeit and Rhythmus" ၁၈၉၆။ အာရ္ ေအ အက္စ္ေပးဂ်က္ "လူ႔စကား" ၁၉၃၀) <br /><br />ပ႐ိုင္းမိတ္ (ေမ်ာက္ စတဲ့ မူလသတၱဝါ)ေတြက အနိမ့္စား ေက်ာ႐ိုးပါတဲ့ သတၱဝါေတြနဲ႔ ျခားနားေနတဲ့အခ်က္ကေတာ့ မတ္မတ္ရပ္ႏိုင္ျခင္းနဲ႔ ေရွ႕ေျခေတြကို လက္အျဖစ္ အသံုးျပဳတတ္ျခင္းပဲျဖစ္တယ္။ ဒီျဖစ္ေပၚတိုးတက္မႈဟာ ဦးေႏွာက္ထဲက ဆံုလည္အဂၤါအစိတ္အပိုင္းမ်ားရဲ႕ တဆင့္ဆင့္ တိုးတက္ေကာင္းမြန္လာမႈ ပါဝင္ၿပီး သူတို႔ရဲ႕ပတ္ဝန္းက်င္က ထူးျခားတဲ့အေျခအေနမ်ားေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚခဲ့ရျခင္းျဖစ္တယ္။ သူတို႔တေတြဟာ ေတာတြင္းတိရိစၧာန္မ်ားျဖစ္ေလေတာ့ သစ္ပင္ေပၚေနရတယ္ဆိုရင္ ဖ်ပ္လပ္ဖို႔၊ အျမင္နဲ႔အထိအေတြ႔ က်က်နနပူးတြဲလုပ္ေဆာင္ဖို႔၊ မ်က္ေစ့ႏွစ္လံုးနဲ႔ တၿပိဳင္နက္ ၾကည့္ျမင္တတ္ဖို႔၊ ၾကြက္သားနဲ႔ အေသးစိတ္ခ်ဳပ္ကိုင္တတ္ဖို႔ လိုလာတယ္။ လက္ေတြ ျဖစ္ေပၚတိုးတက္လာတာနဲ႔တၿပိဳင္နက္ ဦးေႏွာက္ကို ျပႆနာအသစ္ေတြ၊ အလားအလာအသစ္ေတြနဲ႔ ရင္ဆိုင္ေစရတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ စကတည္းကပဲ လက္နဲ႔ဦးေႏွာက္ အဓိကဆက္သြယ္မႈ ရွိခဲ့တယ္။<br /><br />လူဟာ ပ႐ိုင္းမိတ္ေတြမွာ ဒုတိယအျမင့္မားဆံုးျဖစ္တဲ့ လူေမ်ာက္ေတြနဲ႔ျခားနားတဲ့အခ်က္ကေတာ့ လမ္းေလွ်ာက္တတ္ျခင္းနဲ႔ မတ္တတ္ရပ္ႏိုင္ျခင္းပဲျဖစ္တယ္။ လမ္းေလွ်ာက္တတ္တာဟာ သစ္ေတာထဲက ထြက္လာေတာ့ ေျမၾကီးေပၚကို ဆင္းခဲ့ရလို႔ လို႔ အခ်ိဳ႕က ယူဆတယ္။ ဘယ္လိုေၾကာင့္ပဲျဖစ္ေစ အဓိကအခ်က္ကေတာ့ လူမွာ လက္နဲ႔ေျခ လုပ္ငန္းပိုင္းျခားမႈ ၿပီးျပတ္လို႔သြားျခင္းပါပဲ။ လူ႔ရဲ႕ ေျခေခ်ာင္းေလးေတြဟာ ကိုင္ဖမ္းႏိုင္စြမ္း ကင္းမဲ့လို႔သြားတယ္။ လူ႔ရဲ႕လက္ေခ်ာင္းေလးေတြဟာ ေမ်ာက္ေတြမွာမရွိတဲ့ အေသးစိတ္ ကၽြမ္းကၽြမ္းက်င္က်င္ လုပ္ႏိုင္စြမ္း ရွိလာတယ္။ ေမ်ာက္ေတြဟာ တုတ္တို႔ ခဲတို႔ကို ကိုင္တြယ္ႏိုင္ပါရဲ႕။ ဒါေပမယ့္ လူ႔ရဲ႕လက္ကသာ ဒါေတြကို လက္နက္ကိရိယာေတြျဖစ္ေအာင္ ပံုေဖာ္ႏိုင္စြမ္းရွိေလတယ္။<br /><br />ဒီအဆင့္ဟာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေပးမယ့္အဆင့္ျဖစ္တယ္။ ေနထိုင္မႈ နည္းလမ္းအသစ္တခုကို ဒါက လမ္းဖြင့္ေပးခဲ့တယ္။ လက္နက္ကိရိယာေတြ ကိုင္ေဆာင္ၿပီး သူဟာ ကိုယ့္အစားအစာကို ယူစား႐ံုမဟုတ္ေတာ့ဘဲ ထုတ္လုပ္လို႔လာတယ္။ သဘာဝက ေပးကမ္းထားတာကို ဆြဲယူ႐ံုမဟုတ္ေတာ့ဘဲ ေျမကိုတူး၊ အပင္စိုက္၊ ေရေလာင္း၊ အသီးအႏွံရိတ္၊ အေစ့ေတြကိုၾကိတ္၊ မုန္႔ဖုတ္လို႔လာတယ္။ သူဟာ သဘာဝကို ထိန္းခ်ဳပ္ဖို႔ လက္နက္ကိရိယာေတြကို သံုးလာတယ္။ သဘာဝကို ထိန္းခ်ဳပ္ဖို႔ၾကိဳးစားရင္း သဘာဝဆိုတာ သူ႔ဆႏၵနဲ႔ သီးျခားကင္းလြတ္ၿပီး ကိုယ္ပိုင္နိယာမတရားေတြနဲ႔ပါလားလို႔ သေဘာေပါက္လာတယ္။ သခၤါရတရားတို႔ ျဖစ္ၾက ပ်က္ၾကပံုကို သိျမင္လာတာနဲ႔အမွ် ဒါေတြျဖစ္ပ်က္ေအာင္ ဘယ္လိုလုပ္ရမယ္ကိုပါ သိနားလည္လာတယ္။ သဘာဝရဲ႕နိယာမတရားေတြရဲ႕ ႐ုပ္ဘဝလိုအပ္ခ်က္ကို အသိအမွတ္ျပဳလာတာနဲ႔အမွ် မိမိအလိုကိစၥျပည့္ဝေရးအတြက္ သူတို႔ကို အသံုးခ်ႏိုင္တဲ့ အစြမ္းသတၱိကိုပါ ရရွိလို႔လာတယ္။ သူတို႔ရဲ႕ေက်းကၽြန္မဟုတ္ေတာ့ဘဲ သခင္ျဖစ္လာၿပီးျဖစ္တယ္။<br /><br />အျခားတဖက္ကလည္း နိယာမတရားေတြရဲ႕႐ုပ္ပိုင္းလိုအပ္ခ်က္ကို အသိအမွတ္ျပဳဖို႔ မစြမ္းႏိုင္ဘဲရွိတာနဲ႔အမွ် မိမိပတ္ဝန္းက်င္က ကမ႓ာၾကီးကို စိတ္ဆႏၵေစစားမႈနဲ႔ ေျပာင္းလဲလို႔ရႏိုင္ေတာ့မွာလို႔ ႐ႈျမင္လာတယ္။ ဒါဟာ ေမွာ္အတတ္ရဲ႕အေျခခံပါပဲ။ ေမွာ္အတတ္ဆိုတာဟာ တကယ့္အတတ္ရဲ႕ခၽြတ္ယြင္းခ်က္ေတြကို အစားထိုးစရာ လွည့္စားတဲ့အတတ္လို႔ ေဖာ္ျပရလိမ့္မယ္။ ဒါမွမဟုတ္ ဒိထက္ တိတိက်က်ဆိုရရင္ တကယ့္အတတ္ကို စိတ္ပိုင္းအျမင္နဲ႔က်င့္သံုးျခင္းပါပဲ။ ေမွာ္အတတ္နဲ႔ စီရင္တယ္ဆိုရာမွာ အ႐ိုင္းအစိုင္းလူေတြဟာ သူတို႔ျဖစ္ေစလိုတဲ့သဘာဝျဖစ္ရပ္ကို အတုခိုးျပဳလုပ္ျခင္းအားျဖင့္ မိမိတို႔ရဲ႕ပတ္ဝန္းက်င္မွာ မိမိတို႔ရဲ႕ဆႏၵကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ႏိုင္ဖို႔ ၾကိဳးစားၾကည့္ၾကျခင္းပဲျဖစ္တယ္။ မိုးကို လိုခ်င္ရင္ တိမ္ေတြစု႐ံုးေနၾကဟန္၊ မိုးခ်ံဳးဟန္၊ မိုးတဖြဲဖြဲရြာက်ဟန္ အတုခိုးၿပီး ျပဳလုပ္တဲ့အကကို ကၾကတယ္။ ဒီတိုင္းျပည္မွာေတာင္မွ တခ်ိဳ႕ေတာက်တဲ့နယ္ေတြမွာ ရန္သူရဲ႕႐ုပ္ပံုကို ဖေယာင္းနဲ႔ျပဳလုပ္ၿပီး အပ္ကေလးေတြ ထိုးသြင္းတာတို႔၊ မီးေပၚမွာ အရည္ေပ်ာ္ေစတာတို႔ စသျဖင့္ ျပဳလုပ္တဲ့လူေတြအေၾကာင္း ရံဖန္ရံခါ ၾကားၾကရတယ္။ ဒါဟာ ေမွာ္အတတ္ပါပဲ။ ကိုယ္လိုခ်င္တဲ့အျဖစ္ (မုန္းေနတဲ့သူ ေသျခင္း)ကို အတုျပဳလုပ္ျခင္းပါပဲ။ (ကိုးကားခ်က္အညႊန္း ၂။ ။ေဂ် ဘီ ဟယ္ရီဆန္ "ေရွးေခတ္ အႏုပညာနဲ႔က်င့္ထံုး" ၁၉၁၃)<br /><br />အစပိုင္းမွာ ကုန္ထုတ္လုပ္ေရးအလုပ္ဟာ စုေပါင္းအလုပ္ျဖစ္တယ္။ လက္ေတြအမ်ားၾကီး အတူစုေပါင္းလုပ္ကိုင္ၾကတာပဲ။ အဲဒီလိုအေျခအေနေတြမွာ လက္နက္ကိရိယာေတြ သံုးျပဳလာတာေၾကာင့္ ဆက္သြယ္ေရးနည္းလမ္းအသစ္တခု ျဖစ္ေပၚလာေစတယ္။ တိရိစၧာန္ေတြရဲ႕ေအာ္သံေတြဟာ အင္မတန္ေဘာင္က်ဥ္းတယ္။ လူမွာက်ေတာ့ အသံပီျမည္ၿပီးလာတယ္။ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့လူစုရဲ႕လႈပ္ရွားမႈေတြကို ထိန္းကိုင္ေပးတဲ့ နည္းလမ္းတရပ္အျဖစ္ အသံုးခ်ၿပီး စနစ္တက် ျဖစ္ေစခဲ့ၾကတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ လက္နက္ကိရိယာေတြ တီထြင္ရင္း လူဟာ စကားကိုပါ တီထြင္ခဲ့တယ္။ ဒါမွာလည္း လက္နဲ႔ဦးေႏွာက္ အဆက္အသြယ္ကို က်ေနာ္တို႔ ေတြ႔ၾကရျပန္တယ္။<br /><br />ကေလးငယ္ေလးတဦး ကစားစရာ တူတေခ်ာင္းကို ကိုင္တြယ္ဖို႔ ပထမဆံုးအၾကိမ္ ၾကိဳးပမ္းေနပံုကိုၾကည့္ရင္ ကမ႓ာဦးဆီက လက္နက္ကိရိယာေတြ ကိုင္တြယ္ဖို႔ၾကိဳးပမ္းၾကရာမွာ ဘယ့္ကေလာက္ စိတ္ဓါတ္အင္အား အသံုးျပဳရွာၾကရမယ္ဆိုတာကို ခန္ပမွန္းလို႔ၾကည့္ႏိုင္တယ္။ သူငယ္တန္း ဂီတအဖြဲ႔တခုက ကေလးငယ္ေတြလို လူစုဟာ အတူလုပ္ကိုင္ၾကရာမွာ ေျခလက္ေတြ လႈပ္ရွားတိုင္း၊ တုတ္ေတြ ေက်ာက္ခဲေတြကို ေထာင္းထုတိုင္း အားလံုး တညီတညာ ရြတ္ဆိုၾကတဲ့ မပီတပီေအာ္သံနဲ႔ စည္းဝါးကိုက္ေပးၾကေပလိမ့္မယ္။ အဲဒီလို ပါးစပ္က လိုက္ေပးမႈမပါဘဲ အလုပ္လုပ္လို႔ ရမယ္မဟုတ္ဘူး။ ဒီလိုနဲ႔ စကားဟာ ကုန္ထုတ္လုပ္ေရးလက္ေတြ႔နည္းလမ္းအျဖစ္ ထြက္ေပၚခဲ့ရတာပါပဲ။ (ကိုးကားခ်က္အညႊန္း ၃။ ။ဘီ မာလီေနာ့စတီး "သႏၲာဥယ်ာဥ္မ်ားနဲ႔ သူတို႔ရဲ႕ေမွာ္စြမ္း" ၁၉၃၅ တြဲ ၂၊ စာ ၂၃၂။ စီ ေဂ် ေအာ့ဂ္ဒင္နဲ႔ အိုင္ ေအ ရစ္ခ်ဒ္တို႔ရဲ႕ "အဓိပၸါယ္ရဲ႕အဓိပၸါယ္" ၁၉၂၇ မွ 'ကမ႓ာဦးေခတ္ ဘာသာစကားမ်ားမွ အဓိပၸါယ္ျပႆနာ')<br /><br />လူသားရဲ႕ကၽြမ္းက်င္မႈ တိုးတက္လာတာနဲ႔အမွ် ပါးစပ္နဲ႔လိုက္ေပးရတာလည္း လက္ေတြ႔လိုအပ္ခ်က္အျဖစ္က ရပ္စဲသြားတယ္။ အလုပ္သမားေတြဟာ တဦးခ်င္း လုပ္ကိုင္ႏိုင္လာၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ စုေပါင္းလုပ္ေဆာင္မႈကိရိယာကေတာ့ ေပ်ာက္ပ်က္မသြားဘူး။ တကယ့္အလုပ္ကို မစတင္ခင္ ကၾကတဲ့ ဇာတ္တိုက္မႈတခုအေနနဲ႔ က်န္ရစ္ခဲ့တယ္။ အရင္က လုပ္ငန္းနဲ႔ခြဲခြါလို႔ မရစေကာင္းတဲ့ စုေပါင္းခ်ိန္ကိုက္ယူရတဲ့ လႈပ္ရွားမႈေတြကို ျပန္လည္ကျပၾကတဲ့ အကတမ်ိဳးပါပဲ။ ဒါဟာျဖင့္ ကေန႔အထိ အ႐ိုင္းအစိုင္းေတြ ကျပလို႔ေနၾကေသးတဲ့ သ႑ာန္တု ကကြက္ပဲေပါ့။<br /><br />တခ်ိန္ထဲမွာ စကားဟာ တိုးတက္ျဖစ္ထြန္းလာတယ္။ လက္နက္ကိရိယာေတြ ကိုယ္တြယ္ေရးမွာ လိုက္ဖက္လုပ္ရတဲ့ လမ္းညႊန္တခုအျဖစ္နဲ႔ စတင္ခဲ့ရာက က်ေနာ္တို႔နားလည္ေနတဲ့ ဘာသာစကားမ်ိဳး ျဖစ္လာပါတယ္။ လံုးဝ ပီပီျမည္ျမည္ရြတ္ဆိုရတဲ့၊ လံုးဝ အသိနဲ႔ွယွဥ္တဲ့ တဦးနဲ႔တဦး ဆက္သြယ္ေရးနည္းလမ္း ျဖစ္လာတယ္။ သ႑ာန္တုအကမွာေတာ့ ရြတ္ဆိုရတဲ့အပိုင္းအျဖစ္ ဆက္လက္တည္ရွိေနၿပီး ေမွာ္အတတ္ဆိုင္ရာက႑ကို ဆက္လက္ထိန္းသိမ္းထားေသးတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ဘာသာစကားအားလံုးမွာ ေျပာပံုေျပာနည္း ႏွစ္နည္း ေတြ႔ၾကရတယ္။ အခ်င္းခ်င္း ေန႔စဥ္ သာမန္ဆက္သြယ္ေရးနည္းလမ္းျဖစ္တဲ့ ႐ိုး႐ိုးစကားရယ္၊ ပိုမိုေလးနက္ၿပီး စုေပါင္းရြတ္ဆိုရတာနဲ႔ ပိုမိုသင့္ျမတ္တဲ့၊ စိတ္ကူးယဥ္ဆန္တဲ့၊ နိမ့္ျမင့္သံ ညီညြတ္တဲ့၊ ေမွာ္သေဘာပါတဲ့ အသံုးအႏႈန္းတခုျဖစ္တဲ့ ကဗ်ာစကားရယ္လို႔ ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />(ဆက္လက္ ေဖာ္ျပပါမယ္)<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3025185229878063242-1312699346421155310?l=nayminni-pauk.blogspot.com' alt='' /></div>ေနမင္းနီhttp://www.blogger.com/profile/15375920897554313983noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3025185229878063242.post-74145691456454855582009-11-23T15:59:00.003+05:302010-03-27T16:59:38.523+05:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_ktmrWVFxHWU/S63sFk0m84I/AAAAAAAAALE/83p4fc7cR30/s1600/poetry1.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 183px; height: 200px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_ktmrWVFxHWU/S63sFk0m84I/AAAAAAAAALE/83p4fc7cR30/s200/poetry1.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5453274304343372674" /></a><br /><strong>၁။ စကားႏွင့္ ေမွာ္အတတ္ (စာ ၅ မွ ၁၂)</strong><br /><br />ဒီစာတမ္းရဲ႕အေၾကာင္းအရာက ကဗ်ာရဲ႕ရင္းျမစ္မူလနဲ႔ ျဖစ္ေပၚတိုးတက္မႈျဖစ္တယ္။ ဒါဟာ လူမႈသိပၸံ၊ စိတ္ပညာနဲ႔ ဘာသာသိပၸံဆိုင္ရာ ျပႆနာျဖစ္တယ္။ ဒီလိုျဖစ္တဲ့အတိုင္းလည္း ေဆြးေႏြးသြားပါမယ္။ ကဗ်ာကို ကဗ်ာသက္သက္အတြက္သာ အရသာခံ႐ံုနဲ႔ ေရာင့္ရဲေၾကနပ္ၾကသူေတြအဖို႔ေတာ့ ဒီအစီအစဥ္ဟာ စိတ္ဝင္စားစရာမေကာင္းသလိုလို ရွိေကာင္းရွိေနေပလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ့္ရဲ႕အေတြ႔အၾကံဳအရ ကဗ်ာဟာ သိပၸံနည္းက်က် ေလ့လာလိုက္ရင္ ေရာ့ဖို႔ေဝးစြ ပိုလို႔ပဲ အရသာခံလို႔ ေကာင္းလာပါေသးေတာ့တယ္။ ကဗ်ာကို ျပည့္ျပည့္ဝဝ အရသာခံႏိုင္ဖို႔အတြက္ ကဗ်ာဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာကို နားလည္ရေပလိမ့္မယ္။ ကဗ်ာ ဘာလဲလို႔ နားလည္ဖို႔ ကဗ်ာ ဘယ္လိုျဖစ္ေပၚလာတယ္၊ ၾကီးထြားလာတယ္ဆိုတာေတြကို ေစ့ငုေလ့လာရေပလိမ့္မယ္။ ၿပီးေတာ့တခါ ကမ႓ာဦးေခတ္ကဗ်ာကို ေလ့လာျခင္းေၾကာင့္ က်ေနာ္တို႔ေခတ္ကဗ်ာရဲ႕ အနာဂတ္နဲ႔ပတ္သက္လို႔ အသံုးဝင္ဖြယ္ သင္ခန္းစာေတြကို ရႏိုင္ေပလိမ့္မယ္လို႔လည္း က်ေနာ္ယံုၾကည္တယ္။ ဒီအဆိုျပဳခ်က္ေတြ ဘယ္၍ဘယ္မွ်အထိ မွန္တယ္ဆိုတာကို စာဖတ္သူဟာ ကိုယ္တိုင္ဆံုးျဖတ္ပါလိမ့္မယ္။ ေလာေလာဆယ္မွာေတာ့ က်ေနာ့္အေနနဲ႔ ဘာ့ေၾကာင့္ ဒီသေဘာထားမ်ိဳး ရွိရတယ္ဆိုတာ ရွင္းလင္းတင္ျပၿပီးတဲ့ေနာက္ ဒံုရင္းအေၾကာင္းအရာကို ဆက္လက္ေဆြးေႏြးသြားမယ္ျဖစ္ပါတယ္။<br /><span id="fullpost"><br />က်ေနာ္ အေကာင္းဆံုးသိတဲ့ကဗ်ာကေတာ့ အဂၤလိပ္၊ ဂရိနဲ႔ အိုင္းရစ္ကဗ်ာျဖစ္တယ္။ ဒီသံုးခုကိုမွ တြဲၿပီးသိရတာကေတာ့ မေတာ္တဆ ၾကံဳဆံုရျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ျဖစ္ရပံုက ဂရိနဲ႔အဂၤလိပ္ကဗ်ာတို႔ဟာ ယဥ္ေက်းမႈေခတ္ကဗ်ာပိုင္းမွာ ေရွးေဟာင္းေရာ ေခတ္သစ္အတြက္ပါ အေကာင္းဆံုး စံနမူနာေတြျဖစ္ၾကၿပီး အိုင္းရစ္ကဗ်ာဟာ ဂရိကဗ်ာေလာက္ ေရွးပိုင္းမက်ေပမယ္လို႔ တနည္းတဖံုအားျဖင့္ ကမ႓ာဦးေခတ္ပိုင္းဆံေနတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီသံုးခုက က်ေနာ့္ကို ရွည္လ်ားတဲ့ ရာဇဝင္ေၾကာင္းအျမင္ ရရွိေစပါတယ္။<br /><br />ဂရိႏွင့္အဂၤလိပ္ကဗ်ာမွာ ၾကီးၾကီးမားမား ျခားနားခ်က္ၾကီးေတြ ရွိၾကတဲ့အနက္ တခုကေတာ့ ေရွးေခတ္ဂရိေတြမွာ ကဗ်ာဆိုရင္ ဂီတနဲ႔ ေရာဖက္ေနျခင္းပဲျဖစ္တယ္။ အတီးသက္သက္ဂီတ၊ စကားလံုးမပါတဲ့ဂီတရယ္လို႔ မရွိဘူး။ ေကာင္းေပ့ဆိုတဲ့ ကဗ်ာအမ်ားစုဟာ ဂီတနဲ႔တီးမႈတ္ဖို႔ စပ္ဆိုခဲ့ၾကျခင္းျဖစ္တယ္။ အိုင္းရစ္ကဗ်ာမွာလည္း ကဗ်ာနဲ႔ဂီတ ပူးပူးကပ္ကပ္ ေရာေထြးယွက္တင္ရွိေနတယ္။ ဒါဟာ သာမန္က်ိဳးေၾကာင္းဆက္စပ္ ေတြးေခၚေျပာဆိုျခင္းမွ်မဟုတ္ဘူး။ ဒီေန႔ထက္ထိ တကယ္ျမင္ေတြ႔ေနရတဲ့ကိစၥပဲျဖစ္တယ္။ ပံုႏွိပ္စာလံုးနဲ႔ က်ေနာ္ေတြ႔ဖူးတာၾကာၿပီျဖစ္တဲ့ အိုင္းရစ္ကဗ်ာတခ်ိဳ႕ကို လယ္သမားအဆိုေက်ာ္တေယာက္က ေရွး႐ိုးအစဥ္အလာ ဟန္ပန္အတိုင္း သီဆိုေနတာကို ပထမဆံုးအၾကိမ္ ၾကားဖူးလိုက္ရတာကို က်ေနာ္ ေမ့ႏိုင္ေတာ့မယ္မဟုတ္ပါဘူး။ က်ေနာ့္အဖို႔ လံုးဝသစ္ဆန္းတဲ့ အေတြ႔အၾကံဳတရပ္ျဖစ္ေနေပတယ္။ ဒါမ်ိဳးကို ကဗ်ာမွာေရာ ဂီတမွာေရာ တခါဖူးမွ် က်ေနာ္မၾကားဖူးဘူး။ <br /><br />အိုင္းရစ္ကဗ်ာမွာ အျခားဝိေသသ လကၡဏာတခု ရွိေသးတယ္။ ဒါဟာလည္း က်ေနာ့္အဖို႔ အသစ္အဆန္းပဲျဖစ္တယ္။ စိတ္ထဲမွာ ေလးေလးနက္နက္ စြဲထင္ၿပီးေနခဲ့ပါတယ္။ အဂၤလိပ္လူမ်ိဳး အမ်ားအျပားအဖို႔ရာမွာ ကဗ်ာဆိုတာ ပိတ္ထားတဲ့ စာအုပ္တအုပ္ပဲျဖစ္တယ္။ ကဗ်ာကို သိလည္းမသိၾက ဂ႐ုလည္း မစိုက္ၾကဘူး။ ကဗ်ာမွာ စိတ္ဝင္စားမႈရွိပါတယ္ဆိုတဲ့သူ အနည္းငယ္မွာပဲ ကဗ်ာဟာ သူတို႔ရဲ႕ေန႔စဥ္ဘဝထဲကို မ်ားမ်ားစားစား ဝင္ေရာက္ေနတယ္လို႔ေျပာႏိုင္သူ မ်ားမ်ားမရွိလွဘူး။ အိုင္းရစ္လယ္သမားေတြထဲမွာေတာ့ လံုးဝ ဒီလိုမဟုတ္ဘူး။ သူတို႔အဖို႔မွာေတာ့ ကဗ်ာဆိုတာ စာအုပ္ေတြနဲ႔ ဘာမွမဆိုင္ဘူး။ သူတို႔အမ်ားစုဟာ စာမတတ္ၾကဘူး။ ကဗ်ာဟာ သူတို႔ႏႈတ္ဖ်ားေပၚမွာ အသက္ရွင္ေနတယ္။ ကဗ်ာဟာ ဘံုပစၥည္းျဖစ္တယ္။ လူတိုင္း ကဗ်ာကို သိတယ္။ လူတိုင္း ကဗ်ာကို ခ်စ္တယ္။ နိစၥဓူဝ စကားစျမည္ေျပာဆိုၾကရာမွာ ကဗ်ာဟာ အျမဲတေစ ပလံုထိုးၿပီး ထြက္ေပၚေနတယ္။ ဒါေပမယ့္ဖန္တီးမႈသေဘာလည္း ပါေသးတာပဲ။ ထူးထူးျခားျခားျဖစ္ရပ္တခုၾကံဳလာတိုင္း အဲဒီျဖစ္ရပ္ကို ဂုဏ္ျပဳတဲ့အေနနဲ႔ သီခ်င္းတပုဒ္ စပ္လိုက္ၾကတယ္။ စပ္လိုက္ၾကတယ္လို႔ ဆိုလိုက္ရေပမယ့္ ဒီစကားလံုးဟာ သင့္ေလ်ာ္လွတာေတာ့မဟုတ္ဘူး။ ဒီသီခ်င္းေတြကို စပ္ၾကရာမွာ က်ေနာ္တို႔နားလည္တဲ့ စပ္နည္းမ်ိဳး မဟုတ္ဘူး။ လက္တန္း ဆိုလိုက္ၾကျခင္းသာျဖစ္တယ္။ အိုင္းရစ္ေက်းရြာအမ်ားအျပားမွာ မၾကာလွမီကအထိ ေရွး႐ိုးစဥ္လာအတိုင္း သင္ၾကားတတ္ေျမာက္ထားတဲ့ ကဗ်ာဆရာတဦး ရွိေသးတယ္။ သူဟာ က်ေနာ္တို႔ေခတ္သစ္ အဂၤလိပ္ကဗ်ာထက္ေတာင္ နည္းစနစ္မ်ားေသးတဲ့ ကဗ်ာပံုစံေတြနဲ႔ကိုပဲ စ်ာန္ဝင္လာတာနဲ႔ ႐ုတ္တရက္ လက္တန္းထ,ၿပီး ကဗ်ာေတြထုတ္လုပ္ႏို္ငတဲ့ ပါရမီစြမ္းရွိတယ္။ က်ေနာ္အသိကၽြမ္းဆံုး ေက်းရြာတရြာမွာ နာမည္ေက်ာ္ကဗ်ာဆရာတဦးရွိတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္ေလးဆယ္ေလာက္က ေသသြားရွာပါၿပီ။ သူ႔ကဗ်ာေတြဟာ လက္တန္းစပ္ေတြခ်ည္း၊ အခါအခြင့္ၾကံဳလို႔ စပ္ဆိုလိုက္တာခ်ည္း မ်ားတယ္။ သူေသတဲ့ညကဆိုရင္ ေခါင္းကို တံေတာင္နဲ႔ေထာက္ၿပီး အိပ္ယာထဲမွာ လဲေလ်ာင္းရင္း အစဥ္မျပတ္ ကဗ်ာေတြ တသီတတန္းၾကီး ရြတ္ဆိုသြားတယ္လို႔ အိမ္သားေတြက ေျပာျပလိုက္တာကို မွတ္မိပါေသးတယ္။<br /><br />ဒီအေတြ႔အၾကံဳေတြ ေတြ႔ၾကံဳရၿပီးတဲ့ေနာက္ ဂရိကဗ်ာဘက္ကို ဦးလွည့္ခဲ့တဲ့အခါမွာ က်ေနာ္ဟာ ေအးခီးလုလို၊ ပင္ဒါလို ေရွးဂရိကဗ်ာဆရာေတြဟာ က်ေနာ္တို႔လို ေဖာင္တိန္နဲ႔ စာရြက္နဲ႔ တမင္ဖ်စ္ညႇစ္ထုတ္ၿပီးေတာ့တာပဲ ကဗ်ာကို စပ္ဆိုခဲ့ၾကတာလား၊ စာမတတ္ရွာတဲ့ အိုင္းရစ္ကဗ်ာဆရာၾကီးလို စ်ာန္ဝင္စားခိုက္ စပ္ဆိုသြားၾကတာလားဆိုတဲ့ေမးခြန္းကို ကိုယ့္ကိုယ္ကို မေမးဘဲ မေနႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္ရပါတယ္။<br /><br />ဒီပုဂၢိဳလ္ဟာ ျခြင္းခ်က္ထားရေလာက္ေအာင္ ပါရမီထူးတဲ့ပုဂၢိဳလ္ေတာ့မွန္တယ္။ သူဟာ သူ႔အရင္ လူသားဆက္က ကဗ်ာဆရာတဦးဦးထံမွာ မိမိရဲ႕အတတ္ပညာကို ေလ့လာသင္ယူခဲ့တဲ့ ေၾကးစားကဗ်ာဆရာမွန္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ေၾကးစားကဗ်ာဆရာနဲ႔ တျခားျပည္သူေတြၾကားမွာ တိက်တဲ့ နယ္ျခားမ်ဥ္းေၾကာင္း ဆြဲလို႔မရတာကို မၾကာမီ က်ေနာ္သိလာရတယ္။ အဆင့္အတန္း ကြာျခားမႈသာရွိတယ္။ တစံုတခုေသာ အတိုင္းအတာအထိေတာ့ သူတို႔အားလံုး ကဗ်ာဆရာေတြခ်ည္းပဲျဖစ္ၾကတယ္။ သူတို႔ေျပာၾကဆိုၾကေလရာမွာ အျမဲတေစ ကဗ်ာအျဖစ္ ႐ုတ္တရက္ ေပါက္ကြဲသြားေလ့ရွိတယ္။ က်ေနာ္တို႔ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းမွာ လူသိတာထက္ ကဗ်ာကို ပိုမိုသိရွိၾကတာနဲ႔အမွ် သာမန္လူဟာ ကဗ်ာဆရာျဖစ္ေနတယ္။ ဥပမာတခု ေပးပါရေစ။ အမ်ားၾကီးထဲက တခုပါပဲ။<br /><br />တညေနသား အတၱလန္တိတ္ သမုဒၵရာၾကီးေပၚမွာ မိုးၿပီးတည္ရွိေနတဲ့ အဲဒီေက်းရြာထဲက ျဖတ္ၿပီး လမ္းေလွ်ာက္လာခဲ့ေတာ့ က်ေနာ္ဟာ ေက်းရြာေရတြင္းကို ေရာက္လာခဲ့တယ္။ အဲဒီမွာ က်ေနာ့္မိတ္ေဆြတဦးျဖစ္တဲ့ ေတာသူမၾကီးကို ေတြ႔ရတယ္။ သူဟာ ေရပံုးေတြကို ေရျဖည့္ၿပီးကာစပဲရွိၿပီး ပင္လယ္ျပင္ေပၚ ေငးလို႔ၾကည့္ေနတယ္။ သူ႔ေယာက္်ား ေသရွာၿပီ။ သူ႔သား ၇ ေယာက္က မက္ဆာျခဴးဆက္နယ္ စပရင္းဖီးလ္မွာ သူ႔စကားအတိုင္း ေျပာရရင္ ‘<strong>လြင့္</strong>’ေနၾကတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ ေလးငါးရက္က သားတေယာက္ဆီက စာေရာက္လာတယ္။ သူ႔ကို သူတို႔ဆီ လိုက္ခဲ့ပါ၊ ဒါမွ စိတ္လက္ခ်မ္းခ်မ္းသာသာနဲ႔ မေသခင္ ေနသြားရမယ္၊ လာဖို႔သဘာတူရင္ ခရီးစရိတ္ ပို႔လိုက္မယ္ စသျဖင့္ စာထဲမွာ တိုက္တြန္းထားတယ္။ ဒါေတြအကုန္လံုးကို က်ေနာ့္ကို အေသးစိတ္ေျပာျပေနတယ္။ သူ႔ဘဝကိုလည္း ေတာင္ကုန္းေတြဆီကေန ျမက္ခင္းေတြဆီ ေဝးေဝးလံလံသြားရပံု၊ ၾကက္ေတြ ဆံုး႐ံႈးရပံု၊ မဲေမွာင္ မီးခိုးထူလွတဲ့ တဲကေလး စသျဖင့္ ျခယ္မႈန္းျပေနတယ္။ အဲဒီေနာက္ သူစိတ္ကူးယဥ္လို႔ရတဲ့အတိုင္း အေမရိကန္ျပည္အေၾကာင္း ေျပာျပေနျပန္တယ္။ လမ္းေတြေပၚမွာ ေရႊကို ေကာက္လို႔ရႏိုင္တဲ့ ေရႊတိုင္းျပည္တျပည္လို စိတ္ကူးျပတယ္။ ေကာ့ကို မီးရထားခရီး သြားရပံု၊ အတၱလန္တိတ္ သမုဒၵရာၾကီးကိုျဖတ္ၿပီး သေဘာၤာစီးသြားရပံု၊ အိုင္းရစ္ေျမမွာပဲ ေခါင္းခ်သြားဖို႔ ေတာင့္တမိပံုေတြကို တလြမ္းတေဆြး ေျပာျပပါတယ္။ ေျပာရင္းေျပာရင္း သူဟာ စိတ္လႈပ္ရွားတက္ၾကြလို႔လာတယ္။ သူ႔စကားအသံုးအႏႈန္းဟာ ပိုလို႔သြက္လာတယ္။ ပိုလို႔ခမ္းခမ္းနားနားျဖစ္လာတယ္။ နိမ့္ျမင့္သံညီ ဂီတသံပါပါျဖစ္လို႔လာတယ္။ သူ႔တကိုယ္လံုးဟာ အိပ္မက္မက္ေနသူလို ဧယဥ္က်ဴးေနသူလို ယိမ္းထိုးလို႔လာတယ္။ အဲဒီေနာက္ ရယ္ရယ္ေမာေမာနဲ႔ ေရပံုးေတြကိုမ,ၿပီ က်ေနာ့္ကိုႏႈတ္ဆက္ အိမ္ျပန္သြားပါေရာ။<br /><br />ဘယ္လိုအႏုပညာဟိတ္ဟန္မွ မထုတ္ရွာတဲ့ အမယ္အိုၾကီးတဦးဆီက ၾကိဳတင္ေတြးေခၚထားျခင္းမရွိဘဲ အခုလို ေပါက္ကြဲထြက္လာရာမွာ ကဗ်ာရဲ႕လကၡဏာအားလံုး ပါေနတယ္။ စ်ာန္ဝင္စားျခင္းေပါ့။ ကဗ်ာဆရာတေယာက္ စ်ာန္ဝင္စားတယ္ဆိုရာမွာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။<br /><br />ဒီေမးခြန္းေတြ က်ေနာ့္စိတ္ထဲ အေကာင္အထည္ေပၚလာရာမွာ က်ေနာ္ဟာျဖင့္ ကဗ်ာရဲ႕ရင္းျမစ္မူလ ျပႆနာတရပ္လံုးမွာ အက်ံဳးဝင္လို႔လာေနတာကို သေဘာေပါက္လိုက္မိပါတယ္။ ဒါနဲ႔ လုပ္ရမယ့္တခုေသာအလုပ္ဟာျဖင့္ စနစ္တက်ေလ့လာဖို႔ပဲျဖစ္ေတာ့တယ္လို႔ က်ေနာ္ ဆံုးျဖတ္လိုက္မိေတာ့တယ္။ ဒီစာတမ္းမွာ တင္ျပမယ့္အခ်က္ေတြဟာ က်ေနာ္ျပဳလုပ္ၿပီးသေလာက္ အဲဒီေလ့လာမႈေတြရဲ႕အက်ိဳးတရားေတြပါပဲ။<br /><br />(ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါ့မယ္)<br /></span><strong></strong><strong></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3025185229878063242-7414569145645485558?l=nayminni-pauk.blogspot.com' alt='' /></div>ေနမင္းနီhttp://www.blogger.com/profile/15375920897554313983noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3025185229878063242.post-83525603453094464022009-11-20T10:57:00.002+05:302010-03-27T17:01:54.802+05:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_ktmrWVFxHWU/S63sl7dIEBI/AAAAAAAAALM/hfQo9vknTFk/s1600/marx.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 168px; height: 200px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_ktmrWVFxHWU/S63sl7dIEBI/AAAAAAAAALM/hfQo9vknTFk/s200/marx.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5453274860174708754" /></a><br /><strong>စကားခ်ီး</strong><br /><strong>ပါေမာကၡ ဘင္ဂ်မင္ ဖယ္ရင္တန္</strong><br /><br />ဒီစာစဥ္ေလးေတြကေတာ့ မာ့က္စ္ ကြယ္လြန္ျခင္း အႏွစ္ ၆၀ ျပည့္ေျမာက္တဲ့ ၁၉၄၃ ခုႏွစ္မွာ ၿဗိတိသွ် မာ့က္စ္ဝါဒသမားေတြက သူ႔ကို သတိတရ ဂုဏ္ျပဳတဲ့အေနနဲ႔ စတင္ထုတ္ေဝခဲ့ၾကတဲ့ စာစဥ္ေလးမ်ား ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီစာစဥ္ရဲ႕ရည္ရြယ္ခ်က္က မာ့က္စ္ဝါဒ ဂႏၴဝင္စာေပေတြကို ဋီကာဖြင့္ျပဖို႔ထက္ ပစၥကၡျပႆနာအရပ္ေတြအေပၚမွာ မာ့က္စ္ဝါဒအျမင္နဲ႔ ေဝဖန္သံုးသပ္ခ်က္တရပ္ တင္ျပဖို႔ပဲျဖစ္ပါတယ္။<br /><span id="fullpost"><br />ကမ႓ာၾကီးျပန္လည္ထူေထာင္ေရးမွာ မာ့က္စ္ဝါဒက ပါဝင္ရြက္ေဆာင္စရာ ရွိေနပါတယ္။ ကမ႓ာၾကီးကို ဒီမိုကေရစီအေျခခံေပၚကလြဲလို႔ ျပန္လည္တည္ေဆာက္လို႔မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။ ဒီမိုကေရစီဆိုရာမွာ မရွိႏြမ္းပါးမႈက လြတ္လပ္ေရး၊ အနာေရာဂါက လြတ္လပ္ေရး၊ ေၾကာက္ရြံ႕ထိတ္လန္႔ျခင္းက လြတ္လပ္ေရးကိုသာ ဆိုလိုတာမဟုတ္ဘူး။ အေတြးအေခၚလြတ္လပ္ေရးကို က်ယ္ျပန္႔ႏိုင္သမွ် က်ယ္ျပန္႔ေစေရးလည္းျဖစ္တယ္။ ဒီမိုကေရစီဆိုရာမွာ လူတိုင္းလူတိုင္းက အမ်ားေကာင္းက်ိဳးအတြက္ လုပ္ကိုင္ဖို႔ အခြင့္အေရးနဲ႔တာဝန္ကိုသာ လိုအပ္တာမဟုတ္ဘူး။ အမ်ားေကာင္းက်ိဳးအတြက္ ေတြးေခၚဖို႔ အခြင့္အေရးနဲ႔တာဝန္လည္း လိုတယ္။ ဒီရည္ရြယ္ခ်က္ ေအာင္ျမင္ဖို႔အတြက္ မာ့က္စ္ဝါဒဟာ အင္အားေကာင္းလွတဲ့ အင္ဂ်င္စက္ၾကီးတခုပဲ။ မာ့က္စ္ဝါဒမွာလို သိပၸံပညာကို ယံုၾကည္တာ၊ အသိပညာကို ယံုၾကည္တာ၊ ဆင္ျခင္တံုတရားကို ယံုၾကည္တာ၊ အဲဒါေတြရဲ႕ၾသဇာကို တိုးခ်ဲ႕ဖို႔ ခံုခံုမင္မင္ၾကိဳးပမ္းတာမ်ိဳးကို ကမ႓ာ့ဘယ္ေနရာမွာ ရွာလို႔ေတြ႔ႏိုင္မွာလဲ။ မာ့က္စ္ဝါဒသမားေတြ ေရးသားလိုက္တဲ့ ဒီစာတမ္းေလးေတြဟာျဖင့္ ကိုယ့္ၾကမၼာကို ကိုယ္သာခ်ဳပ္ကိုင္ႏိုင္တဲ့ အစြမ္းသတၱိကို ယံုၾကည္တဲ့စိတ္ဓါတ္မ်ိဳး လူသားေတြထဲမွာ ျဖစ္ေပၚလာဖို႔ဖန္တီးရာမွာ တတပ္တအား ပါဝင္ေနၾကရဲ႕။ စာတမ္းေရးၾကသူေတြဟာ အခက္ခဲဆံုးဘာသာရပ္ေတြကို ဘန္းစကားမပါ၊ ဟိတ္ဟန္ေဝဝုစ္မပါ ေဖာ္ျပႏိုင္စြမ္းရွိတဲ့၊ ရွည္လ်ားၿပီး ဂုဏ္ေရာင္ေျပာင္တဲ့ အစဥ္အလာရွိတဲ့ ဘာသာစကားတရပ္ကို အသံုးျပဳႏိုင္တဲ့အတြက္ ကံေကာင္းတယ္လို႔ဆိုရေပမယ္။ သူတို႔ဟာ ဒီအစဥ္အလာနဲ႔ ထိုက္တန္ဖို႔ ၾကိဳးစားထားၾကေပတယ္။ ဒီဘာသာစကားေၾကာင့္ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုက ညီေနာင္ေတြနဲ႔ တိုက္႐ိုက္ေျပာဆိုဆက္ဆံႏိုင္ခြင့္ ရရွိလို႔လည္း ကံေကာင္းတယ္လို႔ပဲ ဆိုရေပဦးမယ္။<br /><br />ေဂ်ာ့သြမ္ဆန္က သူအေကာင္းဆံုးသိတဲ့ကဗ်ာဟာ အဂၤလိပ္၊ ဂရိနဲ႔ အိုင္းရစ္ကဗ်ာလို႔ ဆိုတယ္။ သူ႔ကို ေရွးေဟာင္းစာေပသုေတသီတဦးအျဖစ္နဲ႔သာ သိထားသူေတြအဖို႔ အိုင္းရစ္ကဗ်ာကို သူသိပါတယ္ဆိုေတာ့ အံ့အားသင့္ေကာင္း သင့္ၾကမယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေဖာ္ျပခ်င္တာက သူဟာ ဘာမင္ဂမ္မွာ အဂၤလိပ္စကားကိုသံုးႏႈန္းၿပီး ဂရိစာေပ သင္ၾကားပို႔ခ်ျခင္းမျပဳမီက ဂါလ္ေဝမွာ အိုင္းရစ္လိုေျပာၿပီး ဂရိစာေပ သင္ၾကားပို႔ခ်ခဲ့တယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္းပါပဲ။ ေနာက္ၿပီး ဒီစာတမ္းမွာ တစိတ္တေဒသ ေတြ႔ရမွာျဖစ္တဲ့အတိုင္း ေရွးေဟာင္းေရာ ေခတ္သစ္ပါ အျခားဘာသာစကား အမ်ားအျပားက ကဗ်ာေတြကိုလည္း သူကၽြမ္းဝင္ရင္းႏွီးျခင္းရွိေပမယ္။ သူ႔ရဲ႕စာတမ္း ေအာင္ျမင္ဖို႔အတြက္ အေရးၾကီးတဲ့ အဓိပၸါယ္ကို ေဆာင္တာမို႔လို႔ ဒီအခ်က္ကို အေလးအနက္ေဖာ္ျပဖို႔ အယ္ဒီတာလုပ္သူမွာ တာဝန္ရွိေပမယ္။ မာ့က္စ္ဝါဒဟာ ထူးထူးျခားျခား စြမ္းအားထက္ျမတ္လွတဲ့ သံုးသပ္ေဝဖန္ေရးလက္နက္တရပ္ျဖစ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီလိုျဖစ္တဲ့အတြက္ သူ႔ကိုအသံုးခ်တဲ့ပစၥည္းဟာ ၾကြယ္ၾကြယ္ဝဝနဲ႔ အမ်ိဳးစံုဖို႔ ပိုလို႔ပဲ လိုအပ္လာတယ္။ ရွင္းလင္းတိက်တဲ့ဟန္နဲ႔ ေရးသားထားတဲ့ ဒီစာတမ္းမွာ ဘက္ေပါင္းစံုမွာ ႏွစ္ရွည္လမ်ား အပတ္တကုတ္ သုေတသနျပဳလို႔ ရရွိခဲ့တဲ့ ေကာက္ခ်က္ေတြကို သန္႔ၿပီးတင္ျပထားတယ္။ ဒီစာတမ္းကို အေျချပဳထားတဲ့အေၾကာင္းအခ်က္ေတြရဲ႕ ၾကြယ္ဝမႈ၊ ျပႆနာကို ကိုယ္တြယ္ရာမွာ ထက္ျမတ္လွမႈတို႔ေၾကာင့္ ေခတ္ေပၚေဝဖန္ေရးနယ္မွာ ဒီစာတမ္းဟာ အျမင့္မားဆံုးအဆင့္က ပါဝင္ေနပါတယ္။ ေလးေလးနက္နက္ခံယူထားတာနဲ႔အမွ် ရဲရဲဝံ့ဝံ့တင္ျပေဆြးေႏြးထားတယ္။ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ကဗ်ာမွာ အစစေခ်ာေမြ႔ျခင္းမရွိ ျဖစ္ေနပါတယ္။ ေဂ်ာ့သြမ္ဆန္ကေတာ့ ဒီ နာေနတဲ့ပင္စည္ကို အကိုင္းအခက္ေလးေတြ သ,ေပး႐ံုနဲ႔ ျပန္လည္က်န္းမာသန္စြမ္းလာမယ္လို႔ ယံုၾကည္သူေတြထဲမွာ မပါဘူး။ သူက အျမစ္ဖ်ားဆီအထိ ေစ့ငုသူပါပဲ။ ။<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3025185229878063242-8352560345309446402?l=nayminni-pauk.blogspot.com' alt='' /></div>ေနမင္းနီhttp://www.blogger.com/profile/15375920897554313983noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3025185229878063242.post-86365823256198406012009-11-16T16:14:00.005+05:302009-11-21T12:57:25.799+05:30<a href="http://2.bp.blogspot.com/_ktmrWVFxHWU/SwEzR23TbTI/AAAAAAAAAJ8/9c203FlzVIY/s1600/marx.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 164px; height: 200px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_ktmrWVFxHWU/SwEzR23TbTI/AAAAAAAAAJ8/9c203FlzVIY/s200/marx.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5404657409699573042" /></a><br />မာ့က္စ္ဝါဒနဲ႔ကဗ်ာ (ကဗ်ာသေဘာတရား)<br />ေမာင္သာႏိုး (ဘာသာျပန္)<br />Marxism and Poetry <em>by</em> George Thomson<br /><br /><strong>ဘာသာျပန္သူ႔အမွာ</strong><br /><br />ကဗ်ာကို ဘာသာျပန္ရတာ ခက္ခဲတယ္လို႔ဆိုရင္ ကဗ်ာအေၾကာင္း ေရးထားတဲ့စာကို ဘာသာျပန္ရတာလည္း မလြယ္ေပဘူးဆိုတာ အလြယ္နဲ႔ ရိပ္စားမိႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။ အေၾကာင္းႏွစ္ေၾကာင္း ရွိပါတယ္။ တစ္ - နမူနာအျဖစ္ ထုတ္ျပထားတဲ့ကဗ်ာေတြ ပါေနတယ္။ ဒါေတြကို ဒုတိယဘာသာစကားဆီ တိတိက်က် သယ္ယူေပးဖို႔ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။ ႏွစ္ - မူရင္းစာတမ္းက ဥေရာပကဗ်ာကို အေျခခံထားၿပီး ေဆြးေႏြးထားတာျဖစ္ပါတယ္။ ဥေရာပကဗ်ာနဲ႔ က်ေနာ္တို႔ဗမာကဗ်ာဟာ အေျခခံပံုစံမွာ လံုးဝ ကြဲျပားျခားနားေနပါတယ္။ သူတို႔က အသံအနိမ့္အျမင့္ကို အဓိကထားတယ္။ က်ေနာ္တို႔က ကာရန္ကို အဓိကထားတယ္။<br /><br />ဒါျဖင့္ သူတို႔ဥေရာပကဗ်ာအေၾကာင္းကို က်ေနာ္တို႔ မေလ့လာထိုက္ေတာ့ဘူးလား?<br /><span id="fullpost"><br />အဂၤလိပ္ေတြမွာ အဆိုတခုရွိတယ္…<br />What do they know of English<br />Who only English know? တဲ့။<br />(အဂၤလိပ္စာ တခုထဲ သိတဲ့လူေတြရယ္<br />အဂၤလိပ္စာအေၾကာင္း ဘာသိၾကမွာလဲကြယ္။)<br /><br />ဒီသေဘာပဲ။ က်ေနာ္တို႔ကလည္း ဗမာစာအေၾကာင္း တကယ့္အဆင့္အတန္းမီမီ ေလ့လာသံုးသပ္ၾက၊ တိုးတက္ရာ တိုးတက္ေၾကာင္း ရွာေဖြၾကတဲ့အခါမွာ ဗမာစာတခုထဲ အခန္းတံခါးပိတ္ လုပ္ေနလို႔မျဖစ္ဘူး။ လက္ရွိ (ေရွးေရာ ေခတ္သစ္ပါ)ဗမာစာစုကို သံုးသပ္အကဲျဖတ္တဲ့ေနရာမွာလည္း ဗမာနည္းတနည္းထဲနဲ႔မဟုတ္ဘဲ ကမ႓ာေပၚမွာ အမ်ားတကာေတြ လုပ္ၾကကိုင္ၾကတာကို ဆည္းပူးနည္းယူရမယ္။ ေရွ႕ကို ဆက္လက္ျပဳစုၾကရာမွာလည္း သူမ်ားေတြ ဘယ္လိုလုပ္ေနၾကလို႔ ဘယ္အဆင့္ ေရာက္ေနၾကတယ္ဆိုတာ နားလည္သိရွိၿပီး သူမ်ားနဲ႔ရင္ေဘာင္တန္း႐ံုမက သာလြန္ေအာင္ကို အားထုတ္ႏိုင္ၾကရမယ္။ ဒါကို အေမေက်ာ္ ေဒြးေတာ္လြမ္းတယ္လို႔ မတြင္က်ယ္တဲ့အေျပာမ်ိဳးနဲ႔ လူလယ္လုပ္ေျပာလို႔လည္း မျဖစ္ဘူး။ ႏြားေျခရာခြက္ထဲက ေနာက္ေခ်းပိုးစိတ္မ်ိဳးကို က်ေနာ္တို႔ စြန္႔လႊတ္ၾကဖို႔ေကာင္းၿပီ။<br /><br />ဒီအျမင္နဲ႔ ဒီစာအုပ္ကို ဘာသာျပန္ထုတ္ေဝပါတယ္။<br /><br />ဥေရာပကဗ်ာနဲ႔ဗမာကဗ်ာ ပံုစံမွာ မတူေပတယ္လို႔ တူတာေတြလည္း အမ်ားအျပားေတြရတာကို ဒီစာတ္းမွာ အထိုက္အေလ်ာက္ ေတြ႔ရပါလိမ့္မယ္။ ကဗ်ာျဖစ္ေပၚလာပံု ရင္းျမစ္မူလဟာ အတူတူျဖစ္စရာရွိပါတယ္။ အေၾကာင္းအရာနဲ႔ပတ္သက္လို႔လည္း တူတာေတြ ရွိပါလိမ့္မယ္။ ေရွ႕ကိုမွန္းရာမွာလည္း တူၾကရမွာပဲ။<br /><br />ကဗ်ာအစ ေမွာ္ကလို႔ စာတမ္းရွင္က ဆိုပါတယ္။ ဒါကိုေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ဗမာကဗ်ာေတြက အမ်ားဝကီးေထာက္ခံၾကလိမ့္မယ္ထင္တယ္။ က်ေနာ္တို႔ကဗ်ာမွာ လြမ္းတာ၊ တမ္းတာ၊ ေတာင့္တတာေတြ အင္မတန္ ေခတ္ထတယ္မဟုတ္လား။ ဒါေတြဟာ ေမွာ္ပဲေပါ့။ အထူးသျဖင့္ ဒီေနရာမွာ လူထုကဗ်ာကို အဓိကထားရလိမ့္မယ္။ က်ေနာ္တို႔လူထုကဗ်ာမွာ အတိုင္အေဖာက္ဆိုရတာေတြ (ဥပမာ… ေကာက္စိုက္ေတးသံ)၊ ေဒြးခ်ိဳးပံုစံ အမ်ားစုေတြ႔တာေတြ က်ေနာ္တို႔စဥ္းစားၾကဖို႔ေကာင္းတယ္။ ကဗ်ာအေငြ႔ ေက်ာက္စာေတြ႔ဆိုၿပီး ေက်ာက္စာတခုထဲနဲ႔တင္ ၿပီးလို႔လည္း မဟန္ေသးဘူး။ ေက်ာက္စာမွာ ကဗ်ာကို မွတ္တမ္းမတင္ၾကေပဘူး။ ႏို႔ၿပီး ကဗ်ာရဲ႕အစဟာ သီခ်င္းျဖစ္တယ္ဆိုတာမ်ိဳးဟာ က်ေနာ္တို႔ကဗ်ာအဖို႔ အမ်ားၾကီးမွန္တာေပါ့။ ခုထိပဲ က်ေနာ္တို႔ကဗ်ာေတြကို ေတးဆိုလို႔ရေနတာပဲမဟုတ္လား။<br /><br />ေဂ်ာ့သြမ္ဆန္က ကဗ်ာဟာ လုပ္အား ညာသံေတြက စတင္ေပၚေပါက္လာတန္ရာတယ္လို႔ တြက္ျပထားပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဘာသာစကားထက္ကိုပဲ အရင္က်ေပဦးမယ္လို႔ဆိုတယ္။ ဒါ သူ႔တေယာက္ထဲအျမင္ေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ သူ႔အရင္ ဘာသာသိပၸံဆရာအမ်ားကလည္း ဒီအတိုင္းျမင္ၾကတာပါပဲ။ က်ေနာ္တို႔ဗမာေတြမွာလည္း “ေရာၾကိတ္လိုက္ ဘသားၾကိတ္လိုက္”စတဲ့ ညာသံေတြ၊ လက္တန္းစပ္ စာသားေတြနဲ႔ ညာသံေပးေလ့ရွိတာေတြ အလုပ္ခြင္ေတြမွာ အပံုပဲရွိပါတယ္။ ဒါေတြကို ႏိႈင္းယွဥ္ထည့္ျပေနရင္ ဘာသာျပန္တဲ့ေဘာင္ကို ေက်ာ္လြန္သြားမွာမို႔ စာဖတ္သူကိုယ္တိုင္ပဲ အမွ်င္တန္း ေတြးဆသြားဖို႔ ခ်န္ထားခဲ့ပါတယ္။ တကယ္ကေတာ့ ဒီစာတမ္းမွာ တင္ျပေဆြးေႏြးထားတာေတြကိုအေျခခံၿပီး ဗမာကဗ်ာရဲ႕ရာဇဝင္ေၾကာင္းကို ျပန္ေကာက္ျပၾကရရင္ ေကာင္းမယ္။<br /><br />သူ႔စာတမ္းထဲမွာ ကာရန္အေၾကာင္း ထည့္ေဆြးေႏြးမထားဘူး။ ဥေရာပကဗ်ာမွာလည္း ကာရန္ကေတာ့ ရွိတာပါပဲ။ အဓိကမက်တာတခုပဲရွိတယ္။ (တခ်ိဳ႕ ပါေတာင္ မပါဘူး။) က်ေနာ္တို႔က်ေတာ့ ကာရန္ဟာ ကဗ်ာရဲ႕အသက္ ဆိုရမေလာက္ျဖစ္ေနတယ္။ ကာရန္ ဘယ္လိုလုပ္ေပၚလာသလဲ။ ဒါကို က်ေနာ္တို႔က ဆက္လက္စူးစမ္းၾကဖို႔ေကာင္းတယ္။ အၾကမ္းမ်ဥ္း မွန္းဆရရင္ေတာ့ ကာရန္ဟာ အမ်ားၾကီးေနာက္က်ပါလိမ့္မယ္။ ဗမာကဗ်ာ ေပၚစက ကာရန္မပါဘူး။ က်ေနာ္တို႔ လုပ္အားညာသံေတြကို ေလ့လာၾကည့္ရင္ သိႏိုင္ပါတယ္။ (“တုတ္တုတ္ၾကီးေဟ့ ဝဝၾကီး၊ အားနဲ႔စိုက္ရင္ ခံႏိုင္႐ိုးလား”) ဒီေလ့လာရခ်က္ေပၚ အေျခခံၿပီး က်ေနာ္တို႔ကဗ်ာကို ပိုမိုလြတ္လြတ္လပ္လပ္ က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ စပ္ဆိုႏိုင္ေအာင္ ဘယ္လိုလုပ္ရရင္ ေကာင္းမလဲ။ ဗမာမွာ အသံနိမ့္ျမင့္ဆိုတာ ရွိသင့္သေလာက္ ရွိတာပဲ။ ဒါကို ဘယ္လိုလုပ္ စနစ္ခ်ေျပာၾကမလဲ။ ေလ့လာစရာေတြ ျဖစ္ေနပါတယ္။<br /><br />ဥေရာပ “အက္ပစ္”နဲ႔ၿပိဳင္ၿပီး ဗမာမွာ ေမာ္ကြန္းတို႔၊ ဧခ်င္းတို႔ ရွိေနပါတယ္။ ဒါေတြအကုန္ “ေရႊနားေတာ္သြင္း”ရတာခ်ည့္ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ အက္ပစ္လို လက္တမ္းစပ္ မဟုတ္ဘူး။ သားစဥ္ေျမးဆက္ ညြန္႔သထက္ ညြန္႔ေအာင္ မြမ္းမံရင္း သယ္ေဆာင္လာၾကတာလည္း မဟုတ္ဘူး။ ျပဇာတ္နဲ႔ပတ္သက္လို႔ကေတာ့ ေဒါက္တာထင္ေအာင္ရဲ႕ “ဗမာျပဇာတ္”မွာ ေလ့လာတင္ျပခ်က္ေတြဟာ အင္မတန္စိတ္ဝင္စားဖို႔ေကာင္းပါတယ္။ သူက ဗမာအဆိုနဲ႔အကကေတာ့ သူမ်ားတိုင္းျပည္ေတြမွာလို ေရွးကမ႓ာဦး လူထုအကေတြ၊ နတ္ကိုးကြယ္မႈေတြက ဆင္းသက္လာတာျဖစ္ေသာ္လည္း ျပဇာတ္ကေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ဗမာျပဇာတ္ဟာ နတ္ကိုးကြယ္မႈက စခဲ့တာမဟုတ္ဘူး။ နိပါတ္ခင္းက စခဲ့တယ္ စသျဖင့္ ဆာဝီလ်ံရစ္ဂ်ေဝးကို ေခ်ပရင္း ေဆြးေႏြးထားပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔လူငယ္ေတြ ဆက္ေလ့လာစရာ လမ္းခင္းေပးခဲ့တာပါပဲ။<br /><br />တခ်ိဳ႕အေခၚအေဝၚေတြကို ဗမာလိုျပန္ယူတဲ့ေနရာမွာ ဗမာေတြ အမ်ားအားျဖင့္ နားလည္ၿပီးရွိၾကတာကို အေျခခံၿပီး ျပန္ယူလိုက္ပါတယ္။ ဥပမာ… Inspiration ‘စိတ္တက္ၾကြမႈ’၊ ‘ဥဒါန္း’စသျဖင့္ သံုးၾကတာ ေတြ႔ဖူးပါရဲ႕။ ‘စိတ္တက္ၾကြ’တာေတြကလည္း မ်ားလြန္းေနၿပီ။ ဟိုဟာလည္း စိတ္တက္ၾကြ၊ ဒီဟာလည္း စိတ္တက္ၾကြ ျဖစ္ေနၿပီ။ ‘ဥဒါန္း’ဆိုတာကလည္း ျမတ္စြာဘုရား က်ဴးရင့္ေတာ္မူတာလို႔ပဲ လမ္းေပၚကလူက နားလည္ေနေတာ့တယ္။ အဲဒီေတာ့ အေတာ္မ်ားမ်ား သံုးႏႈန္းေနၾကၿပီျဖစ္တဲ့ ‘စ်ာန္ဝင္’တာကိုပဲ ယူသံုးလိုက္ပါတယ္။ ‘စ်ာန္ဝင္’တယ္ဆိုတာကလည္း စိတ္တက္ၾကြေနတာပါပဲ။ Inspire ျဖစ္တယ္ဆိုတာ မူရင္းက နတ္ဝင္တာပါပဲ။ ဂရိေတြက ကဗ်ာနတ္ ဝင္လာမွ ကဗ်ာစပ္ႏိုင္တယ္ဆိုတယ္။ ေခတ္သစ္ စိတၱပရိေစၧဒဆရာတို႔ကေတာ့ ငုပ္ေအာင္းေနတဲ့ စိတ္ေစတနာေတြ လူးလြန္႔အံထြက္လာရာ မသိစိတ္မွာ အေျခခံတယ္လို႔ဆိုတယ္။ သေဘာကေတာ့ ကဗ်ာစပ္ခ်င္စိတ္ ေပါက္လာတာပါပဲ။ ကဗ်ာဆရာရဲ႕စိတ္ကူးကို ‘စ်ာန္’နဲ႔ တင္စားလိုက္ၿပီး စ်ာန္ဝင္စားတယ္ေပါ့။ တခ်ိဳ႕ ဗမာမွာမရွိတဲ့ စကားလံုးေတြကိုေတာ့ ဒီတိုင္းပဲ အသံဖလွယ္ယူလိုက္ပါတယ္။ ဥပမာ… ေဘာလဒ္၊ အက္ပစ္၊ ထရက္ဂ်ီဒီ။<br /><br />စာဖတ္သူကို အထူးေတာင္းပန္ထားခ်င္တာကေတာ့ နမူနာကဗ်ာေတြပါပဲ။ ေစာေစာက ေျပာခဲ့သလို ဘာသာတခုက ကဗ်ာကို ဘာသာတခုမွာ အျပည့္အဝ ျပန္ေဖာ္ျပဖို႔ဆိုတာ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။ နမူနာျပထားတဲ့ ကဗ်ာေတြကလည္း သိပ္ခက္ခဲေလးနက္ပါတယ္။ မူရင္းအာေဘာ္မိေအာင္ က်ေနာ္ ဗမာကဗ်ာလို မျပန္ႏိုင္စြမ္းပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ အဓိပၸါယ္ပဲ စကားေျပနဲ႔ ျပန္ေပးလိုက္ပါတယ္။ အဲဒီစကားေျပေတာင္ ဗမာလို ေျပျပစ္လိမ့္မယ္မဟုတ္ဘူးဆိုတာ က်ေနာ္သိပါတယ္။ က်ေနာ့္ရည္ရြယ္ရင္းကေတာ့ မူရင္းစာသား အဓိပၸါယ္ကို တိက်ႏိုင္သမွ် တိတိက်က် သယ္ေဆာင္ေပးေရးပါပဲ။ စာမေခ်ာတာကိုေတာ့ ခြင့္လႊတ္ၾကပါ။ အသံနိမ့္ျမင့္ကိုျပတဲ့ေနရာမွာေတာ့ ဘာသာျပန္လို႔မရဘဲ မူရင္းကို ထည့္ေပးလိုက္ပါတယ္။<br /><br />ေနာက္ဆံုးတခု ပန္ၾကားခ်င္တာကေတာ့ ဒီစာတမ္းကို မူရင္းေရးတဲ့ ခုႏွစ္သကၠရာဇ္ကို သတိျပဳဖို႔ပါပဲ။ ၁၉၄၆ ခုႏွစ္ပါတဲ့။ အဲဒီေတာ့ ဒီစာတမ္းေရးတဲ့အခ်ိန္နဲံ ဒီေန႔ ၁၉၆၆ အႏွစ္ ၂၀ အတြင္းမွာ ဧရာမ ေျပာင္းလဲမႈၾကီးေတြ ရွိေနၿပီဆိုတာ သတိရွိေစခ်င္ပါတယ္။ ဒီစာတမ္းေနာက္ပိုင္းမွာ ဆိုဗီယက္အာရွမွာ ေရွး႐ိုးျပည္သူ႔ကဗ်ာကို ထိမ္းသိမ္းပံု တင္ျပထားတယ္။ အဲဒါ ေရွးတုန္းကလို႔သာ မွတ္လိုက္ၾကပါ။ ခုဆိုရင္ေတာ့ ႐ုရွမွာ အစစ ငါးပါးေမွာက္ေနတဲ့အထဲမွာ ယဥ္ေက်းမႈလည္း ပါဝင္ေနပါၿပီဆိုတာ သတိျပဳၾကဖို႔ပါပဲ။<br /><br />ဒီစာအုပ္ျဖစ္ေျမာက္ေရး အဖက္ဖက္က ကုညီၾကသူ ရဲေဘာ္မ်ား၊ မိတ္ေဆြမ်ားကို ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း မွတ္တမ္းတင္လိုပါတယ္။<br /><br />မ၊ သ၊ န၊<br />မႏၲေလး<br />မတ္ ၂၇၊ ၁၉၆၆<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3025185229878063242-8636582325619840601?l=nayminni-pauk.blogspot.com' alt='' /></div>ေနမင္းနီhttp://www.blogger.com/profile/15375920897554313983noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3025185229878063242.post-40886992556755332062009-11-13T11:34:00.013+05:302009-11-21T12:58:11.883+05:30<a href="http://2.bp.blogspot.com/_ktmrWVFxHWU/SwE1HIXO0TI/AAAAAAAAAKU/qLqt8dT7ce0/s1600/Hmaing1.JPG"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 160px; height: 200px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_ktmrWVFxHWU/SwE1HIXO0TI/AAAAAAAAAKU/qLqt8dT7ce0/s200/Hmaing1.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5404659424441585970" /></a><br />မာ့က္စ္ဝါဒနဲ႔ကဗ်ာ (ကဗ်ာသေဘာတရား)<br />ေမာင္သာႏိုး (ဘာသာျပန္)<br />Marxism and Poetry <em>by</em> George Thomson<br /><br /><strong>ကဗ်ာႏွင့္ျပည္သူ</strong><br />တင္မိုး<br /><br />ကဗ်ာဟာ ျပည္သူေတြၾကားထဲက ေပါက္ဖြားလာခဲ့ပါတယ္။ ဒီအခ်က္ကို ေဂ်ာ့သြမ္ဆန္က အေလးအနက္ အေျခအျမစ္က်က် စူးစမ္းၿပီး ‘မာ့က္စ္ဝါဒနဲ႔ကဗ်ာ’ (ကဗ်ာသေဘာတရား) စာအုပ္မွာ တင္ျပထားပါတယ္။<br /><span id="fullpost"><br /><br /><br />က်ေနာ္တို႔ ဗမာကဗ်ာမွာလည္း မူလရင္းျမစ္ဟာ ျပည္သူေတြပဲျဖစ္တယ္ဆိုတာ သိႏိုင္ပါတယ္။ အလုပ္သမားေတြရဲ႕ အလုပ္ခြင္က က်ဴးရင့္လိုက္တဲ့ ေတးသံေတြ၊ ေလွထိုးသားေတြရဲ႕ ႐ိုးေဟးျငာသံေတြကအစ မိခင္ေတြရဲ႕ သားေခ်ာ့ေတးသံေတြ၊ ကေလးသူငယ္ေတြရဲ႕ ကစားေပ်ာ္ရႊင္ရာကေန ထြက္လာတဲ့ ဟစ္ေၾကြးသံေတြ၊ လယ္ယာေခ်ာင္းေျမာင္းဆီက သီဆိုၾကတဲ့ ေတးသံေတြ၊ ဘုရားပြဲ နတ္ပြဲဆီက ၾကားရတဲ့ ေတးသံေတြ၊ ကာလသားဝိုင္းက အစုနဲ႔အေဝးနဲ႔ ထိုးလိုက္တဲ့ သံခ်ပ္ေတြ၊ ညအခါ လသာသာ တလင္းျပင္မွာ ဖြက္ဆိုၾကတဲ့ စကားထာေတြ စသျဖင့္ ျပည္သူေတြရဲ႕ လူမႈပတ္ဝန္းက်င္ထဲမွာ ကဗ်ာေတြ ထြက္ေပၚတည္ရွိေနတယ္ဆိုတာ သိႏိုင္ပါတယ္။<br /><br />ကဗ်ာဆရာဆိုတာ ျပည္သူေတြရဲ႕အသံကို ကိုယ္စားျပဳသူပဲျဖစ္ပါတယ္။ ျပည္သူေတြရဲ႕ တကယ့္ခံစားရခ်က္ေတြကို အာဝဇၨန္းေကာင္းတဲ့ ကဗ်ာဆရာက သူတို႔ကိုယ္စား သီဆိုက်ဴးရင့္လိုက္ျခင္းသာျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />ၿပီးေတာ့ က်ေနာ္တို႔မွာ ‘လက္တန္း ကဗ်ာစပ္ဆိုမႈ’ေတြ ရွိတယ္ဆိုတာ အထင္အရွားပါပဲ။ ေတြ႔ၾကံဳရတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ကို ဉာဏ္ေကာင္းႏႈတ္ရႊင္တဲ့ ကဗ်ာဆရာက တမုဟုတ္ခ်င္း ေကာက္ကာငင္ကာ စပ္ဆိုလိုက္ျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ႐ုပ္ေသးထဲက စာဆိုကိုင္ဟာ သံခ်ိဳကဗ်ာကို လက္တန္းရြတ္ဆိုရပါတယ္။ ဒါကို က်ေနာ္တို႔ျပည္သူမ်ားဟာ အေတာ္ပြဲက်ေၾကာင္း သိရပါတယ္။<br /><br />႐ုပ္ေသးစင္မွာသာ လက္တန္းဉာဏ္ကို ေတြ႔ႏိုင္တာမဟုတ္ေသးပါဘူး။ ရပ္ထဲ ရြာထဲမွာလည္း အျဖစ္အပ်က္အမ်ိဳးမ်ိဳးကို လက္တန္း စာခ်ိဳးေလ့ရွိပါတယ္။ အခုထက္ထိ ေက်းလက္ေတြမွာဆိုရင္ ျပည္သူေတြရဲ႕ တကယ့္ဘဝကို လက္တန္းဖြဲ႔ဆိုေနတဲ့ ကဗ်ာဆရာေတြ ရွိပါေသးတယ္။ ဒီလို ကဗ်ာခ်ိဳး စာခ်ိဳးေကာင္းသူေတြကို ျပည္သူေတြက အလြန္သေဘာက်ၾကပါတယ္။ သားေျမးစဥ္ဆက္ အဆင့္ဆင့္ရြတ္ဆိုျပၿပီး ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးၾကပါတယ္။ ဝမ္းသာစရာ ဝမ္းနည္းစရာ အျဖစ္အပ်က္ဟာ မေမ့ႏိုင္ေတာ့ဘဲ တသသျဖစ္ေနရပါေတာ့တယ္။<br /><br />က်ေနာ္တို႔ ရပ္ထဲရြာထဲ လက္ဘက္ရည္ဝိုင္း၊ စကားဝိုင္းမွာ ေျပာေလ့၊ ရြတ္ေလ့ရွိတဲ့ ဗန္းေမာ္ဆရာေတာ္ရဲ႕ စာခ်ိဳးမ်ား၊ ျဗဲထေရာ္သူရဲ႕ စာခ်ိဳး စတဲ့ ကဗ်ာစာခ်ိဳးေတြကိုလည္း အထူးသတိရမိပါတယ္။ ဒါေတြဟာလည္း ကဗ်ာနဲ႔ျပည္သူတို႔ရဲ႕ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ဆက္သြယ္ပံုကို ျပၾကပါတယ္။<br /><br />ေကာက္စိုက္သမေတးသံ၊ ေမာင္းေထာင္းေတးသံ စတဲ့ ေက်းလက္ျပည္သူ႔ကဗ်ာေတြကိုၾကည့္ရင္ ျပည္သူေတြရဲ႕ ဘဝအေထြေထြကို သီက်ဴးထားတဲ့သေဘာကို ေတြ႔ႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။ အဲဒီ ေက်းလက္ျပည္သူ႔ကဗ်ာေတြဟာ အလြန္ေဆးေရာင္စိုပါတယ္။ က်ဴးရင့္လို႔ မဝႏိုင္ေအာင္ အရသာခံစားရပါတယ္။ ဒါဟာဘာလဲဆိုရင္ ဒီကဗ်ာေတြထဲမွာ ျပည္သူ႔ဘဝ အသက္ရွင္ေနလို႔ပဲျဖစ္ပါတယ္။ လႈပ္ရွားေနလို႔ပဲျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />က်ေနာ္တို႔ဟာ ဗမာကဗ်ာကို ေလ့လာတယ္ဆိုရင္ နန္းေတာ္ အိမ္ေတာ္မွာ က်ဴးၾက၊ သီၾကတဲ့ ပ်ိဳ႕ကဗ်ာၾကီးေတြကိုသာ ေလ့လာရမွာမဟုတ္ပါဘူး။ ရပ္ထဲရြာထဲမွာ အဖူးအညြန္႔တေဝေဝနဲ႔ လႈပ္ရွားေနတဲ့ ေတးကဗ်ာေလးေတြကိုပါ စုေဆာင္းေလ့လာရပါလိမ့္မယ္။ စကၠဴ ေပပုရပိုက္ေပၚမွာရွိတဲ့ ေတးကဗ်ာေတြကိုသာ ေလ့လာရမွာမဟုတ္ေသးဘဲ၊ အေလ့က်ေပါက္ေနတဲ့ သဘာဝေတးကဗ်ာေတြကိုပါ ေလ့လာရပါလိမ့္မယ္။ ဒီကဗ်ာေတြကသာလွ်င္ မူလဘူတအပီျမည္ဆံုး ကဗ်ာစုမည္ေပလိမ့္မယ္။<br /><br />ဗမာလူမ်ိဳးဟာ ကဗ်ာကို အေတာ္ခ်စ္ျမတ္ႏိုးတဲ့လူမ်ိဳးျဖစ္တယ္ဆိုတာ အထူးရွင္းျပစရာမလိုပါဘူး။ ဗမာစာေပသမိုင္းတေလွ်ာက္လံုးမွာ ကဗ်ာအဖြဲ႔အႏြဲ႔က အထြန္းကားဆံုးျဖစ္ေနတာကို ေထာက္ႏိုင္ပါတယ္။ ကဗ်ာေလ့လာသူေတြလည္း အလြန္ေပါပါတယ္။ ဗမာစာေပေလ့လာတယ္၊ ပို႔ခ်တယ္ဆိုတာ ကဗ်ာကို ေလ့လာတယ္၊ ပို႔ခ်တယ္ဆိုရမေလာက္ျဖစ္ပါတယ္။ ေက်ာင္းေတြ တကၠသိုလ္ေတြမွာေရာ၊ အရပ္ထဲမွာပါ ကဗ်ာကို ေလ့လာသူေတြ အနႏၲပါပဲ။<br /><br />ဒါေပမယ့္ အမ်ားအားျဖင့္ ကဗ်ာကို ေလ့လာတယ္ဆိုတာရွိၿပီး-အဆင့္ျမင့္ၿပီး ကဗ်ာစုရဲ႕ ဂုဏ္ေတြ၊ ေဒါသေတြ၊ ဂိုဏ္းေတြ၊ ရသေတြ၊ ဘာဝေတြကို မွတ္မိေအာင္လုပ္တာလို႔ က်ေနာ္တို႔ နားလည္ေနၾကပါတယ္။ ပါေမာကၡ ေဂ်ာ့သြမ္ဆန္က က်ေနာ္တို႔ကို ကဗ်ာေလ့လာနည္းလမ္းသစ္ ေပးအပ္ခဲ့ၿပီျဖစ္ပါတယ္။ ဒါဟာ ဘာလဲဆိုရင္ ကဗ်ာကို ေလ့လာခ်င္ရင္ သိပၸံနည္းက်က်ေလ့လာပါ၊ ျပည္သူေတြထံမွာ ေလ့လာပါဆိုတာပါပဲ။<br /><br />တဆက္တည္းမွာပဲ ကဗ်ာရဲ႕ ေရွ႕အလားအလာ အနာဂတ္ဟာ ဘယ္လိုရွိမလဲ? သူ႔ဒံုရင္းျဖစ္တဲ့ ျပည္သူေတြဆီကိုပဲ ဦးတည္ရမယ္လို႔ ေဂ်ာ့သြမ္ဆန္က ေထာက္ျပထားပါတယ္။ ျပည္သူေတြထဲမွာ ေပါက္ဖြားလာခဲ့ရတဲ့ကဗ်ာဟာ ခု ျပည္သူေတြနဲ႔ အဆက္ျပတ္ေနခဲ့ရတယ္။ ဒါ မျဖစ္သင့္ဘူး။ ျပည္သူေတြဆီ ျပန္ေရာက္ရမယ္။ အဲဒီလို ေရာက္ေအာင္ ပို႔ေပးဖို႔ရာ ဒီေန႔ကဗ်ာဆရာသစ္ေတြရဲ႕တာဝန္ျဖစ္တယ္လို႔ ပါေမာကၡက ညႊန္ျပထားပါတယ္။<br /><br />ပါေမာကၡ ေဂ်ာ့သြမ္ဆန္ရဲ႕ ဒီစာအုပ္ဟာ က်ေနာ္တို႔ ဗမာကဗ်ာေလာကအတြက္ အားသစ္တရပ္လို႔ ယူဆပါတယ္။ ဥေရာပကဗ်ာနဲ႔ က်ေနာ္တို႔ဗမာကဗ်ာ ပံုတူမက်ေပမယ့္ ေလ့လာပံု ေလ့လာနည္း အသစ္ရေစပါတယ္။ ဘာသာစကား မတူေသာ္လည္း အေျခခံ ကဗ်ာ့သေဘာကေတာ့ ကြဲလြဲစရာမရွိပါဘူး။ ထပ္တူထပ္မွ်ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />ကဗ်ာသေဘာကို အျမင္သစ္နဲ႔တင္ျပတဲ့ ေဂ်ာ့သြမ္ဆန္ရဲ႕စာကို က်ေနာ္တို႔ သမ႐ိုးက် ကဗ်ာသမားေတြအဖို႔ ပထမေတာ့ ‘လိုက္’ႏိုင္ဖို႔ ခဲယဥ္းေကာင္း ခဲယဥ္းပါလိမ့္မယ္။ နားစိမ္းေကာင္း စိမ္းေနပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ ဗမာကဗ်ာနဲ႔ အသြင္မတူတဲ့အခ်က္ေတြကို မတူသလို႐ႈျမင္ၿပီး တူတာကို တူသလို ခ်င့္ခ်ိန္တတ္ရင္ သူ႔စာကို ေကာင္းေကာင္း ‘လိုက္’ႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။ ဗမာကဗ်ာကို ဘယ္လိုေလ့လာရင္ ေကာင္းမလဲလို႔ နည္းသစ္ကိုလည္း ေတြးမိလာပါလိမ့္မယ္။<br /><br />ဗမာကဗ်ာေလာကထဲကို ေလ့လာေရးနည္းသစ္တခု ေရာက္ရွိလာတာဟာ ဝမ္းသာစရာပါပဲ။ ဒီအတြက္ ေက်းဇူးတင္ထိုက္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္မ်ားကေတာ့ ပါေမာကၡေဂ်ာ့သြမ္ဆန္နဲ႔ ဘာသာျပန္သူ ေမာင္သာႏိုးတို႔ ျဖစ္ၾကပါတယ္။ ။<br /><br />တင္မိုး<br />၂၇၊ ၃၊ ၁၉၆၆<br />------------------------------<br />(ဆက္လက္ေဖာ္ျပသြားပါမယ္ - ေနမင္းနီ)<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3025185229878063242-4088699255675533206?l=nayminni-pauk.blogspot.com' alt='' /></div>ေနမင္းနီhttp://www.blogger.com/profile/15375920897554313983noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3025185229878063242.post-25975386822039211752009-06-23T12:13:00.001+05:302009-06-23T12:16:10.455+05:30<a href="http://3.bp.blogspot.com/_ktmrWVFxHWU/SkB6EU0rNkI/AAAAAAAAAIs/IYtKJmvBruI/s1600-h/scan1.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 194px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_ktmrWVFxHWU/SkB6EU0rNkI/AAAAAAAAAIs/IYtKJmvBruI/s200/scan1.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5350410572043859522" /></a><br />ႏုိင္ငံေရးသမားလုိ အမ်ားအက်ဳိးကုိ ထမ္းေဆာင္ရသူတဦးဟာ စာေပအႏုပညာမ်ားကုိ ျမတ္ႏုိးသူမဟုတ္ရင္ နည္းနည္းစုိးရိမ္ရပါတယ္။ စာေပအႏုပညာမ်ားကုိ မျမတ္ႏုိးသူဟာ “႐ုပ္ၾကမ္းသမား” ေတြ ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ ႐ုပ္ၾကမ္းသမားဆုိတာ စိတ္ႏွလုံးမႏူးညံ့တဲ့၊ စာနာေထာက္ထားမႈမရွိတဲ့၊ ခံစားမႈမဲ့တဲ့လူမ်ဳိးကုိ ဆုိလုိပါတယ္။<br /><span id="fullpost"><br />ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကေတာ့ စာေပအႏုပညာမ်ားကုိ ျမတ္ႏုိးတဲ့ ႏုိင္ငံေရး သမားတဦးျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကုိ ျမတ္ႏုိးသူ၊ အၾကမ္းနည္းနဲ႔ ျပႆနာေျဖရွင္းတာကုိ မႏွစ္သက္သူျဖစ္ေနတာလုိ႔ ယုံၾကည္ပါတယ္။ သာမန္အားျဖင့္လည္း ပညာတတ္လူယဥ္ေက်းဆုိတာမ်ဳိးဟာ စာေပအႏုပညာမ်ားကုိ ေလးစားရ၊ ျမတ္ႏုိးရ၊ တန္ဖုိးထားရျမဲမဟုတ္ပါလား။<br /><br />ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕ဖခင္ျဖစ္သူ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းဆုိရင္ ခဏတျဖဳတ္ေလာက္ပဲ အခ်ိန္အားရရင္ပဲ သူ႔အနီးအပါးမွာ ဆရာဒဂုန္တာရာ ရွိလုိ႔ကေတာ့ စႏၵယားတီးခုိင္းေတာ့တာပါပဲ။ တခါတရံ မဆုိတတ္ဆုိတတ္နဲ႔ သီခ်င္း၀င္ဆုိတတ္ပါတယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကေတာ့ ကုိယ္တုိင္ စႏၵယားတီးၿပီး ဂီတနဲ႔ ေမြ႔ေလ်ာ္ေလ့ရွိသူ ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကုိ က်ေနာ္ စတင္ေတြ႔ဆုံဖူးတာက ရန္ကုန္တကၠသုိလ္စာၾကည့္တုိက္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေနာင္လည္း စာၾကည့္တုိက္မွာပဲ ဆုံရတာ မ်ားပါတယ္။ အခ်ိန္ရွိသေရြ႕ စာေပမွာ ေမြ႔ေလ်ာ္သူတဦးျဖစ္ေၾကာင္း ခန္႔မွန္းႏုိင္ပါတယ္။ က်ေနာ္က ကဗ်ာဆရာတဦးျဖစ္လုိ႔ ကဗ်ာဆရာတဦးအေနနဲ႔ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကုိ ဘယ္လုိျမင္သလဲဆုိတာ နည္းနည္းတင္ျပခ်င္ပါတယ္။ ေဒၚစုဘက္ကလည္း ကဗ်ာဆရာမ်ားအေပၚမွာ ဘယ္လိုျမင္တယ္ဆုိတာကုိလည္း က်ေနာ္တုိ႔ ျဖတ္သြားျဖတ္လာ ေတြ႔ဆုံရင္းနဲ႔ အကဲခတ္သိရွိရသမွ်ကုိ တင္ျပခ်င္ပါတယ္။<br /><br />ထူးျခားခ်က္တခုကေတာ့ ေဒၚစုအေနနဲ႔ ဗမာျပည္မွာ လူထုလႈပ္ရွားမႈထဲကုိ ပါ၀င္လာၿပီးတာနဲ႔ သိပ္မၾကာဘူး။ ျမန္မာ စာေပေလာကထဲက ကဗ်ာဆရာေတြ အားလုံးေလာက္နဲ႔ သိကၽြမ္းရင္းႏွီးၿပီး ျဖစ္ေနခဲ့ၿပီဆုိတာပါပဲ။ ဗမာျပည္မွာ ဒီမုိကေရစီအေရးအခင္းႀကီး ျဖစ္ေပၚလာခဲ့တဲ့အခါ ျပည္သူအားလုံးနဲ႔အတူ ကဗ်ာဆရာေတြ အားလုံးလည္း ေထာက္ခံ ပါ၀င္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ဆႏၵျပလက္မွတ္ေကာက္ခံတဲ့အခါမွာ အသက္အႀကီးဆုံး စာဆုိႀကီး ႏွစ္ဦးျဖစ္တဲ့ ေခတ္စမ္း စာဆုိႀကီးႏွစ္ဦးက အဦးဆုံး လက္မွတ္ထုိးေပးခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒီမုိကေရစီအေရးေတာ္ပုံ ျဖစ္စမွာပဲ ကဗ်ာဆရာႀကီး ေဇာ္ဂ်ီက က်န္းမာေရးခ်ဳိ႕တဲ့လာခဲ့ပါတယ္။ အိမ္ထဲမွာပဲ တြန္းလွည္းေပၚမွာ ေနထုိင္ေရြ႕လ်ားခဲ့ရပါတယ္။ မၾကာခင္ အိပ္ရာေပၚမွာပဲ ေနရတဲ့ အေျခအေနကုိ ေရာက္ၿပီး ကြယ္လြန္သြား ခဲ့ပါတယ္။<br /><br />ဆရာႀကီး မင္းသု၀ဏ္ကေတာ့ ကမာရြတ္အ၀ုိင္းမွာ ေန႔ေရာ ညပါ ေလထဲမုိးထဲ အစာငတ္ခံဆႏၵျပၾကတဲ့ ေက်ာင္းသား လူငယ္ေတြကုိ မ်က္ရည္စက္လက္နဲ႔ ထြက္ၿပီး အားေပးႏုိင္ခဲ့ပါေသးတယ္။ “ငါ့မ်က္ရည္ မထိန္းႏုိင္လုိ႔” ဆုိၿပီး အိမ္ျပန္သြားပါတယ္။ အိမ္မွာ ကဗ်ာတပုဒ္ေရးဖြဲ႔ က်ေနာ့္လက္ထဲကုိ ထည့္လုိက္ပါတယ္။ လူငယ္ သူရဲေကာင္းေတြကုိ ဂုဏ္ျပဳတဲ့ကဗ်ာပါ။ က်ေနာ္ကုိပဲ ဖတ္ျပေပးပါလုိ႔ တာ၀န္ေပးလို႔ ပရိသတ္ေရွ႕ကုိ သြားေရာက္ဖတ္ျပရတဲ့အခါ ပရိသတ္က အႀကိမ္ႀကိမ္ထပ္ၿပီးဖတ္ခုိင္းပါတယ္။ အလြန္အားတက္ ဂုဏ္ယူၾက ပါတယ္။ (ပရိသတ္ထဲမွာ ကဗ်ာဆရာ ပုတီးကုန္း ေမာင္စိန္၀င္းနဲ႔ ပ်ဥ္းမနား ေမာင္နီသင္းလည္း ပါပါတယ္။) အဲဒီကဗ်ာကုိေတာ့ အေမလူထု ေဒၚအမာက လွမ္းေတာင္းလုိ႔ တယ္လီဖုန္းေပၚမွာ ႏႈတ္နဲ႔ပဲ ရြတ္ဆုိၿပီး ပုိ႔ေပးလုိက္ရပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ မႏၲေလးကထုတ္တဲ့ ရွစ္ေလးလုံးဂ်ာနယ္မွာ ေဖာ္ျပခဲ့ပါတယ္။<br /><br />ဆရာႀကီးမင္းသု၀ဏ္ဟာ တရားရိပ္သာတခုကို ၀င္ဖုိ႔ ျပင္ဆင္ေနဆဲပါ။ ဒါေပမယ့္ “ငါ့သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ သမီးကုိ ငါမ်က္ႏွာလႊဲေနလုိ႔ ဘယ္ျဖစ္မလဲ” လုိ႔ဆုိၿပီး ေဒၚစုကုိ ေထာက္ခံအားေပးခဲ့ပါတယ္။ ၁၉၃၆ က ကုိေအာင္ဆန္းတုိ႔ သပိတ္ေမွာက္ေတာ့ ဆရာမင္းသု၀ဏ္က တကၠသိုလ္မွာ ဆရာျဖစ္ေနပါတယ္။ ကုိေအာင္ဆန္းတုိ႔ရဲ႕ ဆရာပါ။ ဒါေပမယ့္ ဆရာက သူငယ္ခ်င္းလုိ႔ပဲ ေျပာခဲ့ပါတယ္။ ေခတ္စမ္းစာဆုိႀကီးႏွစ္ဦးဟာ ဖခင္လက္ထက္မွာေရာ၊ သမီးလက္ထက္မွာပါ အုပ္စုိးသူမ်ားကုိ ရဲရဲ၀ံ့၀ံ့ ဆန္႔က်င္အန္တုၿပီး အမွန္တရားဘက္က ေထာက္ခံရပ္တည္ခဲ့ၾက ပါတယ္။ <br /><br />ေခတ္စမ္းစာဆုိတဦးျဖစ္ခဲ့ၿပီး ကုိေအာင္ဆန္းနဲ႔လည္း ေက်ာင္းေနဖက္ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္ခဲ့သူ ကဗ်ာဆရာ ဒဂုန္တာရာဟာ စစ္ၿပီးေခတ္မွာ ျပည္သူ႔စာေပေခတ္ကုိ ဦးေဆာင္ခဲ့သူျဖစ္ပါတယ္။ စာဆုိတာရာကလည္း သူ႔သူငယ္ခ်င္းရဲ႕သမီးကုိ အားေပးေထာက္ခံပါတယ္။ “ႏုိင္ငံေရးလုပ္တယ္ဆုိတာ ရန္သူကုိ မိတ္ေဆြဖြဲ႔ျခင္း ျဖစ္တယ္” ဆုိတဲ့ ဂႏၶီ၊ မင္ဒဲလား လမ္းစဥ္ကုိ စြဲကုိင္ေၾကညာရင္း ေဒၚစုဘက္က ရပ္တည္ခဲ့ပါတယ္။<br /><br />ရွင္ေလးလုံးအေရးေတာ္ပုံကာလမွာ မႏၲေလးက ဆင္းလာခဲ့ၾကတဲ့ က်ေနာ္တုိ႔ စာေပသမား သူငယ္ခ်င္းတစုဟာ အားလုံး ေဒၚစုကုိ ၀န္းရံခဲ့ၾကပါတယ္။ မုံရြာတင္ေရႊ၊ ေပၚဦး၊ ၀င္းေဖ၊ တင္မိုး၊ ေမာင္မုိးသူ၊ ေမာင္သာႏုိး၊ ေမာင္စြမ္းရည္တုိ႔တေတြ “တတ္သိအဖြဲ႔” ဖြဲ႔ေတာ့ စုေ၀းပါ၀င္ၾကပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက အခမ္းအနားသဘာပတိ လုပ္သူဟာ ကဗ်ာဆရာတင္မုိးပါ။ ကဗ်ာဆရာတဦးက ဦးေဆာင္ဖြဲ႔စည္းလႈပ္ရွားခဲ့တာကုိ သမုိင္းတင္ထားရ ပါလိမ့္မယ္။<br /><br />ကဗ်ာဆရာတင္မုိးကုိေတာ့ “ဒီမုိကေရစီအေရးေတာ္ပုံစာဆုိ” လုိ႔ ဆုိခ်င္ပါတယ္။ အေရးေတာ္ပုံကာလ တေလွ်ာက္လုံး ကဗ်ာေတြ ေရးဖြဲ႔၊ ရြတ္ဆုိေဟာေျပာခဲ့ပါတယ္။ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္က ထုတ္သမွ် လက္ကမ္းစာေစာင္ေတြ မွာလည္း ကဗ်ာနဲ႔ ပါ၀င္ေရးဖြဲ႔အားေပးခဲ့ပါတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၊ ေဒၚခင္ၾကည္နဲ႔ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္တုိ႔ အေၾကာင္းကုိ ဖြဲ႔ဆုိဂုဏ္ျပဳကဗ်ာေတြ အမ်ားဆုံးေရးဖြဲ႔ခဲ့သူဟာလည္း တင္မုိးပဲျဖစ္ပါတယ္။ ကဗ်ာဆရာတင္မုိးဟာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ ပုဂၢိဳလ္ေရးအရ အရင္းႏွီးဆုံး ကဗ်ာဆရာလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ အေရးေတာ္ပုံကာလ အေရးအႀကီးဆုံးအခ်ိန္ေတြမွာ မုံရြာတင္ေရႊ၊ ဦး၀င္းတင္၊ ဗိုလ္ေသာ္က၊ ေမာင္မုိးသူ စတဲ့ စာေပးသမားမ်ားနဲ႔အတူ တုိင္ပင္ေဖာ္တုိင္ပင္ဖက္အျဖစ္နဲ႔ ရွိေနခဲ့ပါတယ္။<br /><br />ကဗ်ာဆရာတင္မုိးနဲ႔ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္တုိ႔ဟာ အေရးေတာ္ပုံမတုိင္မီကာလကတည္းက သိကၽြမ္းရင္းႏွီးခဲ့ ပါတယ္။ တင္မုိးက ေဒၚစုကုိ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ထဲက လမ္ေဘးစာအုပ္အေဟာင္းဆုိင္ေတြကုိ တေနကုန္ ဘာမွ မေကၽြးဘဲ ေခၚသြားခဲ့ဖူးတာဟာ အမွတ္တရေျပာစရာျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ေဒၚစုက “ဆရာမုိးေရ က်မေတာ့ ဆာၿပီ” ဆုိမွ သတိရၿပီး လမ္းေဘးေခါက္ဆြဲသုပ္ဆုိင္တဆုိင္ကုိ ေခၚသြားသတဲ့။ ေဒၚစုကလည္း လမ္းေဘး အသုပ္ဆုိင္မွာပဲ ၿမိန္ေရရွက္ေရ စားရွာပါသတဲ့။ ဒီလုိနဲ႔ စာအုပ္ရွာတာ တေနကုန္သြားခဲ့ပါတယ္။ <br /><br />ကဗ်ာဆရာၾကည္ေအာင္နဲ႔ ကုိေလး (အင္း၀ဂုဏ္ရည္) တုိ႔ႏွစ္ဦးကေတာ့ အညာမွာပဲ ေနၾကတာျဖစ္လုိ႔ အေရးေတာ္ပုံကာလမွာ က်ေနာ္တုိ႔နဲ႔ မဆုံႏုိင္ခဲ့ၾကပါဘူး။ ရန္ကုန္မွာ ေဒၚစုကုိ အနီးကပ္ မ၀န္းရံႏုိင္ဘဲ အေ၀းကပဲ ၀န္းရံခဲ့ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အမ်ဳိးသားေန႔လုိ အခါႀကီးရက္ႀကီးေတြမွာ ၾကည္ေအာင္နဲ႔ကုိေလးတုိ႔ ႏွစ္ဦးကုိ ရန္ကုန္႐ုံးခ်ဳပ္မွ ဖိတ္ေခၚၿပီး ေဟာေျပာေစပါတယ္။ ဒီကဗ်ာဆရာႏွစ္ဦး သူမ်ားနဲ႔မတူတာက မႏၲေလးတကၠသုိလ္ ေက်ာင္းထြက္ေတြ ျဖစ္ၾကတဲ့အတြက္ ဆရာႀကီး သခင္ကုိယ္ေတာ္မႈိင္းရဲ႕ ေလးခ်ဳိးႀကီးလုိဟာမ်ဳိးကအစ ရတု၊ ရကန္၊ အဲ၊ အန္ ေတြကုိ စနစ္တက် ရြတ္ဆုိတတ္သူေတြျဖစ္ပါတယ္။ သူတုိ႔ ရြတ္ဆုိေဟာေျပာတာေတြကုိ ေဒၚစုကအစ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္က ရဲေဘာ္ရဲဘက္ေတြက အထူးသေဘာက်ၾကပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူတုိ႔ႏွစ္ဦးကုိပဲ ႏွစ္စဥ္ဖိတ္ၾကားေလ့ရွိပါတယ္။ ေဒၚစုက သူတုိ႔ကုိ ႏုိင္ငံျခားက စာအုပ္ေတြမွာၿပီး လက္ေဆာင္ေပးပါတယ္။ ကဗ်ာဆရာေအာင္ေ၀းကေတာ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကုိယ္တုိင္ တာ၀န္ေပးခ်က္အရ ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚေဒသ စည္း႐ုံးေရးကိစၥေတြကုိ ေဆာင္ရြက္ရသူျဖစ္ပါတယ္။ “ကုိေအာင္ေ၀းေရ ေဒၚစုနဲ႔ ကဗ်ာအေၾကာင္း စာအေၾကာင္း ေလးမ်ား ေဆြးေႏြးျဖစ္တာရွိရင္ ဒုိ႔မ်ားလည္း မွတ္သားရေအာင္ ေဖာက္သည္ခ်ပါဦး” လုိ႔ ေျပာဖူးပါတယ္။ “ဆရာေရ- ဆုံျဖစ္ၾကတာေတြက အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ကိစၥေတြနဲ႔ခ်ည္းဆုိေတာ့ ကဗ်ာအေၾကာင္း စာအေၾကာင္း မေျပာျဖစ္ပါ ဘူး” လုိ႔ ျပန္ေျဖပါတယ္။ က်ေနာ္ကပဲ က်ေနာ္တုိ႔နဲ႔ ေျပာဖူးတာေလးေတြကုိ ေဖာက္သည္ခ်ရပါတယ္။<br /><br />အေရးေတာ္ပုံကာလမွာ တင္မုိးက အစုိးရအလုပ္က အၿငိမ္းစားယူၿပီးပါၿပီ။ က်ေနာ္ကေတာ့ အေရးအခင္းအၿပီးမွာ ႐ုံးကုိ ျပန္တက္ေနပါတယ္။ ၿပီးမွေစာၿပီး အၿငိမ္းစားယူလုိက္ပါတယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က သူ႔႐ုံး၊ သူ႔ျခံထဲမွာ အလုပ္႐ႈပ္ေနလုိ႔ ကဗ်ာဆရာေတြနဲ႔ အလႅာပသလႅာပေျပာဖုိ႔ အခ်ိန္မရရွာပါဘူး။ လမ္းေဘးေဟာေျပာပြဲေတြ လုပ္တာကုိေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ မျပတ္သြားနားေထာင္ပါတယ္။ ေဒၚစု သာေရးနာေရးေတြကုိ ထြက္လာတဲ့အခါ မွာလည္း ဆုံျဖစ္ပါတယ္။ ဆရာႀကီး မင္းသု၀ဏ္တုိ႔၊ ဦးခင္ေမာင္လတ္၊ ေဒၚခင္မ်ဳိးခ်စ္တုိ႔ရဲ႕ ထမနဲပြဲေတြမွာ အျမဲလာပါတယ္။ အဲလုိအခါေတြမွာ ကဗ်ာဆရာႀကီး ဒဂုန္တာရာနဲ႔ေရာ၊ က်ေနာ္တုိ႔နဲ႔ေရာ ဆုံခြင့္ၾကံဳရပါတယ္။<br /><br />ဆရာႀကီးသခင္ကုိယ္ေတာ္မႈိင္း၊ ေလထီးဦးအုန္းေမာင္၊ ဗိသုကာ ဦးေက်ာ္မင္း၊ တုိင္းစည္း႐ုံးေရးမႉး ဦးသိန္းတင္၊ မုံရြာ ဦးတင္ေရႊ၊ ဟာဂ်ီဦးျမသန္း၊ စာေရးဆရာ ျမသန္းတင့္ စတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ႀကီးမ်ားရဲ႕ ကြယ္လြန္ႏွစ္ပတ္လည္ပြဲေတြ မွာလည္း မပ်က္မကြက္ လာေလ့ရွိပါတယ္။ အဲလုိလာတဲ့အခါ ေဒၚစုနဲ႔အတူ ဦးတင္ဦး၊ ဦးၾကည္ေမာင္၊ သခင္အုန္းျမင့္တုိ႔ သုံးဦးကေတာ့ အျမဲပါေလ့ရွိပါတယ္။<br /><br />မုံရြာတင္ေရႊက က်ေနာ္တုိ႔ရဲ႕ ရဲေဘာ္ သူငယ္ခ်င္းပါ။ မႏၲေလးတကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားသမဂၢ ေခါင္းေဆာင္ ေဟာင္းပါ။ ဒါေၾကာင့္ တင္မိုး၊ ေမာင္သာႏုိး၊ ေမာင္မုိးသူ၊ ေမာင္ေပါက္စည္ (မန္းတကၠသုိလ္) ေခၚ ခရစ္ယာန္ သာသနာပုိင္ခ်ဳပ္ အင္ဒ႐ူး ျမဟန္ စတဲ့ ငယ္ေပါင္းရဲေဘာ္မ်ားက မပ်က္မကြက္ စုံစုံညီညီသြားေလ့ရွိပါတယ္။ တခါေတာ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္တုိ႔အဖြဲ႔က မုံရြာ ဦးတင္ေရႊရဲ႕အိမ္ (အင္းစိန္၊ နံ႔သာကုန္း)ရဲ႕ အေပၚထပ္မွာ အေစာႀကီး ေရာက္ႏွင့္ေနတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔အဖြဲ႔က ေနာက္က်ေရာက္ၿပီး ေအာက္ထပ္မွာပဲ စကား၀ုိင္းဖြဲ႔ေနၾကပါ တယ္။ ခဏေနေတာ့ ရဲေဘာ္တေယာက္ ေရာက္လာၿပီး က်ေနာ္တုိ႔ကုိ “အေပၚႂကြပါ” လုိ႔ ဖိတ္ေခၚပါတယ္။ အေပၚတက္သြားေတာ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္တုိ႔ရဲ႕ စားပြဲ၀ုိင္းက သခင္အုန္းျမင့္က လွမ္းၿပီး လက္ယက္ ေခၚပါတယ္။ သူနဲ႔အဖြဲ႔၀င္လူႀကီးတခ်ဳိ႕က ထေပးၿပီး က်ေနာ္တို႔တဖြဲ႔လုံးကုိ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ စကားေျပာၾကဖုိ႔ ဆုံေပးပါတယ္။ ဒီလုိ စကား၀ုိင္းဖြဲ႔ခြင့္မ်ဳိးကုိ သခင္အုန္းျမင့္က မၾကာခဏ လုပ္ေပးေလ့ရွိပါတယ္။<br /><br />က်ေနာ္တုိ႔တေတြ ေဒၚစုနဲ႔ ဆုံမိၾကတဲ့အခါ တခါမွ ႏုိင္ငံေရးစကား မေျပာျဖစ္ၾကပါဘူး။ ႏုိင္ငံေရးအေၾကာင္းအရာ အေနနဲ႔ ထူးၿပီးေျပာစရာလည္း မရွိပါဘူး။ ႏုိင္ငံေရးအသိအျမင္ကလည္း ျခားနားတာရွိၾကတာမွ မဟုတ္ဘဲကုိး။ ဒါေၾကာင့္ စာေၾကာင္းေပေၾကာင္းေလာက္ပဲ ေျပာျဖစ္ပါတယ္။ မုံရြာ ဦးတင္ေရႊရဲ႕ အဲဒီႏွစ္လည္ပြဲမွာ ထူးထူးျခားျခား ေျပာမိၾကတာကုိ ေခါင္းစဥ္တပ္ရရင္ “ကဗ်ာဆရာမ်ားနဲ႔ ႏုိင္ငံေရး” လုိ႔ တပ္ရပါလိမ့္မယ္။ ေဒၚစုက က်ေနာ္တုိ႔ ကဗ်ာဆရာေတြကုိ ၾကည့္ၿပီး “ႏုိင္ငံမွာ အေရးရယ္လုိ႔ ၾကံဳလာရင္ ကဗ်ာဆရာေတြဟာ ဘယ္ေတာ့မဆုိ ေရွ႕ကေရာက္လာၿပီး ပါ၀င္ဆင္ႏႊဲၾကေလ့ရွိပါတယ္။ အဲဒါဟာ ကဗ်ာဆရာေတြရဲ႕ ထူးျခားခ်က္လုိ႔ က်မေတာ့ ထင္မိတယ္။ ဆရာတုိ႔ ဘယ္လုိသေဘာရသလဲတဲ့။ ဒီပြဲမွာ က်ေနာ့္ထက္ အသက္လည္းႀကီး၊ ၀ါလည္းႀကီးတဲ့ ကဗ်ာဆရာ သုံးဦးပါ၀င္ေနပါတယ္။ တင္မုိး၊ ေမာင္ေပါက္စည္(မန္းတကၠသိုလ္) နဲ႔ ေမာင္သာႏုိးတုိ႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူတုိ႔အေျဖကုိ ေစာင့္ေနရပါတယ္။ အတန္ၾကာၿငိမ္ေနေတာ့ တင္မုိးက “ခင္ဗ်ားေျပာလုိက္ပါ” လုိ႔ က်ေနာ့္ကုိ လွည့္ၿပီး ေျပာလုိက္ပါတယ္။<br /><br />က်ေနာ့္အေနနဲ႔ကလည္း အေျဖကုိ သိပ္စဥ္းစားခ်ိန္မရပါဘူး။ ကုိယ္ဘာေျဖရဖုိ႔လည္း အသင့္ျပင္မထားပါဘူး။ ခုလုိ တင္မုိးက ေမးထုိးၿပီး ခုိင္းလုိက္ေတာ့ ေျပာလုိက္ရပါတယ္။ “က်ေနာ္တုိ႔ ေခတ္သစ္ ဗမာစာေပေလာကမွာ ေရွ႕ဆုံးက ဆရာႀကီး သခင္ကုိယ္ေတာ္မႈိင္းရွိပါတယ္။ ဆရာႀကီးက ႏုိင္ငံမွာ အေရးၾကံဳတုိင္း ေရွ႕ဆုံးက ပါခဲ့ပါတယ္။ “အေရးႀကီးရင္၊ ေသြးနီးရာပါစျမဲ” လုိ႔ ေႂကြးေၾကာ္ ၀င္ေရာက္လာေလ့ရွိၿပီး ေလးခ်ဳိးကဗ်ာႀကီးေတြနဲ႔ ပါ၀င္ဆင္ႏႊဲေလ့ ရွိပါတယ္။ ဒီအစဥ္အလာအရ ကဗ်ာဆရာဆုိတာ ႏုိင္ငံေရးမွာ ပါရမယ္လုိ႔ စြဲျမဲ ယုံၾကည္ထားၾကပါတယ္။ ဒါဟာ ဆရာႀကီး ခ်မွတ္စုိက္ထူခဲ့တဲ့ အစဥ္အလာပါ” လုိ႔ ေျဖၾကားလုိက္ပါတယ္။<br /><br />ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕ မ်က္ႏွာေပၚမွာ ဘ၀င္က်သြားတဲ့ လကၡဏာ မေပၚလာပါဘူး။ “ဆရာ၊ အဲဒါလည္း မွန္ပါ တယ္။ ဒါက ဗမာျပည္ရဲ႕ အစဥ္အလာျဖစ္မွာပါ။ ဒါေပမယ့္ က်မက ႏုိင္ငံတကာရဲ႕ အစဥ္အလာကုိ ေျပာလုိတာပါ။ ႏုိင္ငံတုိင္းမွာလုိလုိပဲ က်မ သတိျပဳမိတာက အေရးၾကံဳရင္ ကဗ်ာဆရာေတြ ေရွ႕ဆုံးက ပါ၀င္လာၾကတာပဲ။ အဲဒါ ထူးျခားတယ္လုိ႔ က်မထင္လုိ႔ပါ။ အဲဒါကုိ ဆရာတုိ႔ ဘယ္လုိသေဘာရပါသလဲ” တဲ့ ထပ္ၿပီး ေဆြးေႏြးလုိက္ပါတယ္။<br /><br />က်ေနာ့္ဦးေႏွာက္ထဲမွာ ယိတ္(ခ္)၊ ေအာ္ဒင္၊ မာယာေကာ့ဖ္စကီး၊ လူရႊင့္၊ တဂုိး စတဲ့ ကဗ်ာဆရာႀကီးေတြရဲ႕ နာမည္ေတြနဲ႔ သူတုိ႔ကဗ်ာေတြ ပဲ့တင္ထပ္သြားခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကဗ်ာဆရာေတြထဲက ဘယ္သူမွ ႐ုတ္တရက္ ၀င္မေျဖျဖစ္ၾကပါဘူး။ ဒီမွာတင္ မေမွ်ာ္လင့္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္တဦးက ၀င္ၿပီး “က်ေနာ္က ကဗ်ာဆရာမဟုတ္ေပမယ့္ အေျဖတခု ေျပာၾကည့္ခ်င္ပါတယ္” လုိ႔ ခြင့္ေတာင္းလာပါတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔အားလုံးကလည္း ၀မ္းပန္းတသာနဲ႔ ဖိတ္ေခၚပါတယ္။<br /><br />“ဒီလုိပါ။ ကဗ်ာဆရာ စတဲ့ အႏုပညာရွင္ေတြဟာ အမွန္တရားကို ရွာေဖြသူေတြ၊ အမွန္တရား သစၥာတရားကုိ ယုံၾကည္ကုိးကြယ္သူေတြ ျဖစ္ၾကပါတယ္။ ႏုိင္ငံတႏုိင္ငံမွာ အေရးအခင္းတခု ၾကံဳရရင္ အမွားဘက္၊ အမွန္ဘက္ ဆုိတာ ရွိစျမဲပါပဲ။ ဒီအခါမွာ အမွန္တရားဘက္ကေနၿပီး ကဗ်ာဆရာေတြက ေရွ႕ဆုံးက ၀င္ပါလာၾကတယ္လုိ႔ က်ေနာ္ထင္ပါတယ္” တဲ့။ က်ေနာ္တို႔အားလုံးက ၀မ္းပန္းတသာနဲ႔ ဒီအေျဖကုိ သေဘာတူလုိက္ၾကပါတယ္။ ေျဖဆုိသူက ဗိုလ္ခ်ဳပ္တင္ဦး။ စစ္သားႀကီး တင္ဦးပါ။ သူလည္း အမွန္တရားကုိ ကုိးကြယ္သူပါ။<br /><br />ႏုိင္ငံမွာ အေရးၾကံဳရင္ ကဗ်ာဆရာမ်ားေရာ၊ စစ္ဗိုလ္စစ္သားမ်ားပါ အမွန္တရားဘက္က ၀ုိင္းရံေလ့ရွိၾကပါတယ္။ အမွန္တရားကုိ ျမတ္ႏုိးသူတုိင္း ေဒၚစုကုိ ဆက္လက္၀န္းရံၾကပါစုိ႔။ ေဒၚစု က်န္းမာပါေစ၊ အႏၲရာယ္လည္း ကင္းပါေစ လုိ႔ ကဗ်ာဆရာမ်ားက ဆုေတာင္းလုိက္ပါေၾကာင္း။ ။<br /><br />၊ေမာင္စြမ္းရည္၊<br />၂၂၊ ၆၊ ၂၀၀၉<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3025185229878063242-2597538682203921175?l=nayminni-pauk.blogspot.com' alt='' /></div>ေနမင္းနီhttp://www.blogger.com/profile/15375920897554313983noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3025185229878063242.post-2462035234449618272009-06-23T11:31:00.001+05:302009-06-23T11:35:40.817+05:30<a href="http://4.bp.blogspot.com/_ktmrWVFxHWU/SkBwhSe8s3I/AAAAAAAAAIk/qkKGAUIgMmk/s1600-h/scan.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 82px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_ktmrWVFxHWU/SkBwhSe8s3I/AAAAAAAAAIk/qkKGAUIgMmk/s200/scan.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5350400074515788658" /></a><br />ျမျပင္ေရသား<br />ထလႈပ္ရွားမွ<br />သူကား လိႈင္းဟု ေခၚသတည္း…။ ။<br /><span id="fullpost"><br />ေနာင္<br />(‘မုန္တိုင္းနီ’ကဗ်ာစာအုပ္ ၁၉၆၃ မွ)<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3025185229878063242-246203523444961827?l=nayminni-pauk.blogspot.com' alt='' /></div>ေနမင္းနီhttp://www.blogger.com/profile/15375920897554313983noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3025185229878063242.post-89755179180156447532009-06-18T13:25:00.001+05:302009-06-18T13:32:55.511+05:30<a href="http://3.bp.blogspot.com/_ktmrWVFxHWU/Sjn0RgzR28I/AAAAAAAAAIc/Cv6IYv8eVQ0/s1600-h/scan1.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 110px; height: 200px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_ktmrWVFxHWU/Sjn0RgzR28I/AAAAAAAAAIc/Cv6IYv8eVQ0/s200/scan1.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5348574614179142594" /></a><br />၁၉၇၄ ခုႏွစ္၊ ဇြန္ ၆ အလုပ္သမားသပိတ္ႀကီးရဲ့ ႏွစ္ပတ္လည္အျဖစ္ ၁၉၇၅ ခု၊ ဇြန္ ၆ ေက်ာင္းသားသပိတ္ႀကီးကို ေက်ာင္းသားတစုက စတင္ေဖာ္ထုတ္ဆင္ႏႊဲလိုက္ၾကတာျဖစ္ပါတယ္။ တဖက္မွာ ျပည္သူလူထုႀကီးတရပ္လံုးရဲ့ စားဝတ္ ေနေရးအၾကပ္အတည္းေတြ တေန႔တျခား ႀကီးမားနက္႐ိႈင္းလာေနတုန္း၊ တဖက္မွာ စစ္အစိုးရရဲ့ ရက္ရက္စက္စက္ ဖိႏွိပ္သတ္ျဖတ္မႈေတြေၾကာင့္ အလုပ္သမား ေသြးေျမက်ရမႈေတြ၊ ေက်ာင္းသား ေသြးေျမက်ရမႈေတြ ဆက္တိုက္ႀကီး လိုလို ၾကံဳေတြ႔ခဲ့ရၿပီး နာက်ည္းခါးသီးဖြယ္ရာေတြ လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ႀကီး ခံစားေနရတုန္းမွာ စစ္အစိုးရရဲ့ ေဖာက္ျပန္ရက္စက္တဲ့ အုပ္စိုးမႈကို လက္မခံႏိုင္ေၾကာင္း ေဖာ္ျပလိုက္ၾကတဲ့ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ ဆန္႔က်င္ေရး တိုက္ပြဲ လမ္းေၾကာင္းကို ထပ္ေလာင္းတြန္းတင္ႏိုင္ဖို႔ အားထုတ္လိုက္ၾကတဲ့ ေက်ာင္းသားထုရဲ့ အံတုစိန္ေခၚပြဲႀကီးျဖစ္ပါတယ္။ ၇၄ ဇြန္ ၆ အလုပ္သမားသပိတ္ႀကီးနဲ႔ ၇၄ ဒီဇဘၤာ ဦးသန္႔အေရးအခင္းႀကီးဟာလည္း ၆ လပဲ ကြာျခားသလို ဦးသန္႔အေရးအခင္းနဲ႔ ၇၅ ဇြန္ ၆ ေက်ာင္းသားသပိတ္ႀကီးဟာလည္း ၆ လခန္႔ပဲ ကြာျခားခဲ့ပါတယ္။<br /><span id="fullpost"><br />၁၉၇၅ ခုႏွစ္၊ ဇြန္လ ၆ ရက္ေန႔မနက္ တကၠသိုလ္နယ္ေျမထဲမွာ ေက်ာင္းသားေတြ စုစည္းၾကၿပီး ေက်ာင္းဝင္းထဲကေန ေက်ာင္းျပင္အထိထြက္ၿပီး စီတန္းလွည့္လည္ဆႏၵျပပြဲႀကီးနဲ႔ စတင္ေဖာ္ထုတ္လိုက္ၾကပါတယ္။ ပညာေရးတကၠသိုလ္ဝင္း အေပါက္ကေန ထြက္လာၿပီး ျပည္လမ္းမႀကီးအတိုင္း ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ထဲဆီ ဦးတည္ေၾကြးေၾကာ္ ခ်ီတက္ခဲ့ၾကပါတယ္။ အသံ လႊင့္႐ံုေရွ႕ကေန ျဖတ္လာခဲ့ၿပီး ၾကံေတာဘက္ ခ်ိဳးေကြ႔တဲ့လမ္းအတိုင္း ဝင္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ၾကံေတာေရွ႕က အသုဘေခါင္း ေရာင္းတဲ့ဆိုင္တခုထဲ အေခါင္း ၂ ခုကို ရယူခဲ့ၿပီး တေခါင္းကို ‘ေနဝင္း’လို႔ ကမၺည္းထိုး၊ တေခါင္းကို ‘စန္းယု’လို႔ နာမည္တပ္ကာ ႀကိဳးနဲ႔ဆြဲခဲ့ၾကပါတယ္။ ေအာက္ဖက္လမ္းအတိုင္း ဆက္လက္ခ်ီတက္ၾကကာ အဲဒီကမွ ၿမိဳ႕လည္ ဗႏၶဳလ ပန္းျခံေရွ႕ဆီ ခ်ီတက္ခဲ့ၾကျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ လမ္းတေလွ်ာက္ “ေနဝင္း-စန္းယု စစ္အစိုးရ - အလိုမရွိ”၊ “ဖမ္းဆီး အလုပ္သမား၊ ေက်ာင္းသား၊ ရဟန္းသံဃာေတာ္မ်ား ျပန္လႊတ္ေရး - ဒို႔အေရး”ဆိုတဲ့ ေၾကြးေၾကာ္သံေတြ တခဲနက္ ေၾကြးေၾကာ္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ဗႏၶဳလပန္းျခံေရွ႕မွာ ေနဝင္းနဲ႔စန္းယုကို အမိန္႔ေတာ္ျပန္ၿပီး အေခါင္းႏွစ္လံုးကို မီး႐ိႈ႕ ဆႏၵျပခဲ့ၾကပါတယ္။<br /><br />ေနာက္တေန႔မွာ RIT (စက္မႈတကၠသိုလ္)ဝင္းထဲ လူစုၿပီး စက္မႈတကၠသိုလ္ကေန အင္းစိန္ေထာင္ႀကီးဆီ သြားေရာက္ ခဲ့ၾကၿပီး ေထာင္ႀကီးရဲ့ နံရံတေလွ်ာက္ လွည့္လည္ခ်ီတက္ဝိုင္းရံကာ ဆႏၵျပေၾကြးေၾကာ္သံေတြ ပဲ့တင္ထပ္ေစခဲ့ပါတယ္။ “အင္းစိန္ေထာင္ႀကီး က်ယ္တယ္ဆို - ထပ္ခ်ဲ႕လိုက္ ထပ္ခ်ဲ႕လိုက္”ဆိုတဲ့ေၾကြးေၾကာ္သံေတြ ေသာေသာညံခဲ့ပါတယ္။<br /><br />ပထမမွာ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ ဘြဲ႔ႏွင္းသဘင္ခန္းမအတြင္းမွာပဲ သပိတ္စခန္းျပဳကာ စစ္အစိုးရဆန္႔က်င္ေရးတရားပြဲေတြ က်င္းပခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွာ ေရႊတိဂံုကုန္းေတာ္ေပၚ စခန္းေျပာင္းၿပီး သပိတ္ႀကီးကို ဆက္လက္ဆင္ႏႊဲခဲ့ၾကပါတယ္။<br /><br />စစ္အစိုးရက ‘ေက်ာင္းသားဆိုးမ်ားရဲ့ လႈပ္ရွားမႈ၊ ဗကပလိုလားသူ ေက်ာင္းသားတစုရဲ့ လံႈ႔ေဆာ္ဖန္တီးမႈ’ စသျဖင့္ စသျဖင့္ သတင္းစာ၊ ေရဒီယိုတို႔ကေန ျပစ္တင္႐ႈတ္ခ် သ႐ုပ္ဖ်က္ခဲ့ပါတယ္။ ေသာင္းနဲ႔ခ်ီတဲ့ စီတန္းလွည့္လည္ ဆႏၵျပပြဲ ႀကီးေတြအတြင္းမွာ ေက်ာင္းသားေတြသာမက၊ အလုပ္သမား၊ ဝန္ထမ္းနဲ႔ ၿမိဳ႕ေနဆင္းရဲသားေတြပါ ပါဝင္ပူးေပါင္းခဲ့ၾကၿပီး စစ္အစိုးရဆန္႔က်င္ေရး ေၾကြးေၾကာ္သံေတြကို ဟစ္ေၾကြးခဲ့ၾကပါတယ္။<br /><br />ဒီ ၇၅ ခုႏွစ္၊ ဇြန္ ၆ ေက်ာင္းသားသပိတ္ႀကီးကိုလည္း စစ္အစိုးရဟာ အၾကမ္းဖက္ၿဖိဳခြင္းခဲ့ပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာဝင္မ်ားရဲ့ အထြဋ္အျမတ္ထားရာ ေရႊတိဂံုကုန္းေတာ္ေပၚကို စစ္ဖိနပ္ေတြနဲ႔ ဒရမန္းၾကမ္း တက္ဝိုင္းခဲ့ၿပီး ႏွိမ္နင္း႐ိုက္ႏွက္ ဖမ္းဆီးတာေတြ လုပ္ခဲ့ပါတယ္။ အကုန္လံုး မိသမွ်ကို အင္းစိန္ေထာင္ ပို႔ခဲ့ၿပီး ျပစ္ဒဏ္ေပး ေထာင္ခ်တာေတြ လုပ္ေဆာင္ခဲ့ပါတယ္။<br /><br />၁၉၇၅ ခုႏွစ္ထဲမွာပဲ ပဲခူး႐ိုးမ အေျခခံေဒသနဲ႔ ျမစ္ဝကၽြန္းေပၚေဒသတခြင္ရွိ ဗကပနဲ႔ မဒညတ အင္အားစုေတြအေပၚ ထိုးစစ္ဆင္ၿပီး စစ္အစိုးရက အသာစီးရသြားေပမယ့္ ႏိုင္ငံေရးအရ၊ စီးပြားေရးအရေတာ့ စစ္အစိုးရအဖို႔ အၾကပ္အတည္း ႀကီးသထက္ ႀကီးလာခဲ့ရတဲ့ႏွစ္ ျဖစ္ပါတယ္။ ၇၄ ခုႏွစ္ကတည္းက အလုပ္သမားသပိတ္နဲ႔ ဦးသန္႔အေရးအခင္းကို စစ္ တပ္နဲ႔ အၾကမ္းဖက္ၿဖိဳခြဲခဲ့တဲ့အတြက္ ႏိုင္ငံေရးသိကၡာ က်ခဲ့ရတဲ့ စစ္အစိုးရဟာ ၁၉၇၅ ခုႏွစ္၊ ဇြန္ ၆ ေက်ာင္းသား သပိတ္ႀကီးနဲ႔ ဆက္လက္ၾကံဳေတြ႔ခဲ့ရၿပီး ႏိုင္ငံေရးသိကၡာ ထပ္မံက်ဆင္းခဲ့ရျပန္ပါတယ္။ ၇၄-၇၅ စီးပြားေရးစီမံကိန္း ဟာလည္း လ်ာထားခ်က္အတိုင္း ျဖစ္မလာခဲ့ပါ။ ကုန္ေစ်းႏႈန္းတက္မႈေတြနဲ႔ ေငြေၾကးေဖာင္းပြဲမႈေတြကို ဘယ္လိုမွ ကာကြယ္ႏိုင္ျခင္းမရွိခဲ့ပါ။ ဗကပ က ျဖဳတ္ထုတ္သတ္လမ္းစဥ္ မွားတယ္လို႔ သံုးသပ္ၿပီး တရားဝင္ ရပ္ဆိုင္းသြားေပမယ့္ မဆလဥကၠ႒ႀကီး ဦးေနဝင္းရဲ့ ျဖဳတ္ထုတ္လမ္းစဥ္ကေတာ့ ဆက္လက္သက္ဝင္လႈပ္ရွားခဲ့ပါတယ္။ ဒီတခါ ဖယ္ရွားခံ လိုက္ရတဲ့သူကေတာ့ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ ဦးစိန္ဝင္း (ဗိုလ္မွဴးခ်ဳပ္စိန္ဝင္း)ျဖစ္ပါတယ္။ ဖိအားေပးၿပီး ႏုတ္ထြက္ခိုင္းခဲ့ပါတယ္။<br /><br />ဗကပ ႐ိုးမဗဟိုဟာ ဥကၠ႒ သခင္ဇင္၊ အတြင္းေရးမွဴး သခင္ခ်စ္တို႔ က်ဆံုးရၿပီးေနာက္ ၿပိဳပ်က္သြားခဲ့ရေပမယ့္ အေရွ႕ေျမာက္ ဗကပ ဗဟိုဟာ အံုနဲ႔က်င္းနဲ႔ ဆက္လက္ထြက္ေပၚလာခဲ့ပါတယ္။<br /><br />KNU ဟာလည္း ၇၅ ခုႏွစ္ထဲမွာ ႐ိုးမနဲ႔ ျမစ္ဝကၽြန္းေပၚ အေျခခံေဒသေတြ လက္လႊတ္ဆံုး႐ံႈးလိုက္ရၿပီး အင္မတန္ ႀကီးမားတဲ့ နစ္နာမႈႀကီးေတြ ၾကံဳေတြ႔ခဲ့ရေပမယ့္ ဥကၠ႒ မန္းဘဇံအပါ၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ျမေမာင္အပါ KNU ပါတီဝင္ေတြဟာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ျမနဲ႔ တလံုးတည္း တစည္းတည္း ပူးေပါင္းလိုက္ႏိုင္ၾကၿပီး မာနယ္ပေလာကေန ေဒါနေတာင္ေၾကာတေလွ်ာက္၊ ကရင္ျပည္နယ္တေလွ်ာက္၊ ထိုင္းႏိုင္ငံ နယ္စပ္တေလွ်ာက္ ေတာ္လွန္ေရးအေျခခံေဒသေတြ ထူေထာင္ဖြင့္လွစ္ႏိုင္ခဲ့ ပါတယ္။ တခုတည္းေသာ KNU အျဖစ္ အံုနဲ႔က်င္းနဲ႔ ဆက္လက္လႈပ္ရွားႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ ျပည္နယ္ေပါင္းစံု ျပည္ေထာင္စု အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီတပ္ေပါင္းစု (ပမဒတ)ကို ဖြဲ႔စည္းလိုက္ႏိုင္ၿပီး ဘံုရန္သူ စစ္အစိုးရ ဦးတည္တိုက္ခိုက္ေရး လမ္းေၾကာင္းကို ဆက္လက္ဖြင့္လွစ္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ မာနယ္ပေလာမွာ လူမ်ိဳးေပါင္းစံု ႏွီးေႏွာဖလွယ္ပြဲတရပ္ က်င္းပၿပီး ပမဒတ ဟာ ဒီႏွီးေႏွာဖလွယ္ပြဲရဲ့ ရလဒ္အျဖစ္ ေပၚေပါက္လာတာျဖစ္ပါတယ္။ ၇၅ ခုႏွစ္၊ ေမလ ၂၈ ရက္ေန႔မွာ ဖြဲ႔စည္းခဲ့တဲ့ ပမဒတ မွာ ပါဝင္တဲ့ အဖြဲ႔အစည္းေတြကေတာ့ KNU ပါတီ၊ မြန္ျပည္သစ္ပါတီ၊ ရွမ္းျပည္တိုးတက္ေရးပါတီ၊ ကရင္နီ အမ်ိဳးသားတိုးတက္ေရးပါတီနဲ႔ ရခိုင္ျပည္လြတ္ေျမာက္ေရးပါတီတို႔ ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးအင္အားစုမ်ားကလည္း စစ္အစိုးရဆန္႔က်င္ေရးတိုက္ပြဲေတြကို ဆက္လက္ အေကာင္ အထည္ ေဖာ္ေနၾကဆဲ၊ အလုပ္သမားထု ေက်ာင္းသားထုတိုက္ပြဲေတြကလည္း တခုၿပီးတခု ေပၚေနဆဲမွာ မဆလ စစ္အစိုးရကေတာ့ အာဏာကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ကိုင္ထားႏိုင္ေရးအတြက္ နယ္ပယ္ေပါင္းစံုကို ဟာကြက္ မရွိေအာင္ တဆင့္တိုး ႀကိဳးပမ္းအားထုတ္ ဖိႏွိပ္ကန္႔သတ္တာေတြ လုပ္ေဆာင္ခဲ့ပါတယ္။ စာေပအႏုပညာနယ္ပယ္ ကိုလည္း တဆင့္တိုး ကန္႔သတ္လာပါတယ္။<br /><br />၁၉၇၅ ခုႏွစ္၊ ဇူလိုင္လမွာ ျပည္ထဲေရးႏွင့္ သာသနာေရးဝန္ႀကီးဌာန လက္ေအာက္ရွိတဲ့ ပံုႏွိပ္သူႏွင့္ ပံုႏွိပ္ထုတ္ေဝသူမ်ား မွတ္ပံုတင္အဖြဲ႔႐ံုးကေန ‘စာေပႏွင့္စာနယ္ဇင္းမ်ား လိုက္နာၾကရမယ့္ စာေပမူဝါဒ’ဆိုတာကို ခ်မွတ္ေပးျပန္ပါတယ္။ (၁) ျမန္မာ့ဆိုရွယ္လစ္လမ္းစဥ္ကို မထိခိုက္ေရး၊ (၂) ႏိုင္ငံေတာ္၏ အယူအဆ လုပ္ငန္းစဥ္မူမ်ားကို မထိခိုက္ရ၊ (၃) ဆိုရွယ္လစ္စီးပြားေရးစနစ္ကို မထိခိုက္ရ၊ (၄) တိုင္းရင္းသားစည္းလံုးညီညြတ္ေရးကို မထိခိုက္ရ၊ (၅) ႏိုင္ငံေတာ္ လံုျခံဳေရး၊ ေအးခ်မ္းသာယာေရး၊ တရားဥပေဒစိုးမုိးေရးႏွင့္ လူမႈေရးဘဝကို အႏၲရာယ္မျဖစ္ေစရ၊ (၆) အခ်ိန္ကာလႏွင့္ မဆီေလ်ာ္ေသာ အေတြးအေခၚအယူအဆမ်ား မေဖာ္ျပရ၊ (၇) အခ်က္အလက္အားျဖင့္ မွန္ေသာ္လည္း အေျခအေနႏွင့္ မဆီေလ်ာ္ေသာ ေရးသားခ်က္မ်ား မေဖာ္ျပရ၊ (၈) ညစ္ညမ္းအေရးအသားမ်ား မေဖာ္ျပရ၊ (၉) ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္မႈ၊ ေသြးထြက္သံယိုမႈ ျပစ္မႈမ်ားကို လံႈ႔ေဆာ္ေစေသာ အေရးအသားမ်ား မေဖာ္ျပရ၊ (၁၀) အစိုးရဌာနမ်ားရဲ့ လုပ္ရပ္မ်ားကို အျပဳသေဘာမေဆာင္ေသာ ေဝဖန္ခ်က္မ်ား မေဖာ္ျပရ၊ (၁၁) ပုဂၢလိက တဦးတေယာက္ကို တိုက္ခိုက္ေသာစာမ်ား မေဖာ္ျပရ လို႔ ဆိုပါတယ္။ တခြန္းထဲနဲ႔ ခ်ဳပ္ၿပီးေျပာရရင္ေတာ့ စစ္အစိုးရနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး၊ မဆလနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ဘာမွ မေရးၾကနဲ႔ဆိုတာ ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />(ဦးေနဝင္းက ေဒၚခင္ေမသန္း ေသၿပီး ေဒၚနီနီျမင့္ကို ယူ၊ ေဒၚနီနီျမင့္နဲ႔ ကြဲေနစဥ္အတြင္း ရတနာနတ္မယ္ဆိုတာႀကီးကို ထပ္ၿပီးယူထားတုန္းမွာ၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးစန္းယုကလည္း ဟိုမိန္႔ခြန္းေျပာလိုက္၊ ဒီမိန္႔ခြန္း ေျခြလိုက္နဲ႔ လုပ္ျပေနတုန္းမွာ၊ ဆန္ျပႆနာေတြ ေပၚၿပီးေနာက္ စပါးစိုက္ေရး၊ ဆန္တိုးတက္ထုတ္လုပ္ေရးေတြကိုပဲ ေျပာတဲ့သူက ေျပာေနတုန္းမွာ စာေရးဆရာ ‘ေမာင္ေဖငယ္’က ‘ေဖာင္းကားစား’ဆိုတဲ့ ရာဇဝင္ေနာက္ခံ စာအုပ္တအုပ္ကို ထုတ္ေဝခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီ ေဖာင္းကားစား စာအုပ္ထဲမွာ “မယားၿပီး မယား၊ စကားၿပီး စကား၊ စပါးၿပီး စပါး”ဆိုတာ ထည့္ေရးတဲ့အတြက္ ေမာင္ေဖငယ္ကို တသက္တကၽြန္း ေထာင္ဒဏ္ခ်မွတ္တာေတာင္ လုပ္ပါတယ္။)<br /><br />၁၉၇၅ ခုႏွစ္၊ စက္တဘၤာ ၂၈ ရက္ေန႔မွာ ရန္ကုန္တိုင္း သတင္းေထာက္မ်ား ႏွီးေႏွာဖလွယ္ပြဲမွာ ပါတီစာနယ္ဇင္း ဌာနမွဴးျဖစ္တဲ့ ဦးေစာဦးက မဆလပါတီကိုယ္စား “ဆိုရွယ္လစ္စီးပြားေရးစနစ္ကို ဆန္႔က်င္သူေတြအတြက္ လြတ္လပ္စြာ ေရးသားခြင့္ မေပးႏိုင္ပါဘူး၊ ႏိုင္ငံေတာ္ကို ဦးေဆာင္ေနတဲ့ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ပါတီကို ဆန္႔က်င္ေနသူေတြကိုလည္း လြတ္လပ္ စြာေရးသားခြင့္ မေပးႏိုင္ပါဘူး” လို႔ ေျပာင္ေျပာင္တင္းတင္းပဲ ေျပာဆိုခဲ့ပါတယ္။<br /><br />စာေပအႏုပညာ နယ္ပယ္ တခုလံုးကို လႈပ္မရေအာင္ စာေပစီစစ္ေရးဌာနဆိုတာနဲ႔လည္း ခ်ဳပ္ကိုင္ထားခဲ့ပါတယ္။ ဆန္႔က်င္ေတာ္လွန္တဲ့ စာအုပ္၊ စာတမ္း၊ စာေစာင္ေတြ ထြက္ေပၚမလာရေအာင္၊ စာအုပ္အဆင့္ဆိုတာအထိကို ေရာက္မလာရေအာင္ စာမူေတြကို ႀကိဳတင္တင္ျပ ခြင့္ျပဳခ်က္ရယူၿပီးမွ ႐ိုက္ႏွိပ္တဲ့အဆင့္ကို လုပ္ကိုင္ေစပါတယ္။ ႐ိုက္ ႏွိပ္ၿပီး ထပ္မံတင္ျပရမယ္၊ ထပ္မံတိုက္ဆိုင္စစ္ေဆးၿပီးမွ စာအုပ္ျဖန္႔ခ်ိခြင့္ကို ေပးပါေတာ့တယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ တရားဝင္ ထုတ္ေဝျဖန္႔ခ်ိခြင့္ အခြင့္အေရးေတြ ဆံုး႐ံႈးရပါတယ္။ စစ္အစိုးရကို ဆန္႔က်င္ေတာ္လွန္တဲ့ စာေပအႏုပညာေတြကို ေရး သားဖန္တီးလိုသူေတြဟာ တရားမဝင္နည္းနဲ႔ပဲ ႐ိုက္ႏွိပ္ျဖန္႔ခ်ိရပါေတာ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္ စာကူးစက္၊ လက္လွည့္စက္ ကေလးေတြနဲ႔ပဲ လ်ိဳ႕ဝွက္စြာ ႐ိုက္ႏွိပ္ျဖန္႔ခ်ိထုတ္ေဝလာၾကတဲ့ စာေစာင္ေလးေတြ ၇၀ ျပည့္ႏွစ္လြန္ ႏွစ္ဦးပိုင္းတဝိုက္ ပလူပ်ံခဲ့ပါတယ္။<br /><br />အထူးသျဖင့္ ကဗ်ာစာအုပ္ေလးေတြ မ်ားပါတယ္။ ဒါေတာင္ ဖမ္းဆီးျခင္းခံရရင္ ေထာင္ဒဏ္ခ်မွတ္ျခင္း ခံရပါတယ္။ ဗမာျပည္က တိုးတက္တဲ့ စာေရးဆရာ၊ ကဗ်ာဆရာမ်ားဟာ အေမရိကန္နယ္ခ်ဲ႕တို႔ရဲ့ ဗီယက္နမ္က်ဴးေက်ာ္စစ္အေပၚ ႐ႈတ္ခ်ကန္႔ကြက္ၾကတဲ့ စာကဗ်ာေတြ၊ ဗီယက္နမ္ျပည္သူမ်ားဘက္က ရပ္တည္တဲ့ စာကဗ်ာေတြ ေရးသားဖန္တီးခဲ့ၾက ၿပီး တရားဝင္ စာေစာင္မဂၢဇင္းမ်ားကေန ေဖာ္ျပျဖန္႔ခ်ိခဲ့ၾကတာေတြရွိသလို စာကူးစက္၊ လက္လွည့္စက္ေလးမ်ားနဲ႔ ႐ိုက္ႏွိပ္ၿပီး တရားမဝင္ျဖန္႔ခ်ိရတဲ့ စာေစာင္ စာအုပ္ငယ္ေလးမ်ားကေနၿပီးလည္း ျဖန္႔ခ်ိထုတ္ေဝေဖာ္ျပတာေတြ ရွိခဲ့ပါ တယ္။ စာေပလြတ္လပ္ခြင့္ မရွိတဲ့ၾကားက နယ္ခ်ဲ႕ဆန္႔က်င္ေရး၊ စစ္အစိုးရဆန္႔က်င္ေရးေတြ နည္းမ်ိဳးစံုနဲ႔ ေပၚေပါက္ခဲ့ ပါတယ္။<br /><br />စစ္အစိုးရက အၾကမ္းဖက္ဖိႏွိပ္ေနတဲ့ၾကားက၊ နည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ ကြပ္ညႇပ္ၿပီး ပိတ္ပင္တားျမစ္ ယုတ္မာေနတဲ့ၾကားထဲက စစ္အစိုးရဆန္႔က်င္ေရး ႏိုင္ငံေရးလႈပ္ရွားမႈတရပ္ ထပ္မံထြက္ေပၚလာျပန္ပါတယ္။ ၇၅ ဇြန္ ၆ ေက်ာင္းသားသပိတ္ႀကီး အၿပီး ၉ လေက်ာ္အၾကာမွာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ‘မိႈင္းရာျပည့္’လႈပ္ရွားမႈႀကီးပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ။<br /><br />၊ဝင္းတင့္ထြန္း၊<br />‘အေမွာင္ၾကားက ဗမာျပည္’<br />အနီးေခတ္ ဗမာျပည္ႏိုင္ငံေရးလႈပ္ရွားမႈသမိုင္းအက်ဥ္း (၁၉၄၈-၂၀၀၀)မွ ေကာက္ႏုတ္ေဖာ္ျပပါသည္။<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3025185229878063242-8975517918015644753?l=nayminni-pauk.blogspot.com' alt='' /></div>ေနမင္းနီhttp://www.blogger.com/profile/15375920897554313983noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3025185229878063242.post-54564497855643204722009-06-17T16:17:00.002+05:302009-06-17T16:28:43.552+05:30<a href="http://2.bp.blogspot.com/_ktmrWVFxHWU/SjjLsSjmfLI/AAAAAAAAAIU/yb0QEQ3h5Cg/s1600-h/scan.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 66px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_ktmrWVFxHWU/SjjLsSjmfLI/AAAAAAAAAIU/yb0QEQ3h5Cg/s200/scan.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5348248519258307762" /></a><br />ထိုေတာ<br />ေျပာ႐ံုသာ ေတာ<br />ဘာေပါသလဲဆိုရင္<br />ဆူးခ်ဥ္နဲ ့သွ်ားေစာင္းလက္ပတ္<br />ၾကက္ဆူနဲ ့အမည္မမွတ္တဲ့<br />ပူပူစပ္စပ္ လူသူျပတ္သနဲ ့<br />ထူထပ္တဲ့ ဆူးခက္<br />ျမက္႐ိုင္းနဲ ့ကိုင္းၾကမ္း<br />'ေခြးေသးပန္း'ပင္ေတြပါပဲ…။<br /><span id="fullpost"><br />ေတာမဟုတ္ေပမယ့္<br />သမုတ္ေတာ့ ေတာ…<br /><br />ေတာမမွတ္ေပမယ့္<br />ပညတ္ေတာ့ ေတာ…<br /><br />ဒီေတာေလဗ်ာ<br />ေႏြတရက္မွာ<br />ကိုင္းခက္ေတြ ေျခာက္ေသြ ့<br />ေျမေငြ ့ေတြ ေျခာက္ခမ္း<br />ရြက္ၾကမ္းေတြ ေျခာက္ကပ္<br />ေျဖာက္ဖ်ပ္…ေျဖာက္ဖ်ပ္နဲ ့<br />ေလအခတ္မွာ<br />ထိုးသတ္လို ့ က်ိဳးျပတ္ကုန္ၾက<br />ခဏၾကာေတာ့<br />ေလာင္စာလည္း မတို ့<br />႐ိႈ ့သူလည္း မရွိ<br />ၿငႇိသူလည္း မပါ<br />ဆူးၾကားမွာ ၾကယ္တပြင့္<br />ႏွစ္ပြင့္ … သံုးပြင့္<br />တပြင့္ၿပီးတပြင့္ပြား<br />တဖြားၿပီးတဖြားထ<br />အဲဒီကစၿပီး<br />မီးေတာက္ေတြ ကူးယွက္<br />မီးလက္ေတြ သြယ္ထိုး<br />မီးခိုးေတြ အူအူထလို ့<br />ျပာက်သြားခဲ့ပါသတဲ့…။<br /><br />မီးညြန္ ့ေငြ ့ေငြ ့<br />မေသ့တေသ၊ မီးေလာင္ေျမမွာ<br />သူ ့အနာဂတ္၊ ဆံုးျဖတ္ေပးဖို ့<br />က်ေနာ္တို ့ဟာ<br />ဘာကိုေရြးခ်ယ္ၾကမလဲ…<br />ကဲကဲ… ေျမကိုတူးဆြ<br />အငုတ္အစေတြ ေကာ္ထုတ္<br />ေတာအုပ္တခုပ်ိဳး<br />ခင္ဗ်ားကို အားကိုးပါတယ္…။ ။<br /><br /><br />(ဇြန္ ၆ အလုပ္သမားသပိတ္ၾကီးအား ဂုဏ္ျပဳလ်က္)<br />-ေနမင္းနီ-<br />(၆၊ ၆၊ ၂၀၀၀)<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3025185229878063242-5456449785564320472?l=nayminni-pauk.blogspot.com' alt='' /></div>ေနမင္းနီhttp://www.blogger.com/profile/15375920897554313983noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3025185229878063242.post-55672638813379187402009-06-16T11:17:00.000+05:302009-06-16T11:28:03.670+05:30<a href="http://2.bp.blogspot.com/_ktmrWVFxHWU/Sjc0P46Vg4I/AAAAAAAAAIM/tQuCX9YzRqg/s1600-h/scan0001.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 155px; height: 200px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_ktmrWVFxHWU/Sjc0P46Vg4I/AAAAAAAAAIM/tQuCX9YzRqg/s200/scan0001.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5347800530105500546" /></a><br />(သမိုင္းတခုထဲက ျဖစ္စဥ္တခု၏ ဆြဲအင္အားႏွင့္ ေရာင္ျပန္ဟပ္ျခင္းမွတဆင့္ က်စ္လစ္သိပ္သည္းေသာ ခံစားခ်က္မ်ား ႏွင့္အတူ ေတာက္ပေသာ ဘံုအနာဂတ္ႏွင့္ ႀကီးျမတ္ေသာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြအတြက္…)<br /><span id="fullpost"><br />ဖုန္းေမာ္အေရးအခင္းနဲ႔စပ္လ်ဥ္းၿပီး ေပၚေပါက္လာတဲ့ မတ္လ ေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈကို မဆလ စစ္အစိုးရက အၾကမ္းဖက္ ၿဖိဳခြဲပစ္လိုက္တယ္။ လူမဆန္စြာ ႏွိပ္ကြပ္မႈေၾကာင့္ RIT ေက်ာင္းဝင္းအတြင္းမွာ ဖုန္းေမာ္၊ စိုးႏိုင္တို႔နဲ႔အတူ က်ဆံုးသြားခဲ့ၾကသူေတြ၊ မတ္လ ၁၆ ရက္ေန႔ အင္းလ်ားကန္ေပါင္ေပၚမွာ က်ဆံုးသြားခဲ့ရသူေတြ၊ အခ်ဳပ္ကားထဲမွာ အသက္ရွဴၾကပ္ၿပီး ေသဆံုးသြားခဲ့ရသူေတြ၊ အင္းစိန္ေထာင္ထဲမွာ ညႇဥ္းပမ္းႏွိပ္စက္မႈေၾကာင့္ က်ဆံုးသြားခဲ့ရသူေတြ၊ မုဒိန္းက်င့္ခံလိုက္ရတဲ့ ေက်ာင္းသူေတြဟာ စာရင္းမရွိ၊ မေရတြက္ႏိုင္ေအာင္ပဲ မတ္လေက်ာင္းသားတိုက္ပြဲဟာ ယၡင့္ယၡင္ ေနဝင္းစစ္အစိုးရဆန္႔က်င္ေရး ေက်ာင္းသားတိုက္ပြဲေတြလိုပဲ အသက္ေပါင္းမ်ားစြာ ေပးဆပ္ခဲ့ရတယ္။ ေနာက္ၿပီး ေထာင္ထဲမွာ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ အဖမ္းခံေနရလဲ၊ ေက်ာင္းသားဘယ္ႏွစ္ေယာက္ ေက်ာင္းထုတ္ခံလိုက္ ရသလဲ ဆိုတာလည္း မဆလအစိုးရကလြဲၿပီး ဘယ္သူမွ အတိအက်မခန္႔မွန္းႏိုင္ခဲ့ဘူး။ ေသဆံုးသြားၾကတဲ့ ေက်ာင္း သားေတြရဲ့ မိဘတခ်ိဳ႕ထံေလာက္ပဲ “သင္၏သားသမီး ေကာင္းစြာသၿဂိဳလ္ၿပီးပါေၾကာင္း” စာတိုကေလးနဲ႔ အေၾကာင္း ၾကားခဲ့တယ္။ အမွန္ကေတာ့ စစ္အစိုးရက အသိေပး အေၾကာင္းၾကားခ်င္လို႔ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ အေၾကာင္း မၾကားခဲ့ဘူးဆိုရင္ မိဘေတြအေနနဲ႔ ေမးျမန္းစံုစမ္းမႈေတြ လုပ္လာရင္ အစိုးရအေနနဲ႔ အလုပ္႐ႈတ္မခံခ်င္တာေၾကာင့္ တခါတည္း ဇာတ္လမ္းျပတ္သြားေအာင္ လုပ္လိုက္တာပဲျဖစ္တယ္။<br /><br />ေက်ာင္းသားအေရးအခင္းကို ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း ကိုယ္တြယ္လိုက္တယ္ဆိုရင္ ေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈေတြ ခ်ဳပ္ၿငိမ္းသြား လိမ့္မယ္၊ ေခါင္းမေထာင္ရဲေတာ့ဘူး၊ ထိတ္လန္႔ေၾကာက္ရြံ႕သြားလိမ့္မယ္လို႔ စစ္အစိုးရက အထင္ရွိပံုရတယ္။ မတ္လ ေက်ာင္းသားအေရးကို ႏွိပ္ကြပ္ၿပီး ေႏြရာသီ ေက်ာင္းပိတ္ရက္အေရာက္ တကၠသိုလ္နဲ႔ေကာလိပ္ေတြအားလံုးကို ပိတ္ပစ္၊ ေနာက္ ဂၽြန္မွာ ေက်ာင္းေတြ ျပန္ဖြင့္ခဲ့တယ္။ ေက်ာင္းသားေတြရဲ့ ေဖာက္ျပန္ေသာ အုပ္ခ်ဳပ္သူအစိုးရအား ဆန္႔က်င္ေတာ္လွန္တတ္ေသာ မာန္ႀကီးေခါင္းမာတတ္တဲ့ ဗီဇအခံ ေခတ္အဆက္ဆက္ ေက်ာင္းသားသမိုင္း အစဥ္ အလာကို ထိန္းသိမ္းတတ္ျခင္းနဲ႔ လူထုဘက္မွ အစဥ္ရပ္တည္တိုက္ပြဲဝင္တဲ့သမိုင္းကို ေမ့ေနၿပီး တိုင္းျပည္ကို ပိုင္ႏိုင္စြာ အုပ္ခ်ဳပ္ႏိုင္တယ္လို႔ စစ္အစိုးရက အလြန္အကၽြံ တြက္ထားပံုရတယ္။<br /><br />ဂၽြန္ ၁၂ ရက္မွာ တကၠသိုလ္နဲ႔ေကာလိပ္ေတြကို ျပန္ဖြင့္လိုက္တယ္ဆိုရင္ပဲ ေက်ာင္းသားအားလံုးဟာ ေသြးေအး ေနာက္ဆုတ္မသြားၾကဘဲ အေျဖက ခ်က္ခ်င္းေပၚလာခဲ့ပါေတာ့တယ္။ နယ္ခ်ဲ႕ဆန္႔က်င္ေရးမွသည္ ေခတ္ေျပာင္း စနစ္ေျပာင္း ေတာ္လွန္ေရးတို႔၏အေျခတည္ရာ၊ တကၠသုိလ္အားလံုးတို႔၏မိခင္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္သို႔ နယ္စံု ေဒသစံုမွ ေက်ာင္းသားအစံု ေရာက္လာခဲ့ၾကတယ္။ မတ္လ ေက်ာင္းသားအေရးအခင္းကို စတင္ၿပီးျဖစ္ေပၚေစခဲ့တဲ့ စက္မႈ တကၠသုိလ္ကေတာ့ စုစုေပါင္း ရွိလွမွ ေက်ာင္းသားဦးေရဟာ ၄၀၀၀ ေက်ာ္ေလာက္သာရွိေနေတာ့ ေသဆံုးသြားတဲ့၊ ေထာင္ထဲေရာက္ေနတဲ့၊ ေက်ာင္းထုတ္ခံလိုက္ရတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြကို ႏုတ္လိုက္ရင္ လူအင္အားဟာ ပိုနည္းသြားၿပီး ေျခာက္ကပ္ကပ္ႀကီးျဖစ္သြားခဲ့တယ္။ မတ္လ ၁၃ ရက္ေန႔ညမွာ ဖုန္းေမာ္အတြက္ ဂုဏ္ျပဳအမွတ္တရ ေဆာက္လုပ္ ထားခဲ့ၾကတဲ့ ၾသဘာလမ္းထိပ္က ေျခာက္ေျမႇာင့္ၾကယ္ဟာလည္း စစ္တပ္က ၿဖိဳဖ်က္လိုက္လို႔ မရွိေတာ့ဘူး။<br /><br />ေက်ာင္းသားအားလံုးရဲ့ရင္ထဲမွာ မိမိနဲ႔သက္ဆိုင္ရာ ေက်ာင္းဝင္းထဲကို ဝင္လိုက္မိတာနဲ႔ ကိုယ္ကမွန္ရက္သားနဲ႔ ေျဖရွင္းခြင့္မရ၊ အႏိုင္က်င့္ခံလိုက္ရတဲ့သူေတြလို မခံမရပ္ႏိုင္တဲ့ ေဒါသစိတ္၊ ခံျပင္းဝမ္းနည္းစိတ္ေတြဟာ ထုထည္ ႀကီးမားလာခဲ့ၾကတယ္။ မတ္လက ျဖစ္ခဲ့တဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေတြဟာ အသစ္ျဖစ္လာၾကတယ္။ ရန္ကုန္တကၠသုိလ္ဟာ ဂၽြန္လ မိုးက်ျဖစ္ေပမယ့္ ေသြ႔ေျခာက္ၿပီး တခုခုလစ္ဟာေနသလို ျဖစ္ေနတယ္။ ေက်ာင္းသားအားလံုးရဲ့ မ်က္ႏွာေတြ မွာလည္း ျဖစ္႐ိုးျဖစ္စဥ္ ေႏြေက်ာင္းပိတ္ၿပီး ျပန္ဖြင့္တာနဲ႔မတူဘဲ ရႊင္လန္းတက္ၾကြမႈေတြ ေလ်ာ့ပါးေနၾကတယ္။ တခ်ိဳ႕ကလည္း မၾကာမီကမွ ၾကံဳေတြ႔ခဲ့ရတဲ့ ေဘးအႏၲရာယ္ဆိုးႀကီးတခုကို စိုးရြံ႕ခါးသီးေနပံုရတယ္။ မတ္လ အေရး အခင္းမွာ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ ေသခဲ့လဲ၊ ေထာင္ထဲမွာ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ ညွဥ္းပမ္းႏွိပ္စက္ခံေနရလဲ၊ ဘယ္သူေတြ ေက်ာင္းထုတ္ခံရလဲ အားလံုးဟာ ဘယ္သူမွ အတိအက်မေျပာႏိုင္ဘဲ ဒီေမးခြန္း ၃ ခုဟာ လံုးေထြးေရာယွက္ေနခဲ့ ၾကတယ္။<br /><br />ေက်ာင္းသားမ်ားရင္ထဲမွာ မတ္လရဲ့ မေမ့ႏိုင္ေသာ ျဖစ္ရပ္ဆိုးပံုရိပ္မ်ားျဖင့္ မြန္းၾကပ္ေနၾကတာေၾကာင့္ လမ္းသြားရင္း မွာ၊ လၻက္ရည္ဆိုင္ေတြမွာ၊ စာသင္ခန္းေတြထဲမွာ၊ အေဆာင္ေတြရဲ့ အခန္းေတြထဲမွာ၊ ထမင္းစားေဆာင္ေတြထဲမွာ မတ္လ တိုက္ပြဲရဲ့ အေတြ႔အၾကံဳေတြကို တီးတိုးတမ်ိဳး၊ က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္တမ်ိဳး ေျပာဆိုေနၾကတယ္။ ဟိုေနရာ စု႐ံုးစု႐ံုး၊ ဒီေနရာ စု႐ံုးစု႐ံုး ျဖစ္လာတယ္။ အေဆာင္ေတြမွာလည္း ညမွာ မီးေတြပိတ္ၿပီး ေအာ္ဟစ္ၾကတယ္။ ဓါတ္တိုင္ေတြ၊ ေက်ာင္းနံရံေတြ၊ စာသင္ခန္းေတြနဲ႔ အိမ္သာေတြထဲမွာ မတ္လက လံုထိန္းရဲ့ အၾကမ္းဖက္တဲ့ ပံုသ႑ာန္ေတြ၊ ေက်ာင္းသားအေရး ေတာင္းဆိုခ်က္ေတြ၊ မဆလ စစ္အစိုးရဆန္႔က်င္ေရး လံႈ႔ေဆာ္မႈေတြေရးထားတဲ့ စာေစာင္ေတြ၊ စာရြက္ေတြဟာ ေနရာတိုင္းမွာ ေက်ာင္းဖြင့္ၿပီး တရက္ႏွစ္ရက္အတြင္းမွာပင္ ေပၚေပါက္လာခဲ့တယ္။ ေက်ာင္းသားမ်ား အေရး ေတာင္းဆိုမႈေတြကေတာ့…<br />(၁) ဖမ္းဆီးခံထားရတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြ ျပန္လႊတ္ေပးေရး၊<br />(၂) ေက်ာင္းထုတ္ခံလိုက္ရတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြ ေက်ာင္းျပန္တက္ခြင့္ရေရး၊<br />(၃) က်ဆံုးသြားတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြအတြက္ အမွတ္တရေက်ာက္တိုင္ စိုက္ထူေရး၊<br />(၄) ေသဆံုးသြားတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔စပ္လ်ဥ္းၿပီး တာဝန္ရွိသူေတြကို အစိုးရက အေရးယူေရး၊<br />(၅) ေသဆံုးသြားတဲ့ ေက်ာင္းသားဦးေရအမွန္ကို ေဖာ္ထုတ္ေရး၊<br />(၆) ေက်ာင္းသားသမဂၢဖြဲ႔စည္းေရး၊<br />(၇) မဆလအစိုးရမွ မတ္လအေရးအခင္းကကဲ့သို႔ အၾကမ္းဖက္မႈမ်ား မျပဳလုပ္ေရးႏွင့္ မတ္လအေရးအခင္းႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး မွားယြင္းေၾကာင္း ဝန္ခံေရး… စတဲ့ ေတာင္းဆိုခ်က္အမ်ိဳးမ်ိဳး ေတာင္းဆိုၾကပါတယ္။<br /><br />မ်က္ႏွာမွာ လက္ကိုင္ပုဝါ စည္းထားတဲ့ တခ်ိဳ႕ေက်ာင္းသားေတြဟာ သပိတ္ျဖစ္ေပၚေရးအတြက္ စာသင္ခန္းေတြထဲ၊ လၻက္ရည္ဆိုင္ေတြအတြင္းမွာ ဝင္ေရာက္ၿပီး လံႈ႔ေဆာ္တရားေဟာေနၾကပါၿပီ။ စာသင္ခန္းေတြမွာ ေက်ာင္းသားေတြ မရွိၾကေတာ့တဲ့အျပင္ သပိတ္စတင္ရန္ စည္း႐ံုးလႈပ္ရွားမႈမ်ားနဲ႔အတူ မ်က္ႏွာေတြဟာ ရႊင္လန္းလာခဲ့ၾကပါတယ္။ အားလံုးရဲ့ရင္ထဲမွာ မတ္လက ခံစားခ်က္အႀကိတ္အခဲေတြဟာ ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့မေပ်ာက္ႏိုင္ခဲ့ေပမယ့္ သပိတ္ လႈပ္ရွားမႈေတြေၾကာင့္ အနည္းငယ္ သက္ေတာင့္သက္သာရွိခဲ့ၾကမွာထင္ပါတယ္။ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ထဲက လႈပ္ရွားမႈ ေတြဟာ အေဆာင္ေတြ၊ တကၠသိုလ္ေတြ၊ ေကာလိပ္ေတြ၊ အလယ္တန္း အထက္တန္းေက်ာင္းသားေတြသာမက တျပည္လံုးကိုပါ ပ်ံ႕ႏွံ႔သြားၿပီး ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ဟာ ဂၽြန္ေက်ာင္းသားအေရးအခင္း၏ ဗဟိုျဖစ္လာခဲ့တယ္။<br /><br />ေက်ာင္းဖြင့္ၿပီးလို႔မွမၾကာမီ ဂၽြန္ ၁၅-၁၆ ေလာက္မွစတင္၍ ေက်ာင္းသားသပိတ္ဟာ သပိတ္ပီပီသသျဖစ္လာကာ လူစည္ကားၿပီး ေနာက္ဆံုး ရန္ကုန္တကၠသုိလ္ အပန္းေျဖရိပ္သာေရွ႕ အဓိပတိလမ္းေပၚမွာ ေက်ာင္းထိုင္ခံုေတြနဲ႔ တရားေဟာစင္ထိုးၿပီး အစိုးရဆန္႔က်င္ေရးတရားေတြကို ေဟာတဲ့အဆင့္ထိ ေရာက္လာခဲ့ပါတယ္။ စာသင္ခန္းေတြဟာ လည္း ေက်ာင္းတက္သူ မရွိေတာ့ဘဲ အလိုအေလ်ာက္ ပိတ္သြားၿပီး ေက်ာင္းသားေတြဟာ တရားေဟာတာကို နားေထာင္ၾကဖို႔ ကံ့ေကာ္ပင္ေတြရဲ့ေအာက္၊ အဓိပတိလမ္းမႀကီးတေလွ်ာက္မွာ ေရာက္ရွိေနၾကပါတယ္။ တရားေဟာစင္ ေပၚကို တေယာက္ၿပီးတေယာက္ တက္ကာ မတ္လအေရးအခင္းအတြင္းက ေတြ႔ၾကံဳခဲ့ရတဲ့ အင္းလ်ားကန္ေပါင္ေပၚမွာ လံုထိန္းေတြက ဘယ္လိုရက္ရက္စက္စက္ အၾကမ္းဖက္ၿပီး ႐ိုက္တဲ့အေၾကာင္း၊ ဖုန္းေမာ္ က်ဆံုးခဲ့တဲ့ေန႔က RIT ဝင္းအတြင္းမွာ ျဖစ္ပ်က္ခဲ့တဲ့ အေျခအေနေတြ၊ RIT နဲ႔ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ထဲကို စစ္တပ္က ဘယ္လိုစီးနင္း ဝင္ေရာက္ခဲ့တဲ့အေၾကာင္းေတြကို ရွင္းျပေျပာျပၾကတဲ့သူေတြကေျပာ၊ ေက်ာင္းသားေတြရဲ့တာဝန္နဲ႔ ေရွ႕ဆက္ရန္ မဆလ အစိုးရကို ျဖဳတ္ရမည္လို႔ ေဟာတဲ့သူကေဟာ၊ ၾကားသိဖူးသမွ် ၇ ဇူလိုင္နဲ႔ ဦးသန္႔အေရးအခင္းကာလက ေနာင္ေတာ္ ေတြရဲ့ သတၱိေျပာင္ေျမာက္ေသာ စစ္အစိုးရကိုထိပ္တိုက္ရင္ဆိုင္မႈအေၾကာင္းနဲ႔ စစ္အစိုးရက ဘယ္လိုႏွိပ္ကြပ္ခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းေတြကို ရွင္းျပတဲ့သူကရွင္းျပ၊ မဆလ ဗဟိုေကာ္မတီေတြအတြက္ သီးသန္႔ဖြင့္ထားတဲ့ ပဒံုမာျပခန္းမွေနၿပီး ဗဟိုေကာ္မတီေတြဟာ အထူးအခြင့္အေရးေတြ ယူေနတဲ့အေၾကာင္းကို ရွင္းျပတဲ့သူကရွင္းျပ၊ ႏွမခ်င္း စာနာစိတ္ ကင္းမဲ့စြာ ေက်ာင္းသူေတြကို လံုထိန္းေတြက အၾကမ္းဖက္တဲ့အေၾကာင္းေတြကို ျပန္ေျပာျပတဲ့သူေတြကေျပာနဲ႔ စံုလင္လွစြာ အားလံုးဟာ ေထာက္ခံၾက၊ အားေပးၾက၊ တက္ၾကြေနၿပီး ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ႀကီးတခုလံုးဟာလည္း လက္ခုပ္ၾသဘာသံေတြ၊ ေတာင္းဆိုခ်က္ေတြ၊ ေၾကြးေၾကာ္သံေတြ လႊမ္းမိုးညံစီထြက္ေနပါေတာ့တယ္။<br /><br />တရက္နဲ႔တရက္ မတူေအာင္ဘဲ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ထဲကို သပိတ္ေမွာက္ရန္အတြက္ ေဆးတကၠသိုလ္(၁)၊ ေဆး တကၠသိုလ္(၂)၊ ဗိုလ္တေထာင္၊ ၾကည့္ျမင္တိုင္၊ လိႈင္ေကာလိပ္နဲ႔ RIT ေက်ာင္းသားမ်ားအျပင္ အလယ္တန္း၊ အထက္တန္းမွ ေက်ာင္းသားမ်ားလည္း လာေရာက္ပူးေပါင္းၾကပါတယ္။ တႏိုင္ငံလံုးမွာလည္း ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ထဲမွာ ေက်ာင္းသားေတြ သပိတ္ေမွာက္ေနၾကၿပီ၊ တရားေဟာစင္ျမင့္ေတြထိုးၿပီး တရားေဟာေနၾကၿပီဆိုတဲ့သတင္းဟာလည္း ႏွံ႔ေနပါၿပီ။ ေနာက္ၿပီး နံရံကပ္ ပိုစတာေတြမွာလည္း ကဗ်ာေတြ၊ ကာတြန္းေတြ၊ ေဆာင္းပါးေတြ၊ ေတာင္းဆို ခ်က္ေတြလည္း ပါေသးတယ္။ ရန္ကုန္မွာ ဂၽြန္လဆန္း မိုးဦးက်ျဖစ္ေပမယ့္ ေန႔စဥ္ရက္ဆက္ မိုးမရြာေသးဘဲ ႀကိဳးၾကား ႀကိဳးၾကားေလာက္သာ မိုးရြာတတ္တာေၾကာင့္ ရာသီဥတုကလည္း ေတာ္ေတာ္ေကာင္းမြန္ေနတဲ့အခ်ိန္လို႔ ေျပာရမွာပါပဲ။ သပိတ္တိုက္ပြဲဟာ အသံခ်ဲ႕စက္ပါ တပ္ဆင္၍ က်ယ္ျပန္႔လာၿပီး ေက်ာင္းရဲ့ဂိတ္ဝေတြမွာ လံုျခံဳေရးတာဝန္ယူတဲ့သူက ယူ၊ တရားေဟာစင္ျမင့္ေပၚတက္ၿပီး တရားေဟာမယ့္သူေတြကို စီစဥ္တဲ့သူေတြကစီစဥ္၊ စားေသာက္ေရးအတြက္ ေထာက္ပံ့ေရးတာဝန္ယူတဲ့သူကယူ၊ တရားေဟာသူကေဟာ၊ နားေထာင္မယ့္သူက နားေထာင္၊ နံရံကပ္ ပိုစတာ ဖတ္တဲ့သူကဖတ္နဲ႔ အားလံုးဟာ မအားလပ္ေအာင္ဘဲ တက္တက္ၾကြၾကြနဲ႔ အလုပ္မ်ားေနၾကပါတယ္။<br /><br />က်ေနာ္မေမ့ႏိုင္တဲ့ ပိုစတာကေတာ့ အားကစား႐ံုရဲ့အမိုးဖက္ျခမ္းမွာ စာလံုးႀကီးႀကီးနဲ႔ေရးၿပီး ကပ္ထားတဲ့ “ေနဝင္း၏ ေနဝင္ခ်ိန္“နဲ႔ တရားေဟာစင္ျမင့္ ေရွ႕တည့္တည့္မွာ အဂၤလိပ္လိုေရးထားတဲ့ “Freedom to Democracy“ဆိုတဲ့ စာတန္းပဲျဖစ္ပါတယ္။ အႏွစ္သာရအရွိဆံုးနဲ႔ သပိတ္တိုက္ပြဲ၏ ႏိုင္ငံေရးဦးတည္ခ်က္ကို အျပတ္သားဆံုး ထုတ္ေဖာ္ ထားျခင္းပဲ။<br /><br />ေန႔လည္မွာ အလွဴေကာက္ခံရရွိတဲ့ ငွက္ေပ်ာသီး၊ ေပါင္မုန္႔၊ ေဆးလိပ္ေတြကို ေတာင္းႀကီးေတြနဲ႔ လိုက္ေဝပါတယ္။ ေက်ာင္းသားေတြကလည္း သပိတ္လိုအပ္တာသံုးဖို႔ အလွဴေငြ ထည့္ဝင္ၾကတဲ့အျပင္ ျပင္ပမွအလွဴေငြမ်ားလည္း ထည့္ဝင္ေနၾကပါၿပီ။<br /><br />ေက်ာင္းဝင္းထဲမွာ ရွိေနၾကတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြအားလံုးဟာ တကယ္လို႔မ်ား မတ္လအေရးအခင္းကလို မဆလ စစ္တပ္က ေက်ာင္းဝင္းထဲဝင္ၿပီး အၾကမ္းဖက္ၿဖိဳခြဲမယ္ဆိုရင္လည္း ရင္ဆိုင္အံတုဖို႔ အသင့္ရွိေနၾကသည့္အလား မိန္းကေလးေတြကအစ ဆံုးျဖတ္ထားၾကပံုရပါတယ္။ ညီညီညြတ္ညြတ္ျဖင့္ ဆႏၵတူ၊ သေဘာတူရွိေနတဲ့ျမင္ကြင္းဟာ အားရတက္ၾကြဖြယ္၊ အေတာ္ၾကည္ႏူးရာေကာင္းလွပါတယ္။ “ေဆးတကၠသိုလ္(၂)ကေတာ့ျဖင့္ ခ်ီတက္လာၿပီ၊ ဘယ္ ေကာလိပ္ကေတာ့ျဖင့္ ခ်ီတက္လာၿပီ“လို႔ တရားေဟာစင္မွာ ေၾကညာလိုက္တဲ့အခါဆိုရင္ တရားေဟာစင္ေရွ႕မွာ ထိုင္ ေနၾကတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြဟာ အားရဝမ္းေျမာက္စြာ လက္ခုပ္တီးၾက၊ ဂိတ္ဝကိုလည္း လွမ္းေမွ်ာ္ၾကည့္ၾက၊ တခ်ိဳ႕က လည္း မတ္တပ္ရပ္ၿပီး ႀကိဳဆိုၾကနဲ႔ မေမာႏိုင္ေအာင္ပဲ ရွိပါေတာ့တယ္။<br /><br />ထူးျခားမႈတခုက သပိတ္တိုက္ပြဲရဲ့အေျခအေန တရက္ထက္တရက္ အရွိန္ေကာင္းလာသည္ႏွင့္အညီ မတ္လ အေရး အခင္းကာလက အျဖစ္အပ်က္ေတြအေပၚ အေျခခံၿပီး မဆလ စစ္အစိုးရဆန္႔က်င္ေရးႏွင့္ ေက်ာင္းသားအေရး ေတာင္းဆိုတိုက္ပြဲဝင္မႈမွေန၍ မဆလ တပါတီအာဏာရွင္စနစ္ကို အန္တုျဖဳတ္ခ်ေရး ႏိုင္ငံေရးတိုက္ပြဲအျဖစ္ကို အလို အေလ်ာက္ ကူးေျပာင္းေနျခင္းပင္ျဖစ္ပါတယ္။ တရားေဟာၾကတဲ့သူေတြကလည္း မဆလေခတ္ ျပည္သူေတြ ၾကံဳေတြ႔ ေနရတဲ့ ဘဝခံစားမႈအေျခအေနေတြ၊ တိုင္းျပည္ရဲ့ ႏိုင္ငံေရး၊ စီးပြားေရး၊ လူမႈေရး၊ ပညာေရး ဆုတ္ယုတ္လာတဲ့ အေျခ အေနေတြ၊ မဆလ ဗဟိုေကာ္မတီရဲ့ ေဖာက္ျပန္တဲ့လုပ္ရပ္ေတြ၊ မဆလအစိုးရကို အျပင္းထန္ဆံုး ေဝဖန္ျပစ္တင္ ရႈတ္ခ်လာျခင္းျဖင့္ ႏိုင္ငံေရးကို အေလးေပးၿပီး ေဖာ္ထုတ္တိုက္ပြဲဝင္လာျခင္းပဲျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />ညေန ၄ နာရီေလာက္ သပိတ္ရပ္နားေတာ့မယ့္အခါမွာေတာ့ မနက္ျဖန္လည္း ဆက္လက္ၿပီး သပိတ္ေမွာက္သြားမွာ ျဖစ္တဲ့အေၾကာင္း ေၾကညာၿပီး ကမ႓ာမေၾကသီခ်င္းကို သံၿပိဳင္ဆိုၿပီး တေန႔တာသပိတ္ကို ရပ္နားလိုက္ပါတယ္။<br /><br />ဒီလိုနဲ႔ ဂၽြန္လ ေက်ာင္းသားအေရးအခင္းကာလမွာ မဆလ စစ္အစိုးရမွ ပထမဆံုး ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ကို ပစ္ခတ္လိုက္ တာေၾကာင့္ ေနာက္ဆံုးရက္ျဖစ္တဲ့ ဂၽြန္လ ၂၀ ရက္ေန႔ကို ေရာက္လာခဲ့ပါတယ္။ မနက္ပိုင္း သပိတ္စဖို႔အတြက္ ေက်ာင္း သားေတြအားလံုးဟာ ကံ့ေကာ္ပင္ေအာက္မွာ၊ အဓိပတိလမ္းမႀကီးတေလွ်ာက္ ေဘးဝဲယာမွာ အျပည့္ေနရာယူ ထားၾကၿပီး သပိတ္ကို အနည္းငယ္ၾကာမွ စႏိုင္ပါတယ္။ အဓိကမွာ လွည္းတန္းမွာ အသံခ်ဲ႕စက္ ငွါးလို႔မရတဲ့အတြက္ ေၾကာင့္ျဖစ္ပါတယ္။ သို႔ေသာ္လည္း ၉ နာရီခြဲ၊ ၁၀ နာရီေလာက္မွာ ဘယ္ကရွာလာသည္မသိ main ဂိတ္ဝႀကီးမွ အသံခ်ဲ႕စက္ ငွါးလို႔ရရွိၿပီဆိုၿပီး ေက်ာင္းသား ၃ ေယာက္ေလာက္ အသံခ်ဲ႕စက္ကိုေျမႇာက္ၿပီး ဝင္လာခဲ့ၾကတယ္။ အားလံုး အေတာ္ေလးဝမ္းေျမာက္သြားၾကၿပီး လက္ခုပ္ၾသဘာမစဲ တီးလိုက္ၾကၿပီး ျပင္ဆင္ၿပီး တရားပြဲကို စၾကပါတယ္။<br /><br />ဂၽြန္ေက်ာင္းသားသပိတ္တိုက္ပြဲရဲ့ ႏိုင္ငံေရးဦးတည္ခ်က္လမ္းေၾကာင္းဟာ ေက်ာင္းသားအေရး နစ္နာမႈေတြအတြက္သာ ေတာင္းဆိုတိုက္ပြဲဝင္မွာလား၊ ဒါမွမဟုတ္ အဖိႏွိပ္ခံေနရတဲ့ လူထုဖက္မွ ရပ္တည္ၿပီး မဆလ တပါတီ အာဏာရွင္ စစ္အစိုးရကို ျဖဳတ္ခ်ေရးအတြက္ တိုက္ပြဲဝင္မွာလားဆိုတာကို ဦးေဆာင္ေနသူေတြေရာ ေက်ာင္းသားေတြ အားလံုးေရာ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း မေဖာ္ထုတ္ၾကေသးပါဘူး။ သို႔ေသာ္လည္း သပိတ္မွာပါဝင္ၾကတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြ အားလံုးဟာ ေက်ာင္းသားအေရးဆိုတာထက္ တိုင္းျပည္ႏိုင္ငံေရးအေျခအေနကို သံုးသပ္ေဝဖန္မႈေတြသာ မ်ားလာတာေၾကာင့္ ႏိုင္ငံေရးတိုက္ပြဲအဆင့္ကို ကူးေျပာင္းေနတယ္လို႔ ေျပာရမွာျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />အဲဒီလိုရွိေနတဲ့ အေျခအေနကေနၿပီး တရားေဟာစင္ျမင့္ဆီ ေက်ာင္းသားထုရဲ့ သေဘာထားဆႏၵျဖင့္ ဆံုးျဖတ္ဖို႔ အဆိုႏွစ္ခု ေရာက္လာပါတယ္။ ပထမဆံုး ‘ေက်ာင္းသားအေရးကိုသာ ေတာင္းဆိုတိုက္ပြဲဝင္မွာျဖစ္တယ္’ ဆိုတဲ့အဆိုကို ကိုလတ္ဆိုတဲ့သူက ဦးေဆာင္ၿပီး တင္သြင္းပါတယ္။ ဒုတိယအေနနဲ႔ ‘ေက်ာင္းသားေတြဟာ ေက်ာင္းသားအေရး သာမက ႏိုင္ငံေရးလုပ္ရမယ္’ ဆိုတဲ့အဆိုကို ကိုမိုးသီးဇြန္ဆိုသူက ဦးေဆာင္ၿပီး တင္သြင္းပါတယ္။ ေက်ာင္းသားအေရး ကိုသာ ေတာင္းဆိုတိုက္ပြဲဝင္သင့္တယ္ဆိုတဲ့အဆိုကို ေထာက္ခံတဲ့သူဟာ မရွိသေလာက္ အလြန္နည္းေနၿပီးေတာ့ ေက်ာင္းသားထုထဲမွာ မေက်နပ္မႈေတြ၊ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ဆန္႔က်င္တဲ့သူေတြလည္း ရွိခဲ့ပါတယ္။ ေခတၱခဏ ႐ုတ္႐ုတ္ သဲသဲျဖစ္သြားၿပီး မၾကာမီမွာ ျပန္လည္တည္ၿငိမ္သြားၿပီး ေက်ာင္းသားထုအားလံုးက ‘ႏိုင္ငံေရး ေတာင္းဆိုမႈေတြျဖင့္ ႏိုင္ငံေရးလုပ္မည္’ဟု ျပတ္သားစြာပဲ ဆံုးျဖတ္ေပးလိုက္ၾကပါတယ္။<br /><br />အဲဒီအခ်ိန္မွာ RIT မွေနၿပီး လာေရာက္ပူးေပါင္းတဲ့ က်ေနာ္တို႔သူငယ္ခ်င္းတစုလည္း (စႏၵာဝင္း လၻက္ရည္ဆိုင္မွာ ပထမဆံုး အ႐ိုက္ခံလိုက္ရတဲ့ ႏြားထိုးႀကီးမွ ဝင္းျမင့္အပါအဝင္) တရားေဟာစင္ျမင့္၏ ညာဖက္အျခမ္းမွာ ေရာက္ေနၾက ပါတယ္။ အဆိုေတြကို ဦးေဆာင္ၿပီးတင္သြင္းၾကတဲ့သူေတြဟာ ဘယ္အတန္းက၊ ဘယ္ဘာသာရပ္က၊ ဘယ္သူေတြ ဆိုတာ လံုးဝမသိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေက်ာင္းသားသပိတ္ဟာ အေရးႀကီးတဲ့ ႏိုင္ငံေရးအလွည့္အေျပာင္းတခုကို ေရာက္ ေနၿပီး ေက်ာင္းသားအေရးတခုထဲကိုသာ ဦးတည္ၿပီး မဆလကို တုိက္လို႔မရဘူး။ မဆလ ဆန္႔က်င္ေရး ႏိုင္ငံေရး တိုက္ပြဲေတြကို ေဖာ္ထုတ္ဖို႔ဟာ တိုင္းျပည္၏ အေရးတႀကီးလိုအပ္ေနတဲ့ အေနအထားလို႔ က်ေနာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္း တစုလည္း နားလည္ထားပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကိုမိုးသီးဇြန္ တင္သြင္းတဲ့အဆို ေထာက္ခံေဆြးေႏြးၾကဖို႔ က်ေနာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းတစု ဆံုးျဖတ္လိုက္ၾကတယ္။ ဘယ္သူတက္ေရာက္ေဆြးေႏြးမလဲဆိုတာ တိုင္ပင္ၾကတဲ့အခါမွာ က်ေနာ့္ကို တက္ေရာက္ေဆြးေႏြးရန္ ေျပာၾကသျဖင့္ တရားေဟာစင္ျမင့္ေပၚတက္ၿပီး တက္ေရာက္ေဆြးေႏြးလိုေၾကာင္း တာဝန္ ရွိတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြကို ေျပာျပပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ တရားေဟာစင္ကို ထိုင္ခံုေတြနဲ႔ ကာထားၿပီး အလြယ္တကူ ဝင္ေရာက္ခြင့္မျပဳပါဘူး။ စင္ရဲ့ေနာက္ဖက္ စီစစ္တဲ့ေက်ာင္းသားေတြထံ ေက်ာင္းသားကဒ္ျပ၊ ေဆြးေႏြးလိုတဲ့ အေၾကာင္းအရာ အက်ဥ္းခ်ဳပ္တင္ျပၿပီးေတာ့မွ စင္ေပၚတက္ေရာက္ေဆြးေႏြးရပါတယ္။ က်ေနာ့္အေနနဲ႔… တိုင္းျပည္က ခ်မ္းသာသေလာက္ ျပည္သူေတြၾကံဳေတြ႔ခံစားေနရတဲ့ ဒုကၡ၊ ဆင္းရဲေနရတဲ့ ဘဝအေျခအေနေတြနဲ႔ ဒီေန႔ မိမိတို႔ ၾကံဳေတြ႔ေနရတဲ့ ဘဝအေျခအေနေတြ၊ အျဖစ္ဆိုးေတြကို မၾကံဳေတြ႔ေစဖို႔၊ အနာဂတ္ႀကီးမွာ ႀကီးျပင္းလာမယ့္ မ်ိဳးဆက္သစ္ေတြအတြက္ မဆလ အစိုးရကို ျဖဳတ္ခ်ရမယ္၊ ဒါေၾကာင့္ ႏိုင္ငံေရးလုပ္ရမယ္လို႔ ခဏမွ်ေလာက္သာ ေဆြးေႏြးတင္ျပလိုက္ပါတယ္။<br /><br />က်ေနာ္တို႔ရဲ့ေနာက္မွာေတာ့ ေဆးတကၠသိုလ္(၂)မွ ဂ်ဴတီကုတ္အျဖဴကိုဝတ္ၿပီး နားၾကပ္ကို သိုင္းထားတဲ့ ကိုေဇာ္ထြန္း ဆိုသူဟာ ေနဝင္းအစိုးရကို အၿပီးအပိုင္ ျဖဳတ္ခ်ရမယ္ဆိုကာ လက္သီးလက္ေမာင္းတန္းရင္း အတက္ၾကြဆံုး တရား ေဟာလိုက္ပါတယ္။ သူ႔ရဲ့ တရားေဟာစတိုင္ႏွင့္ အသြင္သ႑ာန္ကိုေတာ့ျဖင့္ ယေန႔တိုင္ အမွတ္ရေနဆဲပါ။ (သို႔ေသာ္ လည္း အခုအခါ ကိုေဇာ္ထြန္းဟာ ထိုင္းနယ္စပ္မွာ လက္နက္ကိုင္တိုက္ပြဲဝင္ရင္း က်ဆံုးသြားခဲ့ၿပီလို႔ သိရွိရပါတယ္။) ဒီေနာက္မွာေတာ့ျဖင့္ အလယ္တန္းေက်ာင္းမွ ေက်ာင္းသူေလးတေယာက္ႏွင့္ သံဃာေတာ္တပါး အပါအဝင္ ေက်ာင္းသားမ်ားဟာ မဆလ ဆန္႔က်င္ေရး ႏုိင္ငံေရးတိုက္ပြဲကို ေဖာ္ထုတ္ဖို႔ အသီးသီးေျပာၾကပါတယ္။<br /><br />ေက်ာင္းသားအေရး လုပ္မလား၊ ႏိုင္ငံေရး လုပ္မလားဆိုတဲ့ အဆိုႏွစ္ခုမွာ ေက်ာင္းသားထု၏ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ျဖင့္ ႏိုင္ငံေရး လုပ္မယ္ဆိုတဲ့အဆိုကို အားလံုးဆႏၵျဖင့္ သေဘာတူညီစြာ ဆံုးျဖတ္လိုက္တာေၾကာင့္ ဂၽြန္ေက်ာင္းသားသပိတ္၏ ႏိုင္ငံေရးဦးတည္ခ်က္ဟာလည္း ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ျပတ္ျပတ္သားသား ေပၚလာခဲ့ပါေတာ့တယ္။<br /><br />ဂၽြန္ ၂၁ ရက္ေန႔ဟာ ဦးေနဝင္း ဦးေဆာင္တဲ့ မဆလ အစိုးရကို ေက်ာင္းသားအားလံုးက ေျဗာင္စစ္ေၾကညာၿပီး ႏိုင္ငံေရးနည္းျဖင့္ ခံစစ္မ်ဥ္းကိုေက်ာ္ လွံစြပ္ထိုးတိုက္ပြဲ စတင္လိုက္တာပဲျဖစ္ပါတယ္။ သပိတ္ဟာ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ၿပီးဆံုး သြားေပမယ့္လည္း ညမွာေတာ့ျဖင့္ မဆလ စစ္အစိုးရက ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ကို ပိတ္ပစ္လိုက္ၿပီဆိုတဲ့အေၾကာင္း ေၾကညာလိုက္ပါေတာ့တယ္။<br /><br />ဂၽြန္ ၂၁ ရက္ေန႔မွာေတာ့ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ကို ပိတ္လိုက္တာေၾကာင့္ ေက်ာင္းသားသပိတ္ႏွင့္ တရားပြဲေတြဟာ မပိတ္ဘဲ က်န္ရွိေနတဲ့ RIT ႏွင့္ ေဆးတကၠသိုလ္(၁)ဖက္ကို ေရာက္ရွိသြားပါတယ္။ က်ေနာ့္အေနနဲ႔ RIT ဖက္မွာ ေရာက္ေနလို႔ ေဆး(၁)ဖက္က အေျခအေနကိုေတာ့ ျပည့္ျပည့္စံုစံု မသိရွိႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။ မနက္ ၈ နာရီေလာက္က RIT ဝင္းထဲကို ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ဖက္မွ ေက်ာင္းသားအခ်ိဳ႕ ေရာက္လာၿပီး RIT ေက်ာင္းသားတခ်ိဳ႕ႏွင့္ ပူးေပါင္းၿပီး သပိတ္ ေမွာက္ရန္ ျပင္ဆင္ေနၾကပါၿပီ။ ပထမမွာ ေက်ာင္းသားဦးေရဟာ ၇၀ ေက်ာ္ေလာက္ပဲ ရွိမယ္ထင္ပါတယ္။ သပိတ္ ေမွာက္ဖို႔ လံႈ႔ေဆာ္စည္း႐ံုးမႈေတြ ၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ Canteen မွာေရာ၊ စာသင္ေဆာင္ေတြဘက္မွာရွိၾကတဲ့ ေက်ာင္း သားေတြေရာ RIT ေက်ာင္းရဲ့ မ်က္ႏွာစာ ဆင္ဝင္ေအာက္မွာ လာေရာက္စု႐ံုးၾကပါတယ္။ ေက်ာင္းသားေတြကို စုေဝးထိုင္ခိုင္းၿပီး ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ဘက္မွ ေက်ာင္းသားတခ်ိဳ႕ေရာ၊ RIT ဘက္မွ ေက်ာင္းသားတခ်ိဳ႕က ဘာေၾကာင့္ ဆႏၵျပရတဲ့အေၾကာင္းနဲ႔ ဂၽြန္ေက်ာင္းသားသပိတ္ကို ဆက္လက္ျပဳလုပ္သြားမွာျဖစ္ေၾကာင္း တလွည့္စီ ရွင္းျပၾကၿပီး သပိတ္ကို စတင္လိုက္ပါတယ္။ သတိထားမိတာက ဆရာ၊ ဆရာမေတြေရာ (အဲဒီအခ်ိန္က RIT လမ္းစဥ္လူငယ္ ဥကၠ႒လည္းျဖစ္၊ Mental ဌာနမွ ပါေမာကၡလည္းျဖစ္၊ နဝတ ေခတ္မွာလည္း RIT ၏ ပါေမာကၡခ်ဳပ္အျဖစ္လည္း လုပ္သြားတဲ့) ဦးခင္ေမာင္သန္းကိုယ္တိုင္ ဘာေတြေျပာသြားတယ္ဆိုတာကို လာၿပီးနားေထာင္ပါတယ္။<br /><br />စၿပီး တက္တက္ၾကြၾကြတရားေဟာတဲ့အထဲမွာေတာ့ RIT မွ မခင္ဥမၼာဆိုတဲ့ ေက်ာင္းသူတေယာက္အပါအဝင္ ကို စည္သူ၊ ကိုေသာင္းတန္တို႔လည္း ပါဝင္ၾကပါတယ္။ (ကိုစည္သူကိုေတာ့ ၁၉၈၉ မတ္လဆန္းေလာက္က အိႏၵိယ နယ္စပ္ မွာ ေနာက္ဆံုးေတြ႔လိုက္ရၿပီး ထိုင္းနယ္စပ္မွာ လက္နက္ကိုင္တိုက္ပြဲဝင္ရင္း က်ဆံုးသြားတယ္လို႔ ၾကားသိရပါတယ္။) တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ RIT ေက်ာင္းမ်က္ႏွာစာ သံုးခုလံုးဟာ လာေရာက္ပူးေပါင္းၾက၊ နားေထာင္ၾကသူေတြနဲ႔ ျပည့္လွ်ံသြား ပါေတာ့တယ္။ ၁၀ နာရီခြဲေလာက္မွာေတာ့ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ဘက္မွာေရာ၊ ေဆးတကၠသိုလ္(၂)ဘက္မွာေရာ မေန႔က ႏိုင္ငံေရးအဆိုကို တင္သြင္းခဲ့တဲ့ ကိုမိုးသီးဇြန္တို႔လည္း RIT မွာ လာေရာက္ပူးေပါင္းၾကပါတယ္။ <br /><br />စာေရးသူက ေရး၊ စာကပ္တဲ့သူက ကပ္၊ တရားေဟာတဲ့သူက ေဟာနဲ႔ အားလံုးဟာ လက္မလည္ေအာင္ဘဲ အလုပ္ မ်ားေနၾကပါတယ္။ BPI ေဆးဝါးလုပ္ငန္းမွ စက္႐ံုအလုပ္သမားေရာ၊ အင္းစိန္မီးရထားစက္ေခါင္း႐ံုမွ အလုပ္သမားမ်ားပါ လာေရာက္အားေပးေနတဲ့အတြက္ သပိတ္ဟာ အေတာ္အင္အားေကာင္းသြားၿပီး အားတက္စရာလည္းေကာင္းပါတယ္။ လူအုပ္ကလည္း မ်ားသထက္မ်ားလာ၊ တေယာက္တလွည့္ ေဟာရေျပာရတာလည္း မေမာႏိုင္ေအာင္ဘဲ ရွိပါေတာ့ တယ္။<br /><br />နယ္ကေနၿပီး ေက်ာင္းတက္လာတဲ့ က်ေနာ္တို႔လို ေက်ာင္းသားေတြ မဆလ အစိုးရထိပ္ပိုင္း ဗဟိုေကာ္မီတီဝင္ေတြ အတြက္ သီးသန္႔ထား႐ွိတဲ့ ပဒုမၼာျပခန္းလိုဆိုင္ေတြမွ ဘယ္လိုအခြင့္အေရးေတြ ခံစားရရွိေနတဲ့အေၾကာင္းေတြကို ရန္ကုန္မွေက်ာင္းသားေတြမွ ထုတ္ေဖာ္ေျပာထားေတြၾကားရေတာ့ မယံုႏိုင္စရာ အံ့ၾသခဲ့ၾကရတာကေတာ့ အမွန္ပါပဲ။ နားေထာင္ၾကတဲ့ ျပည္သူေတြထဲမွ အင္းစိန္မီးရထားစက္ေခါင္း႐ံုမွာ အလုပ္လုပ္တဲ့ ကိုမ်ိဳးခ်စ္ဆိုတဲ့သူဟာ မဆလ အစိုးရကို အခ်က္က်က် ထိထိမိမိ ေထာက္ျပႏိုင္ခဲ့တဲ့သူေတြထဲမွာ တေယာက္အပါအဝင္ပါပဲ။<br /><br />ေန႔လည္မွာ ပဲခူးေကာလိပ္မွ ေက်ာင္းသားကိုယ္စားလွယ္တေယာက္ သပိတ္ကို ေထာက္ခံတဲ့သဝဏ္လႊာႏွင့္အတူ ေရာက္႐ွိလာသလို ျပည္၊ မေကြးေကာလိပ္မ်ားမွလည္း သပိတ္ကိုေထာက္ခံၾကေၾကာင္း သဝဏ္လႊာမ်ား ေပးပို႔ၾက ပါတယ္။<br /><br />ေန႔လည္မွာေတာ့ RIT ခန္းမေရွ ့မွာ ကိုစည္သူ၊ မိုးသီးဇြန္အပါအဝင္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္မွာေရာ၊ RIT မွေရာ သပိတ္ကို ဦးေဆာင္ေနတဲ့ စုစုေပါင္း႐ွစ္ေယာက္ဟာ အျပန္အလွန္မိတ္ဆက္ၾကၿပီး အစည္းအေဝးျပဳလုပ္ၾကပါတယ္။<br /><br />အဓိကေတာ့ မနက္ျဖန္လည္း ေက်ာင္းသားသပိတ္ကို ဆက္လက္လုပ္ေဆာင္ဖို႔ရယ္၊ ျပည္သူေတြထံကို… သပိတ္ ေမွာက္တာဟာ ေက်ာင္းသားအေရးအတြက္သာ ေတာင္းဆိုတိုက္ပြဲဝင္ေတာ့မွာ မဟုတ္တဲ့အေၾကာင္းနဲ႔ ျပည္သူေတြက လည္း ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ပူးေပါင္းၿပီး မဆလ အစိုးရကို ဆန္႔က်င္ၾကဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ၾကပါတယ္။<br /><br />ညေန ၃ နာရီခြဲေလာက္မွာေတာ့ျဖင့္ ေျမနီကုန္းမွာ ကေလးေတြကို လံုထိန္းက ကားနဲ႔တိုက္သတ္ၾကတဲ့အေၾကာင္း သတင္းေရာက္႐ွိလာပါတယ္။ သတင္းကို အတိအက်စံုစမ္းဖို႔ ဒုတိယႏွစ္မွာတက္ေနတဲ့ ေျမာင္းျမမွ ဗိုလ္ဗိုလ္ေက်ာ္ကို ေစလႊတ္လိုက္ၾကပါေသးတယ္။ ေနာက္က်မွ ေျမနီကုန္းအေရးအခင္းဟာ ျပင္းထန္ေၾကာင္း သိရပါတယ္။ ညေန ၄ နာရီခြဲေလာက္မွာေတာ့ျဖင့္ သပိတ္ကို နားဖို႔တိုင္ပင္ၾကၿပီး ေက်ာင္းထဲမွာ ဆက္လက္ေနရင္ မလံုျခံဳတဲ့အတြက္ ပဥၥမႏွစ္ လွ်ပ္စစ္မွ ကိုဖုန္းျမင့္(ယၡဳ Australia ေရာက္)ရယ္၊ ကိုမိုးသီးဇြန္ရယ္၊ အျခားေက်ာင္းသားႏွစ္ေယာက္ရယ္ ဘတ္စကား ေတြလည္း လံုးဝမရွိေတာ့တာေၾကာင့္ အေရွ႕ႀကိဳ႕ကုန္းကို ျဖတ္ၿပီး ေနထိုင္မယ့္ ေတာင္ဥကၠလာဘက္ကို ေျခလ်င္ ထြက္လာခဲ့ၾကပါေတာ့တယ္။ ေတာင္ဥကၠလာေရာက္မွ လူစုခြဲလိုက္ၾကပါေတာ့တယ္။<br /><br />က်ေနာ္တို႔ RIT ဝင္းထဲမွ ထြက္သြားၿပီးေနာက္ပိုင္းမွာ လွည္းတန္းမွာရဲက ပစ္လိုက္လို႔ ေသဆံုးသြားတဲ့ ေက်ာင္းသား တေယာက္ရဲ့အေလာင္း RIT ထဲ ေရာက္႐ွိလာၿပီး သပိတ္ဟာ ဆက္လက္ျဖစ္ေပၚခဲ့တယ္လို႔သိ႐ွိရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ စစ္တပ္က ဝင္စီးလိုက္ၿပီး ဖမ္းမိတဲ့သူေတြကို လက္ျပန္ႀကိဳးတုပ္ ေက်ာင္းေရွ႕မ်က္ႏွာစာ ျမက္ခင္းမွာ ေမွာက္လ်က္ ထားခဲ့တယ္။ ေထာက္လွမ္းေရးေတြကလည္း အေဆာင္ေတြထဲဝင္ ဓါတ္ပံု႐ိုက္ၿပီး အခ်ိဳ႕ကို အင္းစိန္ေထာင္သို႔ ပို႔ လိုက္ပါတယ္။ ဒီေနရာမွာပဲ ကိုမ်ိဳးခ်စ္လည္း အဖမ္းခံလိုက္ရတယ္လို ့သိရတယ္။<br /><br />ညမွာေတာ့ ေရဒီယိုမွ မာ႐ွယ္ေလာအမိန္႔ကို ေၾကညာလိုက္ၿပီး RIT ကိုေတာ့ တရားဝင္ပိတ္လိုက္တယ္လို႔ မေၾက ညာေတာ့ဘဲ ညေနကတည္းက စစ္တပ္ ဝင္ေရာက္စီးနင္းေနရာယူၿပီးေနပါၿပီ။ တကၠသိုလ္ေကာလိပ္ေတြ ပိတ္လိုက္ ေပမယ့္ အုပ္စုလိုက္ ေက်ာင္းသားသပိတ္တိုက္ပြဲေတြဟာ ႐ွစ္ေလးလံုးကာလအထိကို ဆက္လက္ၿပီး ျဖစ္ေပၚ ေနခဲ့ပါတယ္။<br /><br />မတ္လတိုက္ပြဲမ်ားမွသည္ ဂၽြန္လတိုက္ပြဲမ်ားသို႔၊ ဂၽြန္လတုိက္ပြဲမ်ားမွသည္ ယေန႔တိုင္ တခ်ိဳ႕လည္း ႐ွစ္ေလးလံုး လူထု<br />တိုက္ပြဲေတြမွာ၊ လက္နက္ကိုင္တိုက္ပြဲေတြမွာ မြန္ျမတ္စြာ အသက္ေပးလွဴခဲ့ၾကၿပီးပါၿပီ။ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ အဖြဲ႔အစည္း မ်ားမွာ နဝတ စစ္အစိုးရ အၿပီးအပိုင္ခ်ဳပ္ၿငိမ္းသည္အထိ နည္းလမ္းမ်ိဳးစံုနဲ ့ တိုက္ပြဲဝင္ေနၾကပါတယ္။ ။<br /><br />၊သံဒုတ္၊<br />ပန္းစကားမဂၢဇင္း အမွတ္ ၁၆<br />၁၉၉၆ မွ<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3025185229878063242-5567263881337918740?l=nayminni-pauk.blogspot.com' alt='' /></div>ေနမင္းနီhttp://www.blogger.com/profile/15375920897554313983noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3025185229878063242.post-12988145669817862512009-06-15T14:18:00.002+05:302009-06-15T17:06:59.697+05:30<a href="http://1.bp.blogspot.com/_ktmrWVFxHWU/SjYL573B4lI/AAAAAAAAAIE/o-LpWfYRb5A/s1600-h/scan18.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 168px; height: 200px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_ktmrWVFxHWU/SjYL573B4lI/AAAAAAAAAIE/o-LpWfYRb5A/s200/scan18.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5347474697497993810" /></a><br />The smooth, long bamboos<br />When split with the knife<br />Are all destroyed.<br />The rough, long split bamboos,<br />When whittled with the knife<br />And woven, a beautiful<br />basket is made.<br /><span id="fullpost"><br />The basket is of value more<br />Then the bamboo –<br />Regret not of the bamboo’s loss.<br /><br />-Maung Swan Yi-<br />From collection of ‘Red and Blue’<br />Translated by Maung Tha Noe<br />29.11.1961<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3025185229878063242-1298814566981786251?l=nayminni-pauk.blogspot.com' alt='' /></div>ေနမင္းနီhttp://www.blogger.com/profile/15375920897554313983noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3025185229878063242.post-82640561179687504552009-06-12T15:23:00.002+05:302009-06-12T15:27:01.131+05:30<a href="http://1.bp.blogspot.com/_ktmrWVFxHWU/SjImYE0EE8I/AAAAAAAAAH8/bkiwnD6Bkuc/s1600-h/scan18.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 168px; height: 200px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_ktmrWVFxHWU/SjImYE0EE8I/AAAAAAAAAH8/bkiwnD6Bkuc/s200/scan18.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5346377902693028802" /></a><br />ေခ်ာေမြ႔ရွည္လ်ား၊ ဝါးလံုးမ်ားကို<br />ဓါးျဖင့္စိတ္ျဖာ၊ ခြဲလိုက္ရာတြင္<br />ဝါးမွာ ပ်က္စီးခဲ့ေလၿပီ…။<br /><span id="fullpost"><br />ၾကမ္းတမ္းရွည္လ်ား၊ ဝါးျခမ္းမ်ားကို<br />ဓါးျဖင့္ျဖတ္သတ္၊ ယက္ပါလတ္မူ<br />သပ္ရပ္လွစြာ၊ ေတာင္းျဖစ္လာလိမ့္<br />ေတာင္းမွာ ဝါးထက္၊ တန္ဖိုးတက္၏<br />ဝါးတြက္ ႏွေမ်ာမရွိႏွင့္…။ ။<br /><br />ေမာင္စြမ္းရည္<br />၂၉၊ ၁၁၊ ၆၁<br />'အနီႏွင့္အျပာ'ကဗ်ာစာအုပ္မွ<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3025185229878063242-8264056117968750455?l=nayminni-pauk.blogspot.com' alt='' /></div>ေနမင္းနီhttp://www.blogger.com/profile/15375920897554313983noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3025185229878063242.post-41129788306235564062009-06-12T13:07:00.001+05:302009-06-12T13:12:35.864+05:30<a href="http://2.bp.blogspot.com/_ktmrWVFxHWU/SjIGz9vercI/AAAAAAAAAGc/DjybUWA5RZQ/s1600-h/Burma+in+the+dark+age.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 142px; height: 200px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_ktmrWVFxHWU/SjIGz9vercI/AAAAAAAAAGc/DjybUWA5RZQ/s200/Burma+in+the+dark+age.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5346343197459000770" /></a><br />မတ္လလႈပ္႐ွားမႈရဲ့ အဆက္ ဇြန္လလႈပ္႐ွားမႈဟာ တစတစ ပိုၿပီးအားေကာင္းလာခဲ့ပါတယ္။ စက္မႈတကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား ေမာင္ဖုန္းေမာ္ ေသြးေျမက်ခဲ့ရတာကေန၊ တနည္းအားျဖင့္ ေက်ာင္းသားေသြး ေျမက်ခဲ့မႈကေန စတင္ေပၚေပါက္လာခဲ့ရတဲ့ ေက်ာင္းသားလႈပ္႐ွားမႈႀကီး ျဖစ္တဲ့အတြက္ ဦးေဆာင္သူဟာ ေက်ာင္းသားေတြပဲျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေက်ာင္းသား ေတြရဲ့ ေတာင္းဆိုခ်က္ေတြကလည္း (၁) မတ္လ အေရးအခင္း၌ အၾကမ္းဖက္ ႐ိုက္ႏွက္ သတ္ျဖတ္ မုဒိမ္းက်င့္ခဲ့သူမ်ားအားလံုးကို ေဖာ္ထုတ္အေရးယူေပးရန္၊ (၂) သပိတ္တိုက္ပြဲမ်ား၌ ျငိမ္းခ်မ္းစြာ ဆႏၵျပၾကေသာ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူမ်ားကို အေႏွာင့္အယွက္မျပဳရန္၊ (၃) အဖမ္းအဆီး ခံထားရတဲ့ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူအားလံုးကို ႁခြင္းခ်က္မ႐ွိ ျပန္လႊတ္ေပးရန္၊ (၄) ေက်ာင္းသား အေရးအခင္းႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး မည္သူတဦးတေယာက္ကိုမွ် ေက်ာင္းမထုတ္ရန္၊ (၅) ေက်ာင္းသား သမဂၢမ်ားကို တရားဝင္ဖြဲ႕စည္းခြင့္ျပဳရန္၊ ဒီမိုကေရစီအခြင့္အေရးမ်ား အျပည့္အဝ ျပန္လည္ ေပးအပ္ရန္ ဆိုတာေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ေက်ာင္းသားအေရးကို ဗဟိုျပဳထားတဲ့ တရားမွ်တ မွန္ကန္႐ိုး႐ွင္းလြန္းလွတဲ့ ေတာင္းဆိုခ်က္ေတြပဲျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ စစ္အစိုးရက စစ္အာဏာ႐ွင္ စနစ္ က်င့္သံုးေနသူမ်ားပီပီ ဘာတခုကိုမွ လိုက္ေလ်ာဖို႔ ဆႏၵမ႐ွိခဲ့ၾကပါ။ အၾကမ္းဖက္ၿဖိဳခြဲပစ္ဖို႔နဲ႔ မျဖစ္ျဖစ္တဲ့နည္းနဲ႔ ႏွိမ္နင္းပစ္ဖို႔ကိုပဲ ဦးတည္လုပ္ေဆာင္ခဲ့ၾကပါတယ္။<br /><span id="fullpost"><br />ဒါေၾကာင့္ ဇြန္လ ၂၁ ရက္ေန႔မွာ ‘ေျမနီကုန္းအေရးအခင္း’ ဆိုတာတခု ထပ္ေပၚလာပါတယ္။ စီတန္းလမ္းေလွ်ာက္လွည့္လည္လာတဲ့ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူငယ္ေလးေတြကို ၿဖိဳခြဲပစ္ေရးအၾကံ နဲ႔ လံုထိန္းရဲကားေတြက အတင္းဒရၾကမ္း ေမာင္းႏွင္ဝင္ေရာက္လာၿပီး တိုက္ခိုက္ ၿဖိဳခြင္းတာေၾကာင့္ မ႐ႈရက္စရာျမင္ကြင္း အျဖစ္အပ်က္ႀကီး ျဖစ္ေပၚခဲ့ရပါတယ္။ အခုလို လံုထိန္းကားေတြက ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားငယ္ေလးေတြအေပၚ ကားနဲ႔ ဝင္ေရာက္ တိုက္သတ္တာကို မခံမရပ္ႏိုင္တဲ့ ျပည္သူ လူထုႀကီးက အနီးအနားမွာ ႐ွိေနၾကတဲ့ ေျမနီကုန္း လူထုႀကီိိိးက ေက်ာင္းသားထုနဲ႔ေပါင္းၿပီး လံုထိန္း ရဲေတြကို ျပန္လည္တိုက္ခိုက္ၾကပါတယ္္။ ရရာလက္နက္ေတြစြဲကိုင္ၿပီး နာနာက်ည္းက်ည္း ျပန္လည္တုန္႔ျပန္ခဲ့ၾကတာျဖစ္ပါတယ္။ လံုထိန္းရဲ ၆ ေယာက္ ေသဆံုးခဲ့ရတဲ့အထိ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ျဖစ္ပြားခဲ့ရပါတယ္။ ရက္ရက္စက္စက္ အႏွိပ္ကြပ္ခံေနရတဲ့ ေက်ာင္းသားထုနဲ႔ စစ္အစိုးရအေပၚ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ မုန္းတီး နာက်ည္းေနတဲ့ ျပည္သူလူထုဟာ ဇြန္လ အေရးအခင္းေတြအတြင္းမွာ ေပါင္းစပ္မိသြားၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။ ေကြ႔ခ်ိဳးႀကီးတခုဆီ ဦးတည္မိၾကၿပီျဖစ္ပါတယ္။ ရန္ကုန္ မႏၱေလး တကၠသိုလ္ေတြ ပိတ္လိုက္ရၿပီးေနာက္ စစ္အစိုးရဆန္႔က်င္ေရးလႈပ္႐ွားမႈေတြဟာ ေတာမီးပမာ ပ်ံ႕ႏွံ႔သြားရပါ ေတာ့တယ္။ ေၾကညာခ်က္ေတြ၊ ထုတ္ျပန္စာတမ္းေတြ၊ ေဝငွၾကတာေတြ ေနရာအႏွံ႔ ျဖစ္ေပၚလာခဲ့ၿပီး မႏၲေလး၊ ျမင္းျခံ၊ စစ္ကိုင္း၊ မံု႐ြာ၊ ေရႊဘို၊ မိတၳိလာ အထကေတြမွာလည္း ပိုစတာတိုက္ပြဲေတြ ေပၚေပါက္လာခဲ့ပါတယ္။ ဇြန္လလႈပ္႐ွားမႈေတြအတြင္း ေက်ာင္းသားတိုက္ပြဲေတြ ၾကားကေန ေပၚထြက္လာတဲ့ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ႏွစ္ဦးရဲ့ နာမည္ေတြကေတာ့ ‘မင္းကိုႏိုင္’ ဆိုတာနဲ႔ ‘မိုးသီးဇြန္’ ဆိုတာ ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />ဇြန္ ၂၃ ရက္မွာ ပဲခူးမွာလည္း လူထုအံုႂကြမႈႀကီးေပၚေပါက္လာပါတယ္။ စစ္အစိုးရက ေနဝင္ မီးၿငိမ္း အမိန္႔ထုတ္ျပန္ၿပီး ဟန္႔တားႏွိပ္ကြပ္္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ လူထုတိုက္ပြဲေတြက ေတာမီးပမာ ျဖစ္လာစျပဳၿပီးျဖစ္ပါတယ္။ ဇြန္လအဆက္ ဇူလိုင္လတိုက္ပြဲေတြ ဆက္တိ္ုက္ျဖစ္ေပၚလာပါတယ္။ ရန္ကုန္ေက်ာင္းသားထုက ေနရာအႏွံ႔လႈပ္႐ွားလာၿပီး ေရႊတိဂံုဘုရား ကုန္းေတာ္ေပၚမွာလည္း တရားပြဲေတြ၊ ေဟာေျပာမႈေတြ၊ စာရြက္စာတမ္းျဖန္႔ေဝမႈေတြ တြင္တြင္က်ယ္က်ယ္ လုပ္ေဆာင္လာ ပါတယ္။ ‘ဗကသ’ အေဆာက္အဦႀကီးရဲ့ ဓါတ္ပံုနဲ႔ ၇ ရက္ ဇူလိုင္ႀကီးရဲ့ အ႐ိုးတြန္သံေတြကလည္း က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ ပဲ့တင္ညံလာခဲ့ပါတယ္။ စစ္အစိုးရက အၾကမ္းဖက္ၿဖိဳခြဲတဲ့နည္း၊ ေက်ာင္းသားလႈပ္႐ွားမႈကို ေသးသိမ္ေအာင္ ပုတ္ခတ္ေျပာဆို အသေရဖ်က္တဲ့ ေအာက္လမ္းနည္း၊ ဒလွ်ိဳဒလံေတြလႊတ္ၿပီး သပ္လွ်ိဳၿဖိဳခြဲတဲ့နည္း၊ ညစ္နည္းပေဒသာ က်င့္သံုးၿပီး ဟန္႔တားႏွိပ္ကြပ္ခဲ့ ပါတယ္။ အဖမ္းအဆီးေတြ မေရမတြက္ႏိုင္ေအာင္ ပိုမိုမ်ားျပားလာခဲ့ပါတယ္။ ဇူလိုင္လထဲမွာ ေတာင္ႀကီးနဲ႔ ျပည္မွာလည္း ဘာသာေရးအဓိက႐ုဏ္းေတြ ေပၚေပါက္ပါတယ္။ (စစ္အစိုးရက ဘာသာေရး အဓိက႐ုဏ္းေတြနဲ႔ အာ႐ံုေျပာင္းၾကည့္ဖို႔ႀကိဳးစားတာလို႔ ယူဆၾကတာေတြ႐ွိသလို ‘ေတာင္ႀကီးၿပိဳလို႔ ျပည္ပ်က္ၿပီးၿပီ’ ဆိုတဲ့သေဘာနဲ႔ ေဗဒင္ကြက္နဲ႔ ယၾတာေခ်တာလို႔လည္း ထင္ေၾကးေပးၾကတဲ့ အဓိက႐ုဏ္းႀကီးေတြ ျဖစ္ပါတယ္။) ေပၚေပါက္လာသမွ်ေသာ အေရးအခင္း ေတြဟာ ဘယ္လိုပံုသ႑ာန္နဲ႔ပဲ ေပၚေပါက္လာလာ၊ ဘာေၾကာင့္ေပၚေပါက္လာလာ၊ ေနာက္ဆံုး မွာေတာ့ မဆလ ဆန္႔က်င္ေရး စစ္အာဏာ႐ွင္ ဆန္႔က်င္ေရးဆီကိုသာ ေရာက္႐ွိသြားပါတယ္။ ေက်ာင္းသားမ်ား က စတင္ေပါက္ကြဲဆင္ႏႊဲလိုက္တဲ့ တိုက္ပြဲႀကီးဆိုတာ အားလံုးက အေလးထား အသိျပဳၾက သလို၊ လူထုႀကီးကပါ ပူးေပါင္းပါဝင္ အားျဖည့္လာတဲ့အခါက်မွ ပိုမိုက်ယ္ျပန္႔ႀကီးမား နက္႐ႈိင္းလာခဲ့တယ္ ဆိုတာကိုလည္း ႐ွင္း႐ွင္းလင္းလင္း ေတြ႔ျမင္ႏိုင္ပါတယ္။ လူထုႀကီးကပါ ေနရာအႏွံ႔ ပါဝင္ပူးေပါင္း အားေပးေထာက္ခံလာတာဟာလည္း ေက်ာင္းသားထုရဲ့ တရားမွ်တတဲ့ လႈပ္႐ွားမႈေတြကို ေထာက္ခံအားေပး ကူညီဝန္းရံခ်င္လြန္းတဲ့ စိတ္ဆႏၵေၾကာင့္ခ်ည္း မကပါ။ အရင္းခံက လူထုႀကီးကိုယ္တိုင္ ႏွစ္႐ွည္လမ်ားခံစားေနၾကရတဲ့ စစ္အစိုးရရဲ့ ေဖာက္ျပန္တဲ့ ေပၚလစီအရပ္ရပ္ေအာက္ကေန ျဖစ္ေပၚလာရတဲ့ စီးပြားေရး၊ ႏိုင္ငံေရး၊ လူမႈေရး ၾကပ္တည္းမႈေတြ ေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ပါတယ္။ တတို္င္းျပည္လံုး လႈပ္လႈပ္႐ွား႐ွား ျဖစ္လာရပါတယ္။<br /><br />ဇူလိုင္လ ၂၃ ရက္ေန႔မွာ တခုတည္းေသာ ဦးေဆာင္ပါတီႀကီး မဆလရဲ့ အေရးေပၚ ပါတီ ညီလာခံႀကီး ေခၚဆိုက်င္းပပါတယ္။<br /><br />ပါတီဥကၠဌႀကီး ဦးေနဝင္းက မလႊဲမေ႐ွာင္သာ ႏုတ္ထြက္ အနားယူေရးကိစၥကို ေျပာဆိုလာရပါ တယ္။ သူတင္မက ဦးစန္းယု၊ ဦးေအးကို၊ ဦးေက်ာ္ထင္တို႔ပါ အနားယူၾကမယ့္အေၾကာင္း ေျပာဆို လာပါတယ္။ ေျပာပံု ဆိုပံုကေတာ့….<br /><br />“မတ္လနဲ႔ ဇြန္လမ်ားအတြင္းက စိတ္မခ်မ္းေျမ့စရာျဖစ္ပ်က္ခဲ့တဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေတြေၾကာင့္ သြယ္ဝိုက္ ေသာနည္းနဲ႔ တာဝန္မကင္းသူဟု ယူဆတာကတေၾကာင္း၊ အသက္အရြယ္အားျဖင့္ ေထာက္လာတာက တေၾကာင္းတို႔ေၾကာင့္ ပါတီဥကၠ႒နဲ႔ ပါတီဝင္အျဖစ္မွ ႏုတ္ထြက္ခြင့္ ေပးၾကပါလို႔…”<br /><br />ေျပာဆိုၿပီး ႏႈတ္ထြက္စာကို ကိုယ္တိုင္ေတာင္ ဆက္ဖက္ႏိုင္စြမ္းမ႐ွိေတာ့တဲ့အတြက္ ဦးေထြးဟန္ လက္ထဲစာကို ထိုးထည့္ေပးပါတယ္။ ဦးေထြးဟန္က ဦးေနဝင္းအစား ဖတ္ျပရပါတယ္။ အဲဒီ ညီလာခံမွာပဲ ဦးေနဝင္းဟာ (သမဂၢႀကီးရဲ့ အ႐ိုးတြန္သံကို ၾကားလာရၿပီျဖစ္တဲ့ အတြက္) ၇ ရက္ ဇူလိုင္ကိစၥ၊ ေက်ာင္းသားသမဂၢႀကီးၿဖိဳခ်ခဲ့တဲ့ ကိစၥေတြနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ကိုယ္လြတ္႐ုန္းဖို႔ ႀကိဳးပမ္း ေျပာဆိုတာေတြ လုပ္ပါတယ္။ အခ်ဳပ္ကေတာ့ ဦးေအာင္ႀကီးအေပၚ ပံုခ်ႏိုင္ဖို႔ လုပ္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီလို ႏုတ္ထြက္ေတာ့မယ့္ကိစၥ၊ ကိုယ္လြတ္႐ုန္းတဲ့ကိစၥေတြ ေျပာဆိုၿပီးတဲ့အခါမွေတာ့ သူရဲ့ ထံုးစံအတိုင္း စစ္အာဏာ႐ွင္ပီပီ စစ္အာဏာ႐ွင္စိတ္ဓာတ္ကိို ေဖာ္ျပတဲ့ ျပည္သူလူထုတရပ္လံုးကို ၿခိမ္းေျခာက္ၿပီး စစ္တပ္ကို ေျမႇာက္ပင့္ မီးစိမ္းျပေပးလိုက္တဲ့ အမိုက္အ႐ိုင္းဆံုးစကားႀကီးကို ေျပာဆိုသြားပါေတာ့တယ္။ အဲ့ဒီစကားကေတာ့…<br /><br />“ေနာင္ကို လူစုလုေဝးနဲ႔ ဆူဆူပူပူလုပ္ခဲ့လို႔႐ွိ႐င္ေတာ့ စစ္တပ္ဆိုတာ ပစ္ရင္ မွန္ေအာင္ ပစ္တယ္။ မိုးေပၚေထာင္ၿပီး ေဖာက္တာမပါဘူး။ အဲဒါ ေနာင္ကို ဆူဆူပူပူလုပ္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ အဲဒီလို ဆူတဲ့လူေတြ မသက္သာဘူးမွတ္ေပေတာ့”…လို႔ ဆိုတဲ့စကားပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ၿခိမ္းေျခာက္ႀကိမ္းေမာင္း ေျပာဆိုသြားခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။ တဖက္ကလည္း သူ ေျပာဆိုႀကိမ္းေမာင္း သြားတဲ့အတိုင္း အၾကမ္းနည္းနဲ႔ ကိုင္တြယ္ အေကာင္အထည္ေဖာ္ဖို႔အတြက္ လူေရြးထားၿပီးၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ရက္စက္တဲ့ေနရာမွာ နာမည္ႀကီးတဲ့၊ (ကရင္ေခါင္းေဆာင္ႀကီး ေစာဘဦးႀကီးကို သတ္ရာမွာ၊ ၇ ရက္ဇူလိုင္ကို ေသြးေခ်ာင္းစီးေအာင္ သတ္ရာမွာ နာမည္ဆိုးနဲ႔ ေက်ာ္ၾကားခဲ့တဲ့) ‘သားသတ္သမား’ဘြဲ႔ရ ဦးစိန္လြင္ကို သူ႔ရဲ့ ဆက္ခံသူအျဖစ္ ထိုးတင္ေရြးခ်ယ္ အပ္ႏွင္းလိုက္တာပဲျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />-ဝင္းတင့္ထြန္း-<br />‘အေမွာင္ၾကားက ဗမာျပည္’<br />(အနီးေခတ္ ဗမာျပည္ႏိုင္ငံေရးလႈပ္ရွားမႈသမုိင္းအက်ဥ္း -၁၉၄၈-၂၀၀၀)မွ ေကာက္ႏုတ္ေဖာ္ျပပါသည္။<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3025185229878063242-4112978830623556406?l=nayminni-pauk.blogspot.com' alt='' /></div>ေနမင္းနီhttp://www.blogger.com/profile/15375920897554313983noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3025185229878063242.post-6284283808813049672009-06-11T14:32:00.002+05:302009-06-12T16:14:58.128+05:30<a href="http://2.bp.blogspot.com/_ktmrWVFxHWU/SjDIx64wdtI/AAAAAAAAAFs/kwH4MsJdHmA/s1600-h/scan15.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 140px; height: 200px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_ktmrWVFxHWU/SjDIx64wdtI/AAAAAAAAAFs/kwH4MsJdHmA/s200/scan15.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5345993517635237586" /></a><br />ဇြန္လ ၆ ရက္၊ မနက္မိုးလင္းတာနဲ႔၊ စက္႐ံုအလုပ္႐ံုေတြ စတင္လည္ပတ္တာနဲ႔တၿပိဳင္နက္ “သပိတ္ သပိတ္ … ေမွာက္ ေမွာက္”ဆိုတဲ့အသံေတြ တေနရာၿပီးတေနရာ ရန္ကုန္တၿမိဳ႕လံုးအႏွံ႔ ေပၚထြန္းလာပါတယ္။ အင္းစိန္ မီးရထား စက္ေခါင္း႐ံု၊ သမိုင္း ခ်ည္မွ်င္ႏွင့္အထည္စက္႐ံု၊ အုတ္က်င္း ဂုန္နီစက္႐ံု၊ ဆင္မလိုက္ သေဘၤာက်င္းတို႔ကေန ရန္ကုန္ ၿမိဳ႕ရဲ့ စက္႐ံုအလုပ္႐ံုေတြ ထူထပ္ရာ အင္းစိန္လမ္းမႀကီးတေလွ်ာက္ အင္းစိန္၊ မရမ္းကုန္း၊ လိႈင္၊ ကမာရြတ္ၿမိဳ႕နယ္ ေတြတေလွ်ာက္၊ စက္႐ံုအလုပ္႐ံုေတြရဲ့ သပိတ္ႀကီးေတြ တလံုးၿပီးတလံုး ေပၚေပါက္လာပါတယ္။<br /><span id="fullpost"><br />‘ဆန္ လံုေလာက္စြာရရွိေရး … ဒို႔အေရး’<br />‘အလုပ္သမားေကာင္စီ … ဖ်က္သိမ္းေပး’ ဆိုတဲ့ ေၾကြးေၾကာ္သံေတြ ပဲ့တင္ထပ္ခဲ့ပါတယ္။ ဆန္မရွိလို႔ ဆန္ လံုေလာက္စြာေပးဖို႔ ေတာင္းဆိုၾကသလို အလုပ္သမားေတြအက်ိဳးအတြက္ ဘာတခုမွ ေဆာင္ရြက္ေပးတာမဟုတ္ဘဲ အလုပ္သမားမင္းသားေတြက ဦးစီးၿပီး အလုပ္သမားေတြအေပၚ မေတာ္မတရားျပဳေနတဲ့ အလုပ္သမားေကာင္စီေတြကို ဖ်က္သိမ္းေပးဖို႔ ေတာင္းဆိုၾက၊ ဆႏၵျပၾကပါတယ္။<br /><br />မဆလ အစိုးရက အလုပ္သမားသပိတ္ႀကီးကို ၿဖိဳခြဲဖို႔ ပုဒ္မ ၁၄၄ ကို ထုတ္ျပန္ပါတယ္။ ရန္ကုန္တိုင္း ေကာင္စီဥကၠ႒ သိန္းေအာင္ လက္မွတ္နဲ႔ေရာ၊ ရန္ကုန္တိုင္း စစ္ဌာနခ်ဳပ္တုိင္းမွဴး ဗိုလ္မွဴးႀကီးခင္အုန္း လက္မွတ္နဲ႔ပါ ပုဒ္မ ၁၄၄ ကို ထုတ္ျပန္ၿပီး ၿငိမ္ဝပ္ပိျပားေရး အေရးယူေဆာင္ရြက္ခ်က္ေတြကို ဆက္တိုက္ လုပ္ကိုင္ပါတယ္။<br /><br />ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ ဦးစိန္ဝင္းက ဆန္ေတြ အလံုအေလာက္ရွိပါတယ္လို႔ ေရဒီယိုကေန မိန္႔ခြန္းေျခြပါတယ္။ အေရးႀကီး စက္႐ံုေတြေရွ႕မွာ ရန္ကုန္တိုင္း စစ္ဌာနခ်ဳပ္တိုင္းမွဴး ခင္အုန္းအမိန္႔နဲ႔ စစ္တပ္က ေနရာယူပါတယ္။ အင္းစိန္လမ္းမႀကီး ေပၚမွာရွိတဲ့ စက္မႈတကၠသိုလ္၊ တိေမြးကု တကၠသိုလ္နဲ႔ သမိုင္းေကာလိပ္ ေက်ာင္းေဆာင္ေတြၾကားမွာ တည္ရွိေနတဲ့ သမိုင္း ခ်ည္မွ်င္ႏွင့္အထည္စက္႐ံုမ်ားေရွ႕မွာ စစ္ကာေးတြ၊ စစ္သားေတြ တန္းစီေနရာယူထားၿပီး သပိတ္ႀကီးကို ၿဖိဳခြဲဖို႔ျပင္ပါတယ္။ သမိုင္း ခ်ည္မွ်င္ႏွင့္အထည္စက္႐ံုက သပိတ္ေမွာက္ အလုပ္သမားေခါင္းေဆာင္မ်ားရဲ့ ဘာ့ေၾကာင့္ သပိတ္ေမွာက္ရတယ္ဆိုတာကို ရွင္းလင္းေဟာေျပာေနသံကို နားဆင္ရင္း သပိတ္ႀကီးကို ေထာက္ခံအားေပး ဝန္းရံေန ၾကတဲ့ လူထုႀကီးနဲ႔ သပိတ္ကို ၿဖိဳခြဲဖို႔ ခ်ထားတဲ့ စစ္တပ္အၾကား ထိပ္တိုက္ႀကီးလိုျဖစ္ေနခ်ိန္မွာ အနီးရွိ လိႈင္ရဲစခန္း ထဲကေန အဓိက႐ုဏ္းႏွိမ္နင္းေရး လံုထိန္းေတြ ထြက္လာၿပီး လူအုပ္ႀကီးကို နံပါတ္တုတ္ေတြနဲ႔႐ိုက္ႏွက္ၿပီး လူစုခြဲပါ တယ္။ ႐ုန္းရင္းဆန္ခတ္ ျဖစ္သြားရခ်ိန္မွာ စစ္တပ္က ပထမ မ်က္ရည္ယိုဗံုးေတြ အသံုးျပဳၿပီး ဆက္တိုက္မွာပဲ ေသနတ္နဲ႔ စတင္ပစ္ခတ္ပါတယ္။ ပထမ လမ္းမတေလွ်ာက္ ပစ္ခတ္ေနရာကေန လမ္းေဘးဝဲယာေတြကိုပါ အႏွံ႔ပစ္တဲ့ အတြက္ ဇြန္လ ၆ ရက္ ေန႔လည္မွာပဲ သမိုင္း ခ်ည္မွ်င္ႏွင့္အထည္စက္႐ံုေရွ႕ ေသြးေျမက်ရမႈႀကီး ျဖစ္ေပၚခဲ့ပါတယ္။ စစ္တပ္က သပိတ္ေမွာက္ေနၾကတဲ့ စက္႐ံုေတြကို အၾကမ္းဖက္ ၿဖိဳခြင္းမႈေတြ ဆက္တိုက္လုပ္ကိုင္ခဲ့ပါတယ္။<br /><br />အလုပ္သမားေတြ ေသြးေျမက်ရမႈႀကီး ဇြန္လ ၆ ရက္ေန႔မွာ ျဖစ္ေပၚခဲ့ရၿပီး ၆ ရက္၊ ၇ ရက္ေတြမွာပဲ ဆင္မလိုက္ သေဘၤာက်င္း၊ အုတ္က်င္း ဂုန္နီစက္႐ံု၊ အင္းစိန္ မီးရထားစက္ေခါင္း႐ံုတို႔ကိုလည္း စစ္တပ္က ဝင္ေရာက္စီးနင္း ၿဖိဳခြဲခဲ့တဲ့အတြက္ ေသြးေျမက်ရမႈေတြ ေပၚေပါက္ခဲ့ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ဆင္မလိုက္ သေဘၤာက်င္းမွာ အေသ အေပ်ာက္ မ်ားခဲ့တယ္လို႔သိရပါတယ္။<br /><br />ဇြန္ ၆ အလုပ္သမားသပိတ္ႀကီးဟာ မဆလ စစ္အစိုးရရဲ့ တပါတီအာဏာရွင္စနစ္ကို အလုပ္သမားထုက ဆန္႔က်င္ အန္တုလိုက္တဲ့ ပထမဆံုး ဆႏၵျပပြဲျဖစ္သလို၊ ဆန္ေတာင္းတဲ့ အလုပ္သမားေတြကို က်ည္ဆံပဲ ေပးလိုက္တဲ့ စစ္ အာဏာရွင္ဇာတိ႐ုပ္ကို အစြယ္ထုတ္ၿပီး ျပသလိုက္တဲ့ ႏွိပ္ကြပ္သတ္ျဖတ္ပြဲႀကီးလည္း ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />ဖမ္းဆီးျခင္းခံထားရတဲ့ အလုပ္သမားသပိတ္မွာ ပါဝင္ေခါင္းေဆာင္ခဲ့သူေတြကို စစ္အစိုးရက ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ႏွိပ္ကြပ္ၿပီး ႏွစ္ရွည္ေထာင္ဒဏ္ေတြ အသီးသီးခ်မွတ္ခဲ့ပါတယ္။<br /><br />စစ္အစိုးရဟာ စစ္တပ္အားကိုး၊ စစ္မာန္တက္ေနသူပီပီ ေသာင္းက်န္းသူႏွိပ္နင္းေရးနဲ႔ ဗကပ ႐ိုးမဗဟို ၿပိဳပ်က္ေရး၊ ႐ိုးမတေက်ာ မဒညတ လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးအင္အားစုေတြ ခ်ဳပ္ၿငိမ္းေရးအတြက္ တဆင့္တိုး ေဆာင္ရြက္ ပါတယ္။ လက္နက္ကိုင္တိုက္ပြဲေတြနဲ႔ ၿမိဳ႕ေပၚ လူထုတိုက္ပြဲေတြ ေပါင္းစပ္မသြားမိေစေရးအတြက္ စစ္အင္အားကို တိုးၿပီးအသံုးျပဳပါတယ္။<br /><br />၁၉၇၄ ခုႏွစ္၊ ဇြန္လ ၁၈ ရက္ေန႔မွာ ျဖတ္ေလးျဖတ္ ဆိုတာကို တရားဝင္ေၾကြးေၾကာ္ၿပီး ခ်မွတ္အေကာင္အထည္ေဖာ္ ပါတယ္။ အရင္ကလည္း ျဖတ္ေလးျဖတ္ဗ်ဴဟာကို ခ်မွတ္က်င့္သံုးခဲ့ေပမယ့္ ဇြန္လ ၁၈ ရက္ကစၿပီး တိတိလင္းလင္း ေၾကြးေၾကာ္ကာ အက်ယ္ျပန္႔ဆံုး စတင္အေကာင္အထည္ေဖာ္တဲ့သေဘာ ျဖစ္ပါတယ္။ ျဖတ္ေလးျဖတ္ ဆိုတာကေတာ့ (က) ေသာင္းက်န္းသူကို ရိကၡာျဖတ္၊ (ခ) ေသာင္းက်န္းသူကို ဆက္ေၾကးျဖတ္၊ (ဂ) ျပည္သူလူထုတရပ္လံုးက ေသာင္း က်န္းသူကို အဆက္ျဖတ္၊ (ဃ) ျပည္သူလူထုကိုယ္တိုင္က ေသာင္းက်န္းသေူတြကို ခုခံေခ်မႈန္းသတ္ျဖတ္ဆိုတဲ့စနစ္ ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />ေတာင္ေပၚရြာေတြကို ေနရာေရႊ႕ေျပာင္းခ်ထားတာ၊ တခ်ိဳ႕ရြာေတြကို ဗီယက္နမ္စစ္ပြဲမွာ အေမရိကန္စစ္တပ္ လုပ္သလို စုစည္းရြာေတြအျဖစ္ အတင္းအၾကပ္ဖန္တီးတာ၊ ဆန္ေတာင္ အိမ္မွာ အပိုအလွ်ံမထားရေအာင္ အတင္းအၾကပ္ အပ္ႏွံ ခိုင္းတာ၊ ေတာထဲသြားရင္ ထမင္းထုပ္ေတာင္ ယူေဆာင္သြားလာခြင့္မျပဳတာ၊ တိုက္ပြဲေတြအတြင္း လူထုပါ မပါပါေအာင္ ထည့္သြင္းစီမံၿပီး အသံုးခ် ေစခိုင္းတာေတြ ရက္ရက္စက္စက္လုပ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါကို ျပည္သူ႔စစ္ နည္းဗ်ဴဟာလို႔ ကင္ပြန္းတပ္မဂၤလာယူပါတယ္။<br /><br />ပဲခူး႐ိုးမအတြင္း အဲဒီလို ျပင္းျပင္းထန္ထန္ စစ္ေရးအရ ႏွိပ္ကြပ္မႈေတြ လုပ္ေနတုန္းမွာ ၿမိဳ႕ေပၚေတြမွာလည္း အစိုးရ ဆန္႔က်င္ေရးလႈပ္ရွားမႈေတြ ထပ္ၿပီးေပၚမလာရေအာင္ ေထာက္လွမ္းေရးေတြကို တိုးၿပီး စီမံေနရာခ်ထား လႈပ္ရွားေစ ခဲ့ပါတယ္။ ဦးေနဝင္းဟာ ေထာက္လွမ္းေရးအဖြဲ႔ကို အားထားသူပီပီ ေထာက္လွမ္းေရးအဖြဲ႔ကို စိတ္ႀကိဳက္ကိုင္တြယ္ ဖြဲ႔စည္းထားပါတယ္။ ဦးေနဝင္းဟာ သူ႔ရဲ့ အာဏာတည္ျမဲေရးအတြက္ သူ႔ရဲ့ ႏိုင္ငံေရးၿပိဳင္ဘက္ေတြ၊ လူထုလႈပ္ရွားမႈ ေတြကို ၿဖိဳခြင္းႏိုင္ဖို႔အတြက္ပါ ေထာက္လွမ္းေရးကို အထူးဦးစားေပး ေမြးျမဴကိုင္တြယ္ထားပါတယ္။ ေထာက္လွမ္းေရး အဖြဲ႔ႀကီးကလည္း ဦးေနဝင္းစိတ္ႀကိဳက္ ဦးေနဝင္းရဲ့ အတြင္းအျပင္ ႏိုင္ငံေရး၇န္သူမွန္သမွ်ကို ရက္ရက္စက္စက္ ႏွိပ္ကြပ္ ျပခဲ့ပါတယ္။ ေထာက္လွမ္းေရးအဖြဲ႔ဟာ တေန႔တျခား တန္ခိုးထြားလာပါတယ္။ ေထာက္လွမ္းေရးအဖြဲ႔ရဲ့ အႀကီးအကဲ ျဖစ္လာသူကေတာ့ ဗိုလ္မွဴးခ်ဳပ္တင္ဦး ျဖစ္ပါတယ္။ စစ္တပ္အတြင္းမွာ တျခားတင္ဦးေတြလည္း ရွိတဲ့အတြက္ ေထာက္လွမ္းေရးတင္ဦးကို လန္ဘားတင္ဦး၊ မ်က္မွန္တင္ဦးလို႔လည္း ေခၚၾကပါတယ္။ ၆၂ ခုႏွစ္၊ စစ္တပ္အာဏာ သိမ္းစက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေနဝင္းရဲ့ ညာလက္႐ံုး ေထာက္လွမ္းေရးအႀကီးအကဲ ဗိုလ္မွဴးႀကီးေမာင္လြင္ (ေခၚ) ႏႈတ္ခမ္းေမႊေမာင္လြင္ နာမည္ႀကီးခဲ့သလို ဗိုလ္မွဴးခ်ဳပ္တင္ဦး (ေခၚ) မ်က္မွန္တင္ဦးဟာလည္း နာမည္ေက်ာ္ခဲ့ပါတယ္။ (ႏႈတ္ခမ္းေမႊးေမာင္လြင္ေရာ၊ မ်က္မွန္တင္ဦးပါ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေနဝင္းရဲ့ အထူးေရြးခ်ယ္မႈနဲ႔ ပစိဖိတ္သမုဒၵရာထဲက ဆိုက္ပန္ကၽြန္းမွာ အေမရိကန္ စီအိုင္ေအ(CIA)က ေပးခဲ့တဲ့ ေထာက္လွမ္းေရးသင္တန္းကို တက္ေရာက္ခဲ့ၾကဖူးသူ ေတြျဖစ္ပါတယ္။) ဗိုလ္မွဴးခ်ဳပ္တင္ဦး (ေခၚ) မ်က္မွန္တင္ဦးဟာ ႏိုင္ငံေရးလႈပ္ရွားမႈေတြကို မေပၚေပါက္ရေအာင္ ေထာက္လွမ္းေရးနည္းနာမ်ိဳးစံုကို အသံုးျပဳတတ္သူျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />ဒီၾကားထဲကပဲ မဆလ စစ္အစိုးရ ဆန္႔က်င္ေရးလႈပ္ရွားမႈအျဖစ္ ထပ္မံေပၚထြက္လာတာကေတာ့ ဦးသန္႔စ်ာပန အေရးအခင္း ေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈႀကီး ျဖစ္ပါတယ္။ ၁၉၇၄ ခုႏွစ္၊ ဒီဇဘၤာလမွ ေပၚထြက္လာခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။ ဇြန္ ၆ အလုပ္သမားသပိတ္ႀကီး ေပၚထြက္အၿပီး ၆ လအတြင္းမွာ ဆက္တိုက္ ေပၚထြက္လာခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />၊ဝင္းတင့္ထြန္း၊<br />‘အေမွာင္ၾကားက ဗမာျပည္’<br />(အနီးေခတ္ ဗမာျပည္ႏုိင္ငံေရးလႈပ္ရွားမႈသမုိင္းအက်ဥ္း-၁၉၄၈-၂၀၀၀)စာအုပ္မွ ေကာက္ႏုတ္ေဖာ္ျပပါသည္။<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3025185229878063242-628428380881304967?l=nayminni-pauk.blogspot.com' alt='' /></div>ေနမင္းနီhttp://www.blogger.com/profile/15375920897554313983noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3025185229878063242.post-42252964996329460462009-06-11T12:39:00.001+05:302009-06-11T14:23:32.453+05:30<a href="http://2.bp.blogspot.com/_ktmrWVFxHWU/SjDF-HA7tHI/AAAAAAAAAFc/qPm9541W1OM/s1600-h/scan3.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 131px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_ktmrWVFxHWU/SjDF-HA7tHI/AAAAAAAAAFc/qPm9541W1OM/s200/scan3.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5345990428514301042" /></a><br />ေရးခ်င္တိုင္းသာ<br />ေရးရပါမူ<br />မင္ျပာထည့္ထား<br />ကေလာင္ဖ်ားတြင္<br />မီးမ်ားဟုန္းဟုန္း ေတာက္လိမ့္မည္…။ ။<br /><span id="fullpost"><br />သိန္းသန္းထြန္း<br />(‘မုန္တိုင္းနီ’ကဗ်ာစာအုပ္ ၁၉၆၃ မွ)<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3025185229878063242-4225296499632946046?l=nayminni-pauk.blogspot.com' alt='' /></div>ေနမင္းနီhttp://www.blogger.com/profile/15375920897554313983noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3025185229878063242.post-36063778152128902552009-06-09T16:08:00.001+05:302009-06-09T16:10:50.126+05:30ဒီတေလာ နအဖ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြ ျပည္ပကို ထြက္တယ္ဆိုတိုင္း… ေခြး႐ူး လမ္းထြက္တဲ့အခါ ေတြ႔တဲ့လူတိုင္းက ခဲနဲ႔ပစ္၊ တုတ္နဲ႔႐ုိက္တာ ခံရသလို ဝိုင္းဝန္းျပစ္တင္၊ ဆံုးမ၊ ေတာင္းဆိုတာ ေတြနဲ႔ခ်ည္း ၾကံဳေတြ႔ေနရပါတယ္။ ဒါေတြနဲ႔အတူ သူတို႔ရဲ့ တာဝန္ရွိသူေတြက ရွက္ရမ္းရမ္းတာ၊ မ်က္စိစံုမွိတ္ျငင္းတာ၊ သူခိုးက ‘လူ လူ’ဟစ္တာ၊ အျပန္အလွန္ လက္ညႇိဳးထိုးတာ စတာေတြ ကိုလည္း မၾကာခဏ ေတြ႔ေနရပါတယ္။ ဒီအထဲမွာ ႐ုပ္အပ်က္ဆံုးတခုလို႔ ဆိုရမွာကေတာ့ ၿပီးခဲ့တဲ့ အာစမ္ (ASEM)ေခၚ အာရွ ဥေရာပ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးပြဲမွာ ျဖစ္ပ်က္ခဲ့တာပါပဲ။ အဲဒီမွာ သူတို႔ကို ေခ်ာင္ပိတ္ေဝဖန္တာ ခံေနရသလိုျဖစ္ေတာ့ နအဖစစ္ဗိုလ္ ဒုႏိုင္ငံျခားေရးဝန္ႀကီး ေမာင္ျမင့္က ‘ကုလားမႏုိင္ ရခိုင္မဲ’ ဆိုသလို တျခားႏိုင္ငံႀကီးေတြကို ျပန္မေျပာရဲတာနဲ႔ ထိုင္းကို ကတ္ကတ္လန္ ရန္ေတြ႔ခဲ့တာ မွတ္မိၾကပါလိမ့္မယ္။<br /><span id="fullpost"><br />ၿပီးခဲ့တဲ့ လကုန္ပိုင္းက ကေမၺာဒီးယားႏိုင္ငံ၊ ဖႏြမ္းပင္မွာ က်င္းပခဲ့တဲ့ အစည္းအေဝးမွာ ႏွာေခါင္း က်ည္ေပြ႔ေတြ႔ခဲ့တဲ့ ဒီ နအဖ ဒုႏုိင္ငံျခားေရးဝန္ႀကီးဟာ ထိုင္းႏုိင္ငံအတြင္း တေလာက ျဖစ္ေပၚခဲ့တဲ့ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ေဟာင္း တာ့ခ္ဆင္ ေထာက္ခံသူေတြနဲ႔ ဆန္႔က်င္သူေတြအၾကားက ပဋိပကၡကို ေထာက္ျပၿပီး သူ႔ရဲ့ ရွက္ေဒါသေတြ ေပါက္ကြဲျပခဲ့ပါတယ္။ ဒုဝန္ႀကီးရဲ့ စကားက… ထိုင္းႏိုင္ငံသာပဲ သူတို႔ႏိုင္ငံအတြင္းမွာ ျဖစ္ေပၚေနတာေတြအတြက္ ရင္ၾကားေစ့ေရးေတြ လုပ္သင့္တယ္ဆိုတာပါပဲ။ ဦးေမာင္ျမင့္ဟာ သံတမန္ဂုဏ္သိကၡာေတြ ေရွ႕တန္းထားေနရတဲ့ အစည္းအေဝးမွာ စကားႏိုင္ လုသလို ေျပာႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီလိုေဆြးေႏြးပြဲေတြမွာ ဒါမ်ိဳးကိစၥေတြကို အေျခအတင္ေျပာေနၾကတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဗမာျပည္ ျပည္သူလူထုကေတာ့ သူ႔စကားရဲ့ အမွားမ်ားနဲ႔ ေစာဒကတက္စရာေတြကို မေျပာဘဲေနလို႔မျဖစ္ပါဘူး။<br /><br />နအဖ ဒုဝန္ႀကီးက ထိုင္းကို ျပန္အျပစ္တင္ရာမွာ… ဗမာျပည္တြင္းက အေျခအေနဟာ ထိုင္းက ‘အကႌ်နီ’ – ‘အကႌ်ဝါ’ ပဋိပကၡလို မဆိုးဘူး၊ ေသြးထြက္သံယိုမႈ မရွိဘူးလို႔ မာမာတင္းတင္း ေျပာခဲ့ပါတယ္။ သူေျပာတဲ့အဓိပၸါယ္က… သူတို႔ေၾကာင့္မို႔ ဗမာျပည္အတြင္းမွာ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ‘ၿငိမ္-ဝပ္-ပိ-ျပား’ေနတယ္လို႔ ဆိုခ်င္တာပဲျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီစကား ဘယ္ေလာက္မွန္တယ္ ဆိုတာကို ဒီပဲယင္းအေရးအခင္း၊ စက္တဘၤာ သံဃာ့အေရးအခင္း စတာေတြကို ေတြ႔ၾကံဳဖူးေနတဲ့ ဗမာျပည္သားေတြက ေကာင္းေကာင္းသိၾကပါတယ္။<br /><br />တကယ္က်ေတာ့ အခုတေလာ ၾကားေနရတဲ့ ဗမာျပည္နဲ႔ပတ္သက္တဲ့သတင္းေတြမွာ မၿငိမ္သက္မႈ ေတြဟာ ထိပ္ဆံုးက ေရာက္ေနတာပါ။ နအဖရဲ့ စစ္ဖက္ေရးရာ လံုျခံဳေရးတာဝန္ခံ ဗိုလ္ရဲျမင့္ တေယာက္ ရဟတ္ယာဥ္ကို အိမ္လုပ္ၿပီး ျပည္နယ္တကာမွာ လနဲ႔ခ်ီၿပီး သြားလာေနရတာဟာ ‘ၿငိမ္-ဝပ္-ပိ-ျပား’ေနလို႔လား။ ‘ၿငိမ္း’ေတြ မၿငိမ္ေတာ့လို႔ပဲ မဟုတ္ပါလား။ ရန္ကုန္မွာ ၾက့ံဖြတ္ေတြ ဒါးေသြး၊ ေလာက္ေလးခြ ျပင္ေနၾကတာကေရာ ‘ၿငိမ္-ဝပ္-ပိ-ျပား’ေနလို႔ပါလား။ အင္းစိန္ေထာင္ဗူးဝေတြမွာ လူေတြစု၊ စာရြက္ေတြ ေနရာတကာမွာ ၾကဲခ်ေနလို႔ပဲျဖစ္ပါတယ္။ ဗမာျပည္ရဲ့ အေျခအေနဟာ ‘ငါ့စေကာ - ငါ့စေကာ’လို႔ ဟစ္ရာကေန စစ္ျဖစ္သြားတယ္ဆိုတဲ့အေနအထားမ်ိဳး အခ်ိန္မေရြး ေရာက္သြားႏုိင္ပါတယ္။<br /><br />တဖက္မွာလည္း အခုလို ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို အမႈဆင္ဖမ္း၊ ေထာင္ခ်ဖို႔လုပ္လာေတာ့ ျပည္သူေတြအဖို႔ မိမိတို႔ရဲ႕ ကံၾကမၼာ ဘယ္လိုျဖစ္ေတာ့မယ္ဆိုတာ ပိုသတိျပဳမိလာပါတယ္။ နအဖရဲ့ လမ္းျပေျမပံုႀကီးကို တိုးလုပ္ေလ၊ ဖမ္းဆီးေထာင္ခ်မႈေတြနဲ႔ ေသြးထြက္သံယိုမႈေတြ ပိုမ်ားေလ ျဖစ္ေတာ့မယ္ဆိုတာကို ထင္ထင္ရွားရွားေတြ႔လာေနရပါတယ္။ ေမတၱာပို႔ေနတဲ့ သံဃာေတာ္ေတြကို သတ္ျဖတ္တဲ့၊ ဒီပဲယင္းလမ္းမမွာ လူအုပ္နဲ႔ အႏိုင္က်င့္သတ္ျဖတ္တဲ့ ‘စည္းကမ္းရွိတဲ့ဒီမိုကေရစီ’ ႀကီး ေရာက္လာေတာ့မယ္ဆိုေတာ့ လူတိုင္း ဘာလုပ္ၾကမလဲလို႔ စဥ္းစားၾကေတာ့တာပါပဲ။<br /><br />ျပည္သူေတြအေနနဲ႔ အၾကမ္းမဖက္ေရးလမ္းက ပိတ္ေနရင္ ေဖာက္ထြက္ၾကေတာ့မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ လမ္းေပါင္းစံု ရွာၾကေတာ့မွာပါ။ ဒါကလည္း ေနရာမွာတင္ တန္႔ေနလို႔ကေတာ့ ၾကံ့ဖြတ္ေတြ ႐ိုက္တာနဲ႔ပဲ ေသကုန္ၾကရမယ္ဆိုတာ ရွင္းေနလို႔ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />ဒီလိုျပည္တြင္းအေျခအေနေတြဟာ နအဖရဲ့ ႏိုင္ငံျခားေရးဝါဒအေပၚ တိုက္႐ိုက္သက္ေရာက္မႈ ရွိေနပါတယ္။ တဖက္က ျပန္ေျပာရရင္ ႏိုင္ငံတကာအသိုင္းအဝိုင္းက အခုလို နအဖ အစိုးရကို သြားေလရာ ၿငိေနတဲ့ ဆူးလွည္းႀကီးအျဖစ္ ၾကည့္ျမင္ေနၾကတာဟာလည္း ဒီ ျပည္တြင္းအေျခ အေနေတြေၾကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘယ္တိုင္းျပည္မဆို ကိုယ့္ႏိုင္ငံရဲ့ ဓနအင္အား၊ ႏိုင္ငံေရးအင္အား၊ စစ္ေရးအင္အား စတာေတြအေပၚ အေျခခံၿပီး ႏိုင္ငံျခားေရးဝါဒကို ခ်မွတ္ၾကတာခ်ည္းပါပဲ။ ႏိုင္ငံေရး အင္အားဆိုတာမွာ ျပည္တြင္းေသြးစည္းညီညြတ္မႈ၊ ကိုယ့္ျပည္သူလူထုရဲ့ ေထာက္ခံမႈ၊ ႏိုင္ငံ တည္ၿငိမ္မႈ စတာေတြ ပါဝင္ပါတယ္။ နအဖ စစ္အစိုးရလည္း ဒီတရားေတြကို မလြန္ဆန္ႏိုင္ပါဘူး။ သူတို႔ရဲ့ ႏိုင္ငံျခားေရးမူဝါဒဟာ သူတို႔ရဲ့ လက္ရွိႏုိင္ငံေရး၊ စီးပြားေရး၊ စစ္ေရးအင္အားတို႔အေပၚမွာ အဓိကမူတည္ၿပီး ခ်မွတ္လုပ္ေဆာင္ေနတာျဖစ္ပါတယ္။ နအဖအဖို႔ တျခားအခ်က္ေတြထက္ ျပည္တြင္းမတည္ၿငိမ္မႈ၊ အမ်ိဳးသားေသြးစည္းညီညြတ္ေရး ပ်က္ျပားမႈ၊ လူထုႀကီးရဲ့ ဆန္႔က်င္မႈကို တေလွ်ာက္လံုး ရင္ဆိုင္ေနရမႈဆိုတာကိုပဲ ထိပ္တိုက္ရင္ဆိုင္ေနရေတာ့ သူတို႔ရဲ့ ႏိုင္ငံျခားေရး ဝါဒဟာ အခုလို ‘ငပြႀကီး’ ႏိုင္ငံျခားေရးဝါဒ ျဖစ္လာေတာ့တာပါပဲ။<br /><br />ဒါနဲ႔တဆက္ထဲမွာ သူတို႔တေတြ အၾကပ္အတည္းေတြ႔ရေလ၊ တျခားႏိုင္ငံေတြကို ေကာ္ဆဲေလ ျဖစ္လာေနတာကိုလည္း ေတြ႔ေနၾကရပါတယ္။ ၾကာေလ အထီးက်န္ျဖစ္လိုက္လာေနတဲ့ နအဖ စစ္ဗိုလ္ေတြ ေနာင္ဆိုရင္ ျပည္ပကိုေတာင္ ထြက္ရဲပါဦးမလား စဥ္းစားစရာ ျဖစ္ေနပါတယ္။ အခုကိုပဲ ဗိုလ္သန္းေရႊတေယာက္ ဘယ္ကိုမွ သိပ္မထြက္ဝံ့တဲ့အေျခအေန ေရာက္ေနပါၿပီ။<br /><br />လက္ေတြ႔က်က် ေျပာရရင္ ဒီေန႔ နအဖစစ္အစိုးရရဲ့ ႏိုင္ငံျခားေရးဝါဒအၾကပ္အတည္းဟာ ရွစ္ေလးလံုးကာလေနာက္ပိုင္းမွာ အဆိုးရြားဆံုးအၾကပ္အတည္းျဖစ္တယ္လို႔ ဆုိႏုိင္ပါတယ္။ ဒီ အၾကပ္အတည္းမ်ိဳးကို ဗိုလ္ေနဝင္းလည္း မၾကံဖဲ့ဖူးပါဘူး။ စစ္ေအးကာလတုန္းက အေရွ႕နဲ႔ အေနာက္အၾကားပဋိပကၡကို အသံုးခ်ၿပီး ဗိုလ္ေနဝင္း အေနေခ်ာင္ခဲ့သလို နအဖစစ္အုပ္စုကလည္း တ႐ုတ္နဲ႔အေမရိကန္အၾကား ခေလာက္ဆန္ကစားၿပီး ျပည္တြင္းမွာ သူတို႔လုပ္ခ်င္ရာ လုပ္မယ္လို႔ စဥ္းစားခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေခတ္က မတူေတာ့ပါဘူး။ တ႐ုတ္နဲ႔အေမရိကန္ဟာ ႐ုရွားနဲ႔ အေမရိကန္တုန္းကလို သူျဖဴရင္ ငါမဲမွလို႔ လုပ္ေနၾကတာမဟုတ္ပါဘူး။ ကမ႓ာ့အခင္းအက်င္း အေျပာင္းအလဲကို သူတို႔က ေကာင္းေကာင္းသတိထားမိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔ တခ်ိဳ႕ကိစၥေတြမွာ သူတို႔ခ်င္း အျပန္အလွန္ေျပာဆိုတိုက္ခိုက္တာေတြရွိသလို၊ တခ်ိဳ႕ကိစၥေတြမွာ က်ေတာ့လည္း သူတို႔ခ်င္း အျမင္တူ၊ တသံထဲလို ထြက္တတ္ၾကပါတယ္။ အခု ဗမာျပည္ကိစၥမွာ သူတို႔ ႏွစ္ႏိုင္ငံအၾကား တူညီတဲ့ေလသံေတြ ေတြ႔လာေနရၿပီမဟုတ္ပါလား။<br /><br />အခုအခါမွာ စီးပြားေရးအၾကပ္အတည္းႀကီးကို ရင္ဆိုင္ေနရတဲ့အတြက္ ႏိုင္ငံတိုင္းဟာ ဗမာျပည္ ျပႆနာကို ႏုိင္ငံတကာ စားပြဲဝိုင္းေတြေပၚကေန ဖယ္ရွားပစ္ခ်င္ေနၾကတယ္ဆုိတာ နအဖ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြ သတိထားမိရဲ့လားမသိဘူး။ ဗမာျပည္ျပႆနာ တက္လာတိုင္း သခြတ္ပင္က မီးတက်ည္က်ည္လို႔ပဲ ယူဆၾကေတာ့မွာပါ။ ဒါေပမယ့္ တာဝန္သိတဲ့ ႏိုင္ငံ့ေခါင္းေဆာင္တိုတာ မီးတက်ည္က်ည္မို႔ ေပယ်ာလကံျပဳထားလိုက္ေတာ့မယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္မွာမဟုတ္ပါဘူး။ ျမန္ျမန္ ဆန္ဆန္ ၿပီးျပတ္သြားေအာင္ တခုခုဆံုးျဖတ္ရမွာျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />ဒီလို ေဘးၾကပ္နံၾကပ္ ၾကံဳေတြ႔ေနရတဲ့အခါမွာ နအဖ ဒုႏိုင္ငံျခားေရးဝန္ႀကီးက အခုလို ဝါးလံုးရွည္နဲ႔ သိမ္းရမ္းလို႔ေကာ သူတို႔အဖို႔ အႏၲရာယ္ေတြက လြတ္ကေရာတဲ့လား။ ေနာင္မွာလည္း ႏိုင္ငံတကာ အစည္းအေဝးေတြ ေပၚလာတိုင္း နအဖ ေခါင္းေဆာင္ေတြအဖို႔ ဒီလိုေခ်ာင္ပိတ္ခံရတဲ့အျဖစ္မ်ိဳးေတြ ၾကံဳေနရဦးမွာပဲျဖစ္ပါတယ္။ သူတို႔အဖို႔ေတာ့ ေစာေစာတုန္းက သူမ်ားေတြက ‘ေမာင္ေမာင္’လို႔ ေခၚေနတုန္း ‘ဗ်ာ’မထူးခဲ့တာ အမွားႀကီး မွားသြားတာပါပဲ။ ။<br /><br />-ရဲေဘာ္ဖိုးသံေခ်ာင္း-<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3025185229878063242-3606377815212890255?l=nayminni-pauk.blogspot.com' alt='' /></div>ေနမင္းနီhttp://www.blogger.com/profile/15375920897554313983noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3025185229878063242.post-35227846399428156882009-06-08T15:26:00.001+05:302009-06-11T14:54:47.554+05:30အခြန္မဆက္၊ စြပ္စြဲခ်က္နဲ႔<br />ေက်းလက္ဇနပုဒ္မွ<br />လယ္သူမအား<br />နန္းရင္ျပင္ထက္ ဆြဲေခၚလာ…။<br /><span id="fullpost"><br />ရွင္ဘုရင္။ ။ အခြန္မဆက္၊ ‘သစၥာပ်က္’<br />ျပည့္ဝန္မရြက္၊ အာဏာဖ်က္<br />ဘယ္တြက္ဖီဆန္<br />ေတာ္လွန္အစိုးရ လယ္သူမ…။<br /><br />လယ္သူမ။ ။ တို႔ျပည္တခြင္၊ လယ္ေတာခြင္မွာ<br />ေမတၱာေဖာက္ဖ်က္၊ သစၥာပ်က္<br />ေျမယာကြဲအက္၊ မုေယာမထြက္<br />‘သစၥာ’တည္ရာ၊ ‘မုေယာ’ပါပဲ<br />တရားစြဲခ်င္စြဲ<br />ဓါးဝဲခ်င္ဝဲ<br />မုေယာဆင္းရဲ၊ ငါဆင္းရဲ<br />မိုးကားမသဲ၊ အာဏာသဲ<br />ေခတ္ႀကီးေမွာင္ေနဆဲ…။ ။<br /><br />-ေမာင္လွဝင္း(ျမင္းျခံ)-<br />၁၉၉၉<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3025185229878063242-3522784639942815688?l=nayminni-pauk.blogspot.com' alt='' /></div>ေနမင္းနီhttp://www.blogger.com/profile/15375920897554313983noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3025185229878063242.post-1649819169805006442009-06-01T14:19:00.001+05:302009-06-03T16:56:03.433+05:30နအဖဟာ လြန္ခဲ့တဲ့ ၆ ႏွစ္တုန္းက ဒီပဲယင္း လူသတ္ပြဲႀကီးကို လုပ္ၾကံခဲ့ရာမွာ ဘာမွ အမႈမဖြင့္၊ ဘယ္သူ႔ကိုမွ <br />မစစ္ေဆး အေရးမယူတဲ့အျပင္ မေသေကာင္း မေပ်ာက္ေကာင္း ရွင္က်န္ခဲ့တဲ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ <br />ဦးတင္ဦးတို႔ကို ခ်ဳပ္ ေႏွာင္ခဲ့ပါတယ္။ <br />တရားလိုကို တရားခံလုပ္ပစ္တဲ့ ျဖစ္ရပ္ပါ။ အခုလည္းပဲ အိမ္ ေဖာက္ထြင္းတဲ့ကိစၥမွာ လံုျခံဳေရးတာဝန္ရွိသူေတြကိုေတာ့ ဘာမွအေရးမယူဘဲ ေဖာက္ထြင္းခံရတဲ့အိမ္ရွင္ကို အေရးယူအျပစ္ေပးဖို႔ စီစဥ္ေနတာဟာ ဒီေန႔ေခတ္ ဗမာျပည္ႏိုင္င့ေရးရဲ့ အင္မတန္ အ႐ုပ္ဆိုး အက်ည္းတန္တဲ့ ျဖစ္ရပ္တခုလို႔ဆိုရင္ မမွားပါဘူး။<br /><span id="fullpost"><br /><br />ဒီအမႈအေပၚ လူအားလံုးက သံသယျဖစ္ရတဲ့ အေၾကာင္းရင္းေပါင္းမ်ားစြာထဲမွာ အခ်က္တခ်က္ကေတာ့ အမႈကို ထူးထူးျခားျခား တက္သုတ္႐ိုက္ စစ္ေဆးေနတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အမႈကို ဒီလိုစိတ္ဝင္တစား ေစာင့္ၾကည့္ေနတုန္းမွာပဲ အားလံုးကို အံ့ၾသသြားေစတဲ့ကိစၥရပ္တရပ္ ေပၚလာခဲ့ပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ႏွစ္ဖက္သက္ေသေတြကို စစ္ၿပီးတယ္ဆိုတာနဲ႔ နအဖရဲ့ အစီအစဥ္တခုလံုး တန္႔သြားတာပါပဲ။ စီရင္ခ်က္ခ်မယ့္ရက္ကို ေနာက္ေရႊ႕လိုက္တာဟာ သာမန္ကိစၥ မဟုတ္မွန္း လူတိုင္း သတိထားမိပါတယ္။ နအဖရဲ႕တရား႐ံုးဟာ အေၾကာင္းျပခ်က္ မခိုင္လံုဘဲနဲ႔ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ဘက္က တင္ျပတဲ့ သက္ေသေတြထဲက တေယာက္ထဲကိုသာ အစစ္ခံခြင့္ေပးတယ္ဆိုတာလည္း အားလံုးအသိပါ။ ဒါေတာင္ မွပဲ နအဖရဲ႕တရား႐ံုးဟာ အေမရိကန္ႏိုင္ငံသား ဂၽြန္ယက္ေတာအပါ ႏွစ္ဖက္ သက္ေသမ်ားရဲ့ ထြက္ခ်က္ဟာ သူတို႔ကို ႀကိဳတင္ခ်မွတ္ခိုင္းထားတဲ့ အျပစ္ဒဏ္နဲ႔ ပဋိပကၡျဖစ္ေနလို႔ ေနာက္တလွမ္းဆုတ္သြားခဲ့ပါတယ္။ သူတို႔ခ်င္း ျပန္ၿပီး လက္ဝါး ႐ိုက္ၾကဦးမယ့္သေဘာပါပဲ။ ေနာက္တနည္း ျပန္စဥ္းစားၾကည့္လိုက္ေတာ့ လက္ရွိ ထြက္ခ်က္ေတြနဲ႔ဆိုရင္ သူ႔တပ္ထဲကလူေတြ၊ သူတို႔ထိပ္ပိုင္းက လူေတြေတာင္ လက္ခံမွာမဟုတ္ဘူးလို႔ သေဘာေပါက္လာၾကလို႔လား၊ ဒါမွမဟုတ္ လက္ေတြ႔ကိုပဲ တပ္ထဲနဲ႔ေခါင္းေဆာင္အပိုင္းထဲမွာ ဆန္႔က်င္ေျပာဆိုမႈေတြ ရွိေနလို႔လားဆိုတာ စဥ္းစားစရာ ျဖစ္လာပါတယ္။<br /><br />အခုေတာ့ ဒီအမႈတခုလံုးကိုက ျပန္စဥ္းစားစရာ ျဖစ္ေနပါတယ္။ တိုက္ဆိုင္တာပဲ ဆိုဆို၊ ႏိႈင္းယွဥ္တာပဲေျပာေျပာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အေပၚ ဒီတခါ အမႈဆင္ပံု ဟာ သူ႔ဖခင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကို လုပ္ၾကံတုန္းက အဂၤလိပ္အစိုးရက လုပ္ပံု ေတြနဲ႔ တူေနတဲ့အခ်က္ေတြဟာ စဥ္းစားစရာေတြရွိေနပါတယ္။<br /><br />ေဒါက္တာတင္မ်ိဳးဝင္းကို တရား႐ံုးအရိပ္နားေတာင္ မသီႏိုင္ေအာင္ နအဖ က ဘယ္လိုပဲ ဖိႏွိပ္ထား၊ ၿခိမ္းေျခာက္ထားေပမယ့္ ဂၽြန္ယက္ေတာကို နအဖ က တမင္ သြင္းလႊတ္လိုက္တယ္ဆိုတဲ့အခ်က္ဟာ ထင္ရွားသထက္ ထင္ရွားလာပါတယ္။ ဒီအေမရိကန္လူမ်ိဳး ဂၽြန္ယက္ေတာကို ဒုတိယအႀကိမ္ ဝင္ခြင့္ျပဳလိုက္တာဟာ ၁၉၄၇ ခုႏွစ္တုန္းက ၿဗိတိသွ် ကိုလိုနီအစိုးရက ဂဠဳန္ဦးေစာကို ဘရင္းဂန္း အလက္ ၂၀၀ နဲ႔ တျခားလက္နက္က်ည္ဆံေတြ ထုတ္ေပးလိုက္တာကို သတိရေစပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက ဦးေစာလိုလူရဲ႕လက္ထဲကို ဒီလို လက္နက္ေတြ အေျမာက္အမ်ား ေရာက္သြားရင္ ဘာျဖစ္မယ္ဆိုတာ ႏိုင္ငံေရးပါး နည္းနည္းေလး ဝသူေတာင္ သိပါတယ္။ အဲဒီေခတ္ အဲဒီအခါက အေနအထားနဲ႔ဆိုရင္ ျပည္တြင္းစစ္ေတာင္ ထျဖစ္ႏိုင္တဲ့ လက္နက္အမ်ိဳးအစားနဲ႔ အေရအတြက္ပါ။ ဒါကို ကိုလိုနီပါး အင္မတန္ ဝတဲ့ အဂၤလိပ္အစိုးရက အသိဆံုးျဖစ္ပါတယ္။ (ဆရာစံတို႔ဟာ ဓါး၊ လွံ၊ အလြန္ဆံုး တူမီးေလာက္နဲ႔ ပုန္ကန္ျခားနားခဲ့ၾကတာပါ။) အခုလည္းပဲ အဂၤလိပ္ေတြလုပ္ခဲ့သလို ဂၽြန္ယက္ေတာနဲ႔ ဘိန္းပစ္ဖမ္းတယ္ဆိုတာ ပိုပိုထင္ရွားလာေနပါတယ္။ နအဖ က ဒီအမႈကို စေဖာ္တုန္းကေတာ့ ဂၽြန္ယက္ေတာဟာ ေရကူးလာတယ္ဆိုၿပီး ေရသန္႔ဗူး ခြံေတြ၊ ဘဲေျခေထာက္ေတြကို ဓါတ္ပံု႐ိုက္ျပၿပီး ကမ႓ာကို ဝါဒျဖန္႔ခဲ့ပါတယ္။ အခု ေတာ့ ဂၽြန္ယက္ေတာဟာ နအဖရဲ့ အေစာင့္ေတြနဲ႔ေတာင္ စကားစျမည္ေျပာၿပီး သဲျဖဴခင္း ရာဇမတ္ကာလို႔ မေျပာ႐ံုတမယ္ လမ္းေပၚက မားမားေလွ်ာက္လာတာ ျဖစ္ေနပါတယ္။<br /><br />အဂၤလိပ္ေတြဟာ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ႏိုင္ငံေရးပါးဝလိုက္သလဲဆိုေတာ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္းကို လုပ္ၾကံၿပီးတဲ့ေနာက္ ဗမာျပည္တြင္းမွာ သူတို႔ဆက္လုပ္ပံုကို ၾကည့္ရင္ ထင္ရွားပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက ကြန္ျမဴနစ္ပါတီက အာဇာနည္ေတြကို သတ္တာဟာ ၿဗိတိသွ်အစိုးရျဖစ္တယ္လို႔ ေၾကညာထားပါတယ္။ ျပည္သူလူထု ထဲမွာလည္း တအံုေႏြးေႏြးနဲ႔ ေပါက္ကြဲလုလု ျဖစ္ေနပါတယ္။ ဝမ္းနည္းမႈကေန ေဒါသေပါက္ကြဲေတာ့မယ့္အေျခအေနျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေတာ့ ဘုရင္ခံဟာ သခင္ႏုကို ေခၚၿပီး ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ ခန္႔အပ္လိုက္ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ သူဟာ အဲဒီအၾကပ္အတည္း ႀကီးကို ေက်ာ္လႊားသြားႏိုင္ပါတယ္။ အခု ဒီ နအဖ အစိုးရဟာ ၿဗိတိသွ်ေတြလို ပါးနပ္လိမၼာမလားဆိုတာ စဥ္းစားစရာျဖစ္လာပါတယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို မတရားျပစ္ဒဏ္ ခ်မွတ္တာရဲ့ အက်ိဳးဆက္ေတြကို သူတို႔ မစဥ္းစား မျပင္ဆင္လို႔ မျဖစ္ပါဘူး။<br /><br />ဒီအေျခအေနေတြကေန ဆက္ၿပီးျဖစ္လာတာကေတာ့ ဗမာ့ႏိုင္ငံေရးမွာ ေတြ႔ဆံု ေဆြးေႏြးေရးတံခါးကို နအဖ က အၿပီးအပိုင္ ပိတ္ပစ္လိုက္ၿပီဆိုတဲ့ကိစၥပါပဲ။<br /><br />အာဏာႏိုင္ငံေရးသာသိတဲ့ နအဖ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြဟာ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးပြဲ တံခါးကို တင္းတင္းပိတ္ထားရင္ သူတို႔အတြက္ လံုျခံဳမယ္လို႔ ယူဆေနၾကပါတယ္။ တနည္း - အာဏာျမဲမယ္လို႔ ယူဆေနၾကတယ္။ နားပိတ္ထား၊ မ်က္စိပိတ္ထားလို႔ မၾကားရ၊ မျမင္ရရင္ ဘာမွမျဖစ္ဘူးလို႔ စဥ္းစားတာမ်ိဳး စဥ္းစားေနၾကပါတယ္။ တကယ္က ဗမာျပည္ရဲ့ ျပႆနာေတြကို ေျဖရွင္းဖို႔အတြက္ ႏွစ္ဖက္ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးပါလို႔ ေျပာ ေနတာဟာ ျပည္တြင္းေရးကို စြက္ဖက္ခ်င္တဲ့ တျခားႏိုင္ငံေတြက ေျပာေနတာ မဟုတ္ပါဘူး။ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ရဲ့ ေခါင္းထဲက အလိုလိုထြက္လာတာ လည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါဟာ ဗမာျပည္ ျပည္သူေတြရဲ့ လိုလားခ်က္ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီလိုလားခ်က္ကို သူတို႔က ထင္ဟပ္ၾကတာပါ။<br /><br />ဗိုလ္သန္းေရႊလိုပဲ အာဏာဂုဏ္နဲ႔ ေမာက္မာလွတဲ့ ဗိုလ္ေနဝင္းဟာ ၁၉၆၃ ခုႏွစ္မွာ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးေရး မ်က္လွည့္ျပၿပီးတဲ့ေနာက္ ဘယ္သူနဲ႔မွ စကားမေျပာေတာ့ဘူး။ အျပတ္ပဲ ခ်ေတာ့မယ္ဆိုၿပီး လုပ္ခဲ့တာပါ။ ဒါေပမယ့္ ၁၉၆၀-၇၀ ကေန ၁၉၇၆ ခုႏွစ္အထိ လူထုဆႏၵျပပြဲေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳးဆက္ျဖစ္လာေတာ့ ဗိုလ္ေနဝင္း ပိုင္လွပါ တယ္ဆိုတဲ့ တပ္ထဲမွာ သူ႔ကိုမေက်နပ္တာေတြ ေပၚလာတယ္။ ဗိုလ္ႀကီး အုန္း ေက်ာ္ျမင့္တို႔ကိစၥလို သူ႔ကိုသတ္မယ့္ကိစၥေတာင္ ေပၚလာတာပဲမဟုတ္လား။ ေနာက္ေတာ့ ၁၉၈၀ ခုႏွစ္မွာ ဗကပ၊ ေကအိုင္ေအတို႔နဲ႔ ေဆြးေႏြးတာေတြ လုပ္ခဲ့ ရပါတယ္။ အဲဒီကေန ဆက္ၿပီး ရွစ္ေလးလံုးလႈပ္ရွားမႈႀကီး ေပါက္ကြဲထြက္လာတာ၊ ဗိုလ္ေနဝင္း မ်က္ရည္က်ရတာ၊ နန္းေပၚက ဆင္းေပးရတာ၊ မဆလ ပါတီကို ဖ်က္သိမ္းေပးရတာ၊ ၁၉၉၀ ခုႏွစ္ ေရြးေကာက္ပြဲကို လုပ္ေပးရတာ စတာေတြဟာ တံခါးဖြင့္ေပးရ႐ံု ကလို႔လား။<br /><br />အခုလည္း ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးပြဲကို တံခါး ဘယ္ႏွစ္ထပ္ပဲ ပိတ္ထား ပိတ္ထား၊ လူထုက ဖြင့္ရင္ မုခ် ပြင့္လာမွာပါ။ တြန္းဖြင့္လို႔မရရင္ ေဆာင့္ဖြင့္တန္ ဖြင့္ရပါမယ္။ ေဆာင့္ဖြင့္လို႔မရရင္ ေဖာက္ခြဲဖြင့္ရပါမယ္။ လူထုဟာ အေျခအေနေတြကို အကဲခတ္ ေစာင့္ၾကည့္ေနတာျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />တေန႔ကပဲ လူတေယာက္က ဦးဝင္းတင္ကို… နအဖ က အေလွ်ာ့ေပးမွာ မဟုတ္ ေတာ့ဘူး၊ အံတုမေနနဲ႔ေတာ့၊ ရင္မဆိုင္နဲ႔ေတာ့၊ ေရြးေကာက္ပြဲသာ ဝင္ေပေတာ့ ဆိုတဲ့အဓိပၸါယ္မ်ိဳးေျပာတာ ၾကားလိုက္ရပါတယ္။ ဒါဟာ နအဖ က တံခါးႀကီးကို ဖြင့္မေပးဘဲ တင္းခံထားတဲ့အတြက္ သူဖြင့္ေပးထားတဲ့ ေခြးတိုးေပါက္က ဝင္ရမယ္ လို႔ ေျပာေနတာျဖစ္ပါတယ္။ ျခေသၤ့ဟာ ျမက္မစားဘူးဆိုတာ အဲဒီလူ မသိလို႔ပါ။<br /><br />တခ်ိဳ႕လူေတြဟာ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္က ေခါင္းေဆာင္ေတြရဲ့ ေခါင္းထဲမွာ ဘာရွိသလဲ၊ ဘာေတြျပင္ဆင္ထားသလဲဆိုတာ သိရေအာင္ တမင္ပဲ ဆြေနသလား ဆိုတာ စဥ္းစားစရာျဖစ္ပါတယ္။ ဒါမ်ိဳးေတြကို “စကားဝိုင္း”ေတြမွာ မၾကာခဏ ျမင္ေတြ႔ရပါတယ္။ တကယ္က်ေတာ့ အဲဒီလို ဆြတဲ့လူေတြဟာ နအဖ အလိုက် လုပ္တာ မဟုတ္ဘူးဆိုရင္ ႏိုင္ငံေရးအပါးမဝေသးတာကို ေဖာ္ျပေနတာပဲ ျဖစ္ပါ တယ္။ ဒါဟာ စစ္အုပ္စုရဲ့ ဖက္ဆစ္လုပ္ဟန္ေၾကာင့္ ဗမာျပည္ႏိုင္ငံေရး၊ ေနာက္ၿပီး စာေပအႏုပညာေလာကမွာ ေခတ္စားလာေနတဲ့ လုပ္ဟန္တခု ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒါ က သခင္အားကိုးနဲ႔ သေဘာထားမတူသူေတြကို ဆြတာ၊ ရန္တိုက္တာေတြ လုပ္ တာပဲျဖစ္တယ္။ သတၱိေကာင္းလွသူေတြလို႔ ဆိုႏိုင္သေပါ့။<br /><br />ဒါေပမယ့္ ျပန္စဥ္းစားသင့္တာကေတာ့ ရွစ္ေလးလံုးအေရးေတာ္ပံုႀကီး ေပၚေပါက္ လာတဲ့အခါက်ေတာ့ သန္းဂဏန္း စာရင္းျပထားတဲ့ မဆလ ပါတီဝင္ေတြ ဘာျဖစ္ သြားတယ္ဆိုတာပါပဲ။ ။<br />၊ဗၾသ၊<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3025185229878063242-164981916980500644?l=nayminni-pauk.blogspot.com' alt='' /></div>ေနမင္းနီhttp://www.blogger.com/profile/15375920897554313983noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3025185229878063242.post-34026873729727048432009-05-28T13:47:00.000+05:302009-05-28T13:48:23.098+05:30ေထာင္နန္းစံရေအာင္<br />ေထာင္ဖမ္းကာ အမႈအလီလီဆင္လို႔<br />အာဏာရွင္ ထင္ရာစုိင္းပံုက<br />ရာဇဝင္ စာတင္ေအာင္ ႐ိုင္းၿပီမို႔<br />အတိုင္းတိုင္း အနယ္နယ္မွာ<br />ကိုင္း… ၾကားလို႔မွ မဖြယ္မရာ…။<br /><br /><span id="fullpost"><br />‘ေအာင္ဆန္းစုၾကည္’ဆိုတာ<br />ေအာင္လမ္း႐ႈခ်ီရာ လတစင္းေပမို႔<br />လမင္းကို တိမ္အိုဖံုးေသာ္လည္း<br />တိမ္ဖံုးေပမယ့္ လသာျမဲ…။<br /><br />‘နအဖ’ဆိုတာ ကလိမ္ယုတ္ေတြမို႔<br />တိမ္ပုပ္ကေန ေမွာင္မဲရင္းသာေပါ့<br />အိမ္ခ်ဳပ္ကေန ေထာင္ထဲသြင္းပါလို႔<br />လမင္းကို ေထာင္ဒဏ္ခ်ေပမယ့္<br />သံတိုင္ၾကားက လေရာင္ဟာ<br />အုတ္႐ိုးၾကားက လေရာင္ဟာ<br />တျဖာျဖာနဲ႔ ဝင္းပရင္း<br />ကမ႓ာကပါ ျမင္ရရင္း…။<br /><br />ၾကယ္နီတို႔…<br />ၾကယ္ဝါတို႔<br />ၾကယ္ျဖဴတို႔<br />ၾကယ္စင္တို႔ေရ…<br />အေမွာင္ေတြကို တကယ္မုန္းရင္ျဖင့္<br />စု႐ံုးကာ ပိုင္ရာအလင္းေတြနဲ႔<br />လမင္းအနား အတူယွဥ္လို႔<br />ဒီေကာင္းကင္ ၾကည္စင္သစ္ရေအာင္<br />တိမ္ညစ္ တိမ္ေမွာင္ တိမ္လႊာပုပ္တို႔ကို<br />ေတာထုတ္ၿဖိဳခြင္း<br />(ကိုင္း…) ျပၾကအလင္း…။ ။<br /><br />-ဝင္းတင့္ထြန္း-<br />၂၇၊ ၅၊ ၂၀၀၉<br />(မတရားသျဖင့္ အမႈဆင္ ႐ံုးတင္ တရားစြဲဆိုျခင္းခံေနရတဲ့ လူထုေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္သို႔)<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3025185229878063242-3402687372972704843?l=nayminni-pauk.blogspot.com' alt='' /></div>ေနမင္းနီhttp://www.blogger.com/profile/15375920897554313983noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3025185229878063242.post-63663781561284534302009-05-25T13:49:00.000+05:302009-05-25T13:50:53.926+05:30ကဗ်ာသမိုင္း<br />ေခတ္အ႐ိုင္းတြင္<br />မုန္တိုင္းဘာ့ေၾကာင့္ တိုက္သနည္း…။<br /><br /><span id="fullpost"><br />အတုအေယာင္<br />အေမွာင္ကြက္ၾကား<br />ေခတ္ေလွကားတြင္<br />တရားသစၥာ<br />ပ်က္ယြင္းလာေၾကာင့္<br />မဟာေတာ္လွန္<br />ဘဝမွန္တြက္<br />ျပင္းထန္မုန္တိုင္း တိုက္ရတကား….။ ။<br /><br />ျမန္မာႏိုင္ငံ ျပည္သူ႔ကဗ်ာဆရာအသင္းခ်ဳပ္<br />မတ္လ၊ ၁၉၆၃<br />(‘မုန္တိုင္းနီ’ကဗ်ာစာအုပ္မွ)<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3025185229878063242-6366378156128453430?l=nayminni-pauk.blogspot.com' alt='' /></div>ေနမင္းနီhttp://www.blogger.com/profile/15375920897554313983noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3025185229878063242.post-54959455168143272792009-05-19T13:21:00.002+05:302009-05-19T13:24:04.365+05:30ငါ့ကဗ်ာ<br />ဘယ္ကလာ<br />ဘယ္မွာပြင့္မွာလဲ…။<br /><br />ေသနတ္စြဲဆုပ္<br />တုတ္ခိုင္ေစးထန္း<br />ၾကမ္းတမ္းတဲ့လက္<br />အဲဒီလက္ဟာ<br />ႏုညက္ၾကြရြ<br />ဖူးျမသေႏၶတည္<br />မူယာျခယ္ေရာင္ေသြး<br />ေဆးေရာင္ၾကြယ္ဝ<br />အလွခံစား<br />ပန္းမ်ားပြင့္ေစႏိုင္ပါ့မလား…။<br /><br /><span id="fullpost"><br /><br />ကိစၥမရွိ<br />ထိေတြ႔ဘဝ<br />မခံစားရတာ<br />ေတာင္ေပၚမွာ ျပည္သူမ်ား<br />ဝန္းက်င္မွာ ရဲေဘာ္မ်ား<br />ေရွ႕ကိုသြားေတာ့ ေသနတ္သံ<br />ရန္သူနဲ႔စစ္ခင္း<br />အရင္းအႏွီးမ်ားစြာ<br />ငါ့မွာရွိတယ္…။<br /><br />ဧရာကိုလြမ္း<br />ေဗဒါလမ္းျဖာ၊ တမာပိေတာက္<br />မေရာက္တာၾကာ၊ ျပည္ရြာကို လြမ္းဆဲ<br />ငါတမ္းတဆဲ ျပည္သူ<br />လူမႈဘဝနိမ့္က် အဖိႏွိပ္ခံ<br />ေဝးလံေသာအရပ္မွ<br />ေမွ်ာ္ေန ေခၚေနတဲ့အသံမ်ား<br />သမိုင္းရွည္လ်ားျဖစ္စဥ္မွ<br />အာဇာနည္ဝိဉာဥ္မ်ားနဲ႔<br />ေတာ္လွန္သူတို႔ရဲ႕<br />ေနာက္ဆံုးဆႏၵ<br />ေနာက္ဆံုးေတးသံစဥ္မ်ား<br />နီလြင္တဲ့ ေၾကြးေၾကာ္သံမ်ား<br />နားထဲ ၾကားဆဲ<br />ရင္ထဲစြဲျမဲလ်က္ပါ<br />အရင္းအႏွီးမ်ားစြာ ငါ့မွာရွိတယ္...။<br /><br />ညတညမွာ<br />ငါေမြးလာေတာ့<br />ရွည္ၾကာလြန္းလွ၊ အဲဒီညမွာ<br />ဆံုးစမျမင္ က်င္လည္ခဲ့ရ…။<br /><br />အဲဒီေလာက္ဟာ<br />မဲေမွာင္လွ၊ ခါးသီးလွတယ္<br />ဆူးရွၾကမ္းတမ္း၊ ဆင္းရဲလမ္းမွာ<br />ဝမ္းနည္းျခင္း၊ ေၾကကြဲျခင္း<br />ရြံရွာျခင္း<br />စက္ဆုတ္ျခင္း<br />နာက်ည္းျခင္းေတြ<br />စီးဆင္းပြတ္တိုက္ ဒီေခတ္က်ပ္ထဲ<br />အေနလည္းၾကာ<br />ဘဝလည္း နာခဲ့<br />ငါ့ရဲ႕ပင္ကိုယ္အရင္းအႏွီး<br />ေသြးခ်င္းခ်င္းနီခဲ့တာ<br />ဒဏ္ရာမက်က္ေသးပါဘူး…။<br /><br />ဒီအရင္းအႏွီး၊ ေသြးစည္းေၾကာင္းထဲမွာ<br />ကဗ်ာမ်ားစြာ၊ ဖူးပြင့္လာမယ္<br />ယံုၾကည္တယ္…။<br /><br />ဆင္းရဲသားရဲ႕<br />မာေက်ာေနတဲ့ မ်က္ႏွာျပင္<br />ဒဏ္ရာထင္ အမာရြတ္ေတြနဲ႔<br />ျပည့္ႏွက္ေနတဲ့ ႏွလံုးသား<br />အဲဒီႏွလံုးသားထဲမွ<br />အားယူကြဲထြက္၊ ပက္ၾကားအက္လို႔<br />အက္ေၾကာင္းထဲမွ၊ တစစနဲ႔<br />႐ုန္းၾကြတိုက္ခိုက္၊ မိုးတၿပိဳက္မွာ<br />ပန္းပြင့္လာမည္<br />အပြင့္နီမ်ား…။ ။<br /><br />-ေမာင္လွဝင္း(ျမင္းျခံ)-<br />၃၀၊ ၁၀၊ ၁၉၇၉<br />‘ေအာက္တိုဘာႏွင္းပြင့္’ကဗ်ာစာအုပ္<br />ဗဟိုေဆးေက်ာင္း<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3025185229878063242-5495945516814327279?l=nayminni-pauk.blogspot.com' alt='' /></div>ေနမင္းနီhttp://www.blogger.com/profile/15375920897554313983noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3025185229878063242.post-85809034286459993092009-05-12T14:30:00.004+05:302009-06-03T16:54:48.828+05:30<div align="left">(၁)<br />တမ်ိဳးသားလံုးရဲ႕ အမ်ိဳးသားယဥ္ေက်းမႈလမ္းေၾကာင္းေပၚမွာ စာေပအႏုပညာဟာ အင္မတန္အေရးပါလွတဲ့ အခန္းတေနရာက ရွိပါတယ္။ ႏိုင္ငံတႏိုင္ငံ၊ လူမ်ိဳးတမ်ိဳးရဲ႕ ယဥ္ေက်းမႈအဆင့္အတန္းကို အဲဒီႏိုင္ငံ၊ အဲဒီလူမ်ိဳးရဲ႕ စာေပအႏုပညာအဆင့္အတန္းကေန ေလ့လာအကဲခတ္ၾကည့္႐ႈႏိုင္ပါတယ္။ အဲဒီလို အေရးပါလွတဲ့ စာေပအႏုပညာေတြကို ဖန္တီးၾကသူေတြဟာ စာေပအႏုပညာရွင္ႀကီးေတြပါ။ ေခတ္တိုင္းေခတ္တိုင္းမွာ စာေပအႏု ပညာရွင္ႀကီးေတြ ေပၚေပါက္ခဲ့ၾကေပမယ့္ အင္မတန္မွ ထူးခၽြန္ေျပာင္ေျမာက္တဲ့ စာေပအႏု ပညာရွင္ႀကီးေတြကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ကို ရွားပါးလွတယ္။ အထူးသျဖင့္ စာေပအႏုပညာ လမ္းမႀကီးေပၚမွာ ကိုယ္ပိုင္ဟန္၊ ကိုယ္ပိုင္မူနဲ႔ ကိုယ္ပိုင္လမ္းေၾကာင္းသစ္ ေဖာက္လုပ္ ခင္းက်င္းၿပီး ဂုဏ္ေျပာင္ေျပာင္ ျဖတ္ေက်ာ္ခ်ီတက္ ေလွ်ာက္လွမ္းႏိုင္ခဲ့ၾကတဲ့ စာေပအႏုပညာ ရွင္ႀကီးေတြမ်ိဳးကေတာ့ ပိုလို႔ေတာင္ ရွားပါးလွပါတယ္။ အဲဒီလို ရွားရွားပါးပါး ေတြ႔ရျမင္ရ ႏိုင္တဲ့ ၾကံဳေတာင့္ၾကံဳခဲ စာေပအႏုပညာရွင္ႀကီးမ်ိဳးေတြမွာ …<br />သူ႔လိုင္းနဲ႔သူ တေခတ္မွာတေယာက္လို႔ ေျပာရေလာက္ေအာင္ ကိုယ္ပိုင္လမ္း ေၾကာင္းသစ္ထြင္ၿပီး ကိုယ့္မူကိုယ့္ဟန္ ကိုယ့္သ႑ာန္နဲ႔ ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္စိုက္ထူခင္း က်င္းသြားႏိုင္႐ံုမက အမ်ားထုကပါ အေလးထားျခင္းခံရတဲ့ စာေပအႏုပညာရွင္ႀကီးမ်ိဳးေတြ ထဲမွာ …<br />‘ဆရာဒဂုန္တာရာ’ပါပါတယ္။ ဒဂုန္တာရာလို႔ေခၚတဲ့၊ က်ေနာ္တို႔တေတြ အေလးထား ေလးစားၾကတဲ့၊ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ဆရာ ‘ဆရာတာ’ပါပါတယ္။<br /><br /><span id="fullpost"><br /><br />(၂)<br />က်ေနာ့္ကို ဆရာတာဆီ ပထမဦးဆံုး စတင္ေခၚေဆာင္သြားခဲ့သူကေတာ့ ‘ဆရာစြမ္း’ ပါ။<br />အဲဒီတုန္းက ဆရာဒဂုန္တာရာဟာ မင္းသားႀကီး ေကာလိပ္ဂ်င္ေနဝင္းနဲ႔ မခင္မာလာ တို႔အိမ္မွာ ေနထိုင္ေနတဲ့အခ်ိန္ပါ။ ၁၉၈၀ ခုႏွစ္ဝန္းက်င္ ကာလေလာက္ကပါ။ ေႏြရာသီရဲ႕ တညေနခင္းဆိုတာေတာ့ အခုခ်ိန္ထိ ေကာင္းေကာင္းမွတ္မိေနပါတယ္။ မင္းသားႀကီး ေကာ လိပ္ဂ်င္ေနဝင္းဟာ စြပ္က်ယ္အက်ႌကို ပခံုးေပၚ လႊားထားရင္း အေပၚပိုင္း ကိုယ္တံုးလံုးခၽြတ္နဲ႔ အိမ္ေရွ႕တည့္တည့္မွာ ကုလားထိုင္တလံုးနဲ႔ ထြက္ထိုင္ေနရာက က်ေနာ္တို႔ဝင္လာတာကို လွမ္းၾကည့္ၿပီး ဆရာစြမ္းကို ျပံဳးျပပါတယ္။ “ခင္ဗ်ားတို႔ဆရာႀကီး အထဲထဲမွာ၊ အထဲထဲ မွာ…”လို႔လည္း ေျပာလိုက္ရင္း ဆရာတာ ေနတဲ့အခန္းဆီ ျပံဳးျပံဳးႀကီး လက္ေဝွ႔ယမ္းျပ လိုက္ပါတယ္။ ညေနခင္းေပမယ့္ ေႏြရာသီကာလႀကီးဆိုေတာ့ အပူရွိန္အေငြ႔ေတြက တလွပ္လွပ္ေဝ့ေနဆဲပါ။<br />ဆရာတာ့အခန္းထဲ ဝင္လိုက္ၾကတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ အျပင္ကေလာက္ မပူေတာ့ဘဲ အပူသက္သာသြားသေယာင္ ခံစားလိုက္ရပါတယ္။ စာအုပ္ပံု၊ စာအုပ္ထပ္၊ စာနယ္ဇင္း အမ်ိဳးမ်ိဳး ပတ္ခ်ာလည္ၾကားထဲကေန ဆရာတာက သူ႔ရဲ႕ကိုယ္ပိုင္အျပံဳးျမျမနဲ႔ က်ေနာ္တို႔ကို ဖြဖြေလး ႀကိဳဆိုေနပါတယ္။ သိသိသာသာရွည္လ်ားလြန္းလွတဲ့ ေဘာ္ေငြေရာင္ လိႈင္းတြန္႔ပံု ဆံပင္ရွည္ရွည္ႀကီးတလူလူရဲ႕ေအာက္မွာ ကၽြဲေကာ္ကိုင္းအနက္ မ်က္မွန္ထူထူႀကီး တပ္ထား တဲ့ ဆရာဒဂုန္တာရာရဲ႕မ်က္ႏွာဟာ ျမင္ရ႐ံုနဲ႔ အႏုပညာသမားစစ္စစ္တေယာက္မွန္း ေဖာ္ျပ ေနပါတယ္။ ေဘာ္ေငြေရာင္ေျပးစ ဆံႏြယ္ဆံခက္တခ်ိဳ႕ဟာ ပခံုးေပၚဆီအထိ ေခြဝိုက္ျဖာဆင္း ေနပါတယ္။ ဗမာျပည္လို လူ႔အဖြဲ႔အစည္းမ်ိဳးမွာေတာ့ အသက္ ၆၀ ဝန္းက်င္အရြယ္ သာမန္ လူႀကီးတေယာက္ ထားေလ့ထားထမရွိတဲ့ ဆံပင္ပံုစံ။ ဒါကိုက တျခားသူ တပါးသူနဲ႔ မတူတဲ့ ဒဂုန္တာရာပံုစံ၊ ဒဂုန္တာရာဟန္လို႔ပဲ ေျပာရမလားပါပဲ။ အဲဒီတုန္းက အသက္ ၆၀ ေလာက္ ဝန္းက်င္ ရွိေနၿပီျဖစ္ေပမယ့္ မ်က္ေစ့မႈန္တာေလာက္ကလြဲလို႔ ဆရာတာရာဟာ ေတာ္ေတာ္ ကို ႏုပ်ိဳေနပါေသးတယ္။ စကားဝါေသြး မ်က္ႏွာျပင္ေပၚမွာ ပီရိေသသပ္လွတဲ့ ႏႈတ္ခမ္း ႏွစ္လႊာဟာ ပန္းႏုေသြးေရာင္ ေျပးေနဆဲျဖစ္ပါတယ္။ စကားေျပာသံကလည္း တိုးတိုးညင္ ညင္။ ေျပာဟန္ဆိုဟန္ ေလယူေလသိမ္း ႏုညက္သိမ္ေမြ႔တယ္လို႔ အမွတ္အသားျပဳထားရတဲ့ ဆရာဗန္းေမာ္တင္ေအာင္ရဲ႕ေလသံက တမ်ိဳး။ ဆရာတာရဲ႕ေလသံ ေပ်ာ့ေပ်ာက္းညင္သာမႈက တဘာသာလို႔ပဲ ဖ်တ္ကနဲ ခံစားလိုက္ရပါတယ္။<br />အဲဒီေန႔က ဆရာတာက စာအေၾကာင္း ေပအေၾကာင္းေတြကို ေတာ္ေတာ္ကေလး ေျပာျပပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက ဆရာတာရာက ‘မိုးေဝ’စာေပမဂၢဇင္းမွာ ‘ဗညားသီဟ’နဲ႔ စာေပစစ္တမ္းေတြကို ေရးေနခ်ိန္။ ဗညားသီဟရဲ႕ စာေပေဝဖန္ေရးဟန္ဟာ သမ႐ိုးက် စာေပေဝဖန္ေရးေတြနဲ႔ မတူပါ။ ဟိုဟိုဒီဒီ ေျပာခ်င္ရာေတြကို ေဝ့ကာဝိုက္ကာ ခင္းကာ က်င္းကာ ပါးပါးနပ္နပ္ေျပာဆိုၿပီးမွ အဓိက ဦးတည္ေဖာ္ျပထားတဲ့ စာအုပ္အတြက္ စာအုပ္ ေဝဖန္ခ်က္ကို ဖ်တ္ကနဲ ဖ်တ္ကနဲေလာက္သာ တို႔ထိေဖာ္ျပသြားတဲ့ ေဝဖန္ေရးမ်ိဳး ျဖစ္ပါတယ္။ ‘ေဝဖန္စရာ’အေပၚ တခ်ိန္လံုးလံုး မီးေမာင္းထိုးၿပီးမထားဘဲ ဆလိုက္ထိုး ျပလိုက္တဲ့ ေဝဖန္ေဖာ္ျပဟန္မ်ိဳးျဖစ္ပါတယ္။ ျမင္လိုက္ရတာ တမ်ိဳးသစ္ၿပီး ပညာသားပါပါ လွပလြန္းလွပါတယ္။ ဆရာျမသန္းတင့္ရဲ႕ ‘က်ေနာ္ ဆက္၍ေရးခ်င္ေသာ ဝတၳဳမ်ား’ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္နဲ႔ ေရးသားသြားတဲ့ ေဝဖန္ဟန္က တမ်ိဳးျဖစ္သလို၊ ဆရာတာရဲ႕ ‘ဗညားသီဟ’ ေဝဖန္ဟန္က တဘာသာလို႔ေျပာရမွာပါ။ ဆရာျမသန္းတင့္က သူစိတ္ဝင္စားခဲ့တဲ့ နာမည္ေက်ာ္ဝတၳဳႀကီးေတြအေပၚ အသစ္ျမင္ ေဝဖန္ေရးပံုစံတခု ထူေထာင္ၿပီး ဝတၳဳတို တပုဒ္သဖြယ္ ေရးသားေဖာ္ျပ ေဝဖန္ပါတယ္။ ဆရာတာကေတာ့ သူေဝဖန္တို႔ထိျပခ်င္တဲ့ စာအုပ္စာေစာင္ေတြအေပၚ သူက်င္လည္ျဖတ္သန္းလာခဲ့ရာ အေတြ႔အၾကံဳ အေတြးအျမင္ ေနာက္ခံကားခ်ပ္ေတြနဲ႔ ယွဥ္ဟပ္ၿပီး လိုအပ္သေလာက္ေလးေလာက္ပဲ ဖ်တ္ကနဲ ဆလိုက္ ထိုးျပ ေဝဖန္ေလ့ရွိပါတယ္။ သမိုင္းမွန္ကူကြက္ေတြၾကားက ပန္းစၾကာမွန္ေျပာင္း လွည့္ျပဟန္လို႔ပဲ ကင္ပြန္းတပ္ရမလား မသိပါ။ ပညာသားပါပါနဲ႔ လွပေနတာကေတာ့ ေသခ်ာခဲ့ပါတယ္။<br />အဲဒီတုန္းက မဂၢဇင္းစာမ်က္ႏွာေတြေပၚက ေပၚပင္ကေလာင္ရွင္တခ်ိဳ႕ရဲ႕ စာေတြ အေၾကာင္းလည္း ေရာက္သြားခဲ့ၾကသလို ဆရာျမသန္းတင့္ရဲ႕အဆက္မျပတ္ေရးေနတဲ့ ပင္တိုင္ အခန္းဆက္ေဆာင္းပါးေတြ အေၾကာင္းဆီလည္း ဖ်တ္ကနဲ ေရာက္သြားခဲ့ပါတယ္။ ‘႐ႈမဝ’မွာလား အခန္းဆက္ေရးေနတဲ့ ‘လိႈင္းျပာက ေျပာေသာ ဇာတ္လမ္းမ်ား’ဆီ ဖ်တ္ကနဲ ေရာက္သြားေတာ့ ဆရာတာက… “အဲဒါေတြကေတာ့ ကိုျမသန္း သမဝါယမဂ်ာနယ္မွာ ေရးဖို႔ေကာင္းတာ…”လို႔ေျပာရင္း တခ်က္ျပံဳးလိုက္တာလည္းမွတ္မွတ္ထင္ထင္ ေတြ႔လိုက္ရပါ တယ္။ ေရးဟန္သားဟန္ အႏုပညာဆန္လြန္း၊ ႏုရြလြန္းသေလာက္ ေလသံကအစ လူပံုပန္းဟန္က ႏုညံ့လြန္းလွ ေပ်ာ့ေပ်ာင္းလွသေလာက္ ႏွလံုးသားထဲက ရပ္တည္ခ်က္အရ မူအရကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ကို ခိုင္က်ည္သန္စြမ္းလွတာ ဖ်တ္ကနဲ ျမင္လိုက္ရပါတယ္။ ဆရာတာကိုယ္တိုင္ရဲ႕ သခင္ဗဟိန္းကို ေရးဖြဲ႔ခဲ့ဖူးတဲ့ စကားလံုးေတြနဲ႔ပဲ ခဏငွါးသံုးရ မယ္ဆိုရင္… ဆရာတာကိုယ္တိုင္ကလည္း သံမဏိႀကိဳးမွ်င္တမွ်င္ပဲမဟုတ္လား။ ‘ေပ်ာ့လွ်င္ ဖေယာင္း၊ မာလွ်င္ သံေခ်ာင္း အမ်ိဳးအစား။ ဒဂုန္တာရာဟာ အႏုသမား သို႔ေသာ္ သံမဏိ။ သံမဏိႀကိဳးမွ်င္တမွ်င္…’လို႔ပဲ ခံစားလိုက္ရပါတယ္။<br /><br />(၃)<br />ဆရာတာ ကိုယ္တိုင္ကေတာ့ သူ႔ကိုယ္သူ ႏိုင္ငံေရးသမားရယ္လို႔ မသတ္မွတ္ပါ။ ဒါေပမယ့္ ဆရာတာဟာ ဗမာျပည္ရဲ႕ႏုိင္ငံေရးလႈပ္ရွားမႈသမိုင္းမွာ အထင္ကရ ဇာတ္ ေကာင္ႀကီးေတြနဲ႔အတူ ထဲထဲဝင္ဝင္ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ယွက္ႏြယ္ပတ္သက္ရင္း သမိုင္းေပးတာဝန္ တခ်ိဳ႕ကို သူတတ္ႏိုင္တဲ့ေနရာကေန ပါဝင္အားျဖည့္ထမ္းေဆာင္ခဲ့သူ ျဖစ္ပါတယ္။ တခါတရံ မ်ား ကိုယ့္ကိုယ္ကို ႏိုင္ငံေရးသမားလို႔ ျမိန္ေရယွက္ေရေျပာဆိုေနသူ၊ တံဆိပ္ႀကီးႀကီး တပ္ထားသူေတြထက္ေတာင္ ႏိုင္ငံေရးအျမင္၊ ႏိုင္ငံေရးရပ္တည္ခ်က္က ပိုမိုေတာင့္တင္း ခိုင္မာေနတာ၊ ရွင္းရွင္းသန္႔သန္႔နဲ႔ ျပတ္ျပတ္သားသား ၾကည္ၾကည္လင္လင္ျဖစ္ေနတာ ေတြ႔ရတဲ့အျပင္ သမိုင္းေခတ္ ကာလတေလွ်ာက္ အေရးပါလွတဲ့ ေကာင္းက်ိဳးျပဳမႈ၊ စြမ္း ေဆာင္မႈေတြ လုပ္ေဆာင္ခဲ့သူျဖစ္ပါတယ္။ အထက္တန္းေက်ာင္းသားဘဝ (၁၉၃၆ ခုႏွစ္) ကတည္းက ဂ်ဴဗလီေဟာမွာ က်င္းပခဲ့တဲ့ ပထမဦးဆံုး ႏိုင္ငံလံုးဆိုင္ရာ ေက်ာင္းသား ညီလာခံကို ေက်ာင္းသားကိုယ္စားလွယ္တေယာက္အျဖစ္ တက္ေရာက္ခဲ့ဖူးသူျဖစ္ၿပီး တကၠသိုလ္ေရာက္ေတာ့ (၁၉၃၉)မွာ တကသ အမႈေဆာင္တေယာက္ ျဖစ္ခဲ့တဲ့အျပင္ ၁၉၄၀ ျပည့္မွာ သမိုင္းဝင္ နာမည္ေက်ာ္ ‘အိုးေဝ’မဂၢဇင္းရဲ႕ တာဝန္ခံအယ္ဒီတာ လုပ္ခဲ့သူဟာ ‘ကိုေဌးျမိဳင္’ဆိုတဲ့ ဒဂုန္တာရာ (ဆရာတာ)ပါပဲ။ ဗမာျပည္ႏိုင္ငံေရးလႈပ္ရွားမႈသမိုင္းမွာ တကသ၊ ဗကသရဲ႕အခန္းဟာ အင္မတန္အစဥ္အလာႀကီးလွသလို တကသ၊ ဗကသရဲ႕ သမိုင္းမွာ အိုးေဝမဂၢဇင္းရဲ႕အခန္းဟာလည္း အစဥ္အလာႀကီးလွၿပီး နာမည္ေက်ာ္ အိုးေဝ မဂၢဇင္းႀကီးကို တာဝန္ယူ ကိုင္တြယ္ခဲ့ၾကသူ၊ အိုးေဝမဂၢဇင္း တာဝန္ခံဆိုသူေတြဟာလည္း သမိုင္းတင္ထားရတဲ့ သမိုင္းဝင္ အစဥ္အလာႀကီးသူေတြခ်ည္းမဟုတ္လား။ ဆရာတာရဲ႕ အရင္ အိုးေဝကို ကိုင္ခဲ့ၾကသူေတြဟာ သခင္ေအာင္ဆန္း၊ သခင္ဗဟိန္း၊ ဦးၫိုျမတို႔လို အထင္ကရပုဂၢိဳလ္ႀကီးေတြမဟုတ္လား။<br />ဗမာျပည္ လြတ္လပ္ေရး ၾကိဳးပမ္းလႈပ္ရွားမႈသမိုင္းမွာ တ႐ုတ္ျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီနဲ႔ အဆက္အသြယ္ရဖို႔ ႀကိဳးပမ္းရာမွာ… သခင္ေအာင္ဆန္း၊ သခင္လွၿမိဳင္ (ဗိုလ္ရန္ေအာင္)တို႔ ႏွစ္ေယာက္ ႐ုပ္ဖ်က္ၿပီး ခရီးထြက္ခြါျခင္းမလုပ္ခင္ ေတာ္ေတာ္ေစာေစာကတည္းက ပထမဆံုး ႀကိဳးပမ္းခဲ့ၾကသူ ႏွစ္ေယာက္ရွိခဲ့ပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ သခင္ဗဟိန္းနဲ႔ ဒဂုန္တာရာပါပဲ။ သခင္ဗဟိန္းကေန အေဖာ္ေခၚသြားလို႔ ဆရာတာ လိုက္သြားရၿပီး ရွမ္းျပည္ေျမာက္ပိုင္း သိႏၷီ-သီေပါအထိ ေရာက္ၿပီးမွ ရွမ္းပုလိပ္ေတြက တားလို႔ လွည့္ျပန္ရတဲ့ခရီးစဥ္၊ မေအာင္ျမင္တဲ့ ခရီးစဥ္ ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၊ ဗိုလ္ရန္ေအာင္တို႔ခရီးစဥ္က ၁၉၄၀ ျပည့္ထဲ ျဖစ္ခဲ့ၿပီး သခင္ဗဟိန္းနဲ႔ဆရာတာတို႔ခရီးစဥ္က ၁၉၃၉ ခုႏွစ္ကတည္းက ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ တႏွစ္တိတိ ေစာခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီခရီးစဥ္သာ ေအာင္ျမင္ခဲ့မယ္ဆိုရင္လည္း ဆရာတာ တေယာက္အေနနဲ႔ စာေပနဲ႔ႏိုင္ငံေရးၾကား မ်ဥ္းေၾကာင္းေပၚမွာပဲ ရပ္ေနခဲ့ရာက ႏိုင္ငံေရးဖက္ အေလးကဲခဲ့ေလမလား ေတြးဆဖြယ္ရာျဖစ္ပါတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အဲဒီလို တိုင္းျပည္ရဲ႕ အေရးႀကီး ႏိုင္ငံ့ေရးရာေတြနဲ႔ပတ္သက္ေနတဲ့ ႏိုင္ငံေရးလႈပ္ရွားမႈႀကီးေတြထဲမွာ ဆရာတာ တေယာက္ တတ္ႏိုင္ရာရာကေန ပါဝင္ပတ္သက္ခဲ့တာေတြကေတာ့ မွတ္မွတ္သားသား ျဖစ္စရာေတြခ်ည္း ျဖစ္ပါတယ္။<br />အဂၤလိပ္ နယ္ခ်ဲ႕သမားရဲ႕လက္ေအာက္၊ ကၽြန္ျပဳဖိႏွိပ္ထားရမႈအလီလီေအာက္ကေန အလုပ္သမားလူတန္းစားရဲ႕ တပ္ဦးပါတီႀကီးအျဖစ္ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီလို လ်ိဳ႕ဝွက္ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီႀကီးတရပ္ ေပၚေပါက္ဖြဲ႔စည္းႏိုင္ဖို႔ တကယ္ကို တိုးတိုးတိတ္တိတ္ ႀကိတ္ဝိုင္း ေလးေတြအျဖစ္ လ်ိဳ႕ဝွက္ေဆြးေႏြးညႇိႏိႈင္းခဲ့ၾကတဲ့ စကားဝိုင္းတခ်ိဳ႕မွာလည္း ဒဂုန္တာရာ ပါခဲ့ ဖူးသလို အဂၤလိပ္နယ္ခ်ဲ႕သမားကို ေထာင္ထားဆန္႔က်င္ဖို႔ သမိုင္းဝင္တပ္ေပါင္းစုႀကီးအျဖစ္ ‘ဗမာ့ထြက္ရပ္ဂိုဏ္း’လို အဖြဲ႔ႀကီး ဖြဲ႔စည္းႏိုင္ဖို႔ စိုင္းျပင္းၾကတဲ့ ပဏာမ အေရးႀကီးအစည္း အေဝးပြဲေတြမ်ိဳးမွာလည္း ပါဝင္တက္ေရာက္ခဲ့ဖူးသူ ျဖစ္ပါတယ္။ သခင္ေအာင္ဆန္း၊ သခင္ဗဟိန္း၊ သခင္သန္းထြန္းတို႔လို ပုဂၢိဳလ္ေတြကအျပင္ ဗိုလ္လက္်ာ၊ ဗိုလ္ေဇယ်တို႔လို ပုဂၢိဳလ္ေတြကပါ ယံုယံုၾကည္ၾကည္ ထဲထဲဝင္ဝင္ သံေယာဇဥ္ထား ခ်စ္ခင္ၾကတာလည္း ခံခဲ့ရသူမ်ိဳးျဖစ္ပါတယ္။ ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရး ကာလႀကီးအတြင္းက ဗမာ့တပ္မေတာ္က မသိမ္းပိုက္ရေသးတဲ့ နယ္ေျမေတြအေပၚ ေလယာဥ္ေပၚကေန ၾကဲခ်တဲ့၊ ဗမာ့တပ္မေတာ္ ခ်ီတက္လာလွ်င္ ပူးေပါင္းပါဝင္ဖို႔ လံႈ႔ေဆာ္ထားတဲ့ ‘တို႔ဗမာအေပါင္းတို႔…’လို႔ ေခါင္းတပ္ထား တဲ့ စာရြက္ပါ စာသားေတြဟာ ဆရာတာရဲ႕လက္ရာေတြပါ။ တိုင္းျပည္ လြတ္လပ္ေရး မေၾက ညာႏိုင္ေသးခင္ ဖဆပလေခတ္က ဖဆပလအဖြဲ႔ႀကီးရဲ႕ဖဆပလ စာေစာင္ေပၚမွာ ကေလာင္ နာမည္တခုနဲ႔ ေဆာင္းပါးေတြ ေရးေပးဖဲ့ရဖူးသလို ဗမာ့လြတ္လပ္ေရးတပ္မေတာ္ စစ္႐ံုးမွာ ဗိုလ္လက္်ာ၊ ဗိုလ္စၾကာတို႔ရဲ႕ အကူအညီေတာင္းခ်က္ေၾကာင့္ ဗိုလ္ေလာင္းသင္တန္း ေလွ်ာက္လႊာေတြကို စီစစ္ေပးရတဲ့ လုပ္မ်ိဳးေတြေတာင္ ကူညီလုပ္ကိုင္ေပးခဲ့ရတာမ်ိဳးေတြ လည္း ရွိခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဗမာ့တပ္မေတာ္အတြက္ ျပည္သူ႔ဆက္ဆံေရးဌာန စီမံကိန္းမူၾကမ္း ဆိုတာမ်ိဳးကိုေတာင္ ၁၉၄၅ ခုႏွစ္ေလာက္က ဗိုလ္ေဇယ်ကတဆင့္ ဆရာတာ ေရးဆြဲေပးခဲ့ရ တာမ်ိဳးလည္း ရွိေပမယ့္ ကိုယ္တိုင္ ရာထူးရာခံတခုခုယူၿပီး လုပ္ရမွာမ်ိဳးကိုေတာ့ ဆရာတာရာ ဝါသနာမပါပါလို႔ပဲ ေျပာရပါလိမ့္မယ္။ ဗမာ့တပ္မေတာ္ ျပည္သူ႔ဆက္ဆံေရးဌာန ၫႊန္ၾကား ေရးမွဴးအျဖစ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းရဲ႕ စစ္ဝန္ႀကီးလက္မွတ္နဲ႔ စာထုတ္ခန္႔အပ္တာကို လက္ခံရမွာစိုးတဲ့အတြက္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းနဲ႔ မေတြ႔ရေအာင္ ေရွာင္တိမ္းရင္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္နဲ႔ ပက္ပင္းတိုးရေတာ့မလို ၾကံၾကံဖန္ဖန္သြားအၾကံဳမွာ စားပြဲေအာက္အထိ ဝင္ပုန္းခဲ့ရဖူးသလို ၁၉၄၅-၄၆ က ဖဆပလေခတ္ ဖဆပလျပန္ၾကားေရးဌာနမွာ အလုပ္ဝင္လုပ္ဖို႔ကိုလည္း ေခါင္းခါခဲ့ၿပီး သူကိုယ္တိုင္ အခ်စ္ဆံုး၊ အထင္ႀကီးဆံုးျဖစ္တဲ့ သခင္ဗဟိန္းကိုယ္တိုင္ ဥကၠ႒ အျဖစ္ တာဝန္ယူေဆာင္ရြက္ေနတဲ့ ဗမာႏိုင္ငံလံုးဆိုင္ရာ အလုပ္သမားသမဂၢမွာ ဒုတိယ ဥကၠ႒အျဖစ္လုပ္ဖို႔ တိုက္တြန္းခဲ့တာမ်ိဳးကိုေတာင္ ျငင္းဆန္ခဲ့သူမ်ိဳးလည္း ျဖစ္ျပန္တယ္။ ဆရာတာဟာ ေရွ႕ကထြက္ၿပီး လုပ္ေဆာင္ရတာမ်ိဳးထက္ ေနာက္ကြယ္ကေန လုပ္ေဆာင္ ေပးရတာမ်ိဳးကို ႏွစ္သက္သူ။<br />ဆရာတာက သူ႔ကိုယ္သူ ႏိုင္ငံေရးသမားမဟုတ္၊ အႏုပညာသမားပါလို႔ ဘယ္ ေလာက္ပဲေျပာေျပာ သူျဖတ္သန္းလာခဲ့တဲ့ သမိုင္းကာလတေလွ်ာက္ အေရးပါတဲ့ ႏိုင္ငံေရး လႈပ္ရွားမႈေတြအတြင္းမွာ ႏိုင္ငံအတြက္ မနည္းလွတဲ့ေကာင္းမႈမ်ိဳးစံု ျပဳခဲ့ဖူးသူျဖစ္ပါတယ္။ တခ်ိဳ႕တခ်ိဳ႕ေသာ ႏိုင္ငံေရးသမားဆိုသူေတြထက္ေတာင္ ႏိုင္ငံ့အတြက္ ႏိုင္ငံေရးအလုပ္ေတြ လုပ္ေဆာင္ေပးခဲ့ဖူးသူမ်ိဳးျဖစ္တယ္ဆိုတာ ဆရာတာအေၾကာင္း ထဲထဲဝင္ဝင္သိသူေတြက ေတာ့ သိၾကပါတယ္။<br />အမွန္တရားဘက္က ရပ္တည္တဲ့အခါမွာလည္း ျပတ္သားရမယ့္ေနရာမွာ စံထားစရာ ေတြ ရွိခဲ့ဖူးသူျဖစ္ပါတယ္။ ပမာအားျဖင့္… ၁၉၅၆ ခုႏွစ္က ျဖစ္ပြားခဲ့တဲ့ ‘ဟန္ေဂရီ အေရးအခင္း’ကို ျပန္ၾကည့္ႏိုင္ပါတယ္။ တိုးတက္တဲ့အျမင္အယူအဆရွိသူေတြလို႔ ေၾကြးေၾကာ္ ေနၾကတဲ့ လက္ဝဲသမားဆိုသူေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ဆိုဗီယက္က ဟန္ေဂရီကို က်ဴးေက်ာ္ဝင္ေရာက္ခဲ့တာကို မွန္ကန္သလိုလိုလုပ္ေနၾကတဲ့အခ်ိန္ ဒါမွမဟုတ္ ေရငံုႏႈတ္ပိတ္ လုပ္သူက လုပ္ေနၾကတဲ့အခ်ိန္မွာ ဆရာတာကေတာ့ ကန္႔ကြက္ခဲ့ပါတယ္။ ဆိုဗီယက္ရဲ႕ ဟန္ေဂရီအေပၚ ဝင္ေရာက္က်ဴးေက်ာ္မႈကို လက္မခံႏိုင္ေၾကာင္း၊ ကန္႔ကြက္ေၾကာင္း ေဖာ္ျပခဲ့ ပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက ဆိုဗီယက္ႏိုင္ငံႀကီးဟာ ကြန္ျမဴနစ္ႏိုင္ငံ၊ လက္ဝဲႏိုင္ငံႀကီးတခုအျဖစ္ ပံုေပၚေနခ်ိန္ျဖစ္တဲ့အတြက္ ဆိုဗီယက္ရဲ႕ လုပ္ေဆာင္မႈေတြကို ‘လက္ဝဲအခ်င္းခ်င္း ႐ိုင္းပင္းရ မယ္၊ နားလည္မႈရွိရမယ္’ဆိုတဲ့ဂိုက္မ်ိဳးနဲ႔ ဝိုင္းဝန္းၿပီး နားလည္မႈေပးေနၾကခ်ိန္ အင္မတန္ မ်ားျပားေနခ်ိန္မွာ ဆရာတာက လက္မခံႏိုင္ေၾကာင္း တရားဝင္ ကန္႔ကြက္ေဖာ္ျပခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ အစည္းအေဝးတခုမွာ တေယာက္ထဲ ထၿပီး ကန္႔ကြက္ေနတာကို ဆရာတာနဲ႔ အင္မတန္ရင္းႏွီးလွတဲ့ ဆရာတာရဲ႕လူရင္းရဲေဘာ္တေယာက္က လက္ကိုဆြဲၿပီး ထိုင္ေတာ့ဖို႔ ေတာင္းပန္တာေတာင္ မရခဲ့ဘူးလို႔ ၾကားနာမွတ္သားရဖူးပါတယ္။ အမွန္တရားနဲ႔ မကိုက္ ညီဘူး၊ မမွန္ဘူးလို႔ယူဆရင္ တေယာက္တည္းမကလို႔ တျခမ္းတည္းျဖစ္ျဖစ္ ရပ္ရဲတယ္ဆိုတဲ့ သတၱိ ဆရာတာမွာ ရွိပါတယ္။ ရပ္လည္း ရပ္ခဲ့ဖူးတာေတြ ရွိပါတယ္။ အခုအခါမွာေတာ့ ဟန္ေဂရီကိစၥ ဆိုဗီယက္ႀကီး မွန္သလား၊ မွားသလားဆိုတာ လူတိုင္းလိုလို သိရွိ နားလည္ေနၾကၿပီျဖစ္ပါတယ္။ ႏွစ္ေပါင္း ေလးငါးဆယ္ ေက်ာ္လြန္ၿပီးတဲ့အခါမွာေတာ့ သမိုင္း အေျဖ ေပၚလြင္ခဲ့ၿပီးၿပီျဖစ္ပါတယ္။ ဒီကိစၥနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ရပ္တည္ခ်က္အရ ဘယ္သူေတြက မွန္လို႔ ဘယ္သူေတြက မွားခဲ့ၾကပါသလဲ။ ဆရာတာ မွန္ကန္ခဲ့ပါတယ္။ လူပံု ႏြဲ႔ေပမယ့္ ရပ္တည္ခ်က္က မႏြဲ႔ခဲ့တာ သာဓကအျဖစ္ ႐ႈျမင္ႏုိင္ပါတယ္။<br />ဆရာတာရဲ႕စိတ္ဓါတ္ကို ဖ်တ္ကနဲ ျမင္ရႏိုင္တဲ့ ေနာက္ထပ္သာဓကတခုကေတာ့ ‘ႏိုင္ငံ့ဂုဏ္ရည္’ကိစၥ ျဖစ္ပါတယ္။<br />၁၉၈၀ ျပည့္ႏွစ္ထဲမွာ မဆလ စစ္အစိုးရ၊ ဗိုလ္ေနဝင္းက ႏိုင္ငံ့ဂုဏ္ရည္ဘြဲ႔ေတြ ဖန္တီးၿပီး ႏိုင္ငံေရးသမားေဟာင္းႀကီးေတြကို ပ်ားရည္နဲ႔ ဝမ္းခ်ေပးဖို႔ လုပ္ပါတယ္။ ဆရာ ရာဂ်န္တို႔လို၊ သခင္ဗေမာင္တို႔လို ျခြင္းခ်က္အနည္းစုေလာက္ကလြဲလို႔ သမိုင္းဝင္ ႏိုင္ငံေရး သမားေဟာင္းႀကီးေတြ အားလံုးနီးပါး ႏိုင္ငံ့ဂုဏ္ရည္ဘြဲ႔ ရၾကပါတယ္။ သမိုင္းဝင္ပုဂၢိဳလ္ တေယာက္ျဖစ္တဲ့ ဆရာဒဂုန္တာရာကိုလည္း ႏိုင္ငံ့ဂုဏ္ရည္ ဒုတိယအဆင့္ ေပးပါတယ္။ ပထမဆံုးအသုတ္ ႏိုင္ငံ့ဂုဏ္ရည္ ဘြဲ႔ရသူေတြစာရင္း ေၾကညာကတည္းက ဆရာဒဂုန္တာရာ့ နာမည္ ပါပါတယ္။ ႏိုင္ငံ့ဂုဏ္ရည္ဘြဲ႔ရၾကသူ ႏိုင္ငံေရးသမားတခ်ိဳ႕ ဝမ္းသာသူေတြ ဝမ္းသာ ၾကေပမယ့္ ဆရာတာ ဝမ္းမသာခဲ့ပါဘူး။ တခ်ိဳ႕မ်ား စာရင္းေၾကညာၿပီးလို႔ သတင္းစာေပၚ နာမည္ပါလာတာ ေသခ်ာၿပီးကတည္းက အဲဒီအတြက္ ဆုေၾကးေငြကို ဘယ္လိုထုတ္ရမလဲ လို႔ ဘဏ္ေတြ ႐ံုးေတြ သြားေမးၾကသူေတြေတာင္ ရွိေနၾကခ်ိန္မွာ ဆရာတာကေတာ့ စိတ္ဆင္းရဲ ကိုယ္ဆင္းရဲ ျဖစ္ေနခဲ့ပါတယ္။ မဆလ စစ္အစိုးရ ဗိုလ္ေနဝင္းက ေပးအပ္ ခ်ီးျမႇင့္လိုက္တဲ့ အဲဒီ ႏိုင္ငံ့ဂုဏ္ရည္ဘြဲ႔ ဆိုတာႀကီးကို မစင္ပုပ္လို သေဘာထားၿပီး နည္းနည္းေလးမွ မလိုခ်င္ ျငင္းဆန္ဖယ္ရွားပစ္လိုက္သူတခ်ိဳ႕ ရွားရွားပါးပါး ေပၚခဲ့ ရွိခဲ့တဲ့ အထဲမွာ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ဆရာ ဒဂုန္တာရာ ပါခဲ့ပါတယ္။<br />ဆရာက သြားမယူတဲ့အတြက္ တာဝန္ရွိသူေတြက ဆရာတာဆီ လာေပးသြားၾကရ တယ္ ဆိုပါတယ္။ ဒါေတာင္ ဆရာတာက “မလိုခ်င္ဘူး။ ျပန္ယူသြားပါ”လို႔ ေျပာခဲ့ရာမွာ “က်ေနာ္တို႔မွာ ေပးဖို႔တာဝန္ပဲ ပါပါတယ္။ ျပန္ယူသြားဖို႔ တာဝန္ မပါပါဘူး”ဆိုၿပီး တာဝန္ရွိသူ လာေပးသူေတြက ဒီအတိုင္းထားၿပီး ျပန္သြားခဲ့ၾကရတယ္ဆိုပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက အဲဒီလို ပူပူေႏြးေႏြးကာလႀကီးမွာ အဲဒီသတင္းကို တဟဲဟဲရယ္ေမာရင္း ေျပာျပသူကေတာ့ ဆရာၾကဴး (ဆရာ မင္းလွၫြန္႔ၾကဴး)ပါ။ ဆရာၾကဴးက က်ေနာ္တို႔နဲ႔ထိုင္ေနက် လၻက္ရည္ဆိုင္ေလးမွာ ထိုင္ရင္း… “ကိုေဌးၿမိဳင္က မလိုပါဘူး ျပန္ယူသြားၾကပါလို႔ ျငင္းေပမယ့္ ဟိုေကာင္ေတြက လာေပးဖို႔ပဲပါတယ္၊ ျပန္ယူသြားဖို႔မပါဘူးလို႔ေျပာၿပီး ေငြထုပ္ႀကီး ဒီအတိုင္းခ်ၿပီး ျပန္လစ္ သြားၾကသတဲ့ဗ်။ အဲဒါ သူ႔ကို က်ေနာ္ သြားၿပီးေနာက္ရရင္ ေကာင္းမလားေတာင္ ေတြးမိ ေသးတယ္။ ဘယ္လိုလဲဆိုေတာ့… ခင္ဗ်ား အဲဒါႀကီး၊ အဲဒီအထုပ္ႀကီး မလိုခ်င္ဘူးဆိုရင္လည္း လႊင့္ေတာ့မပစ္လိုက္ပါနဲ႔၊ အလကားျဖစ္မယ့္အစား ဆရာႀကီးသခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္းဂူေဘးက ျမက္ေတြဘာေတြရွင္းၿပီး ေဆးေလးဘာေလး သုတ္ပစ္လိုက္ သံုးပစ္လိုက္ရင္ မေကာင္းဘူး လားလို႔… ေနာက္မလားလို႔ဗ်။ ဒါေပမယ့္ ေသခ်ာစဥ္းစားၾကည့္လိုက္ေတာ့ အဲဒါမွ ပိုၿပီး ေဒါသထြက္ကုန္ႏိုင္တယ္။ ဆရာႀကီးဂူမွာ ဒီလိုေငြမ်ိဳးနဲ႔ ရာရာစစ ခင္ဗ်ားမို႔ေျပာတယ္ဆိုၿပီး စိတ္ဆိုးသြားႏိုင္တယ္...”လို႔ စီကာပတ္ကံုးေျပာၿပီး တဟဲဟဲနဲ႔ ရယ္ပါတယ္။ အဲဒီကာလေတြ အတြင္းမွာ ‘ဆရာတာနဲ႔ ႏိုင္ငံ့ဂုဏ္ရည္ဘြဲ႔’အေၾကာင္း ဇာတ္လမ္းစံုကို ဟိုကဒီက ေနရာ တခ်ိဳ႕ကေနလည္း က်ေနာ္တို႔တေတြ ၾကားနာေနခဲ့ရတာေတြ ရွိပါတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဆရာတာရဲ႕စိတ္ဓါတ္နဲ႔ ႏိုင္ငံ့ဂုဏ္ရည္ဘြဲ႔အေပၚသေဘာထားကို က်ေနာ္တို႔တေတြ ေကာင္း ေကာင္းၾကားသိေနခဲ့ရပါတယ္။ ဘာပဲေျပာေျပာ ဆရာတာ့အသဲႏွလံုးကို က်ေနာ္တို႔တေတြ နားလည္အသိအမွတ္ျပဳခဲ့ရပါတယ္။<br /><br />(၄)<br />၁၉၈၂ ခုႏွစ္၊ ေႏြဦးကာလႀကီးထဲမွာပဲ အုတ္႐ိုးနဲ႔သံတိုင္ေတြၾကား က်ေနာ္ ေရာက္ရွိသြားခဲ့ပါတယ္။<br />‘မူးယစ္ေဝေသာ ေႏြဦးညေတြ’မျဖစ္ခဲ့ရဘဲ ‘ရင္နာစရာ ေႏြဦးညေတြ’ျဖစ္ခဲ့ရရင္း ဆရာ ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္နဲ႔ ဆရာဒဂုန္တာရာတို႔တေတြကိုလည္း အမွတ္ရစရာ ျဖစ္လာခဲ့ရ ျပန္ပါတယ္။ ဆိတ္ဖူးပန္းရနံ႔ေတြ ရမိေလတိုင္း ဆံဆေတြ တလူလူနဲ႔ ဆရာတာရဲ႕ ထူးထူးျခားျခားမ်က္ႏွာကို ဖ်တ္ကနဲ သတိရမိတတ္သလို ဆရာတာရဲ႕ ‘ဆိတ္ဖလူးရနံ႔ သင္းေသာေနရာ’ဆိုတဲ့ အသံုးေလးကိုလည္း ေျပးေျပးျမင္မိတတ္ပါတယ္။<br />ဒီေနရာဟာ ဆရာဗန္းေမာ္တင္ေအာင္၊ ဆရာဒဂုန္တာရာ၊ ဆရာျမသန္းတင့္တို႔လို အႏုပညာရွင္ႀကီးေတြအျပင္ ဆရာႀကီးေရႊဥေဒါင္း၊ လူထုဦးလွ၊ လူထုဦးစိန္ဝင္းတို႔လို ကေလာင္ရွင္ႀကီးေတြလည္း ေရာက္ခဲ့ရဖူး ဝင္ခဲ့ရဖူးတဲ့ ေနရာတခုမဟုတ္လား။ ဒီေနရာကို ဆရာဗန္းေမာ္ႀကီးက ‘နရသိန္’လို႔ ေခၚေဝၚတတ္ၿပီး ဦးျမသန္းတင့္ကေတာ့ ‘ဘဝ တကၠသိုလ္’လို႔ ရည္ၫႊန္းတတ္ေလ့ရွိပါတယ္။ ဆရာတာကေတာ့ ‘ဆိတ္ဖူးရနံ႔ သင္းေသာ ေနရာ’တဲ့။ ဟုတ္ပါတယ္။ ဆိတ္ဖလူးရနံ႔ေတြ ရံဖန္ရံခါ ရတတ္ပါတယ္။ ဆိတ္ဖလူးရနံ႔ဟာ အတူတူပဲျဖစ္မွာ ျဖစ္ေပမယ့္ ဆရာတာ ႐ွဴ႐ိႈက္ခဲ့ရဖူးတဲ့ ဆိတ္ဖလူးရနံ႔နဲ႔ က်ေနာ္တို႔ ႐ွဴ႐ိႈက္ခဲ့ရတဲ့ ဆိတ္ဖလူးရနံ႔ဟာ တေနရာတည္း တပင္တည္းကလားဆိုတာကေတာ့ သိပ္မေသခ်ာပါ။ ေနရာအတူတူ အပင္အတူတူေတြကဆိုရင္ေတာင္ အႏွစ္ ၂၀ ေလာက္ အခ်ိန္ကာလေတြ ကြာျခားေနခဲ့ၾကၿပီးၿပီဆိုေတာ့ ဆိတ္ဖလူးပင္ရဲ႕အရြယ္အစားနဲ႔ သက္တမ္း အႏုအရင့္ကေတာ့ တူေတာ့မွမဟုတ္ပါ။ ရနံ႔အျပင္းအေပ်ာ့ အေပါ့အေလးေတြအထိ ကြာျခားမယ္ဆိုရင္လည္း ကြာျခားႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဆိတ္ဖလူးရနံ႔ကေတာ့ ဆိတ္ဖ လူးရနံ႔ပါပဲ။ ဆိတ္ဖလူးရနံ႔ေတြကို တေဝ့ေဝ့ ရမိေလတိုင္း ဖ်တ္ကနဲ သတိရမိေနတတ္ တာကေတာ့ ဆရာဒဂုန္တာရာကိုပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ‘တိုက္’ကေန ‘အေဆာင္’ေတြဆီ ေရာက္ရ ေတာ့လည္း ၾကမ္းပိုးကိုက္တာ ခံရတိုင္း ‘ေထာင္ထဲမွာ တျခားသူေတြက ၾကမ္းပိုးေတြကို ဖမ္းသတ္ေနခ်ိန္မွာ ၾကမ္းပိုးေတြကို တေကာင္ခ်င္း အသာအယာဖမ္းၿပီး လႊတ္ဖို႔ႀကိဳးစားေနတဲ့ ဆရာတာရဲ႕အေၾကာင္း’ကို ေျပးေျပးၿပီး သတိရေနခဲ့ဖူးပါတယ္။ ရပ္တည္ခ်က္အရ ျပတ္သား ခိုင္က်ည္သေလာက္ ႏွလံုးသားအရ ေပ်ာ့ေပ်ာင္းႏုညက္လြန္းလွသူတေယာက္ရဲ႕ တကယ့္ ဘဝ ျဖတ္သန္းခဲ့ရမႈေတြအေပၚ က်ေနာ္ကေတာ့ ေလးေလးစားစား တန္ဖိုးထား နားလည္ သတိရမိေနခဲ့ပါတယ္။ ဆရာတာဟာ ‘ဆိတ္ဖလူးရနံ႔သင္းေသာေနရာ’လို႔ဆိုတဲ့ ဒီအုတ္႐ိုးနဲ႔ သံတိုင္ေတြၾကားထဲမွာ ၁၉၆၃ ခုႏွစ္ကေန ၁၉၆၇ ခုႏွစ္ထိ ေရာက္ရွိခဲ့ရ ျဖတ္သန္းခဲ့ရဖူးတဲ့ တကယ့္အႏုပညာသမား ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားတဦးလည္း ျဖစ္ခဲ့ဖူးတယ္ မဟုတ္လား။ ဆရာႀကီးသခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္းနဲ႔တြဲၿပီး ကမ႓ာ့ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကြန္ဂရက္ လႈပ္ရွားမႈေတြအျပင္ ျပည္တြင္းစစ္ရပ္စဲေရး၊ ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရး လႈပ္ရွားမႈေတြအတြင္း ေရွ႕တန္းအခန္းက ပါဝင္လႈပ္ရွားခဲ့သူျဖစ္တဲ့အတြက္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို ခ်စ္လြန္းလွတဲ့ ဆရာတာ့ကို ဗိုလ္ေနဝင္းရဲ႕ ေတာ္လွန္ေရးေကာင္စီက ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေဆြးေႏြးပြဲေတြ အၿပီးတိုင္ ဖ်က္သိမ္းပစ္လိုက္ၿပီးတဲ့ ေနာက္ပိုင္း ေထာင္ထဲထည့္ထားလိုက္တာျဖစ္ပါတယ္။<br />က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္ ေထာင္ထဲ ေနေနခဲ့ရစဥ္တေလွ်ာက္ ဘဝတူ ရဲေဘာ္ေတြ၊ ႏိုင္ငံေရး သမားေတြနဲ႔ စာေပအေၾကာင္း၊ အႏုပညာအေၾကာင္း၊ သမိုင္းနဲ႔ ဒႆနေတြအေၾကာင္း အခါအားေလ်ာ္စြာ ေလးေလးနက္နက္ ေျပာမိဆိုမိတတ္ၾကပါတယ္။ အဲဒီလိုစကားဝိုင္းေတြ ထဲမွာလည္း ဆရာဗန္းေမာ္တင္ေအာင္နဲ႔ ဆရာဒဂုန္တာရာတို႔ရဲ႕နာမည္ေတြဟာ က်ေနာ္တို႔ တေတြ မွီျငမ္းကိုးကားခဲ့ရတဲ့ နာမည္ေတြ မၾကာခဏျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။ သတိရစရာေတြ ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။<br />က်ေနာ္ ေထာင္ကေန အျပင္ကို ေရာက္လာခဲ့ရတဲ့အခ်ိန္မွာ ဆရာတေယာက္ ၿမိဳ႕ေတာ္ရန္ကုန္မွာ မရွိေတာ့ပါ။ ဆရာတာကိုယ္တိုင္ ‘ကိုယ့္ကိုယ္ကို မဲဇာသို႔ ပို႔ျခင္း’လို႔ ေျပာေလ့ရွိၿပီး ‘မဲဇာ’လို႔ သတ္မွတ္ထားတဲ့ ‘ေမွာ္ဘီ’ၿမိဳ႕ကို ေျပာင္းေရႊ႕ေရာက္ရွိသြားၿပီ ျဖစ္ ပါတယ္။ ဆရာတာက ဆရာတာရဲ႕တူမေလး မျမင့္ျမင့္စိန္နဲ႔အတူ လိုက္ပါေနထိုင္တာျဖစ္တဲ့ အတြက္ မျမင့္ျမင့္စိန္ (သင္းျမစႏၵီ)တာဝန္က်ရာ ေမွာ္ဘီ ေဘာလံုးစက္႐ံုရွိရာအရပ္ (ဆရာ တာ့အေခၚ) ေက်းလက္မဲဇာမွာ ေျခခ်ေနထိုင္ေနၿပီျဖစ္ပါတယ္။<br />ဆရာတာ မဲဇာမွာေနေတာ့လည္း ဆရာတာကို ခ်စ္တဲ့ က်ေနာ္တို႔တေတြဟာ ဆရာတာေနရာ မဲဇာအထိ ေရာက္ၾကျပန္ပါတယ္။ က်ေနာ္ ေထာင္ကထြက္ၿပီး သိပ္မၾကာမီ ေရာက္ခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက မႏုႏုရည္ (ႏုႏုရည္-အင္းဝ)နဲ႔ ကိုေအာင္ေက်ာ္တိုးတို႔ ဇနီးေမာင္ႏွံက ကားကအစ စီစဥ္ေပးၿပီး တအုံတမႀကီး ေရာက္ေအာင္ သြားျဖစ္ခဲ့ၾကတာပါ။ ဆရာဂ်မ္းလား၊ ဆရာစြမ္းလား တေယာက္ေယာက္ ပါေသးတယ္လို႔လည္း ေရးေတးေတး မွတ္မိေနၿပီး ေသေသခ်ာခ်ာမွတ္မိေနတာကေတာ့ အင္းစိန္ေထာင္ထဲမွာပဲ က်ဆံုးသြားခဲ့ရရွာ ၿပီျဖစ္တဲ့ ကိုသိန္းတင္ ပါပါတယ္။ ရွစ္ေလးလံုး အေရးေတာ္ပံုႀကီးေတာင္ မေပၚေသးခင္ ကာလမို႔ သူလည္း အဲန္အယ္ဒီ ရန္ကုန္တိုင္း စည္းအဖြဲ႔ဝင္ မဟုတ္ေသး႐ံုမက ‘တင္ သိန္းေမာင္’ဆိုတဲ့ ကေလာင္နာမည္ေတာင္ မတပ္ရ မမွည့္ရေသးပါ။ သူ႔ရဲ႕ကေလာင္နာမည္ခြဲ ‘ပထဝီ ေမာင္တင္’ဆိုတာလည္း ဘယ္မွာမွ မေပၚေပါက္ရေသးပါ။ ေနာက္ထပ္အတူ ပါလာသူတေယာက္ကေတာ့ ကိုျမင့္လိႈင္(ယၡဳ အေမရိကန္ေရာက္ ေဒါက္တာျမင့္လိႈင္)ပါ။ ကိုျမင့္လိႈင္က အဲဒီတုန္းက ေျမာက္ဥကၠလာပဖက္မွာ အခ်ိန္ပိုင္း က်ဴရွင္ဆရာလုပ္ေနရင္းက ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ သတၱေဗဒဌာနမွာလည္း သ႐ုပ္ျပဆရာေလး လုပ္ေနတဲ့အခ်ိန္ပါ။ သူလည္း အင္းစိန္ နရသိန္ထြက္တေယာက္ပါ။ ကားတစီးတိုက္စာ အျပည့္ပါလာၾကတဲ့ က်န္လူေတြကလည္း ေထာင္ထြက္နဲ႔ ကိုကိုးကၽြန္းျပန္ ရဲေဘာ္ေတြခ်ည္း ျဖစ္ပါတယ္။ တကသေခါင္းေဆာင္ေဟာင္း အကိုႀကီး ကိုလွေရႊ (ဘိုကေလး ကိုလွေရႊ)ပါပါတယ္။ ကၽြန္းျပန္ေတြျဖစ္တဲ့ အကိုႀကီး ကိုလွတင္ေအာင္၊ ကိုေအာင္ဝင္းနဲ႔ ဗိုလ္ဓမၼႀကီးတို႔တေတြ လည္း ပါပါတယ္။ ဗိုလ္ဓမၼႀကီးဆိုတာကေတာ့ (အခု စာေရးဆရာမ ႏွင္းပန္းအိမ္ ျဖစ္ေနတဲ့)မသႏၲာရဲ႕အေဖပါ။ စာေပကို သိပ္ဝါသနာႀကီးလြန္းလွသူျဖစ္ပါတယ္။ အားလံုးဟာ ဆရာတာအေပၚ ေလးစားရင္းစြဲရွိၿပီးသားေတြခ်ည္း ျဖစ္ပါတယ္။<br />ဆရာတာက တအုံတမႀကီး ေရာက္လာတဲ့ က်ေနာ္တို႔တေတြကို ဝမ္းေျမာက္ဝမ္းသာ ႀကိဳပါတယ္။ တိုးတိုးညင္ညင္ပဲ ေျပာတတ္ဆိုတတ္ေလ့ရွိတဲ့ ဆရာတာရဲ႕ ပင္ရင္းေလသံ ဖြဖြေလးေပၚမွာေတာင္ ရႊင္လန္းတက္ၾကြရိပ္ေတြသန္းေနရင္း သိသိသာသာ ၾကည္စင္ေနပါ တယ္။ ဝတ္ထားတဲ့ အင္ဒိုးနီးရွားပါတိတ္ အကႌ်ေပၚက ကႏုတ္ပန္းႏြယ္ပန္းခက္တေဝေဝနဲ႔ အၿပိဳင္ ဆရာတာရဲ႕ ဒဂုန္တာရာမူပိုင္ ေဘာ္ေငြေရာင္ ဆံပင္ရွည္ရွည္လ်ားလ်ားလြင့္လြင့္ဟာ လည္း လိႈင္းလိပ္ႏွယ္ တလူလူလြင့္ေနရင္း ဆရာတာရဲ႕မ်က္ႏွာဟာ သက္ဝင္ပန္းခ်ီကား တခ်ပ္ႏွယ္ လန္းလန္းဆန္းဆန္း ရွင္သန္ေနတာေတြ႔ရပါတယ္။ ဆရာတာရဲ႕အရြယ္နဲ႔မမွ် ေအာင္ ရွင္သန္လန္းဆန္းႏုပ်ိဳေနေသးမႈအေပၚ က်ေနာ္တို႔တေတြလည္း ဝမ္းေျမာက္ဝမ္းသာ ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။<br />အဲဒီေန႔က ဆရာတာက ျပံဳးျပံဳးရႊင္ရႊင္ လန္းလန္းဆန္းဆန္းျဖစ္ေန႐ံုမက “အခု လာခဲ့ ၾကသူေတြအားလံုးရဲ႕ အမည္နဲ႔ အသက္အရြယ္ ေမြးသကၠရာဇ္ေတြပါ အျပည့္အစံု ေရးေပးခဲ့ ၾကပါဗ်ာ။ တတ္ႏိုင္ရင္ ေနရာလိပ္စာသေဘာေလးေတြပါ ေရးေပးခဲ့ၾကပါ။ က်ေနာ္ သိခ်င္ တယ္။ မွတ္ထားခ်င္တယ္ဗ်ာ”လို႔ ေျပာတဲ့အတြက္ မျမင့္ျမင့္စိန္က ဗလာစာအုပ္ အသစ္ တအုပ္သပ္သပ္ ယူလာေပးတဲ့အခါ (အရင္ကလည္း ခဏခဏေရာက္ေနတဲ့) မႏုႏုရည္တို႔ လင္မယားအပါအဝင္ က်ေနာ္တို႔တေတြအားလံုးက တဦးစီ တဦးစီ ေမြးေန႔သကၠရာဇ္ေတြပါ ပါဝင္တဲ့ ကိုယ္ေရးအခ်က္အလက္ေလးေတြကို မွတ္တမ္းသဖြယ္ ေရးေပးခဲ့ရပါတယ္။ မ်ိဳး ဆက္အဆင့္ဆင့္ ျဖတ္သန္းမႈေတြအေပၚ စိတ္ဝင္စားေလ့ရွိတဲ့ ဆရာတာဟာ က်ေနာ္တို႔ တေတြရဲ႕အသက္အရြယ္အလိုက္ ျဖတ္သန္းေက်ာ္လႊားခဲ့ရမႈေတြအေပၚလည္း ေလးေလး နက္နက္ ျပန္လည္စိတ္ဝင္စားေနခဲ့ပါတယ္။ သူ႔ရဲ႕စာေပလက္ရာေတြအေပၚ က်ေနာ္တို႔တ ေတြရဲ႕ တဦးခ်င္းစီ တဦးခ်င္းစီရဲ႕ အႀကိဳက္နဲ႔အျမင္ေတြကိုလည္း စိတ္ဝင္စားလွစြာ ျပန္လည္ သိရွိၾကားနာလိုေနရင္း ေလးေလးနက္နက္ နားေထာင္ေနခဲ့ပါတယ္။ သူ႔ရဲ႕စာေပအႏုပညာ လက္ရာအဖံုဖံုၾကားထဲမွာ ကဗ်ာ၊ ဝတၳဳတို၊ ဝတၳဳရွည္၊ ေဝဖန္ေရး၊ ႐ုပ္ပံုလႊာ အေရးအဖြဲ႔၊ စာေပသေဘာတရား၊ သမိုင္းျဖတ္သန္းမႈ၊ ေဆာင္းပါးအေထြေထြ၊ ဘာသာျပန္ … စတဲ့ စတဲ့ အင္မတန္မ်ားျပားလွတဲ့ လက္ရာအမယ္မယ္အဖံုဖံုေတြ ရွိတဲ့အထဲမွာ က်ေနာ္တို႔တေတြက ဘာကိုအႀကိဳက္ႏွစ္သက္ဆံုး၊ အားအရဆံုး၊ အသိအမွတ္အျပဳဆံုးလဲဆိုတာကိုလည္း စိတ္ ထားႏွိမ့္ခ်စြာနဲ႔ ႐ိုး႐ိုးသားသား သိခ်င္ နားလည္ခ်င္ေနခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက က်ေနာ္ ကေတာ့ ဆရာတာရဲ႕လက္ရာေတြထဲမွာ က်ေနာ့္အႀကိဳက္ဆံုးကေတာ့ `႐ုပ္ပံုလႊာ’လို႔ပဲ ေျပာခဲ့ဖူးပါတယ္။ (အခုခ်ိန္ထိလည္း အဲဒီတုန္းကနဲ႔ဆိုရင္ အႏွစ္ ၂၀ ေက်ာ္ေက်ာ္ ၾကာၿပီ ျဖစ္ေပမယ့္ ဆရာတာ့ လက္ရာေတြအေပၚမွာ က်ေနာ့္အႀကိဳက္ဆံုးဟာ မေျပာင္းမလဲ ‘႐ုပ္ပံုလႊာ’အေရးအဖြဲ႔ေတြပဲ ျဖစ္ေနပါေသးတယ္။) ဆရာတာရဲ႕ ‘ဒို႔ေခတ္ကိုေတာ့ ေရာက္ရ မည္မွာ မလြဲပါ’သမုိင္းေနာက္ခံ ဝတၳဳရွည္ႀကီးနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ကေတာ့ အခုမွ ဇာတ္လမ္းအစ ေလာက္ပဲ ရွိေသးေတာ့ ဘယ္သူကမွ ဘာမွထူးထူးျခားျခား မေျပာဆိုလိုၾကေသးပါ။ ဆက္ၿပီး ေတာ့သာ ေရးဖို႔ အားလံုးလိုလိုက တိုက္တြန္းခဲ့ၾကၿပီး ဆက္လက္ဖတ္႐ႈႏိုင္ဖို႔ ေစာင့္လင့္ေနခဲ့ ၾကပါတယ္။ (အခုခ်ိန္ထိပဲ ဆိုပါေတာ့။) က်ေနာ္တို႔တေတြက ဆရာတာကို သိလိုရာရာ မွန္သမွ်ကိုလည္း ေမးခဲ့ၾကပါတယ္။<br />“ျပည္ပ ႏိုင္ငံျခားအဆက္အသြယ္ရဖို႔ သြားၾကတဲ့အခါ၊ တ႐ုတ္ျပည္ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီနဲ႔ အဆက္အသြယ္ရဖို႔ တ႐ုတ္ျပည္ခရီးကို သြားၾကတဲ့အခါ သခင္ဗဟိန္းနဲ႔ ဆရာတာရာတို႔ရဲ႕ ၁၉၃၉ ခုႏွစ္၊ ခရီးဟာ ဘယ္ပါတီ၊ ဘယ္အဖြဲ႔အစည္း၊ ဘယ္ေကာ္မီတီက တာဝန္ေပးခ်က္အရ ဒါမွမဟုတ္ ဘယ္သူေတြရဲ႕mandate အရ သြားခဲ့ၾကပါသလဲ”ဆိုတဲ့ေမးခြန္းမ်ိဳးကအစ သမိုင္း ဆိုင္ရာ သိလိုရာရာေတြကိုလည္း ေမးခဲ့ၾကပါတယ္။ အႏုပညာဆုိင္ရာအရ ‘ေႏြေႏွာင္း ရြက္က်န္’လို ကိစၥေလးေတြမ်ိဳးကေန ‘မုဆိုး စိုင္သင္’ကိစၥ၊ ‘ကာရန္မဲ့မဲ့ မမဲ့မဲ့၊ အဘိဓမၼာ မမဲ့ဖို႔’ဆိုတာမ်ိဳးေတြအထိ စိတ္ဝင္စားစရာ ေမးခြန္းမ်ိဳးစံုကိုလည္း ေမးခဲ့ၾကပါတယ္။ ဆရာက တခုခ်င္း တခုခ်င္းကို ေအးေအးေဆးေဆး ေလးေလးနက္နက္ ေျဖပါတယ္။ သမိုင္း ဆိုင္ရာကိစၥမ်ိဳးေတြကို ေျပာတဲ့ေနရာမွာေတာ့ ဆရာရဲ႕႐ုပ္ပံုဟာ သိသိသာသာကို ေျဖးေလး သြားၿပီး မ်က္မွန္ႀကီးအစံုေအာက္က ရီမႈန္လြန္းေနရွာၿပီျဖစ္တဲ့ မ်က္လံုးအစံုဟာလည္း ခံစား ခ်က္ေတြနဲ႔အတူ ပိုမိုမႈန္ေဝရီဆိုင္းတြဲ႔ေနပါေတာ့တယ္။ အတိတ္ကို ျပန္ေခၚေနတဲ့ မ်က္ႏွာျပင္ဟာ သိသိသာသာကို ေငးေငးလ်လ်ျဖစ္သြားတာကိုလည္း မၾကာခဏေတြ႔လိုက္ ရပါတယ္။ ေတာ္ေတာ္ကို ခံစားတတ္မႈ၊ ရင္ခုန္တတ္မႈ ျပင္းရွလြန္းတတ္သူလို႔ အသိအ မွတ္ျပဳထားရတဲ့၊ အင္မတန္မွ အႏုပညာဆန္လြန္းလွတဲ့ အႏုပညာရွင္ႀကီးရဲ႕ အႏုပညာ ဆန္ဆန္ မ်က္ႏွာျပင္ဟာ ေငးေငးငူငူျဖစ္ျဖစ္သြားတဲ့အခါ အေတြးသမား၊ အေငးသမား တေယာက္ရဲ႕႐ုပ္ပံု ပိုမိုေပၚလြင္လာတတ္ၿပီး အဘိဓမၼာရွင္တေယာက္ရဲ႕မ်က္ႏွာအျဖစ္လည္း မၾကာခဏ ကူးေျပာင္းေနတာ ေတြ႔လိုက္ရပါတယ္။ ဆရာတာဆိုတာ တကယ့္ကဗ်ာဆရာ အစစ္တေယာက္လည္းပဲ မဟုတ္လား။ တကယ့္ကဗ်ာဆရာအစစ္ဆိုတာ အႏုပညာရွင္ လည္း ျဖစ္သလို အဘိဓမၼာရွင္လည္းပဲ ျဖစ္တယ္မဟုတ္လား။<br /><br />(၅)<br />က်ေနာ္ ေထာင္ကထြက္လာၿပီးတဲ့ေနာက္ပိုင္း ဆရာတာဆီကို လူေတြအမ်ားႀကီး တအံုတမႀကီးနဲ႔ သြားၾကၿပီးတဲ့ေနာက္ပိုင္း က်ေနာ္တေယာက္တည္းလည္း ဆရာတာရဲ႕ မဲဇာေတာကို အေၾကာင္းေၾကာင္းနဲ႔ ေရာက္ျဖစ္ခဲ့ရတာေတြ ရွိပါတယ္။<br />ရွစ္ေလးလံုး အေရးေတာ္ပံုႀကီး ၿပီးကာစ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ႀကီး ေပၚ ထြန္းလာအၿပီး ႏိုင္ငံေရးပါတီေတြအသီးသီး ေပၚထြန္းလာစ ကာလမွာလည္း က်ေနာ္ ေရာက္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက ဆရာတာက သူ႔ရဲ႕မူပိုင္ အျပံဳးျမျမနဲ႔ပဲ “ဟိုတေလာကေတာ့ ကိုေအာင္ေဝးတို႔တေတြ လာသြားၾကတယ္ဗ်”တဲ့။ “အဲဒီတုန္းက အၾကီးအက်ယ္ကာလႀကီး မဟုတ္လား။ ကိုေအာင္ေဝးတို႔က ေခါင္းမွာ ပုဝါနီေတြဘာေတြ ပတ္လို႔”လို႔ မျမင့္ျမင့္စိန္က လည္း ျပံဳးျပံဳးႀကီး ေျပာလာျပန္ေတာ့ ဆရာတာက ထပ္ၿပီး လွလွပပျပံဳးေနျပန္တာ ေတြ႔ရ ျပန္ပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက ဆရာတာက… “မ်က္ေစ့က ေတာ္ေတာ္ကို မေကာင္းေတာ့ဘူး။ မ်က္ေစ့အစား နားကိုပဲ ပိုၿပီးအသံုးျပဳေနရတယ္။ အဲဒီေတာ့ သတင္းေတြကိုေတာ့ ေတာ္ ေတာ္ကို စံုေအာင္နားေထာင္ျဖစ္ေနတယ္။ ေရဒီယိုတလံုးနဲ႔ ဗမာလိုလႊင့္ေနတဲ့ဟာေတြ မွန္သမွ်အျပင္ အဂၤလိပ္လို လႊင့္ေနတာေတြေရာ ဘာေရာ၊ သတင္းေတြကေတာ့ စံုေန ေအာင္ကို နားေထာင္ျဖစ္ပါတယ္။ နားကိုပဲ နားေရာ မ်က္ေစ့ေရာ လုပ္ထားလိုက္ရသလို ျဖစ္ေနတယ္။ ခက္တာက စာဖတ္ခ်င္တဲ့ဒုကၡပဲ”လို႔ စိတ္မေကာင္းစရာ ေျပာရွာတယ္။ က်ေနာ္က ဆရာ့မ်က္ႏွာကို ေငးၾကည့္မိရင္း ပင့္သက္ကို ဖြဖြေလး ခိုးၿပီး ခ်မိတယ္။ “ကိုယ္တိုင္က စာဖတ္လို႔မရေတာ့ ျမင့္စိန္ကို ဖတ္ျပဖို႔ ခိုင္းရတယ္။ သူကလည္း ဖတ္ျပရွာ ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႔ကို ဖတ္ျပဖို႔ခိုင္းရတာဆိုေတာ့ ဆယ္ပုဒ္ေလာက္ ဖတ္ခ်င္ရင္ေတာင္ ႏွစ္ပုဒ္သံုးပုဒ္ေလာက္ပဲ စဥ္းစဥ္းစားစား ခိုင္းရတယ္။ သူ႔စိတ္အေျခအေနက ဘယ္လိုရွိေန သလဲ၊ ခ်က္ရ ျပဳတ္ရ အိမ္ကိစၥေတြအျပင္ သူ႔လုပ္ငန္းခြင္က အေျခအေနေတြကေကာ ေကာင္းရဲ႕လား၊ စိတ္အေျခအေန ဘယ္လိုမ်ားရွိေနလိမ့္မလဲဆိုတာ နည္းနည္းတြက္ဆၿပီးမွ ခိုင္းရေတာ့ ဆယ္ခါေလာက္ ခိုင္းခ်င္ရင္ေတာင္ ႏွစ္ခါသံုးခါေလာက္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္သြားရတာေပါ့”လို႔ တိုးတိုးညင္ညင္ေလးနဲ႔ ေျပာျပတယ္။<br />အဲဒီေန႔က ဆရာတာနဲ႔အတူ က်ေနာ္မွတ္မွတ္ရရ ႏွစ္ေယာက္သား ထမင္းစားျဖစ္ ခဲ့ပါတယ္။ မျမင့္ျမင့္စိန္က ဆရာတာနဲ႔က်ေနာ့္အတြက္ ထမင္းဝိုင္းကို ျပင္ေပးၿပီး သူကေတာ့ မစားေသးဘဲ ေနပါတယ္။ က်ေနာ္က ဆရာတာ ထမင္းစားတာကို ေသေသခ်ာခ်ာ ဂ႐ု စိုက္ၾကည့္ေနမိရင္း က်ေနာ့္အေမရဲ႕အေဖ က်ေနာ့္အဖိုးနဲ႔ က်ေနာ္ ကေလးဘဝက ထမင္း အတူစားခဲ့ရတာေတြကို မွတ္မွတ္ရရ ျပန္သတိရေနမိတယ္။ က်ေနာ့္အဖိုးက အသက္ ၇၀ ေလာက္မွာ မ်က္ေစ့ေကာင္းေကာင္းမျမင္ရွာေတာ့ပါ။ အေမက ထမင္းပြဲျပင္ေပးရင္ အဖိုးကို ကူရင္း က်ေနာ္လည္း ထမင္းအတူ လိုက္စားရပါတယ္။ အဖိုးက ေကာင္းေကာင္း မ်က္ေစ့ မျမင္ေတာ့ အဲဒါက ဘာဟင္းဆိုတာ ေျပာေျပာျပရင္း မၾကာမၾကာ ဟင္းခပ္ေပးရပါတယ္။ ဟင္းခ်ိဳ ဒါမွမဟုတ္ ခ်ဥ္ရည္ဟင္းလို ဟင္းရည္ေသာက္ပန္းကန္ကိုေတာ့ ပန္းကန္ႀကီးႀကီးနဲ႔ ထည့္ထားၿပီး အဖိုးအနီးမွာ ကပ္ခ်ထားေပးရပါတယ္။ ဟင္းရည္ေသာက္တာကိုေတာ့ အဖိုးက သူ႔ဟာသူ ခပ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မ်က္ေစ့က မေကာင္းေတာ့ ပန္းကန္ထဲကဇြန္းကို လူေကာင္းတေယာက္လို ဖ်တ္ကနဲ တန္းတန္းမတ္မတ္ ေကာက္ၿပီး အလြယ္တကူ ကိုင္ႏိုင္တာေတာ့မဟုတ္ပါ။ ပန္းကန္ႏႈတ္ခမ္းေဘးကို လက္ကေလးနဲ႔ထိၿပီး လက္ကေလးနဲ႔ မသိမသာ ခပ္ဆဆေလးပတ္ၿပီး စမ္းရင္း ဇြန္းကို စမ္းမိ ထိမိသြားေတာ့မွ ဇြန္းကို အိေျႏၵမပ်က္ ေကာက္ကိုင္လိုက္ႏိုင္တာမ်ိဳး ျဖစ္ပါတယ္။ ဆရာတာရဲ႕ ဇြန္းကို ကိုင္လိုက္ပံု ကိုင္လိုက္နည္းဟာကလည္း မ်က္ေစ့မေကာင္းရွာတဲ့ က်ေနာ့္အဖိုး ေကာက္ကိုင္လိုက္ပံုမ်ိဳးနဲ႔ ဆင္ဆင္တူေနပါတယ္။ ဆရာတာကို အနီးကပ္ ဂ႐ုတစိုက္ၾကည့္လိုက္မိရင္း က်ေနာ့္မွာ စိတ္မေကာင္းျခင္းႀကီးစြာ ျဖစ္လိုက္မိပါတယ္။ ဆရာတာကေတာ့ သိမယ္မဟုတ္ပါ။<br />အေၾကာင္းဆံုတိုင္းလိုလို ရင္ထဲမွာ အမွတ္တရျဖစ္ေနရတဲ့ ဆရာတာနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး က်ေနာ့္ရဲ႕အမွတ္အရဆံုး ခရီးတေခါက္လည္းပဲ ရွိပါေသးတယ္။<br />အဲဒါကေတာ့ ဆရာတာရဲ႕လက္ရာ စာမူကို ပင္တိုင္ေရးေပးဖို႔ စာမူသြားေတာင္းခဲ့ရတဲ့ ခရီးျဖစ္ပါတယ္။ က်ေနာ့္ရဲ႕မိတ္ေဆြတဦးက ဂ်ာနယ္တေစာင္ထုတ္ဖို႔ လုပ္ေဆာင္ေနရာမွာ ပါသင့္ပါထိုက္တဲ့ စာေရးဆရာႀကီးေတြရဲ႕ စာမူကို အပါတ္စဥ္ မွန္မွန္ရႏိုင္ေရးအတြက္ က်ေနာ္ကပဲ တာဝန္ယူၿပီး သူနဲ႔အတူ ပူးေပါင္းလုပ္ေဆာင္ဖို႔ ေမတၱာရပ္ခံရာကေန ဆရာ တာဆီက စာမူမွန္မွန္ရဖို႔ က်ေနာ္ သြားခဲ့ရတာျဖစ္ပါတယ္။ ဆရာတာနဲ႔ ေအးေအးေဆးေဆး ႏွစ္ေယာက္သား စကားေျပာခြင့္ ၾကာၾကာရခဲ့ပါတယ္။ က်ေနာ္ေျပာျပတဲ့ ထုတ္ေဝခ်င္တဲ့ ဂ်ာနယ္ရဲ႕အေနအထားနဲ႔ ဂ်ာနယ္ကို တာဝန္ယူထုတ္ေဝမယ့္သူရဲ႕အေျခအေနကို ဆရာက ေသေသခ်ာခ်ာနားေထာင္ၿပီး ေခါင္းညိတ္လိုက္ပါတယ္။<br />အဲဒီတုန္းက ႏိုင္ငံတကာ့အေျခအေနေတြက စစ္ေအးေခတ္ရဲ႕နိဂံုးဆီ ဦးတည္ေရြ႕ လ်ားေနစျပဳပါၿပီ။ ဆိုဗီယက္က ဂလပ္စေနာ့နဲ႔ ပယ္ရီစထြိဳက္ကာေတြအျပင္ ‘ဗဟုဝါဒ’ဆိုတဲ့ အသံေတြလည္း စီစီညံေအာင္ ၾကားေနရစျပဳပါၿပီ။ ေရဒီယိုတလံုးနဲ႔ သတင္းဌာနေပါင္းစံုက သတင္းမ်ိဳးစံုကို သူမ်ားေတြထက္ေတာင္ ပိုၿပီးနားေထာင္ေနျဖစ္ခဲ့တဲ့ ဆရာတာဟာ ျပည္တြင္းက ဒီမိုကေရစီလိႈင္းခတ္သံေတြသာမက ျပည္ပေနရာေပါင္းစံုက ႏိုင္ငံတကာ့ ဒီမိုကေရစီေရစီးေၾကာင္းႀကီးရဲ႕အသံေတြကိုပါ အဆက္မျပတ္လိုလို သိရွိၾကားနာေနခဲ့ရၿပီး ၿပီျဖစ္ပါတယ္။ ငယ္စဥ္ေက်ာင္းသားဘဝကတည္းက ေအာက္တိုဘာေတာ္လွန္ေရးရဲ႕ အေျမာက္သံေနာက္မွာ ဗမာျပည္ကို မာ့က္စ္-လီနင္ဝါဒ စတင္ေရာက္လာစ ေရွးဦးကာလ ေလာက္ကတည္းက သခင္ေအာင္ဆန္း၊ သခင္ဗဟိန္း၊ သခင္သန္းထြန္းတို႔နဲ႔အတူ (အထူး သျဖင့္ ခ်စ္ခင္နားလည္မႈအရွိဆံုးျဖစ္တဲ့ သခင္ဗဟိန္းနဲ႔အတူ)မာ့က္စ္ဝါဒကို စိတ္ပါဝင္စားစြာ ေလ့လာလိုက္စားခဲ့ဖူးတဲ့ ဆရာတာရာဟာ သေဘာတရားနဲ႔အဘိဓမၼာေတြကိုလည္း စိတ္ဝင္ စား႐ံုမက ကိုယ္တိုင္လည္း အဘိဓမၼာရွင္တပိုင္းမွ် ျဖစ္ေနတဲ့ ဆရာတာဟာ ႏိုင္ငံတကာ့ အေျခအေန၊ မာ့က္စ္ဝါဒအေျခအေနေတြအေပၚမွာလည္း ေလးေလးနက္နက္ ေတြးဆ႐ႈျမင္ ၾကည့္ေနတာေတြလည္း ေတာ္ေတာ္ကို ရွိေနလိမ့္မယ္ထင္ပါတယ္။ ဆရာတာက မ်က္ႏွာကို အျပင္ဘက္ဆီ ေငးေနသလိုလို၊ ဆံုးစမရွိ ေတြးေနသလိုလိုရွိရာက က်ေနာ့္မ်က္ႏွာဆီ တည့္တည့္မတ္မတ္ၾကည့္လိုက္ၿပီး… “က်ေနာ္ ပင္တိုင္ေရးေပးမယ္။ ‘မာ့က္စ္ဝါဒသစ္’ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္နဲ႔ကို ေရးေပးမယ္။ ကေလာင္နာမည္ကိုလည္း ဒဂုန္တာရာနဲ႔မေရးဘဲ ‘ေမာင္…………’ နဲ႔ပဲ ေရးမယ္။ အဲဒါကိုေတာ့ ဘယ္သူ႔မွ မေျပာနဲ႔ေနာ္”လို႔ ေျပာလာပါတယ္။ ေျဖးေျဖးခ်င္း တလံုးခ်င္း ေျပာလိုက္တဲ့အသံဟာ တိုးတိုးညင္းညင္းေပမယ့္ ပီပီသသ ၾကည္ၾကည္ျမျမနဲ႔ ေလးနက္ေနပါတယ္။<br />က်ေနာ္လည္း ေတာ္ေတာ္ကို ဝမ္းသာသြားမိပါတယ္။ အဲဒီေန႔က ဆရာတာရဲ႕ မဲဇာေက်းလက္ကေန ရန္ကုန္ကို ျပန္လာခဲ့ရတဲ့အခ်ိန္ထိ ၾကံဳရာစီးလာခဲ့ရတဲ့ ခရီးသည္ ဘတ္စ္ကားႀကီးေပၚမွာ ဆရာတာ ေရးေပးမယ့္ ‘မာ့က္စ္ဝါဒသစ္’… ‘မာ့က္စ္ဝါဒသစ္’ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ဟာ က်ေနာ့္ေသြးေၾကာအားလံုးကို လႈပ္ႏိႈးထုပုတ္ရင္း က်ေနာ္နဲ႔အတူ စီးေမ်ာလိုက္ ပါလာခဲ့ပါတယ္။ ဆရာတာ ဘာေတြေရးျပမလဲ၊ ဆရာတာရဲ႕ေတြးတတ္၊ ျမင္တတ္၊ ခံစား တတ္မႈေတြကိုလည္း ယံုၾကည္နားလည္ေနမိရင္း ႐ႈေဒါင့္အသစ္ကေန ေရးျပမယ့္ ဆရာတာ ရာရဲ႕အေတြးအေခၚအျမင္အယူအဆသစ္ေတြကိုလည္း ႀကိဳတင္စိတ္ဝင္စားေနမိခဲ့ပါတယ္။<br />ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္တို႔ေမွ်ာ္လင့္သလို မျဖစ္ခဲ့ရပါ။ ဂ်ာနယ္ထုတ္ဖို႔ တဖက္တလမ္းက ေန ျပင္ဆင္ႀကိဳးပမ္းေနဆဲ ကာလမွာပဲ ထုတ္ေဝမယ့္သူကိုယ္တိုင္ နရသိန္ထဲ ေစာေစာစီးစီး ေရာက္ရွိသြားခဲ့ရသလို က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္လည္း အဖမ္းမခံရေအာင္ တခ်ိဳးတည္းနဲ႔ ဝရမ္း ေျပးဘဝ ေရာက္ခဲ့ရတဲ့အျပင္ ျပည္တြင္းမွာေတာင္ ေနလို႔မရ၊ ျပည္ပအထိ လစ္ခဲ့ရပါေတာ့ တယ္။ အဲဒီကတည္းက ဆရာတာနဲ႔ ေတြ႔ခြင့္ၾကံဳခြင့္ စကားေျပာခြင့္မရေတာ့တာလည္း အႏွစ္ ၂၀ နီးပါးေလာက္ေတာင္ ရွိပါၿပီ။<br />ဆရာ့လက္ရာေတြမွန္သမွ် ရႏိုင္သေလာက္ အေဝးကပဲ ဖတ္႐ႈေနရပါတယ္။ ဆရာ့ အသံကို ရံဖန္ရံခါ ေလလိႈင္းေတြေပၚကပဲ နားဆင္ေနရပါတယ္။<br />ဆရာ့ရဲ႕ ပင္ရင္းႏွလံုးသားထဲက လာတဲ့ ‘ၿငိမ္းခ်မ္းေရး - ညီၫြတ္ေရး’ဆိုတဲ့အသံဟာ အရင္ကထက္ေတာင္ ပိုၿပီးက်ယ္ေလာင္လာသလိုလည္း ခံစားလိုက္ရပါတယ္။ ဆရာ့ရဲ႕ ဒႆနဆန္ဆန္စကား “ရန္သူမရွိ - မိတ္ေဆြသာရွိ၊ မုန္းသူမရွိ - ခ်စ္သူသာရွိ”ဆိုတာကို က်ေနာ္တို႔တေတြ တတ္ႏိုင္သေလာက္ နားလည္ႏိုင္ေအာင္ ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာ သံုးသပ္ၾကည့္ေန မိပါတယ္။<br /><br />(၆)<br />က်ေနာ့္တဦးခ်င္း ခံစားနားလည္မႈအရ ေျပာရရင္ေတာ့ ဆရာတာဟာ တကယ့္ အႏုပညာရွင္ႀကီးတေယာက္ပါ။<br />တကယ့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးသမားႀကီးတေယာက္ျဖစ္သလို ျပည္သူ႔ဘက္က ျပည္သူ႔ေရွ႕ ေဆာင္ တေယာက္လည္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။<br />တၿပိဳင္နက္တည္းမွာ အေဟာင္းအေဆြးေတြကို ၿဖိဳပစ္၊ အသစ္အသစ္ေတြကို ဖန္တီး ခ်င္တဲ့ တကယ့္အသစ္ဖန္တီးရွင္တေယာက္လည္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဆရာဒဂုန္တာရာဟာ စာေပနယ္မွာ ‘တာရာ’ကို ထြန္းညႇိခဲ့သလို ‘စာေပသစ္’ကို ေရွ႕ေဆာင္ေၾကြးေၾကာ္ခဲ့သူလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ လက္ရာအသစ္ေတြကိုသာမက စကားလံုးအသစ္ေတြကိုပါ ထြင္ဖို႔ အားသန္ခဲ့သူ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ေဝဖန္႐ႈတ္ခ်သူေတြလည္း ရွိခဲ့သလို တြင္က်န္ရစ္ခဲ့တာေတြလည္း ရွိပါတယ္။<br />‘ေဝါ့ဒစၥေန အျပာ’နဲ႔ ‘ဝတ္လစ္စလစ္ လမ္းမ’တို႔ကို ႏွာေခါင္း႐ံႈ႕သူေတြ ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားရွိခဲ့ေပမယ့္ ‘ပင္မေရစီး’၊ ‘ေခတ္ၿပိဳင္ခံစားမႈ’နဲ႔ ‘အလွေဗဒ’ဆိုတဲ့ စကားလံုးသစ္ေတြက ေတာ့ စာေပနယ္မွာ တြင္တြင္က်ယ္က်ယ္ အသံုးျပဳေနၾကရၿပီျဖစ္တဲ့ ဆရာတာရာရဲ႕ ေကာင္းမႈျပဳခ်က္ေတြပဲမဟုတ္လား။ ပန္းခ်ီနဲ႔အေရာင္ေတြကိုလည္း အႏုစိတ္ ခ်စ္တတ္ ျမင္တတ္ ခံစားတတ္လြန္းတဲ့ဆရာဟာ အသစ္ျမင္႐ႈေဒါင့္ကေန တီထြင္မႈရွိရွိလည္း ေဖာ္ျပသံုးစြဲတတ္သူျဖစ္ခဲ့တယ္။ ‘ေရႊအိုေရာင္’၊ ‘ပန္းႏုေရာင္အို’ဆိုတာေတြအျပင္ လကို ေတာင္ ‘လစိမ္း’လို႔ ျမင္တတ္ ေဖာ္ျပတတ္ခဲ့တာ ဆရာတာပဲမဟုတ္လား။ ပန္းခ်ီကိုလည္း ဝါသနာထံုခဲ့ဖူးတဲ့ဆရာတာဟာ သူခံစားရတဲ့အတိုင္း အေရာင္အျမင္အယူအဆေတြနဲ႔ ပန္းခ်ီ ကားေတြ ဆြဲခဲ့ဖူးတာ ရွိပါတယ္။ ဆရာတာတို႔ရဲ႕မဲဇာေက်းလက္က ဧည့္ခန္းေဆာင္ေလးထဲ မွာ ဆရာတာရဲ႕လက္ရာ ‘မဲနယ္ေတာင္’ပန္းခ်ီကားကို က်ေနာ္ ေတြ႔ရဖူးပါတယ္။ ရွမ္း ျပည္ထဲက ေနရာတခုရဲ႕႐ႈခင္းကို ပကတိအျမင္ အေရာင္ေတြအတိုင္း ေရးဆြဲထားတာ မဟုတ္ဘဲ စိတ္အျမင္အေရာင္ေတြအတိုင္း ေရးဆြဲထားတယ္ဆိုတဲ့ အဲဒီပန္းခ်ီကားေလးဟာ တမူထူးျခားသစ္လြင္ေနပါတယ္။ ဂီတသမားလည္း အင္မတန္ျဖစ္ခ်င္ခဲ့ဖူးတဲ့ ဆရာတာဟာ စႏၵယားခလုတ္ေတြနဲ႔ ထိေတြ႔ညႇိငင္ တီးခတ္ရတဲ့အခါမွာေကာ…။ သာမန္အတိုင္း တီးခတ္ ရတာကို မႏွစ္သက္ ထြင္လံုး ကြန္႔လံုးေလးေတြနဲ႔ တီးရတာကိုမွ ေမြ႔ေလ်ာ္သူ။ အကြက္႐ိုး အတိုင္း တီးခတ္ရင္ေတာင္ အကြက္႐ိုးအေပၚ အကြက္စိပ္စိပ္ တြဲလံုးမ်ားမ်ားေလးနဲ႔ တီး ခတ္တတ္သူအျဖစ္၊ အသစ္အသစ္ေတြကို တီထြင္မႈရွိရွိ တီးခတ္ခ်င္သူအျဖစ္ ဂီတ ကၽြမ္းက်င္သူေတြကေတာင္ မွတ္ခ်က္ေပးျခင္းခံရသူမ်ိဳး ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ဆရာတာဟာ အေရာင္ေတြကို ခြဲခြဲျခားျခား နားလည္ျမတ္ႏိုးခဲ့သလို သံစဥ္ေတြနဲ႔လည္း ေႏြးေႏြးေထြးေထြး ရင္းႏွီးကၽြမ္းဝင္ခဲ့သူ ျဖစ္ပါတယ္။<br />စာေပ၊ ဂီတ၊ ပန္းခ်ီဆိုတဲ့ အႏုပညာရပ္ေတြအားလံုးနဲ႔ ရင္းႏွီးကၽြမ္းဝင္ ခ်စ္ခင္ ျမတ္ႏိုးခဲ့သူျဖစ္ေပမယ့္ ဆရာတာ ေပၚလြင္ထင္ရွားခဲ့တာကေတာ့ စာေပအႏုပညာနယ္မွာပါ။ အမ်ားက ေလးေလးစားစား အသိအမွတ္ျပဳ ေနရာေပးခဲ့ၾကတာကလည္း စာေပအႏုပညာ နယ္မွာပါ။ ဗမာျပည္ စာေပအႏုပညာေလာကမွာ ကဗ်ာဆရာ၊ စာေရးဆရာအခ်င္းခ်င္းက ေတာင္ အႏုပညာခြန္အား ႀကီးမားလွသူတေယာက္အျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳရၿပီး ဆရာႀကီး သခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္းၿပီးရင္ စာေပၾသဇာ အႀကီးမားဆံုးေသာ တကယ့္ေရွ႕ေဆာင္ ကေလာင္ ရွင္ႀကီးေတြစာရင္းမွာ ေရွ႕ဆံုးတန္းကေန စာရင္းသြင္းထားရမယ့္ အႏုပညာရွင္ႀကီး တေယာက္ကေတာ့ ‘ဒဂုန္တာရာ’ဆိုတာ အားလံုးက လက္ခံၾကလိမ့္မယ္ထင္ပါတယ္။ ဗမာ ျပည္ စာေပအႏုပညာဘ႑ာတိုက္အတြင္း ဆရာဒဂုန္တာရာရဲ႕ တီထြင္ဖန္တီးမႈရွိရွိ စာေပ အႏုပညာလက္ရာေတြဟာ သမိုင္းကာလတေလွ်ာက္ တရိပ္ရိပ္တိုးပြား ျဖည့္ဆည္းႏိုင္ခဲ့ၿပီးၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။<br />ကဗ်ာမွာ ‘အလကၤာ’ကေန ‘မာယာ’အလယ္ - ကေန႔အထိ၊ ဝတၳဳမွာ ‘ေမ’ကေန ‘ဒို႔ေခတ္ကို ေရာက္ရမည္မွာ မလြဲပါ’၊ ‘ၾကယ္ရိပ္ပန္းႏု’၊ ‘စိမ္းျမဧရာ’အလယ္ - ကေန႔အထိ၊ ႐ုပ္ပံုလႊာအဖြဲ႔အႏြဲ႔ စကားေျပမွာ ‘ေအာင္ဆန္း သို႔မဟုတ္ အ႐ိုင္း’နဲ႔ စလိုက္တဲ့ ‘႐ုပ္ပံုလႊာ’ကေန ‘ဖ်တ္ကနဲ ေတြ႔ရေသာ ႐ုပ္ပံုလႊာကားခ်ပ္မ်ား’အလယ္ - ကေန႔အထိ ေရးဖြဲ႔ခဲ့တဲ့ ႐ုပ္ပံုလႊာ ေပါင္းမ်ားစြာ၊ စာေပလက္ရာ ကဗ်ာေထြေထြအတြင္း ဆရာတာရာရဲ႕ မနည္းလွတဲ့ စာေပ အႏုပညာ စံထားစရာေတြကိုလည္း က်ေနာ္တို႔တေတြ ေတြ႔ျမင္ခံစား ရင္ခုန္ခဲ့ၾကရရင္း ဆရာတာအေပၚ က်ေနာ္တို႔တေတြ ေလးေလးနက္နက္ တန္ဖိုးထားခဲ့ရပါတယ္။<br />ဗမာျပည္ စာေပအႏုပညာ မိုးေကာင္းကင္ေပၚမွာ ဆရာတာဟာ ဧရာမ ၾကယ္စင္ တပြင့္ ျဖစ္ပါတယ္။ က်ေနာ္ကေတာ့ ဆရာတာကို ‘ေရႊအိုေရာင္ ေကာင္းကင္သစ္ေပၚက ေတာက္ပတဲ့ၾကယ္ပြင့္ႀကီး’အျဖစ္ ႐ႈျမင္ပါတယ္။<br />တကယ္က ဆရာဒဂုန္တာရာရဲ႕ကေလာင္အမည္ ‘တာရာ’ဆိုတာကိုက အမ်ား ျပည္သူလူထုေတြကေတာ့ ‘ၾကယ္’နဲ႔တြဲၿပီး ‘ၾကယ္တာရာ’လို႔ပဲ ေခၚေဝၚေလ့ရွိၾကပါတယ္။ တကယ္က ‘တာရာ’ဆိုတာ ၾကယ္တပြင့္တည္းေတာင္ မကပါ။ ေတာက္ပထြန္းလင္းေနတဲ့ ‘ၾကယ္စုႀကီး’ျဖစ္ပါတယ္။ ၾကယ္စင္တန္း၊ ၾကယ္စုႀကီးျဖစ္ပါတယ္။ အလင္းေရာင္ဟာ တခု တည္းေတာင္ မကပါ။ အဘိဓါန္ေတြမွာေတာ့ ‘တာရာ’ဆိုတာ ၾကယ္အစု (constellation)ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဆရာတာရဲ႕ ‘ဗဟိန္း သို႔မဟုတ္ ကဗ်ာ’႐ုပ္ပံုလႊာကို အဂၤလိပ္လို ဘာသာ ျပန္ဆိုေပးခဲ့ဖူးတဲ့ သူႀကီးေဂဇက္ ဦးခင္ေမာင္ကေတာ့ ဆရာတာရာကို “တာရာဆိုတာ လႈပ္ရွားေနတဲ့ ၿဂိဳလ္နကၡတ္တခုပဲ။ ရပ္ေနတာမဟုတ္ဘူး”လို႔ အနက္ဖြင့္လွစ္ေျပာဆိုခဲ့ဖူး တယ္ဆိုပါတယ္။<br />က်ေနာ္ကေတာ့ ဆရာဒဂုန္တာရာကို ‘ေရႊအိုေရာင္ ေကာင္းကင္သစ္ေပၚက ေတာက္ပတဲ့ ၾကယ္တပြင့္’အျဖစ္၊ ၾကယ္စင္အျဖစ္ ႐ႈျမင္ခံစားလိုက္ရၿပီးတဲ့ေနာက္ ၾကယ္ရဲ႕အေရာင္ကိုပါ ေဖာ္ျပခ်င္လာပါတယ္။ ဆရာတာကိုယ္တုိင္က ‘ပန္းႏုေရာင္အို’နဲ႔ ‘ပန္းႏုေရာင္ ႏွစ္ကာလမ်ား’ဆိုတာကို ဖြဲ႔ဆိုခဲ့ဖူးတဲ့အျပင္ ‘ပန္းႏုေရာင္ကို က်ေနာ္ခ်စ္သည္’လို႔ ေဖာ္ျပခဲ့ဖူးတာေတြကိုလည္း အမွတ္ရမိၿပီး ဆရာတာကို ဆရာတာခ်စ္တဲ့ အေရာင္ေတြနဲ႔ပဲ ဂုဏ္ျပဳခ်င္လာပါတယ္။ ဆရာတာဟာ ေတာက္ပတဲ့ ၾကယ္တပြင့္၊ ပန္းႏုေရာင္ ၾကယ္တပြင့္၊ ပန္းႏုၾကယ္။<br />ဆရာတာရဲ႕ စာေပအႏုပညာေတြမွာ က်ေနာ္ အႏွစ္သက္ဆံုးအဖြဲ႔အႏြဲ႔တခုျဖစ္တဲ့ ‘႐ုပ္ပံုလႊာ’ေရးဟန္ေတြမွာ ဆရာတာ ေခါင္းစည္းတပ္ေလ့ရွိတဲ့ ဆရာ့ဟန္အတိုင္း ဆရာ့ကို လည္း မွတ္မွတ္ရရ ျပန္လည္ေခါင္းစဥ္တပ္ၿပီး ဂုဏ္ျပဳလိုက္ပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့…<br />‘ဆရာဒဂုန္တာရာ (သို႔မဟုတ္) ေရႊအိုေရာင္ ေကာင္းကင္သစ္ေပၚက ေတာက္ပတဲ့ ပန္းႏုၾကယ္’<br />‘ဆရာဒဂုန္တာရာ (သို႔မဟုတ္) ေရႊအိုေရာင္ ေကာင္းကင္သစ္ေပၚက ေတာက္ပတဲ့ ပန္းႏုၾကယ္’။ ။<br /><br />၊ဝင္းတင့္ထြန္း၊<br />၂၇၊ ၃၊ ၂၀၀၈<br /><br /></div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3025185229878063242-8580903428645999309?l=nayminni-pauk.blogspot.com' alt='' /></div>ေနမင္းနီhttp://www.blogger.com/profile/15375920897554313983noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3025185229878063242.post-72196043953551813182009-05-07T15:18:00.000+05:302009-05-07T15:19:23.407+05:30(၁)<br />‘နာဂစ္’တဲ့<br />ကမ႓ာစစ္ထက္ေတာင္ ျပင္းထန္<br />ဗံုးဒဏ္ကမွ ေရွာင္လို႔ရႏိုင္ေသး<br />ေျပးးလို႔လည္း မလြတ္<br />ပုန္းလို႔လည္း မလြတ္<br />ေဘးလြတ္ရာဆိုတာ နတၳိ<br />ကယ္သူဆိုတာလည္း မရွိခဲ့ရတဲ့ဘဝ<br />ရက္စက္လွတဲ့ ဒီမုန္တိုင္း<br />႐ိုင္းလြန္းလွတဲ့ ကံၾကမၼာ<br />ရင္က်ိဳးစရာေတြခ်ည္းပါလား…။<br /><br /><span id="fullpost"><br /><br />အိမ္ေခါင္မိုးေတြ အကုန္လန္<br />ထရံမွန္သမွ် ပ်က္ေၾကျပတ္<br />ဓါတ္တိုင္ေတြက ယိုင္လဲၿပိဳ<br />သစ္ပင္အိုႀကီးေတြက တံုးလံုးပက္လက္<br />ေရတစက္မွမလာတဲ့ ေရပိုက္ေခါင္း<br />ထီးေတာ္ေစာင္းသြားခဲ့ရတဲ့ ေစတီေတာ္<br />ကုန္းေပၚေရာက္သြားခဲ့ရတဲ့ ေလွသေဘၤာ<br />ရင္ေမာစရာ ျမင္ကြင္းစံု<br />ဒဏ္ရာေပါင္းစံု ျမင္ရတယ္…။<br /><br />အေမမရွိေတာ့တဲ့ သား<br />သားမရွိေတာ့တဲ့ မိခင္<br />လင္မရွိေတာ့တဲ့ ဇနီး<br />ဇနီးမရွိေတာ့တဲ့ ေယာက္်ား<br />သားသမီးမရွိေတာ့တဲ့ အေဖ<br />မိဘေတြ အားလံုးမရွိေတာ့တဲ့ ကေလး<br />ငိုေၾကြးသံေတြက တညံညံ<br />႐ိႈက္သံေတြက အလီလီ<br />ဧရာဝတီတခုလံုး အေမွာင္ဖံုး<br />မဆံုးႏိုင္တဲ့ ေသာကေတြ<br />ဘယ္လိုေျဖလို႔ ေျပပါ့မယ္…။<br /><br />ဗမာျပည္ရဲ႕စပါးက်ီ<br />ဧရာဝတီရဲ႕ငို႐ိႈက္သံ<br />တႏိုင္ငံလံုး ၾကားေနရ<br />ၾကားရသူတိုင္း ရင္ေတြနာ<br />ျမင္ရသူတိုင္း အသဲနာ<br />… နာ … နာ … နာ<br />နာဂစ္… တဲ့<br />အနာျဖစ္႐ံုမက<br />လည္မ်ိဳညႇစ္ခ်လိုက္သလို<br />ငိုသံေတြပါ ေရထဲနစ္<br />တဂစ္ဂစ္နဲ႔ ေမ်ာပါရင္း<br />႐ုန္းရင္းကန္ရင္း ေသခဲ့ရ<br />ဆံုးခဲ့ရတဲ့ အသက္ေတြ<br />ေရတြက္မရႏုိင္ေအာင္ဘဲ မ်ားခဲ့တယ္…။<br /><br />ကၽြန္းၫိုေတာမွာ<br />ကြန္းခိုေျပာစရာ မက်န္ရစ္<br />ေရျပင္ျဖစ္ၿပီး ကြင္းလံုးျမဳပ္<br />ရြာလံုးျပဳတ္သြားခဲ့ရတဲ့ ေက်းရြာေတြ…<br />ေငြေသာင္ယံတဝိုက္လည္း<br />ေသေအာင္ ခံလိုက္ရၿပီး လိႈင္းေတြေအာက္<br />ရြာပါ ေပ်ာက္သြားခဲ့ရတဲ့ေဒသေတြ…<br />မိန္းမလွကၽြန္း<br />ဆတ္ကၽြန္း<br />ဟိုင္းႀကီးကၽြန္း<br />…ကၽြန္း …ကၽြန္း …ကၽြန္း<br />ျမစ္ဝကၽြန္းေပၚတခုလံုး<br />ဝ႐ုန္းသုန္းကား မုန္တိုင္းေအာက္<br />ကုန္းေကာက္စရာ မက်န္ေအာင္<br />နယ္လံုးေျပာင္ေအာင္ ခံလိုက္ရ<br />ပ်က္ခဲ့ရတဲ့ အိမ္ယာေတြ…။<br /><br />တဝုန္းဝုန္းေပါ့<br />လိႈင္းလံုးေတြနဲ႔ ေလျပင္းၾကား<br />လြင့္မသြားရေအာင္ လူခ်င္းဖက္<br />လက္ခ်င္းဆက္ၿပီး ႀကိဳးနဲ႔ခ်ည္<br />မ်က္ရည္ေတြနဲ႔ ပင္လယ္ေရ<br />ဒုကၡပင္လယ္ေဝတယ္ဆိုတာ ဒါမ်ိဳးေပါ့<br />ႀကိဳးတစတည္း တြဲထားရင္း<br />ေသမင္းေခၚရာ လိုက္သြားရ<br />ဆံုးရရွာတဲ့ မိသားစု<br />႐ႈမိသူတိုင္း ရင္နင့္ဖြယ္…။<br /><br />ကၽြဲေသ ႏြားေသ ေခြးလည္း ေသရ<br />ၾကက္ေသ ဝက္ေသ ေၾကာင္လည္း ေသရ<br />ဒီေရထဲမွာ…<br />ခ်ာခ်ာလည္ေအာင္ ေမ်ာပါရင္း<br />ဆယ္ယူျခင္းမဲ့ အေကာင္ေတြ<br />ေနရာေပါင္းစံု ျမင္ရတယ္…။<br /><br />လူေတြလူေတြ လူသားေတြေလ<br />ေသရပံုေတြ ျမင္မေကာင္း<br />အေလာင္းေတြက ေပါေလာစုန္<br />ဒိုက္ပံုႀကီးလို ေမ်ာတာေမ်ာ<br />ကိုင္းေတာစပ္မွာ တင္တာတင္<br />လမုပင္မွာ ၿငိတာၿငိ<br />မၾကည့္ရက္စရာ ျမင္ကြင္း<br />က်င္းတူးျမႇဳပ္မယ့္သူ မလာ<br />အေလာင္းရွာမယ့္သူ မျမင္<br />သရဏဂံုတင္မယ့္သူ မရွိ<br />ပိုင္ရွင္မရွိတဲ့သူေတြလို<br />ညာတကာမရွိတဲ့သူေတြလို<br />အို… ႏိုင္ငံမရွိတဲ့သူေတြလိုပါပဲလား…။<br /><br />(၂)<br />မုန္တိုင္းဒဏ္ေအာက္<br />မေသမေပ်ာက္ က်န္ေပမယ့္<br />ေသာက္စရာ ေရမရွိ<br />ေရအတိနဲ႔ လိႈင္းေတြၾကား<br />ေသာက္ေရရွားရ အျဖစ္ဆိုး<br />ေရတအိုးေတာင္ ေပးသူမေရာက္<br />ေရတေပါက္ေလာက္ တမ္းတရင္း<br />ေသမင္းေခၚသံ ၾကားလိုက္ရ<br />ေသရသူေတြ ရွိခဲ့တယ္…။<br /><br />စားစရာမရွိ<br />ခ်ိခ်ိနဲ႔နဲ႔ အံကိုတင္း<br />ထမင္းေလးကို အိမ္မက္မက္<br />ဆန္ျပဳတ္တခြက္ ေမွ်ာ္လင့္ရင္း<br />ကယ္တင္ျခင္းေတြ ေစာင့္ေမွ်ာ္ကာ<br />ဗိုက္ဆာဆာနဲ႔ ဆံုးပါးရ<br />ေသရသူေတြ ရွိခဲ့တယ္…။<br /><br />ကယ္သူမရွိ ေရေတြထဲ<br />အမိုးလည္း ဗလာ<br />အကာလည္း နတၳိ<br />ျခံဳစရာမရွိ ေနရရင္း<br />တမွ်ဥ္းမွ်ဥ္းနဲ႔ ႀကိတ္မွိတ္ခံ<br />မိုးဒဏ္ေလဒဏ္ အဖံုဖံုၾကား<br />ေရာဂါမ်ားစြာ ရခဲ့ရ<br />ေသရသူေတြ ရွိခဲ့တယ္…။<br /><br />မေသသင့္ဘဲ ေသၾကရ<br />ဒီဒုကၡေပါင္းစံုေတြရဲ႕တရားခံ<br />လက္သည္အမွန္ဟာ ဘယ္သူလဲ…။<br /><br />သဘာဝေဘး ကပ္ဆိုးဒဏ္အေပၚ<br />မင္းဆိုးဒဏ္က ထပ္ဆင့္ေလာင္းေတာ့<br />ျမင္မေကာင္းေအာင္ ေသခဲ့ရ<br />ေျမမခ်ရတဲ့ အေလာင္းေတြ<br />ဧရာေရျပင္ သိပါတယ္…။<br /><br />ကယ္လိုသူေတြ ရွိပါလ်က္နဲ႔<br />ရက္စက္တဲ့ စစ္အုပ္စုေၾကာင့္<br />လူ႔က႐ုဏာတရားေတြနဲ႔ ေဝးခဲ့ရ<br />ေပးခဲ့ရတဲ့ အသက္ေတြ<br />ဝိဉာဥ္ေတြရဲ႕ငို႐ိႈက္သံ<br />တႏိုင္ငံလံုး ၾကားေနရ<br />ပင္လယ္ဝက ဒီတြန္ခ်ိန္<br />ဆည္းဆာခ်ိန္ေတြ ေမွာင္လြန္းတယ္…။<br /><br />(၃)<br />ကယ္ဆယ္ေရးေတြ လုပ္ၿပီးၿပီ…တဲ့<br />ဒါ ရီစရာမဟုတ္<br />ျပက္လံုးထုတ္ၿပီး ေျပာေနတာမဟုတ္ပါ<br />ဒုကၡသည္ေတြအတြက္<br />ရက္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာတဲ့အထိ<br />ခ်က္စရာ ဝက္စာဆန္<br />ေရစိုဆန္က ႏို႔ဆီဗူးေလးလံုး<br />အာလူးက သံုးလံုး<br />စားအုန္းဆီက ငါးက်ပ္သား<br />ဆားက လက္တခုပ္<br />ေခါက္ဆြဲေျခာက္က ႏွစ္ထုပ္စီ<br />ကယ္ဆယ္ေရးေတြ လုပ္ၿပီးၿပီ…တဲ့…။<br /><br />ႏိုင္င့တကာက ပို႔လိုက္တဲ့<br />ဒုကၡသည္ေတြအတြက္<br />ရြက္ဖ်ဥ္တဲေတြ အေျမာက္အမ်ား<br />ဘယ္ဆီေရာက္သြားကုန္ၿပီလဲ…။<br /><br />ေသာက္စရာ ေရသန္႔ပုလင္း<br />အခ်ိဳရည္ပုလင္းနဲ႔ ေရသန္႔ေဆးျပား<br />အားျဖည့္အစားအစာနဲ႔ ထမင္းဗူး<br />ႏို႔မႈန္႔ဗူးနဲ႔ ေဆးျခင္ေထာင္<br />ႏိုင္ငံျခားေစာင္အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ အဝတ္အထည္ေတြ<br />ဒုကၡသည္ေတြထံ မေရာက္<br />ဘယ္ဆီေရာက္ကုန္ပါၿပီလဲ…။<br /><br />ႏိုင္ငံမ်ိဳးစံုက<br />လာလိုက္ၾကတဲ့ ေခါက္ဆြဲထုပ္<br />ဆန္ျပဳတ္ထုပ္နဲ႔ ေဆးဝါးေတြ<br />သြပ္ျပားေတြနဲ႔ မိုးကာစ<br />သံေခ်ာင္းကေန မီးစက္အထိ<br />ေလယာဥ္အျပည့္နဲ႔ ပစၥည္းေတြ<br />ဒုကၡသည္ေတြ မျမင္ရ<br />ဘယ္ဆီေရာက္ကုန္ၾကၿပီလဲ…။<br /><br />စစ္အစိုးရ ယုတ္မာပံု<br />တိုင္းလံုးတုန္ေအာင္ ျမင္ၾကရ<br />ကူညီၾကမယ့္ အကူအညီေတြ<br />သူတို႔ေတြကတဆင့္ ေပးရမတဲ့…။<br /><br />ႏိုင္ငံသားအခ်င္းခ်င္း<br />ကိုယ့္ျပည္တြင္းက အလွဴရွင္<br />ေစတနာရွင္ေတြကိုေတာင္ ခြင့္မျပဳ<br />ဝင္ခြင့္မျပဳ၊ မသြားရ<br />သူတို႔ကပဲတဆင့္ လွဴဒါန္းရမတဲ့…။<br /><br />ႏိုင္ငံတကာအကူအညီေတြအေပၚ<br />မေတာ္မေလ်ာ္ ကမၺည္းထိုး<br />အစိုးရရဲ႕ေစတနာ<br />ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးမ်ားရဲ႕ေစတနာ…တဲ့<br />ယုတ္မာရာမွာ ကမ္းကုန္တယ္…။<br /><br />(၄)<br />ႏိုင္ငံတကာက ကၽြမ္းက်င္သူ<br />ကယ္ဆယ္သူေတြ မဝင္ရ<br />စစ္အစိုးရ လက္မခံ<br />ျငင္းဆန္ခဲ့တာ ဘာ့ေၾကာင့္လဲ…။<br /><br />သူတို႔ေတြရဲ႕ယုတ္မာမႈ<br />အတုအေယာင္ ဆႏၵခံယူပြဲ<br />မဲခိုးပြဲကို ျမင္သြားမွာ<br />စိုးရမ္တာလည္း ပါသလို…<br />နအဖရဲ႕ရက္စက္ပံု<br />ေျပာမယံုႏိုင္ ဇာတ္လမ္းေတြ<br />ေသေသခ်ာခ်ာ သိသြားၾက<br />ဆိုးရြားလွတဲ့ ဒုကၡေတြ<br />ေသေသခ်ာခ်ာ ျမင္သြားၾက<br />နအဖရဲ႕အုပ္စိုးမႈ<br />လူထုႀကီးက ရြံရွာတာ<br />ေပၚလာမွာေတြ စိုးရိမ္ၿပီး<br />အခ်ည္းႏွီးနဲ႔ လိမ့္ေနတာ<br />တကမ႓ာလံုး သိပါတယ္…။<br /><br />လိမ္… လိမ္… လိမ္… ဆက္ၿပီးလိမ္<br />ဘယ္လိုလိမ္မလဲ - လိမ္ေနဆဲ<br />အလိမ္ေျပခ်ိန္ အရွိန္ရပ္ေတာ့<br />သတ္ျဖတ္ခဲ့တဲ့ အမႈေတြ<br />ငတ္ျပတ္ခဲ့ရ အမႈေတြ<br />ေသခဲ့ရတဲ့ အမႈေတြ<br />ပင္လယ္ေရနဲ႔ ေဆးမရ<br />မိုးေမွာင္ညႀကီး ရွည္ခဲ့တာ<br />စစ္အာဏာရွင္ေတြ တရားခံ<br />ႏိုင္ငံအတြက္ ရင္နာတယ္…<br />ႏိုင္ငံအတြက္ ရင္နာတယ္…။ ။<br /><br />၊ဝင္းတင့္ထြန္း၊<br />၂၂၊ ၅၊ ၂၀၀၈<br />(မုန္တိုင္းဒဏ္သင့္ အမိႏိုင္ငံေတာ္သား ဗမာျပည္သားအားလံုးသို႔)<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3025185229878063242-7219604395355181318?l=nayminni-pauk.blogspot.com' alt='' /></div>ေနမင္းနီhttp://www.blogger.com/profile/15375920897554313983noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3025185229878063242.post-79159474280101569962009-05-07T12:56:00.002+05:302009-05-07T12:57:10.696+05:30(၁)<br />ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္ဆိုတာ<br />ကေလာင္သာ နီတာမဟုတ္<br />ပုဂၢိဳလ္အရလည္း ထက္ျမတ္<br />ျပည္သူ႔ဖက္က ေရွ႕ေဆာင္<br />ျပည္သူ႔အလင္းေရာင္…။<br /><br /><span id="fullpost"><br /><br />ဒီအလင္းေရာင္ကို<br />အေမွာင္ေတြက ရန္သူလုပ္<br />ခ်ဳပ္ၾက အုပ္ၾက ဖမ္းဆီးၾကလည္း<br />ဖံုးၾက ဖိၾက ဖ်က္ျဖိဳၾကလည္း<br />ညတကာကို ေက်ာ္ျဖတ္ရင္း<br />အလင္းဟာ အလင္း<br />ၾကာေလ လင္းေလ ဝင္းပေလေပါ့<br />ညတာနက္ေလ ထင္ရွားေလေပါ့<br />မေဖ်ာ့မမွိန္ တထိန္ထိန္နဲ႔<br />အရွိန္မပ်က္ ဂုဏ္သိန္လက္ခဲ့<br />သမိုင္းသက္ေသ တင္ခဲ့ၿပီ…။<br /><br />(၂)<br />ဗမာစာေပသမိုင္းမွာ<br />ဆရာႀကီးမိႈင္းရဲ႕လမ္းေၾကာင္းေပၚ<br />ေခါင္းေမာ္ၿပီး ခ်ီတက္<br />ျပည္သူအတြက္ ဦးထိပ္ပန္<br />ႏိုင္ငံေရးစံသာမက<br />အႏုပညာစံအရပါ တံခြန္ထူ<br />စာေပၾသဇာႀကီးသူတဦးျဖစ္ခဲ့တာ<br />ဆရာဗန္းေမာ္တင္ေအာင္ပါပဲ…။<br /><br />‘ေတာ့ကာသာ ဘဲရယ္နဲ႔’လို႔<br />ခနဲ႔ခ်င္ ခနဲ႔<br />ကဲ့ရဲ႕ခ်င္ ကဲ့ရဲ႕<br />ရင္ထဲကလာတဲ့ ပင္ကိုယ္အသံနဲ႔<br />ကိုယ္ပိုင္ဟန္ ထူေထာင္ၿပီး<br />ၾသဇာႀကီးခဲ့တဲ့ ကေလာင္ဟာ<br />ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္ပဲဆိုတာ<br />စာေပနယ္တခုလံုး သိပါတယ္…။<br /><br />ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္ကို<br />ေထာင္ထဲသြင္း<br />အက်ဥ္းခ်<br />တကၽြန္းပို႔<br />ေခ်မႈန္းဖို႔ႀကိဳးစား<br />မတရားျပဳခဲ့ၾကသူေတြသာ<br />(ခုေတာ့…) ထာဝရေသဆံုး<br />ပ်က္သုဥ္းသြားရရင္း<br />သမိုင္းအမႈိက္ျခင္းထဲ ေရာက္သြားရ<br />ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္ကေတာ့ ခပ္ျပံဳးျပံဳး<br />အသက္ဆံုးသြားေပမယ့္ ဆက္ရွင္သန္<br />နာမည္တြင္ က်န္ခဲ့႐ံုမွ်သာမက<br />စံထားရမယ့္ သူ႔လက္ရာ<br />အႏုပညာေတြပါ ဆက္ၿပီးက်န္<br />အမွန္တရားဖက္က ရပ္တည္ရင္း<br />အခ်ိန္ကာလမ်ဥ္းေတြကို လြန္ေျမာက္<br />ရွင္သန္ထေျမာက္မႈေတြနဲ႔ ဆက္ၿပီးရွင္<br />ဂုဏ္ေရာင္တလြင္လြင္နဲ႔ ေတာက္ပဆဲ<br />ႏွလံုးသားထဲက ဒီၾကယ္နီ<br />ကမ႓ာနည္သေရြ႕ တည္ပါေစ…။ ။<br /><br />၊ဝင္းတင့္ထြန္း၊<br />၁၈၊ ၁ဝ၊ ၂ဝဝ၇<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3025185229878063242-7915947428010156996?l=nayminni-pauk.blogspot.com' alt='' /></div>ေနမင္းနီhttp://www.blogger.com/profile/15375920897554313983noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3025185229878063242.post-26201316350063537332009-05-07T12:53:00.000+05:302009-05-07T12:55:21.484+05:30အို… ေလွငယ္ရွင္<br />ေရဆန္လမ္းလည္း ေလွာ္ရေသး<br />ေလွကြဲႀကီးလည္း ျဖစ္ေနေသး<br />ရြက္တိုင္ကလည္း က်ိဳးေနေသး<br />ဝဲကေတာ့ထိုး၊ ေရလိႈင္းဆိုးၾကား<br />တက္က်ိဳးနဲ႔သာ၊ ေလွာ္ရပါလည္း<br />ေလွာ္ခက္ရဲစြ<br />ဘယ္ကအားမာန္ ရသနည္း…<br />ဘယ္အတြက္ အသင္ေလွာ္သနည္း…။<br /><br /><span id="fullpost"><br /><br />ေလွငယ္ရွင္။ ။တဖက္ကမ္း၌<br /> ေအာင္ပန္းရွိသည္၊ ငါယံုၾကည္၍<br /> ယံုၾကည္မႈမွ၊ အားမာန္ရကာ<br /> ေလွာ္ခဲ့ပါသည္<br /> ေရွ႕မွာပန္းတိုင္ ငါျမင္ၿပီ…။<br /><br />အို… ေလဆန္ငွက္<br />ေလဆန္လမ္းလည္း ပ်ံရေသး<br />ဒဏ္ရာကလည္း ရခဲ့ေသး<br />ေတာင္ပံကလည္း က်ိဳးေနေသး<br />ေသြးေတြစီးျဖာ၊ ရင္နာနာျဖင့္<br />ပ်ံကာေနရ၊ သြားေနရလည္း<br />ပ်ံသန္းရဲစြ<br />ဘယ္ကအားမာန္ ရသနည္း…<br />ဘယ္တြက္အသင္ ပ်ံသနည္း…။<br /><br />ေလဆန္ငွက္။ ။ တဖက္ေၾကာ၌<br /> ပန္းေတာရွိသည္၊ ငါယံုၾကည္၍<br /> ယံုၾကည္မႈမွ၊ အားမာန္ရကာ<br /> ပ်ံခဲ့ပါသည္<br /> ေရွ႕မွာေတာရိပ္ ငါျမင္ၿပီ…။ ။<br /><br /><br />၊ဝင္းတင့္ထြန္း၊<br />၁၉၈၃၊ အင္းစိန္ေထာင္<br /><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3025185229878063242-2620131635006353733?l=nayminni-pauk.blogspot.com' alt='' /></div>ေနမင္းနီhttp://www.blogger.com/profile/15375920897554313983noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3025185229878063242.post-19649256162270067682009-05-05T14:16:00.002+05:302009-05-05T14:20:10.318+05:30က်ေနာ္ နယ္စပ္ကို ခရီးထြက္ေနရလို႔ ခုမွပဲ ျပန္ထိုင္ႏိုင္ပါေတာ့တယ္။ လာလည္ၾကသူေတြကို ခ်က္ခ်င္းစာမျပန္ႏိုင္ခဲ့တာ ခြင့္လႊတ္ပါ။ အသစ္ေတြ ထပ္တင္ဖို႔ စာစီရပါဦးမယ္။<br /><span id="fullpost"><br />Type rest of the post here<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3025185229878063242-1964925616227006768?l=nayminni-pauk.blogspot.com' alt='' /></div>ေနမင္းနီhttp://www.blogger.com/profile/15375920897554313983noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3025185229878063242.post-70015544015691626872009-04-09T11:29:00.003+05:302009-06-12T14:32:06.471+05:30<a href="http://4.bp.blogspot.com/_ktmrWVFxHWU/SjIZZ2jMuBI/AAAAAAAAAG8/7LZZkW6XOXw/s1600-h/14-3-09+Agra(43).jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 150px; height: 200px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_ktmrWVFxHWU/SjIZZ2jMuBI/AAAAAAAAAG8/7LZZkW6XOXw/s200/14-3-09+Agra(43).jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5346363639572772882" /></a><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_ktmrWVFxHWU/SjIYdy_pYnI/AAAAAAAAAG0/fl67OBimGBQ/s1600-h/14-3-09+Agra(47).jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 150px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_ktmrWVFxHWU/SjIYdy_pYnI/AAAAAAAAAG0/fl67OBimGBQ/s200/14-3-09+Agra(47).jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5346362607826199154" /></a><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_ktmrWVFxHWU/SjIN6ah9EVI/AAAAAAAAAGs/oIwCiAsoDvE/s1600-h/14-3-09+Agra(22).JPG"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 150px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_ktmrWVFxHWU/SjIN6ah9EVI/AAAAAAAAAGs/oIwCiAsoDvE/s200/14-3-09+Agra(22).JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5346351004847509842" /></a><br />၉ ႀကိမ္ေျမာက္ ေတာင္အာရွႏိုင္ငံမ်ား စာေပပြဲေတာ္ (SAARC Festival of Literature)ကို မတ္လ ၁၃ ရက္ကေန ၁၆ ရက္ေန႔ထိ အိႏၵိယႏိုင္ငံမွာ က်င္းပခဲ့ပါတယ္။ က်င္းပခဲ့တဲ့ေနရာကေတာ့ ကမ႓ာ့အံ့ဖြယ္မ်ားထဲက တခုအပါအဝင္ျဖစ္တဲ့ တာ့ခ်္မဟာ (Taj Mahal)အေဆာက္အဦႀကီး တည္ရွိရာ အိႏၵိယျပည္ ေျမာက္ပိုင္း အာဂရာ (Agra)ၿမိဳ႕မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ <br /><span id="fullpost"><br />ဒီစာေပပြဲေတာ္ကို သကၠရာဇ္ ၂ဝဝဝ ျပည့္ႏွစ္ကတည္းက SAARC လို႔ေခၚတဲ့ ေတာင္အာရွေဒသတြင္းပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ေရးအဖြဲ႕ႀကီးရဲ႕အဓိက အစိတ္အပိုင္းျဖစ္တဲ့ Foundation of SAARC Writers and Literature (FOSWAL)ကေန ကမကထျပဳခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ အိႏၵိယ ႏိုင္ငံျခားေရးဝန္ႀကီးဌာနရဲ႕ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္မႈနဲ႔ အေကာင္အထည္ေဖာ္ခဲ့ၾကတာလည္းျဖစ္ပါတယ္။ အစပိုင္းမွာေတာ့ SAARC အဖြဲ႕ဝင္ႏိုင္ငံေတြျဖစ္ၾကတဲ့ အိႏၵိယ၊ ပါကစၥတန္၊ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္၊ နီေပါ၊ ဘူတန္၊ သီရိလကၤာနဲ႔ မားလ္ဒိုက္ဖ္ႏိုင္ငံေတြသာ ပါဝင္ႏိုင္ခဲ့ၿပီး အာဖဂန္နစၥတန္ႏိုင္ငံကိုေတာ့ ေနာက္ပိုင္းမွာ ဖိတ္ၾကားပါဝင္ေစခဲ့ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ႏွစ္စဥ္ စာေပပြဲေတာ္ကို ၈ ႏိုင္ငံလံုး ပါဝင္တက္ေရာက္ႏိုင္ခဲ့ရာမွာ ခုႏွစ္ ၂ဝဝ၉ ခုႏွစ္မွာေတာ့ ဗမာျပည္ကိုပါ ဖိတ္ၾကားတက္ေရာက္ေစခဲ့ပါတယ္။<br /><br />ဗမာျပည္ဟာ SAARC အဖြဲ႕ဝင္ႏိုင္ငံမဟုတ္ေပမယ့္ ဖိတ္ၾကားရတဲ့အေၾကာင္းကေတာ့ ေတာင္အာရွရဲ႕ယဥ္ေက်းမႈေတြဟာ အာဖဂန္နစၥတန္ကေန ဗမာျပည္ထိ ဆက္ႏႊယ္ျပန္႔ႏွံ႔ေနတယ္ဆိုတဲ့ စဥ္းစားခ်က္ေၾကာင့္ ဒီလို စာေပယဥ္ေက်းမႈဖလွယ္ပြဲကို ဖိတ္ၾကားရတာျဖစ္တယ္လို႔ဆိုပါတယ္။ ဗမာျပည္က အထင္ကရ စာေရးဆရာေတြျဖစ္ၾကတဲ့ ေနဝင္းျမင့္နဲ႔ ဂ်ဴးကို ဖိတ္ၾကားခဲ့ေပမယ့္ ႏွစ္ဦးစလံုး မတက္ေရာက္ႏိုင္ခဲ့ၾကပါဘူး။ ဆရာေနဝင္းျမင့္ထံမွ အေၾကာင္းတစံုတရာ ျပန္ၾကားတာမရွိခဲ့ေပမယ့္ ဆရာမ ဂ်ဴးအေနနဲ႔ ဆရာမရဲ႕အသက္ ၉၈ ႏွစ္အရြယ္ ဖခင္ႀကီးကို အနီးကပ္ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ေနရလို႔ မလာႏိုင္ေတာ့တဲ့အေၾကာင္း ျပန္ၾကားလာပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ ဆရာမက “သက္ႀကီးရြယ္အို မိဘမ်ားကို ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ျခင္းဟာ (ေတာင္အာရွ)ေဒသႀကီးတခုလံုးက က်မတို႔အားလံုးအတြက္ အင္မတန္အေရးႀကီးတဲ့ တာဝန္တရပ္ျဖစ္ပါတယ္။”လို႔ အေၾကာင္းျပန္ၾကားစာထဲမွာ ထည့္သြင္းေရးသားေဖာ္ျပခဲ့ပါတယ္။<br /><br />ဒီႏွစ္ပြဲေတာ္ကိုေတာ့ အဓိကအားျဖင့္ ‘အၾကမ္းဖက္မႈ’ (Terrorism)အႏၲရာယ္အေပၚ အဓိကထား ေဆြးေႏြးၾကပါတယ္။ ေတာင္အာရွေဒသတခုလံုးကို ၿခိမ္းေျခာက္ေနတဲ့ ဒီအႏၲရာယ္ကို စာေရးဆရာ၊ ကဗ်ာဆရာ၊ ပညာတတ္အတန္းအစားမ်ားအေနနဲ႔ ဘယ္လိုတုန္႔ျပန္ကာကြယ္ႏိုင္မလဲဆိုတဲ့အခ်က္ကို ေဆြးေႏြးၾကတာ ေတြ႕ရပါတယ္။ စာတမ္းဖတ္ခ်ိန္ေတြက ၾကာၿပီး ျပန္လည္ေဆြးေႏြးခ်ိန္ေတြက နည္းလြန္းေတာ့ ထမင္းစားခ်ိန္၊ လ႓က္ရည္ေသာက္ခ်ိန္၊ နားေနခ်ိန္ေတြမွာ နီးစပ္သလို ေဆြးေႏြးရတာမ်ားပါတယ္။<br /><br />အာဂရာျမိဳ႕ရဲ႕ ဟိတ္ဟန္မႀကီးတဲ့ တထပ္တိုက္ Grand Hotel ခန္းမမွာ ေန႔စဥ္ ၄ ရက္ဆက္တိုက္ ကဗ်ာေတြရြတ္ၾက၊ စာတမ္းေတြဖတ္ၾကနဲ႔ မတူညီတဲ့အေတြ႕အၾကံဳေတြနဲ႔ ျပႆနာေတြကို ခံစားနားလည္လာရပါတယ္။ ‘အၾကမ္းဖက္မႈ’ဆိုတာကို အဓိပၸါယ္ဖြင့္ၾကပါတယ္။ အဘိဓါန္ထဲက၊ ဘဝလက္ေတြ႕ထဲက။ SAARC ရဲ႕ ညီလာခံေတြထဲမွာ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြ မပါဘူးဆိုတဲ့ စာေပပြဲေတာ္၊ ကဗ်ာပြဲေတာ္လို႔ဆိုေပမယ့္ သတင္းေတြထဲမွာ ေလာေလာလတ္လတ္ အၾကမ္းဖက္မႈကို ရင္ဆိုင္ေနရတဲ့ အိႏၵိယ၊ ပါကစၥတန္၊ သီရိလကၤာ၊ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္နဲ႔ အာဖဂန္နစၥတန္တို႔က ကဗ်ာဆရာေတြရဲ႕ ေျခာက္ျခားဖြယ္ကဗ်ာေတြ၊ ေအးခ်မ္းတဲ့ မဲလ္ဒိုက္ဖ္လို ႏိုင္ငံက ႐ိုမန္းတစ္ကဗ်ာေတြ၊ ဘူတန္ဒုကၡသည္ေတြဆီက အိမ္အလြမ္းေတြ၊ နီေပါက ေတာင္တန္းျပာနဲ႔ေအာင္လံနီ တလြင့္လြင့္ေဝ့သံေတြဟာ သက္ဆိုင္ရာတိုင္းျပည္တို႔ရဲ႕ ႏိုင္ငံေရး၊ လူမႈေရးအေျခအေနေတြကို ရင္ခုန္ေနမိၾကတာေတြ႕ရပါတယ္။<br /><br />ဗမာျပည္ကိုယ္စား အဖိတ္ၾကားခံရတဲ့ ဆရာတို႔ႏွစ္ေယာက္အျပင္ ျပည္ပေရာက္ စာနယ္ဇင္းသမားေတြထဲကလည္း ၃ ဦး အဖိတ္ၾကားခံရလို႔ သြားတက္ခဲ့ၾကပါေသးတယ္။ ဒီဗီဘီသတင္းေထာက္ ကိုခင္ေမာင္စိုးမင္း၊ မဇၥ်ိမသတင္းေထာက္ ကိုမ်ိဳးျမင့္ေအာင္နဲ႔ က်ေနာ္(ေနမင္းနီ)တို႔ပါ။ ေဒသခံသတင္းေထာက္ေတြရဲ႕ေမးျမန္းခ်က္ကို ေျဖရေတာ့ က်ေနာ္တို႔ဗမာျပည္မွာ Terrorism လို႔ေခၚတဲ့ အၾကမ္းဖက္မႈမ်ိဳးေတာ့ မရွိေၾကာင္း၊ သို႔ေသာ္ ‘ႏိုင္ငံေတာ္အၾကမ္းဖက္မႈ’ (State Terrorism)သ႑ာန္နဲ႔ေတာ့ စစ္အစိုးရက က်င့္ၾကံေနေၾကာင္း ရွင္းျပျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ <br /><br />ဗမာျပည္ကိုယ္စား ကဗ်ာရြတ္ဆိုခြင့္ ၂ ႀကိမ္ရရွိခဲ့လို႔ ၂ ပုဒ္ရြတ္ဆိုျပခဲ့ပါတယ္။ ဘာသာစကားအရသာ ခံစားႏိုင္ဖို႔ မူရင္းဗမာလိုေရာ၊ အဂၤလိပ္ဘာသာျပန္ကိုပါ ရြတ္ဆိုခိုင္းတာပါ။ က်ေနာ့္အေနနဲ႔ ကိုယ္ေလးစားတဲ့ဆရာႀကီးေတြရဲ႕မာစတာပိစ္ ကဗ်ာေတြကို ရြတ္ဆိုျပလိုက္ခ်င္တာပါ။ (ဥပမာ… ဆရာစြမ္းရဲ႕ အနီနဲ႔အျပာထဲက တပုဒ္ပုဒ္ေပါ့) သို႔ေပတဲ့ သူတို႔စည္းကမ္းက ပင္ကိုယ္ေရး ကဗ်ာေတြကိုသာ ရြတ္ဆိုခြင့္ရွိတာမို႔ (ကိုယ့္ထက္ ဘာသာစကားကၽြမ္းက်င္သူေတြကို အဂၤလိပ္လို ဘာသာအျပန္ခိုင္းၿပီး) ကိုယ့္ကဗ်ာကို ကိုယ္တိုင္ရြတ္ဆိုျပခဲ့ပါတယ္။<br /><br />သူငယ္ခ်င္းသို႔ အိတ္ဖြင့္ေပးစာ<br /><br />သူငယ္ခ်င္းရာ<br />သစၥာပန္းပု၊ ေသြးနဲ႔ထုၿပီး<br />ငါ… အခု စာေရးလိုက္တယ္…။<br /><br />မင္းရဲ႕ငယ္ေပါင္း၊ သံစဥ္ေျပာင္းၿပီး<br />ေက်ာင္းေတာ္ကိုခြါ၊ ကာရန္မဲညစ္<br />ေတာ္လွန္ပစ္ဖို ့ႀကိဳးစားေနတယ္…။<br /><br />ဒီအခ်ိန္မယ္<br />လြယ္အိတ္ေလး၊ စၾကၤန္ေဘးမွာ<br />ေခ်းေညႇာ္ကပ္လ်က္၊ ထားရက္သူကို<br />ေစာင့္ႀကိဳေနတာ ျမင္မိမယ္…။<br /><br />ထိုင္ခုန္အိုရြဲ ့၊ ပိုးမွ်င္ဖြဲ႕လို ့<br />တိုးသဲ့႐ိႈက္သံ<br />ရံဖန္ရံခါ ၾကားမိမယ္…။<br /><br />ဒို႔ကိုခ်စ္လွ၊ ဆရာမလည္း<br />တမ္းတပူေဆြး<br />ဟိုအေဝးက ေက်ာင္းေျပးေလးကိုေလ…။<br /><br />ေက်ာင္းေရွ႕ကလမ္း၊ တမာတန္းမွာ<br />ေျခရာတခု၊ သမိုင္းျပဳဖို ့<br />သြန္းထုပံုေဖာ္ေနေရာ့မယ္…။<br /><br />ေက်ာင္းဝတ္ျဖဴစိမ္း၊ ဒီဇာတ္သိမ္းၿပီး<br />ဖယ္တိမ္းခြဲခြါ၊ ေနခဲ့ၾကာလည္း<br />ပညာမုန္း၍ မဟုတ္ပါ…။<br /><br />ေခါင္းေလာင္းခ်ိဳျမ၊ အခ်က္ျပေသာ္<br />ခန္းဝမဝင္၊ ဟိုးအျပင္မွာ<br />ေရာက္ေနတာလည္း<br />ပညာမုန္း၍ မဟုတ္ပါ…။<br /><br />ငါ့နာမည္အုပ္၊ မင္နီသုတ္ၿပီး<br />ေက်ာင္းထုတ္ခံရ၊ ဒီကိစၥလည္း<br />ငါ့စာညံ့၍ မဟုတ္ပါ…။<br /><br />ပညာရွာရင္း၊ ျပည္သူတြင္းမွာ<br />သက္ဆင္းမိေတာ့<br />ငါသိဉာဏ္စဥ္၊ အသဲျပင္မွာ<br />စြဲထင္ႏွိပ္ကပ္<br />'ငါ့ရပ္တည္ခ်က္၊ ျပည္သူ႔တြက္'လို႔<br />တသက္ဘဝ၊ ပံုခဲ့ရၿပီ<br />ခဏလြမ္းစိတ္ ေက်ာင္းရိပ္ဆီ…။<br /><br />စစ္အတြင္းမွာ<br />လူျဖစ္လာရ၊ တို႔ဘဝလည္း<br />ငယ္ကသင္ေတြး<br />ေက်းညီေနာင္လို၊ ဟိုဒီကြဲကြာ<br />ယံုၾကည္ရာလည္း<br />တြယ္ရာကိုင္းေပၚ တည္ၾကတယ္…။<br /><br />ငယ္စဥ္အခါက<br />ငါတို႔အတြက္၊ ရည္မွန္းခ်က္ေလ<br />'ေဆးတကၠသိုလ္'တဲ့<br />ခုလိုခ်ိန္မွ၊ တက္ခဲ့ရၿပီ<br />'ဘဝတကၠသိုလ္'၊ ငါ့ကုသိုလ္ေပါ့<br />ဟို႔ဟိုအေဝးကို ေရာက္ခဲ့ၿပီ…။<br /><br />ေဝးခဲ့ရၿပီ<br />ေက်ာင္းေတာ္ဆီကို<br />တခ်ီအိပ္မက္၊ တခ်က္ေတြးျပင္<br />လြမ္းမိရင္လည္း<br />ျမင္ဆဲဖန္႔ဖန္႔၊ ဆြတ္ပ်ံ႕ပ်ံ႕ေလ<br />မိုးနံ႔ႏွင္းနံ႔ ၾကဴေနဆဲ….။<br /><br />ေနလိုထြန္းပၿပီး<br />လလိုရႊန္းျမခဲ့တဲ့ တကၠသိုလ္<br />ခုေတာ့<br />ေနလို လလို<br />ေဝးခဲ့ရၿပီေပါ့ တကၠသိုလ္…။<br /><br />သူငယ္ခ်င္း<br />မင္းလက္သီးဆုပ္နဲ႔<br />မ်က္ရည္သုတ္လိုက္ပါကြာ…။ ။<br /><br />၊ေနမင္းနီ၊<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3025185229878063242-7001554401569162687?l=nayminni-pauk.blogspot.com' alt='' /></div>